Blog 5. 6 weken onderweg. gemiddeld 18 mijl per dag afgelegd. Wat deden we in de tussentijd?

Comment 1 Standaard

Stubbekœbing 8 augustus, zwervend van ankerplaats naar ankerplaats op weg naar onbekende plekken.

Hieronder YT linkje voor de beelden

https://youtu.be/UXuoMyxrrBc

Al 6 weken onderweg sinds we Sneek verlieten en hoeveel mijlen hebben we afgelegd? De track geeft 447 mijlen aan, een gemiddelde dus van 18 mijl per dag. Ja, we staan inmiddels behoorlijk in de relaxmodus. We hebben vele dagen stilgelegen en onze rust gepakt. Dat was wel nodig, na al dat klussen de eerste vijf maanden van het jaar. Oorspronkelijk was het plan om nadat Naomi en Fabian op Vlieland van boord gingen, in 1 keer door de varen naar Cuxhafen, net zoals vorig jaar. Echter het weer zat niet mee, een aantal dagen harde NW-wind in de Duitse Bocht. Dus besloten om naar Harlingen te zeilen en vandaar de “staande mast route” te nemen. 

12 juli, Dokkum. Hoezo klaar voor vertrek? Toch nog “een dingetje” met de motor.

We liggen nog steeds in Dokkum en dat is ook best ok! Naarmate ik langer op een plek bent, ga ik er ook meer van genieten en mooie dingen ontdekken. Bovendien is het weer in de Duitse Bocht nog niet echt aantrekkelijk. Reden dat we hier nog liggen? Drie dagen geleden startte ik de motor om verder te gaan varen naar natuurgebied Lauwersoog. Motor sloeg aan en hield er vrij snel mee op, alsof hij geen diesel kreeg. Na onderzoek van Meine en telefonisch geassisteerd bleek gebrek aan ontluchting het euvel. Met telefonische ondersteuning van Eeuwe de Jong uit Heeg kreeg Meine het zelf voor elkaar. Ontluchten lukt en de motor kwam weer aarzelend op gang. Oorzaak? De nieuwe rvs 100 liter dagtank had toch een aparte ontluchting nodig! Ook dit kreeg Meine uiteindelijk voor elkaar, ditmaal met telefonische ondersteuning van Wim. Voordat dit lukte duurde wel even, want Wim was geveld voor een stevige griep. Nu is Dokkum een enorm leuk stadje, dus geen straf om hier wat langer te zijn. Mooie wandeling gemaakt, niet naar het museum geweest en het lekkere eigen gebrouwen Bonifatius bier gekeurd. 

Na Dokkum nog een aantal dagen aan een Marrekrite plek bij het Lauwersmeer gelegen en toen naar buiten via het Westgat. 

Het verslag van deze onstuimige tocht hebben jullie eerder kunnen lezen. (Blog 17 juli). Borkum dus maar weer een paar dagen bijkomen! Bovendien nog steeds NW 5-6 verwachtingen bij Cuxhafen en dat is dan wel lagerwal! Op Borkum trouwens erg leuke Friese mensen ontmoet; Jan, Nynke en zoon Sander. Ook zij waren trouwens onstuimig door het Westgat gekomen. Na 3 dagen verder naar Norderney. De wekker om 4.45 uur, zodat we op een mooie tijd de Elbe bij Cuxhafen kunnen opvaren. Tijdens deze tocht dus juist weer geen wind en geheel op de motor! 2 nachtjes later richting Cuxhafen en ook deze 13 uur op de motor.

7 dagen in het NOK (Noord Oost Kanaal), ja we doen het rustig aan!

De volgende dag naar het NOK en een paar nachtjes tussen de palen in een verbreding van het kanaal en vervolgens gelegen op de Flemhuder See. Hier gevlogen met mijn Drone, die zeer gemakkelijk te bedienen is. Wel vergeten op het filmknopje te drukken helaas. En wat echt vervelend is, de controller doet het niet meer. Na contact met de leverancier, vrees ik een software update te moeten doen, maar of dat werkt? In ieder geval garantie, maar voorlopig dus geen filmpjes vanuit de lucht.

31 juli tot 7 augustus: Dan zwerven van ankerplek naar ankerplek. Heerlijk en ook wat onbekende plekjes ontdekt.

Eerst wat diesel tanken in Laboe en leuk overnacht in de vissershaven. Er was een plekje vrij en vanaf de bunkerplaat kon ik zo achteruit de box inschuiven. De volgende 6 dagen alleen maar gezeild, geankerd, rustig aan gedaan en nieuwe vrienden gemaakt. Vanuit Laboe voeren we een stukje terug naar de vorig jaar ontdekte ankerplek vlak voorbij Holtenau: Plüchowhaven. Daar een enorme onweersbui meegemaakt. Later hoorde ik dat even verderop grote hagelstenen waren gevallen. Bij ons alleen maar regen. Toen naar Heiligenhafen met geen wind. Uiteindelijk toch nog 2,5 uur gezeild. Van deze ankerplek geweldig kunnen zeilen naar Albuen. Dat is een klein zeer beschutte baai, waar je door een hele smalle vaargeul naar toe kunt varen. (Zie ook het YouTube filmpje). Hier heerlijk gelegen op 2,6 meter diep water. Met de nieuwe pikhaak van 2,60 konden we nu ook even checken op de afstelling van onze nieuwe dieptemeter goed is. Die geeft 2.80 aan, dus een speling van 20 cm en dat geeft een veilig gevoel. De bodem is wel heel erg modderig en door de pikhaak kwam ook aardig wat stank naar boven.

Na een rustdagje gezeild naar Famœ tot aan de ankerplek. De route was helemaal te bezeilen. Heerlijk en deed me denken aan de zeiltocht naar Fersness Bay in de Orkneys in 2014. Rustig geankerd en de volgende ochtend het kleine haventje in. We hadden geluk want er voer net een groot motorjacht naar buiten. Mooie plek dus en vanaf 13.00 uur stroomde het haventje alweer vol. Kennis gemaakt met erg leuke Duitse mensen. Die kwamen ons schip bewonderen en ja dat gebeurt vaak met dit schip en daardoor doe je leuke contacten op. David, Güde en metgezel Zene uitgenodigd voor een kop koffie, wat over ging in de nodige wijntjes. Ze willen ook graag ooit zo’n leven als wij nu leiden. Toen Meine voorstelde om op onze grote tv “de Ithaka rondt UK en Ierland” films die ik de afgelopen winter heb gemaakt, kon de gezelligheid niet meer stuk. Vooral David huilt bijna van de emoties: “Ich muss dahin”. Zene die in de theaterwereld zit vindt mijn films erg mooi en zeker niet te lang. Ook de muziek spreekt haar aan. Een mooi compliment dus. (Alle 7 UK films staan inmiddels op “mijn” YT kanaal onder mijn eigen naam. Kijken dus!)

Inmiddels wordt er slecht weer verwacht met hele harde wind en regen. Wat te doen? Uiteindelijk willen we richting Rügen, Polen en Estland. De windrichting die kant op is ok, maar harde wind geeft daar een gevaarlijk lagerwal. Nog even niet doen dus. We plannen om naar Klintholm te gaan. Ook deze dag kunnen we heerlijk zeilen maar een stevige regenbui maakt dat de wind er ook mee ophoudt. Klintholm wordt dan veel te ver en ik ben er wel klaar mee. We besluiten de haven van Stubbekœbing in te varen. Daar gaan we beter weer afwachten.

Blog 4: 27 juli. Dit bedenk je toch niet!Wat een toeval…. Incident op het NOK.

Comment 1 Standaard

Liggen we heerlijk rustig tussen 4 palen te relaxen op het NOK (Hafen Shafen 2 uur voorbij Brunsbüttel), komt er een zeiljachtje binnenvaren, dat de kinderen gelegenheid wil geven even lekker te zwemmen voor ze verder gaan. Na een frisse duik start pa de motor, maar die doet het niet. Een hele tijd horen we de piep van het startcontact. Na vele pogingen vraagt hij onze hulp. Of we hem op sleeptouw willen nemen het kanaal op en dan snel varen zodat de motor aanslaat. Zoals je dat bij een auto doet. Meine en ik aarzelen behoorlijk. Het betekent alles opruimen, zonnetentje weg (anders zie ik niets meer tijdens het sturen) en de 4 lijnen los. Uiteindelijk besluiten we te helpen. We varen achteruit tussen de palen weg en met een rondje vaar ik langszij zodat Meine een sleeplijn kan aanpakken. De schipper vergeet trouwens zijn stootwillen even uit te hangen. Gelukkig zijn die van ons groot en dik. Ik vaar het kanaal op en geef gas. Met 7 knopen snelheid doet de schipper allerlei pogingen, maar de motor slaat niet aan. Of we hem dan maar “even” naar Brunsbüttel willen slepen? 2 uur heen en 2 uur terug. Ik kijk Meine aan en we weten beiden direct dat we dat toch echt niet gaan doen. De schipper wordt zelfs boos en verwijst ons naar de zee erecode dat je schepen in nood moet helpen. Als ik aangeef dat dit geen nood is en dat hij bij de camping waar we lagen een monteur kan bellen en laten komen, schreeuwt hij dat hij zelf techniker is! 

Als er een groot vrachtschip voorbij is, draai ik toch echt om en dat vindt hij niet leuk. Even gaat door mijn hoofd om hem dan maar los te gooien. Wat een gezeik. Natuurlijk zullen we dat nooit echt doen, maar dat het idee bij me opkomt zegt genoeg. Inmiddels vaar ik aan de stuurboord wal in de richting van Kiel en krijg een idee: we kunnen een schip dat ons tegemoet komt en richting Brunsbüttel vaart natuurlijk vragen ons “sleepie” over te nemen. Ik geef het door aan de schipper en hij is akkoord. Al snel komt er een groot modern zeiljacht onze en dus de goede richting uit, tegemoet. Ik verzin allerlei Duitse zinnen om ze de situatie uit te leggen en hen te overtuigen het jachtje over te nemen. Dan zie ik dat het Nederlanders zijn. Dat maakt het een stuk gemakkelijker communiceren. Ik vaar op het schip af en in eerste instantie willen ze ons ontwijken. Dat snap ik ook wel. Dan draaien ze bij en varen terug in onze richting. Het schip komt dichterbij en wie is de schipper? Mijn FB-vriend Erick Veldhuis, wiens stacaravan in Sneek we deze winter hadden gehuurd, toen we niet op de boot konden wonen! Hoe bedenk je het! Hij is bezig met een “Yacht delivery”. Hij roept: “Ik zei toch dat we elkaar op het NOK zouden tegenkomen!”. Dat bleek op FB bericht van een paar dagen geleden en wij hebben al dagen geen bereik. Natuurlijk neemt hij het schip over. De vrouw aan boord bedankt ons nog. Wij varen terug naar ons plekje tussen de 4 palen, waar natuurlijk inmiddels een ander scheepje ligt. Gelukkig passen we er nog achter. Naderhand bedenken Meine en ik dat de schipper waarschijnlijk in een soort van stress was gekomen en we rekenen het hem niet aan. 

17 juli Borkum. Heftige overtocht. Kombuis ‘n chaos, geen gps-signaal en een staaldraad gebroken.

Comments 5 Standaard

En dit was nog redelijk rustig in het Westgat

Na drie dagen op ons marrekrite https://marrekrite.frl plek, besloten we gisteren via Lauwersoog naar Norderney te varen. De wind was afgenomen tot NW 4 en via het Westgat zou het een mooi rustig halve-wind rak worden. Eindelijk heerlijk zeilen. We vertrokken met bijna doodtij en dus geen verwachtte stroming. Wel de wind tegen, dus op de motor. Het eerste stuk ging nog, maar toen werd het heel heftig met hoge golven. Achteraf bleek dat door de harde wind van de afgelopen tijd, de zee nog meer onstuimig was dan anders. Bovendien hier veel zandplaten die voor veel hoge golven zorgen. Wat gingen we tekeer! Ik had natuurlijk wel een en ander zeevast gezet, maar niet genoeg bleek naderhand. Een grote ravage in de kombuis, zei Meine toen hij even naar binnen ging. Espressoapparaat (dat ik wel had leeggehaald gelukkig) op de grond, evenals de melk schuimer en andere spullen. Onze nieuwe koelkast bleef dicht gelukkig. De vorige klapte open in dit soort situaties met als gevolg alles op de grond. (Overigens zo’n situatie als nu, heb ik nog nooit meegemaakt.) Teruggaan heeft ook geen zin en ik bleef buiten sturen. Op een gegeven moment gingen we zo te keer, dat de gangboorden in het water kwamen. Duca, die gelukkig aangelijnd zat, wilde van boord en deed een poging in het gangboord te komen. Meine trok haar naar binnen en lijnde haar opnieuw aan. Op haar buik, met haar pootjes gespreid, deed ze van ellende een plas.

Eenmaal op zee werd het niet echt rustig, maar in ieder geval kon het grootzeil omhoog. Althans dat dachten we! Het lukte Meine niet het voor elkaar te krijgen de val te monteren aan het zeil. Alhoewel natuurlijk aangelijnd, toch gevaarlijk als je valt en je kop stoot. Dus dan maar niet en alleen de kluiver en de bezaan. Dat maakte het allemaal wel ietsje rustiger en de motor kon uit. Meine kon even rusten en wat bleek voor het eerst dat ik hem ken, werd hij zeeziek en was misselijk. Heel even snel ging ik naar binnen om krentenbollen en water te halen, zodat we in ieder geval iets in onze maag hadden. Dat hielp. Weer even later kon toch het grootzeil erbij en werd het zelfs een beetje leuk. Tot een harde knal en aan bakboord knapte de staalkabel in onze railing. Het blok van de kluiverschoot was open geknald en ertegenaan gekomen. Wat een krachten kunnen er loskomen! Inmiddels was het 15.00 uur en nog 27 mijl naar de ingangsboei van Norderney. En dan ben je nog niet binnen in de haven! We besluiten naar Borkum te gaan! Nog 10 mijl en voor ons bekend. Bovendien kan vanwege een iets andere koers de kluiver ook aan stuurboord met het blok dat nog wel goed is. Voordat je samen zo’n beslissing neemt, gaat er bij mij althans van alles door het hoofd. Helemaal doorvaren naar Cuxhafen? Nee, te vermoeiend en ook geen maaltijden voorbereid voor een nacht doorvaren. Toch naar Norderney? Dat wordt dan zeker 23.00 uur voordat we binnen zijn en we voelen ons nu toch al niet helemaal fit. Hebben we sowieso een verkeerde beslissing genomen door uit te varen? Hadden we kunnen weten dat het zo ruig zou worden? Zijn we dan zo’n slechte zeelui?Dan houdt de gps er mee uit. Geen fix meer. Wat is dit nu weer? We hadden alles toch goed voor elkaar? Gelukkig ken ik de weg en zijn we bij het begin van de toegangsgeul naar Borkum. Het weer is helder, dus dat zal wel goed komen. Toch blijf ik maar achter een ander jacht varen dat duidelijk ook deze richting op gaat. Ze gaan trouwens ook enorm te keer en worden af en toe weg gezet door de golven. We varen nu alleen nog op de bezaan en de motor, maar hebben wel de stroom tegen. Later als ik even snel naar binnen ga om te plassen bedenk ik me dat het misschien het kabeltje van de plotter is, dat losgeschoten is. (We kunnen de plotter binnen en buiten gebruiken en hadden voor deze tocht de plotter buiten aangesloten). Dat blijkt zo te zijn en de laatste mijlen hebben we weer een gps-positie.

We komen om 19.00 uur aan in de noodhaven (Burkana-haven) van Borkum, waar we een plek vinden aan de ponton tegenover de reddingsboot. Gedurende de avond komen er meer jachten binnen met ook zeezieke bemanning, uitroepen als “Dit doen we nooit meer, het westgat uit bij Lauwersoog” en “Bij ons aan boord in een Vacature. Ik ga nooit meer mee”. Mijn twijfel dat we een en ander verkeerd hadden ingeschat, wordt daarmee wel weg genomen! De schade aan boord valt ook mee; espressoapparaat doet het nog gewoon. Wel voor de 2ekeer de oven open geknald en weer de kleine ovenschoteltjes kapot! Het blok van de schoot blijkt niet stuk, maar een variant die open kan. De staalkabel is niet gebroken, maar aan 1 kant uit de spanner getrokken. Een Russisch stel kom later binnen en ook zij zien er grauw uit. Vanzelfsprekend kunnen ze bij ons langszij. We hebben de komende dag leuk contact en ze vindt Duca het einde. Als cadeau voor onze gastvrijheid geeft ze me een pakket Russische chocolade uit Sint-Petersburg. We eten in het restaurant aan de jachthaven en ik ben zo moe dat ik het bijna niet op krijg, hoe heerlijk het ook is. Gelukkig maar twee glazen witte wijn gedronken, beide gecombineerd met een groot glas water. Ik was nogal dorstig geworden van ons avontuur.

De volgende dag wordt het prachtig weer en we pakken wederom onze rust. Wel moeten we verkassen naar een ponton aan de overkant, omdat we nu op de plek liggen waar de reddingsboot schepen met pech neer leggen. Meine doet een middagdutje en ik ga op mijn fietsje naar het dorp voor wat boodschappen en om wat cash te pinnen. De vrouwelijke havenmeester hier aan de ponton is trouwens geweldig! Humor, een gezellig praatje en gastvrij! Ze doet voor iedereen moeite om een goede plek te vinden. Officieel is dit geen jachthaven en komen er ook grote Pilot schepen binnen. Toch regelt ze dat een Engels jacht met een grote oude hond direct aan de wal kan liggen, zodat het arme beest niet steeds over 4 schepen gedragen behoeft te worden. ….en de douche: gratis en de beste sinds maanden! Zelf de temperatuur te regelen en een zeer krachtige straal.

20 Juli Norderney. Enne we bleven nog een paar dagen op Borkum.

18 juli maken we een mooie fietstocht over het eiland. Het is prachtig weer en zelfs warm. Een jonge man van 1 van de werkschepen die de windmolens op zee controleren en onderhouden, laat zijn drone vliegen. Hij vertelt dat ze er een groot aantal hebben die ze gebruiken om bovenin de windmolens te inspecteren. Ik vertel van de mijne en dat ik nog wel wat te leren heb. Hij biedt aan morgen op zijn vrije dag me les te willen geven. Helemaal top natuurlijk, maar morgen willen we varen, omdat het dan rustig weer is en daarna weer wat onstuimiger wordt. Jammer, maar wel enorm aardig!

19 juli vertrekken we om 10.00 uur. Lekker rustig, er is toch geen wind, dus op de motor. Onderweg de stuurautomaat uitproberen, die werkt geweldig en wat fijn is, je hoort het niet, omdat de machine onderin de machinekamer zit. Om 17.00 na een zeer rustige overtocht komen we aan op Norderney. Het is er niet echt druk en we kunnen aan de kade liggen. Meine is een hele tijd bezig om de lijnen goed te bevestigen omdat we hier rekening moeten houden met eb en vloed. Het verschil is zeker 3 meter. Midden in de nacht als het laag water is worden we wakker van gebonk. De stootwillen zijn er tussenuit en we liggen tegen de palen aan te rijen. Meine weet het te verhelpen we slapen heerlijk tot ruim 8.30 uur.

Filmpje: Zomer op Vlieland

Comments 2 Standaard

13 juli Lauwersoog vanaf een Marrekriteplek midden in de natuur.

Vandaag even een kort berichtje om een filmpje te delen van onze zonnige dagen op Vlieland, eind juni. Wat was Vlieland nog stil voordat de rukte van de zomervakantie losbrak. Heerlijk geankerd in de Geul voor de “ingepakte” vuurtoren. Naomi (oud Nyenrode collega) en Fabian aan boord. Lekker gezwommen…en mijn nieuwe drijvende drone uitgeprobeerd. Nadat ze van boord waren hebben Meine en ik nog mooie wandelingen en fietstochtjes gemaakt. Dit staat allemaal op het filmpje. Geniet ervan!

6 juli 2019, Klaar voor vertrek. Klaar? Voor zover je dat ooit bent met een boot.

Comments 15 Standaard

Een eerste blog over ons leven aan boord van Cestlavie! De komende tijd zal ik regelmatig wat posten, maar vooral veel beelden delen.

We liggen in Dokkum en gisteren heb ik een YouTube film gemaakt van alle werkzaamheden, het eerste half jaar van 2019. zie deze link. https://youtu.be/ThkMjbMa1qc Een week geleden vertrokken we uit Sneek richting Harlingen. Naomi (oud werk-collega) en haar vriend Fabian varen mee richting Vlieland. Eerst maar een paar dagen uitrusten van al het harde werken. Het plan is richting de Botnische Golf. Helemaal naar het noorden zullen we niet halen, want zoals veel klussers ook ervaren, het werk liep wat uit en i.p.v. eind mei vertrekken we nu.

Wat voorafging

Dit schreef ik in 2013 “Al een hele tijd speel ik met de gedachte nu eens een écht grote zeilreis te maken en daarvoor lang vrij te nemen. Ook vanwege het feit dat, bij mijn weten, je maar één leven hebt en als je dromen hebt die waar moet maken. Bovendien zei ik vroeger altijd: als je ouders de 70 jaar naderen en je wilt of moet nog wat met hen, wacht dan niet te lang. Ik ben nog geen 70 (sinds een paar dagen wel 58), maar Meine wordt in juni 69 en ook al is hij nu nog steeds fit, hij en ik hebben wel onze meeste jaren achter ons liggen, dat valt niet te ontkennen. Vandaar mijn besluit om in augustus, direct na de vakantie met mijn baas hierover te gaan praten. Het zal erop neer komen dat ik met vele gespaarde vakantie dagen, ADV en nog een paar “ouderen-dagen”, uiteindelijk 6 weken onbetaald verlof moet opnemen om 4 maanden op pad te kunnen gaan”

Wel die reis hebben we gemaakt in 2014, 3100 zeemijl via de zuidkust van Engeland, de westkust van Ierland, bovenlangs via de Orkneys en uiteindelijk lange de Engelse oostkust terug naar Nederland. In onwaarschijnlijk mooi weersomstandigheden! De 7 films die ik van deze reis maakte vind je op mijn YouTube kanaal. De eerste hier: Ithaka zeilt buitenom rond Engeland. Film1: IJmuiden – Lyme RegisNaast alles wat deze prachtige reis opleverde, verdiepte het mijn verlangen nog meer: “hier wil ik meer van”.

Kerstmis 2016 Terschelling, We nemen een besluit.

Zoals iedere winter gaan we ook dit jaar met de Ithaka naar Terschelling. Het wordt ons duidelijk. We gaan het echt doen! Dat betekent voor ons, in ieder geval onze Jeanneau Sun Odyssee 35 voet “Ithaka” en ons prachtige huis in Langbroek verkopen. Als eerste stap kiezen we om Ithaka op de wal te zetten en haar een goede onderhoudsbeurt te geven. Dat blijkt niet alleen nieuwe antifouling, maar ook alle oude lagen eraf, de vieze deels gescheurde binnen beklelding laten vernieuwen en nog wat andere kleine dingen. Vanaf april staat ze te koop. Inmiddels ook ons huis te koop gezet, nadat we van onze makelaar te horen gekregen hebben dat we een prijs kunnen vragen die betekent dat het huis na een aantal jaren niet meer “onder water staat”. Doen dus! Binnen een week is onze geliefde plek verkocht aan hele leuke mensen die er heel blij mee zijn. Ook de Ithaka wordt verkocht en in september ontdekken we en Volkerak 46 “Cestlavie”. Al direct na de bezichtiging doen we een bod. Op vrijdagavond voor kerst 2017 zitten we bij de notaris in Sneek. Ze is van ons en we varen direct door naar Terschelling. Vanaf februari 2018 wonen we aan boord en het gehele jaar zal ik nog werken en het plan is om per 1 januari 2019 te stoppen met werken.

Zondag 17 december 2017, “Het grote loslaten” is begonnen. 

De afgelopen weken zijn we echt aan het opruimen. Best bijzonder. Mijn omgeving is plaatsvervangend in de stress geschoten. Mij valt het tot nu toe wel mee. Zo bijvoorbeeld altijd gedacht dat ik het vreselijk zou vinden om afscheid te nemen van mijn boeken. Nu gaat het vanzelf. Ik maak foto’s van rijtjes boeken en app die naar vrienden met de vraag wat ze willen hebben. Inmiddels staat er in de boekenkast al wat stapeltjes met papiertjes erop voor wie wat bestemd is.

Een paar weken geleden ook op zolder de oude spullen van mijn ouders opgezocht en ingepakt. Die gaan allemaal in plastic dozen naar de zolder van Drikus de broer van Meine. Heel leuk was het om tussen de stukken een brochure over Warmond 1939 te vinden, toen mijn vader met zijn neef Oscar op zeilvakantie was met zijn BM. ‪Vrijdagavond heb ik dit aan Carolien gegeven tijdens een Rapsodie jaarclub avondje. Het leuke was dat er nog een advertentie in stond van de jachthaven van haar vader Houweling. Ze was er ontroerd over en erg blij. Ook twee mooie etsjes van de Kaag die ik ooit heb gekregen toen ik afscheid nam als ik secretaris van het Vennemeer heb ik haar gegeven. Zo begin ik zo langzamerhand aardig wat pleeggezinnen te krijgen voor mijn dierbare spulletjes. Niet dat ik die ooit terug wil, maar het komt nu mooi uit.

Maandag 25 augustus. Varend over IJsselmeer richting Staveren: 22 T/M 25 augustus. Logstand 11805-11995: 190 mijl in deze periode. 3089 mijl totaal gevaren!

Comments 2 Standaard

We varen nu op de motor op het IJsselmeer van onze ankerplek vannacht bij de HOUTRIBSLUIZEN naar STAVOREN en vervolgens naar onze thuis haven in HEEG. Het miezert vanmorgen even, maar gisteren hadden we nog een prachtige zonnige zeildag. Eerst door het NOORDZEEKANAAL en toen vanaf de ORANJESLUIZEN 5 uur heerlijk gezeild. Nog lekker een keertje voor anker en vanmorgen nog maar even over boord. Het water is hier ook koud.

Hieronder volgt nog een verslag van de overtocht, wat interessante statistieken en een kort nawoord.

Vrijdag en zaterdag 22 en 23 augustus. En toen waren we ineens in IJmuiden. Vanmorgen werden we iets eerder wakker dan gepland (05.00 uur i.p.v.06.00 uur) vanwege de werkschepen die alle uitvoeren. We blijven nog even liggen en staan dan op zodat we echt genoeg ruimte hebben om uit te varen en niet weer aan de grond te komen. Meine laat Duca uit en ik kijk naar de route. Als ik zie dat het vanaf hier 135 mijl direct naar IJMUIDEN is, lijkt me dit wel een goed plan. Het weer is prima en de voorspellingen ook. Meine had er ook al aan gedacht, dus we besluiten dit te toen. Ik hoef niet persé naar LOWESTOFT, dat komt wel een andere keer. Hoe eerder we gaan hoe beter, want voor na het weekend zijn weer depressies voorspeld in NEDERLAND en voor het zelfde geld komen die eerder!

We varen om 6.20 uit en kunnen direct zeilen. Dat valt niet tegen. We varen een heel stuk voor de wind met de boom in de genua. Om 12.20 moet de motor erbij i.v.m. sterke tegenstroom. Die kunnen we trouwens niet zien, want door het droogvallen op het harde zand is ons logwieltje weer eens vast komen te zien. Omdat het log dus snelheid 0 aangeeft, interpreteert de gps het gehele verschil met 0 aan stroming. Dit blijft de gehele overtocht zo. Om 13.50 kunnen we de koers verleggen omdat we dan om de zandbanken van HAISBOROUGH zijn. Nu gaat het meer halve wind en kan de motor weer uit. Uiteindelijk kunnen we tot een uur of 18.00 zeilen. Dan valt de wind weg. De gehele dag hebben we prachtig weer en veel zon, terwijl het om ons heen er niet zo goed uit ziet. Ook de nacht is prachtig, al varen we op de motor. Een zeer heldere sterrenhemel, die we beiden op ons rug liggende in de kuip met de verrekijker bekijken. Schitterend om zo te varen en de MELKWEG en daarin o.a. De PLEIADEN te herkennen. (het enige sterrenstelsel dat we kennen).

Wel is de zee erg ruw met heel veel golven en deining. Het valt bijna niet te doen om te koken, maar het lukt wel, “een vul de maag maaltijd” van lasagne met gebakken uien, champignons en black pudding.

Meine gaat het eerst even slapen als het donker aan het worden is. Ik moet weer enorm wennen aan varen in de nacht. Eigenlijk vind ik het griezelig met al die lichtjes en het drukke scheepvaart verkeer. Ik moet 2 Traffic Lanes kruisen, maar na een tijdje heb ik de routine weer te pakken en kan ik snel herkennen, welke kant een schip opvaart. Na een uurtje komt Meine er weer bij en ik besluit deze keer maar eens wakker te blijven. Het is ons laatste tochtje en ik wil het helemaal meemaken. Meine doet af en toe een tukje in de kajuit, terwijl ik vaar. In het zuiden zijn steeds flitsen van onweersbuien, maar die blijven gelukkig uit de buurt. Ook zie ik in de richting van NEDERLAND de gehele nacht een gloed oplichten. Is dat de RANDSTAD? Later lijkt het ScHIPHOL te zijn.

Om 04.00 uur trek ik het niet langer en moet ik toch even een uurtje slapen. In mijn bed en naast de ronkende motor val ik zo in slaap. Na een uurtje sta ik op om Meine af te lossen. Die staat met de hand gps te kijken waar we zijn. Onze Raymarine is voor de zoveelste keer deze reis weer uitgevallen. Toen ik naar bed ging, dacht ik nog: goh, hij blijft het deze gehele trip doen! Zo’n 20 mijl voor IJMUIDEN komen we dan toch nog n een bui terecht die ook veel wind geeft. Daardoor kunnen we nog een halfuurtje lekker zeilen met alleen de genua. Dan is het afgelopen met de wind. Tijdens de bui kwam trouwens de zon bloedrood op, een prachtig gezicht, omringd door buiige wolken.

Duca heeft zich de gehele tijd trouwens prima gehouden. Ze hield zich rustig en slaapt de gehele tijd. We hebben haar weinig eten gegeven (zielig?!), zodat ze geen aandrang krijgt. Vanmiddag mag ze zich weer een rotje rennen op het strand!

Om 10.00 uur Engelse tijd komen we aan. Als ik de haven zie, ben ik behoorlijk ontroerd. Het is zo’n rijkdom om dit allemaal te hebben meegemaakt en nu veilig de haven in te kunnen varen! Ik heb een beetje hetzelfde gevoel als 10 jaar geleden toen ik SANTIAGO bereikte. Ik stuur een paar whats appjes naar het groepje. Een aantal reageert blij dat we er weer zijn. Annet en Rainier stellen voor vanavond een hapje te eten in STRANDPAVILJOEN NOORDZEE. Heel erg leuk! We gaan eerst even een paar uur slapen, dan met Duca naar het strand en vervolgens naar het Paviljoen. Het is ontzettend fijn om zo vers na de reis onze verhalen kwijt te kunnen. Zij zeilen ook en zouden ook wel ooit zo’n reis willen maken. Ze zijn wel al vaak in ENGELAND geweest, maar nog nooit zo lang. De tips die ze ons voor onze reis hebben gegeven, waren dan ook heel bruikbaar.

EVEN VOOR DE STATISTIEKEN.

  • We zijn totaal 111 dagen onder weg geweest. Daarvan lagen we 19 dagen verwaaid of ergens vanwege een kleine reparatie. 14 dagen kozen we vrijwillig om ergen een dagje langer te blijven. Totaal hebben we dus 78 vaardagen gehad en daar in 602 uur gevaren. In die periode legden we 3098 mijl af, met een gemiddelde van 40 mijl per dag. We voeren gemiddeld 8 uur er dag en met een gemiddelde snelheid van 3,3 mijl per uur. Dat lijkt heel weinig, maar hier is alles mee gerekend, ook het in en uitvaren van havens en het varen met tegenstroom.
  • Totaal hebben we 732 liter diesel verbruikt en dat valt me heel erg mee. De hebben behoorlijk vaak kunnen zeilen met een wind uit de goede hoek. Ook de thuisreis (16 dagen tot IJmuiden en 700 mijl) vanaf ons noordelijkste punt op de ORKNEYS was bijna altijd met gunstige wind.
  • We lagen 33 keer in een Marina, 19 keer aan een kade of ponton, 25 keer aan een mooring en hebben 34 keer geankerd. Totaal koste deze reis ons zo’n kleine € 9000, waarvan € 500 aan reparaties, € 1119 kwijt havengelden, € 800 aan pilots en kaarten en € 700 aan diesel. Zo’n € 6000 waren dus kosten voor proviand. We zijn zo’n 15 keer uit eten geweest en de rest aan boord gekookt.

NAWOORD

Het is een prachtige reis geweest en we hebben enorm veel geluk met het weer gehad. Eigenlijk nu in deze maand augustus is het minder, maar als ik onze verhalen vergelijk met die van mensen in Nederland, dan hebben we in Engeland en Schotland nog best heel goed weer gehad. De foto’s laten dit ook zien.

Aan schade en gebreken aan de boot is het is heel erg mee gevallen. Onze motor heeft ons nooit in de steek gelaten en dat is wel heel erg belangrijk op een reis als deze. Onze beste investering vooraf is het laten maken van een nieuwe Genua! De boot zeilden zoveel beter dan daarvoor met de uit gelubberde oude. De slechtst investering was de aanschaf van onze nieuwe GPS. Ik heb een heel logboek bijgehouden van alle weigeringen en positieverlies. Daar gaan we nog mee aan de slag met de leverancier. Een gadget als Wi-Fi en zo de ipad verbinden lijkt leuk, maar is niet praktisch. Of het werkt niet, of de Ipad heeft een lege batterij, of er schijn te veel zon.

Dat we Duca hebben mee genomen is heel goed bevallen. Het hondje heeft zich geweldig gehouden, is nooit zeeziek geworden en heeft zich ontwikkeld tot een zee-hond, die van water houdt. Ook voor ons beiden was het erg gezellig. Het is toch een beetje alsof je een klein, maar zeer gemakkelijk kind bij je hebt.

Bloggen vond ik erg leuk en zeker ook door alle reacties die ik er op kreeg. Ik schreef altijd al wel verslagen maar het op deze manier “de wereld ingooien”, was erg leuk. De herinnering blijft op deze manier nog heel lang levend. Zojuist heb ik de ondertitel veranderd van “Engelandvaarders” naar “rondom Engeland en Ierland”. Dat durfde ik nu pas te doen, ook al was het ons doel. We hebben het écht helemaal gedaan en het is goed gegaan. Best wel stoer om de eerste keer dat je naar Engeland vaart er ook maar direct helemaal omheen te varen! Ook heb ik de in mijn ogen mooiste foto er op gezet. Die van een dansende dolfijn!

Gevaarlijke situaties waren er niet echt (of we hebben het niet geweten), wel een paar die de adrenaline liet bruisen, zoals bij de RACE BIJ PORTLAND BILL en door de SOUND KYLE RHEA, maar dat is ook waar het met zeilen om gaat, zoals Annet gisteren zei. Het moet af en toe wel spannend zijn. In ieder geval hebben we nooit een te groot risico genomen.

Ongelofelijk dankbaar ben ik dat we de westkust van Ierland hebben kunnen meemaken. Dat was eigenlijk nog mooier dan ons oorspronkelijk doel Schotland. Dat we nu al deze plekken met elkaar kunnen vergelijken voelt erg rijk. Dat wordt volgend jaar nog moeilijk kiezen waar we naar toe gaan, want een 2e keer naar Engeland zal zeker wel gaan gebeuren.

Ook de planning om thuis te komen lukte en we hebben geen tijdnood gehad. Ik heb deze week nog vrij en wilde graag 24 augustus weer terug in Nederland zijn en dat was ook zo. Die doel had ik me al lang geleden gesteld en het is mooi om te merken, dat als zo’n doel echt voor je leeft, het min of meer vanzelf te realiseren valt. 10 augustus in Inverness zijn (als we door het Caledonisch Kanaal waren gegaan) was ook zo’n datum die klopte. Inclusief orkaan Bertha en het verwaaid liggen daardoor hebben we 16 dagen nodig gehad voor de thuisreis. Totaal 4 maanden de tijd hebben is dan ook heel goed. We hebben dus eigenlijk 3 weken over. De eerste 2 weken van Mei en nu deze laatste week van Augustus.

Ik weet uit ervaring dat dit soort reizen (Santiago, Nepal) na verloop van tijd bij mij een steeds diepere betekenis krijgen. Een echte reflectie zal dan ook wel wat tijd vragen en wie weet schrijf ik daarover nog wel een keer iets op het blog. Samen met Meine was het heel fijn en vertrouwd en dit lange samenzijn heeft wat mij betreft onze relatie ook weer extra verdiept.

Jullie allemaal dank voor het meelezen en mee beleven!

MM veilig in IJmuiden

Donderdag 21 augustus. WELLS NEXT THE SEA (52°59’67N/000°54’190)): 17 T/M 21 augustus. Logstand 11648-11805: 153 mijl in deze periode. 2909 mijl totaal gevaren!

Leave a comment Standaard

Zondag 17 augustus. Een dagje verwaaid. Vandaag waait het weer hard en er zijn Galewarnings. Minimaal WK 8 en er gaat niemand naar buiten. Wij slapen uit tot 09.00 uur, want we zijn best moe van het heftig varen gisteren. Daarna besluit ik toch nog maar even een wasje te draaien. Meine maakt het schip schoon en dan gaan we even naar een mega supermarkt een behoorlijk eind verder lopen. Vermoeiend niet door het wandelen, maar door het enorme aanbod! Ik raak overweldigd door alles. Hele straten met alleen maar zuivel. Terug aan boord ga ik even slapen, daarna eten koken en vroeg naar bed.

Maandag 18 augustus. Laveren tussen alle visboeitjes. We vertrekken om 12.15 omdat daarvoor nog steeds een Galewarning geldt. Dat geeft ons tijd om even de historische nautische kade te gaan bekijken. Daar wordt op een interessante manier de geschiedenis van deze stad ten toon gesteld. Echt heel leuk gedaan. Vanaf de prehistorie staan er levensgrote foto’s van acteurs die de rol spelen van een bewoner destijds en hun eigen verhaal doen. De typecasting vind ik erg goed gedaan. Daarna varen we uit en de zee is nog behoorlijk ruw en er staan hoge golven. Ook vandaag sturen we met de hand. De stuurautomaat kan dit soort golven niet aan. Er staat gelukkig nog een goede wind en we kunnen bijna de gehele dag zeilen. De wind is west en komt uit de goede hoek. Af en toe zie ik nog een enkele Gannet. Wat blijven het mooie vogels! Verder zien we geen dolfijnen of zeehondjes meer, maar dat kan ook door de hoge golven komen.

Het is vandaag erg opletten met alle visboeitjes. Er staan er hier veel. We varen langs de zogenaamde COBLE COAST, genoemd naar de traditionele houten vissersbootjes, die nog steeds gebruikt worden, al zijn ze wel aangepast met een motor. De kust is hier weer mooi met redelijk hoge kliffen, die groen zijn. Een hele tijd hangt er een bui voor ons die in dezelfde richting beweegt als wij. Wij varen in de zon en steeds zie ik een stuk kust voor me helemaal grijs en dan oplichten door de zon. Een prachtig gezicht. Onderweg is er een alarm oproep van de kustwacht. Men heeft een “Spoken May Day” oproep ontvangen, maar zonder positie. Ik had hen daar al naar horen vragen. Nu worden alle schepen in de buurt en wij dus ook opgeroepen zich te melden, als ze iets gehoord of gezien hebben. Wel een vreemd idee, dat er hier in de buurt iemand in nood is en dat je niet weet waar en dus niet kunt helpen. De kustwacht houdt de schepen op de hoogte en na een tijdje krijgen we te horen dat men onderzoek heeft gedaan en dat de melding niet meer geldt. Of dat betekent dat het een fake oproep was, of dat het loos alarm was, vermeldt men niet.

Om 20.15 komen we aan in SCARBOROUGH (je weet wel van het zoete liedje van Simon & Garfunkel) en mooi op tijd qua getij. De havenmeester geeft ons een plekje langszij en ander schip en komt direct aan boord. Het blijkt een honden liefhebber, dus is erg enthousiast over Duca. Ik moet hier 27,74 pond betalen en precies afgepast. Meine gaat nog even aan de wal voor het hondje, maar we hebben beiden geen zin om ons te begeven in de kermis van dit badplaatsje.  

Dinsdag 19 augustus. Toch nog kunnen zeilen. Eerst ga ik Duca uitlaten en op zoek naar een pinautomaat. Dar levert me een mooie wandeling door het stadje op. Het is een victoriaanse badplaats met prachtige oude gebouwen. Een heel groot hotel “The Grand Hotel”, torent boven het stadje uit. Het strand is groot, breed en wit. Graag had ik er Duca over laten rennen, maar dat mag niet in deze periode. Ik loop nog even langs de vissershallen om te kijken of ik hier nog verse kreeft kan kopen, maar die is niet beschikbaar na de afgelopen 3 ruige dagen. Men is niet de zee op geweest om de potten op te halen.

Daarna hebben Meine en ik een hele puzzel op te lossen om te kijken waar we heen kunnen vandaag. Er zijn aan deze kust ten noorden van de HUMBER weinig havens en zeker geen plekken om te ankeren. Bovendien is voor dat laatste de zee nog steeds te ruw. De havens die er zijn, zijn zeer getijdengevoelig en dus alleen een aantal uren rondom HW te bereiken. Nu is het ook nog zo dat in deze periode HW zeer ongunstig valt, rond het middag uur en in de nacht tussen 01.00 uur. Ga je dus overdag een haven in, dan leg je een te korte afstand af en kun je er ook in de nacht weer uit of tijdens het volgende middag uur. Hier ‘snachts varen zien we niet zo zitten vanwege alle visboeitjes die dan niet zichtbaar zijn. We besluiten uiteindelijk naar GRIMSBY te varen, wat we zeer waarschijnlijk niet gaan halen op het juiste HW tijdstip, omdat de wind ook steeds minder zal zijn. Onderweg zullen we advies vragen aan de havenmeester van deze haven en van BRIDLINGTON.

We vertrekken rond 9.30 en tot aan FLAMBOROUGH HEAD, deint de zee nog enorm met hoge golven en is er te weinig wind. Dus varen we op de motor. Voorbij de kaap wordt onze koers anders, meer zuid, en varen we dus aan de hoge wal. Dat maakt de zee rustiger en heeft ook tot gevolg dat we vanaf 12.30 kunnen zeilen. En dat is meer dan we vandaag verwacht hadden. Ondertussen bel ik met de beide havenmeesters en uiteindelijk besluiten we te gaan ankeren an de monding van de HUMBER, die daar ook voor staat aangegeven. Er schijnen ook moorings te liggen. We moeten ons dan wel melden bij “traffic control Humber”, maar volgens de havenmeester kunnen we daar vannacht prima liggen. Het is nu 15.30 en we zeilen nog steeds. Nu geheel voor de wind die meer naar noord is gedraaid, maar nog steeds met een kleine 5 knopen snelheid. Als dit zo doorgaat komen we precies met LW aan bij de rivier en zal er dus ook weinig stroming staan. Uiteindelijk kunnen we tot 16.30 echt zeilen, dan moet de motor erbij en vanaf 18.00 gaan de zeilen naar beneden omdat de wind echt helemaal weg is. En inderdaad 45 minuten na LW om 20.15 komen we aan bij de grootste mooring waar we ooit aan hebben gelegen, het is er een bestemd voor de grote vaart en Meine kan er a.h.w. boven op stappen. We bevestigen onze lijn door de hele dikke lijn van de mooring te trekken, zodat we goed afstand houden. Gelukkig is de boei wel afgedekt met rubberen randen. Ik meld me bij de TCHumber, maar krijg geen antwoord. Ze hebben het te druk met alle binnen komende en uitgaande vaart. Leuk om een tijdje naar te luisteren en zo’n uitdrukking te horen als “we want to break some waves”, als aanduiding om toestemming te vragen om uit te varen. Meine gaat snel Duca uitlaten, omdat het al bijna donker is. In de verte zie ik haar op het prachtige verlaten strand rondjes rennen en tegen Meine op springen. Ze is door het dolle heen. De laatste dagen zit er voor haar niet veel wandelen in. Vanmorgen wel 45 minuten met haar gelopen, maar aan de lijn en ze mocht niet op het strand. We eten heerlijk de sirloin steak die we in KINLOCHVERBIE, kochten 3 weken geleden en nu mooi rijp, dankzij de vacuüm verpakking. Lekker met vers gedopte erwtjes en tagliatelle. 

Woensdag 20 augustus. De laatste keer dipping in en out? De windrichting vannacht was west en dan lig je op deze plek niet zo rustig. We dachten echter dat de wind helemaal weg zou blijven en dat het wel zou kunnen. Vanaf een uur of 24.00 trekt die echter toch aan en we schommelen behoorlijk met alle bijgeluiden van dien. Toch is het lang zo erg niet als destijds voor de haveningang van PENZANCE, toen lag ik echt te rollen in mijn bed. We slapen beiden dus toch nog redelijk. Gisteravond tijdens het eten kregen we wel een grote golf van een schip te verwerken, waardoor onze, gelukkig afgesloten, fles wijn van de tafel duikelde. 

We staan om 08.00 uur en gaan toch maar even over boord. Misschien wel de laatste mogelijkheid hier in Engeland. Het lijkt iets minder koud. Het is trouwens schitterend weer, een strak blauwe hemel en helaas weinig wind. Dat was voorspeld. Misschien vandaag weer een beetje bij bruinen? Dat gaat helaas maar voor 2 uur op. Dan komen we in een miezerbui terecht die de verdere reis gezellig met ons mee gaat. Het aankomen in WELL NEXT THE SEA is anderhalf uur na HW. De wind staat nu een beetje aanlandig en dat geeft hoge swells. Ik moet echt door een stevige branding varen en dat betekent goed sturen. Dat de eerste SB groene boei van de vaargeul dan niet zichtbaar is, omdat deze te klein is en onder water wordt getrokken helpt niet echt. Op het laatste moment zie ik hem toch behoorlijk ver aan BB liggen. Snel die richting op gestuurd en in de vaargeul gekomen. Het water werd al behoorlijk ondiep en Meine haalt het zwaard nu helemaal op.

Aangekomen krijgen we een mooie plekje langszij bij iemand en gaan direct naar het strand. Dit is nog wel even een toegift! Een prachtige breed wit strand met allemaal leuke en verschillende kleine houten badhuisjes. Duca mag hier wel op het strand en als ik een steen in het water gooi gaat ze er achter aan. Ze blijft er naar zoeken en wil steeds terug. We doen haar aan de lijn, want we zijn bang dat ze wordt mee getrokken door de eb stroom. De vaargeul loopt hier nl. direct langs het strand (voor de kenners nog veel meer dichterbij dan bij VLIELAND). Dan pakken we even een pintje op het dek van DE ALBATROS, een Nederlands vrachtschip dat hier als laatste vracht naar toe heeft vervoert. Nu is het een cafë. Meine haalt Fish and Ships en ik maak salade. We eten nog een keertje buiten, lezen wat en gaan om 21.30 naar bed. Morgen om 06.00 uur op om naar LOWESTOFT te gaan.

Donderdag 21 augustus. Op de valreep nog een miscalculatie. We worden allebei tegelijk wakker om 06.00 uur. Even het hondje uitlaten en dan varen. onze buurman komt er even bij en vraagt zich af of het nog wel kan en we niet vast komen te zitten. We besluiten het toch te proberen. In het ergste geval lopen we aan de grond en moeten we op het anker wachten op hoger water. En ja hoor, na nog geen 10 minuten varen loop ik vast in de vaargeul, dus we laten het anker vast vallen en wachten op wat gebeuren gaat. Het is prima weer en het zand is hard en droog. Na een tijdje liggen we echt vast. Ik ga even met het bootje naar de wal om te overleggen met de havenmeester. We liggen nl. in de vaargeul voor de vissers, maar die kunnen er ook niet uit of in. De havenmeester geeft aan dat we rond 15.00 los zullen komen en dan in de Outer Harbour mogen liggen zodat we morgen snel naar buiten kunnen. Deze haven is normaal alleen voor werkschepen. We hoeven die nacht niet te betalen. Ik ga nog even wandelen in het stadje, dat best leuk is en nu nog zeer rustig. Rond een uur of 11.00 ga ik terug naar de boot en ik zie Meine en Duca al op het strand. We liggen hier eigenlijk prachtig alleen een beetje scheef. De zon schijnt, dus ik doe nog even de korte broek aan en pak mijn camera om het zand op te gaan. Helaas doe ik dat allemaal weer veel te gehaast en glijd ik uit over ons zwemplateau en kom in het water terecht. Niet diep, maar ik heb wel mijn camera in de handen. In een reflex houd ik die omhoog en Meine pakt hem aan. Hij is wel even nat geworden, want onder water geweest. Dus snel weer aan boord, uitzetten, geheugenkaart en accu er uit. Dan zo goed mogelijk drogen met keukenpapier. En afwachten en niet voor de verleiding bezwijken om te kijken of tie het nog doet. Dat kan nu juist kortsluiting geven. Ik hang de camera in het wand te drogen. Er verschijnt condens op de display, maar dat is aan het eind van de dag verdwenen. Een goed teken, maar we zullen zien. Tijdens mijn glij partij heb ik een behoorlijke striem in mijn oksels opgelopen omdat ik met mijn arm in een lijn bleef hangen. Ook mijn knie lijk ik een beetje verdraaid te hebben. Gelukkig heb ik een knieband, want in het begin van de reis had ik last van mijn rechter knie. De rest van de middag zitten we lekker rustig in de kuip te lezen.

Om 15.00 uur roep ik de haven weer op om aan te geven dat we weer drijven. De dinghy van de beach patrol zal ons begeleiden door de vaargeul, want het luistert nauw. Een geweldige service, die ze aan ieder jacht dat dit wil aanbieden. Morgen dus naar LOWESTOFT. De weersvoorspellingen zijn nog steeds goed, dus hopelijk overmorgen richting IJMUIDEN!