Blog 7: 20 september. Is Cestlavie nog steeds op weg naar Gdansk??

Comments 2 Standaard

Onderaan de tekst weer een linkje naar een nieuwe film op mijn Youtube kanaal!!

Ik lees deze dagen trouwens het boek “Baltische Zielen” van Jan Brokken over Estland, Letland en Litouwen. Echt prachtig en ook al zijn wij dan wel in Polen, ik herken veel vooral van de natuur. Die gaat door alle grenzen heen en het plukken van paddenstoelen, waar hij over schrijft is in deze tijd ook hier aan de orde. Overal langs de bossen rijdend zie je mensen met emmertjes de grond afspeuren.

2 september t/m 4 september: 90 mijl afgelegd langs de Poolse kust.

Ik begin met een mooi gedicht, dat vriendin Annet van Assenbergh (net terug van een grote zeilreis) een paar dagen geleden op facebook zette: “Sea Fever” by John Masefield.

I must go down to the seas again, to the lonely sea and the sky,

And all I ask is a tall ship and a star to steer her by;

And the wheel’s kick and the wind’s song and the white sail’s shaking,

And a grey mist on the sea’s face, and a grey dawn breaking.

I must go down to the seas again, for the call of the running tide

Is a wild call and a clear call that may not be denied;

And all I ask is a windy day with the white clouds flying,

And the flung spray and the blown spume, and the sea-gulls crying.

I must go down to the seas again, to the vagrant gypsy life,

To the gull’s way and the whale’s way where the wind’s like a whetted knife;

And all I ask is a merry yarn from a laughing fellow-rover,

And quiet sleep and a sweet dream when the long trick’s over

We zijn op weg naar Gdansk en het zijn 3 heel verschillende dagen. De eerste dag was er wel goede wind, maar die stond op het land gericht en door de vele deining was het niet echt comfortabel zeilen. We kwamen beiden na slechts 20 mijltjes moe aan. Ook vanwege het weer opnieuw in slingeren na drie weken in het in rustige binnenwateren gevaren te hebben. We komen om 15.15 aan in de nieuwe Marina van Dziwnów. Leuk aangelegd in twee cirkels en bijna helemaal leeg. De boxen zijn een beetje klein voor ons, maar we vinden een plekje aan een kade. In de vissershaven mag je nu tegenwoordig niet meer liggen.

De 2e dag is een topdag ook al is het behoorlijk bewolkt en miezerig. We kunnen het gehele stuk zeilen en met een voor dit schip hele goeie snelheid, zelfs regelmatig meer dan 8 knopen! Soms lijkt het wel planeren, ook al kan dat natuurlijk niet met een schip van 19 ton! Na 33 mijl meren we af in het haven van Kolobrzeg. Niet echt aantrekkelijk, maar zeer goed en modern aangelegd.

De 3e dag en ineens steken we 2.70 meter! 

We varen op de motor want er is voor ons te weinig wind om te zeilen richting Darlowo, als we plots een enorme knal horen. Wat blijkt, het zwaard wat we al een paar keer eerder hadden gebruikt knalde in een keer naar beneden. Tot nu toe gebruiken we het niet zoveel, maar nu leek het handig om het hevige schommelen tegen te gaan. Met weinig en aanlandige wind is deze zee net zo’n klotsbak als de Noordzee soms. In plaats van 1,50 m steken we nu 2,70 m. Meine ging direct kijken en ontdekt dat de elektrische lier volledig kapot was. De “krans” is geheel kapot gebarsten. We zijn de haven in gevaren en in de Marina gaan liggen. Precies daar tegenover is een scheepswerf, waar vooral grote vissersboten gerepareerd worden. De volgende morgen (donderdag) gaan we er direct heen en na een snelle inspectie van Przemek besluiten we een nieuwe lier aan te schaffen. Die moet uit Duitsland komen. Dat duurt dus wel even en daarom bedenk ik om na het weekend een aantal dagen het binnenland in te trekken. In het weekend maken we een mooie fietstocht en een lange wandeling langs het strand. De kust is hier in een komvorm, waardoor er een geweldige branding is.

6 dagen wandelen door de prachtige natuur van Park Narodowy Bory Tucholskie.

Dinsdag huren we een autootje en gaan op pad. Perfect nieuw model Citroën C3 met usb verbinding voor de iPhone: display in de auto van mijn routeplanner. Overigens is de verzekering bijna duurder dan de huur. Dat doen we een volgende keer anders. Voor de eerste nacht heb ik een onderkomen gehuurd in Mikomania. In de stromende regen rijden we erheen en zelfs dat is al mooi. Wat een natuur en wat een bossen! We zijn nu terechtgekomen in een soort kinderkolonie vakantiekamp waar we een klein chalet gehuurd hebben en eerst dachten we: “nou morgen maar weer een volgend plekje zoeken”, maar toen we eenmaal geslapen hadden en het mooi weer werd, zeiden we: “Laten we hier maar een paar dagen blijven en van hier uit tripjes maken”. Zoals ik al eerder schreef “de kunst van zwerven is nergens heen willen”.  Liever een hele tijd op één plek zijn dan steeds van de ene naar de andere. De eerste avond hebben we meegegeten met het “supper” en dat bleek inderdaad een broodmaaltijd te zijn maar van ongelofelijk goede kwaliteit met heel veel verschillende soorten kaas en vleeswaren. Aanwezig waren behoorlijk wat oudere mensen en een stel met een klein kindje en ja het is wel apart dat je helemaal niets verstaat en ook moeilijk contact kan leggen, maar goed ik glimlach vriendelijk en wie weet gebeurt er nog wat. Het ligt midden in een prachtig natuurgebied: Linkje naar Park Narodowy Bory Tucholskie en aan een meer. Een kleine 185 km van de kust. We maken een prachtige wandeling en doen dat al zwervend natuurlijk. Als we heel stil lopen schieten er opeens twee reeën, uit het struikgewas. Ik heb mijn camera altijd stand-by en nu met de telelens erop. Het lukt me ze beiden in het zonlicht te fotograferen. later zie ik dat het moeder en kind zijn. Echt prachtig! Verder zien we een kiekendief, spechten en boven ons weer de kraaiende kraanvogels. Wat is Polen mooi! Ik had me ook nooit gerealiseerd dat er zoveel meren zijn en toen we over een beekje met een bruggetje gingen bleek het riviertje vol met vis te zitten. Waarschijnlijk beekforel! We hebben uiteindelijk 15 km lang gezworven door de bossen. Prachtig en kwamen weer goed uit bij ons hotel huisje. Aangezien we ook een koelkast hadden heeft Meine nog wat boodschapjes gedaan en hebben we gewoon in het huisje gegeten. We kunnen hier niet koken maar Meine heeft voor zichzelf wat opgewarmd en ik vond het heerlijk om gewoon een boterhammetje te eten. De laatste morgen worden we bij het ontbijt in het Nederlands aangesproken door Renata. Ze is Poolse, maar woont en werkt al 35 jaar in Deventer. Erg leuk contact en ze gaat ons volgen!

Vanmorgen zei Meine dat er een probleempje met zijn telefoon is. Hij heeft hem namelijk in zijn broekzak laten zitten terwijl hij in de auto stapte en dat was allemaal net even iets te krap dus het glas stuk. En dan zie je hoe makkelijk het internet en 3G netwerk hier in Polen is Google even in een plaatsje waar we toch wel even naartoe wilde en voor ik het wist had ik een reparateur gevonden. Na een uurtje was alles alweer in orde.

Dag 4 verkassen we naar een andere plek en maken een prachtige wandeling rondom een meer. Zondag weer richting de boot. Maandag boodschappen doen en een prachtig stuk verse wilde zalm gekocht.

Hoe staat het inmiddels met onze reparatie?

Onderweg midden in het bos (ja, overal bereik in Polen) kreeg ik een mailtje dat het Duitse bedrijf een fout heeft gemaakt en dat de winch toch niet leverbaar is. Contact gehad met Przemek en een andere iets lichtere besteld. Dat duurt dus wel weer een paar dagen. Ook contact gehad met Bas van het Duitse bedrijf die Nederlands spreekt. Het teveel betaalde zal worden teruggestort. Zondag in de loop van de dag begint het hard te waaien en uitvaren zit er dus sowieso niet in. Wachten op reparatie is beter te verdragen bij slecht weer. We gaan nog even naar de haveningang: wat een golven en wat een geweld. Prachtig als je er niet middenin zit. De strandtent waar we vorige week een cocktail dronken heeft de storm niet overleefd en overal is men bezig op te ruimen.

Vandaag en gisteren (vrijdag 20 september) wordt er druk gesleuteld een boord. De nieuwe lier wordt geplaatst en dat is nog een heel gedoe. Het ziet er naar uit dat we morgen kunnen varen en het wordt ook goed weer. Om 16.00 uur zijn de mannen klaar en is het zwaard weer te bedienen. We rekenen 200 euro cash af. Dat valt zonder meer mee. Ook de Marina is billijk. Een paar dagen in mindering gebracht op de rekening. In deze Marina weer leuke mensen ontmoet: Annika en Pjotr, die hun schip naar Gdansk brengen voor groot winter onderhoud. 

Morgen door en om de schietgebieden heen, waar de Poolse marine zeer actief is en op naar de volgende haven! En inderdaad nog steeds op weg naar Gdansk!

Een film over zeilen langs de Poolse kust, fietsen langs kleine fotogenieke dorpjes, wachten op een nieuwe lier voor ons zwaard en daarom ook over een tripje van 6 dagen het binnenland in. Autooyje gehuurd en in een schitterend natuur park gewandeld.

Blog 6: 2 september. Ontboezemingen van een zwerfster. Persoonlijke notities van Marianne

Leave a comment Standaard

ONDERAAN DEZE TEKST VIND JE EEN LINK NAAR EEN NIEUWE YOUTUBE FILM!!

Ik zei het al eerder, “wij zijn geen kilometervreters”. Al bijna een maand zwerven wij nu door dit prachtige gebied: Rügen, Hiddensee, De Bodden, Achterwasser, Stettinger Haf en tot slot in Polen Wietziger See. Totaal 222 mijl afgelegd. Niet veel, maar daar gaat het ons niet om. In deze periode hebben we 15 keer voor anker gelegen en vaak langer dan 1 dag! Het is heel fijn om zoveel tijd te hebben om een gebied echt te leren kennen. (Zie ook het intermezzo). Ons doel om helemaal naar het noorden van de Botnische Golf te gaan hebben we natuurlijk letterlijk laten varen. Sowieso gingen we al te laat weg, maar ook ons tempo is heel rustig. Ik denk dat het toen we in 2014 rondom Engeland voeren in 3 1/2 maand en meer dan 3000 mijl aflegden, dat ook wel echt kwam omdat er een tijdsdruk op zat. En die is er nu niet meer! Wat ik eigenlijk het mooiste vind, is dat ik ontdek en dat wordt een soort van persoonlijke spreuk (een “tijdelijk waar weten”): “De kunst van zwerven is dat je nergens heen wilt”. Anders wordt het reizen ergens naartoe. We zijn nu twee maanden onderweg en eigenlijk nu pas vind ik de echte rust. En gelukkig ben ik daar samen in met Meine.

Intermezzo. Zwerven, waarom? En wat levert het op?

Ik lees het boek “Goudzand” van Konstantin Paustovski, die ik als schrijver leerde kennen in 1991. Daarin stelt men dat er drie gelijke delen in een leven zijn. De eerste 30 jaar kennis verwerven. De tweede 30 jaar over de aarde zwerven. De laatste 30 jaar aan scheppend werk wijden. Bij het maken van een zwerftocht moet je, zelfs al is het maar voor een hele korte tijd, op die plek waar het lot je heeft doen belanden, echt leven in het hier en nuen wakker zijn. Kennis en zwerftochten zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Omzwervingen zijn de weg die ons nader tot de hemel doet komen, zeiden in de oudheid de Arabieren. Geluk wordt alleen de wetenden geschonken. Reizen laat onuitwisbare sporen achter in ons bewustzijn. Tijdens zwerftochten te land en ter zee over de uitgestrekte ruimtes van onze aarde worden sterke karakters gesmeed en ontstaan humaan gedrag, begrip voor de verschillen tussen volkeren en ruimhartige en nobele inzichten.
Ben ik dan nu te laat? Want ik ben 63 en zou dus aan het scheppen moeten zijn. Dat is ook zo. Vanaf mijn 30steheb ik inderdaad veel gereisd en niet op standaard manier: rugzaktrekking Groenland, Nepal tweemaal, in mijn eentje naar Santiago lopen. Al die indrukken die ik toen opdeed zitten als het ware in mijn lijf. Nu dan scheppen? Natuurlijk, ik schep mijn eigen leven en geef er vorm aan. En ten tweede, pas nu realiseer ik het talent dat ik van mijn vader heb geërfd: goed kunnen kijken, zien en oog voor detail hebben. Dat doe ik d.m.v. fotograferen en filmen en ik leer iedere dag weer iets.

Ondertussen de rauwe werkelijkheid.

Alles over zwerven dat ik heb opgeschreven is een luxe variant en dat realiseer ik me nu des te meer! Reden? Meine had gisteren gekookt: zijn fameuze gerecht met linzen rijst en garnalen, lekker pittig. We aten buiten en een oud mannetje met fiets gebaarde dat hij ook graag iets wilde eten. Natuurlijk een kommetje voor hem klaar gemaakt! Wel met spullen die ik niet per se meer nodig had. Schaamrood dus omdat ik er onbewust van uit ging dat ik het bestek niet zou terugkrijgen. Onzin, hij kwam het natuurlijk terug brengen! Dit lijkt erg op de ervaring met Daan in Turkije door het Kackar gebergte), die niet snapte dat ik een mes uitleende aan schapenhoeders en die dat natuurlijk de volgende dag kwamen terugbrengen.

EN HIER DE LINK NAAR EEN FOTO FILM VERSLAG.  https://youtu.be/SRzUCdgyFbc

Blog 5. 6 weken onderweg. gemiddeld 18 mijl per dag afgelegd. Wat deden we in de tussentijd?

Comment 1 Standaard

Stubbekœbing 8 augustus, zwervend van ankerplaats naar ankerplaats op weg naar onbekende plekken.

Hieronder YT linkje voor de beelden

https://youtu.be/UXuoMyxrrBc

Al 6 weken onderweg sinds we Sneek verlieten en hoeveel mijlen hebben we afgelegd? De track geeft 447 mijlen aan, een gemiddelde dus van 18 mijl per dag. Ja, we staan inmiddels behoorlijk in de relaxmodus. We hebben vele dagen stilgelegen en onze rust gepakt. Dat was wel nodig, na al dat klussen de eerste vijf maanden van het jaar. Oorspronkelijk was het plan om nadat Naomi en Fabian op Vlieland van boord gingen, in 1 keer door de varen naar Cuxhafen, net zoals vorig jaar. Echter het weer zat niet mee, een aantal dagen harde NW-wind in de Duitse Bocht. Dus besloten om naar Harlingen te zeilen en vandaar de “staande mast route” te nemen. 

12 juli, Dokkum. Hoezo klaar voor vertrek? Toch nog “een dingetje” met de motor.

We liggen nog steeds in Dokkum en dat is ook best ok! Naarmate ik langer op een plek bent, ga ik er ook meer van genieten en mooie dingen ontdekken. Bovendien is het weer in de Duitse Bocht nog niet echt aantrekkelijk. Reden dat we hier nog liggen? Drie dagen geleden startte ik de motor om verder te gaan varen naar natuurgebied Lauwersoog. Motor sloeg aan en hield er vrij snel mee op, alsof hij geen diesel kreeg. Na onderzoek van Meine en telefonisch geassisteerd bleek gebrek aan ontluchting het euvel. Met telefonische ondersteuning van Eeuwe de Jong uit Heeg kreeg Meine het zelf voor elkaar. Ontluchten lukt en de motor kwam weer aarzelend op gang. Oorzaak? De nieuwe rvs 100 liter dagtank had toch een aparte ontluchting nodig! Ook dit kreeg Meine uiteindelijk voor elkaar, ditmaal met telefonische ondersteuning van Wim. Voordat dit lukte duurde wel even, want Wim was geveld voor een stevige griep. Nu is Dokkum een enorm leuk stadje, dus geen straf om hier wat langer te zijn. Mooie wandeling gemaakt, niet naar het museum geweest en het lekkere eigen gebrouwen Bonifatius bier gekeurd. 

Na Dokkum nog een aantal dagen aan een Marrekrite plek bij het Lauwersmeer gelegen en toen naar buiten via het Westgat. 

Het verslag van deze onstuimige tocht hebben jullie eerder kunnen lezen. (Blog 17 juli). Borkum dus maar weer een paar dagen bijkomen! Bovendien nog steeds NW 5-6 verwachtingen bij Cuxhafen en dat is dan wel lagerwal! Op Borkum trouwens erg leuke Friese mensen ontmoet; Jan, Nynke en zoon Sander. Ook zij waren trouwens onstuimig door het Westgat gekomen. Na 3 dagen verder naar Norderney. De wekker om 4.45 uur, zodat we op een mooie tijd de Elbe bij Cuxhafen kunnen opvaren. Tijdens deze tocht dus juist weer geen wind en geheel op de motor! 2 nachtjes later richting Cuxhafen en ook deze 13 uur op de motor.

7 dagen in het NOK (Noord Oost Kanaal), ja we doen het rustig aan!

De volgende dag naar het NOK en een paar nachtjes tussen de palen in een verbreding van het kanaal en vervolgens gelegen op de Flemhuder See. Hier gevlogen met mijn Drone, die zeer gemakkelijk te bedienen is. Wel vergeten op het filmknopje te drukken helaas. En wat echt vervelend is, de controller doet het niet meer. Na contact met de leverancier, vrees ik een software update te moeten doen, maar of dat werkt? In ieder geval garantie, maar voorlopig dus geen filmpjes vanuit de lucht.

31 juli tot 7 augustus: Dan zwerven van ankerplek naar ankerplek. Heerlijk en ook wat onbekende plekjes ontdekt.

Eerst wat diesel tanken in Laboe en leuk overnacht in de vissershaven. Er was een plekje vrij en vanaf de bunkerplaat kon ik zo achteruit de box inschuiven. De volgende 6 dagen alleen maar gezeild, geankerd, rustig aan gedaan en nieuwe vrienden gemaakt. Vanuit Laboe voeren we een stukje terug naar de vorig jaar ontdekte ankerplek vlak voorbij Holtenau: Plüchowhaven. Daar een enorme onweersbui meegemaakt. Later hoorde ik dat even verderop grote hagelstenen waren gevallen. Bij ons alleen maar regen. Toen naar Heiligenhafen met geen wind. Uiteindelijk toch nog 2,5 uur gezeild. Van deze ankerplek geweldig kunnen zeilen naar Albuen. Dat is een klein zeer beschutte baai, waar je door een hele smalle vaargeul naar toe kunt varen. (Zie ook het YouTube filmpje). Hier heerlijk gelegen op 2,6 meter diep water. Met de nieuwe pikhaak van 2,60 konden we nu ook even checken op de afstelling van onze nieuwe dieptemeter goed is. Die geeft 2.80 aan, dus een speling van 20 cm en dat geeft een veilig gevoel. De bodem is wel heel erg modderig en door de pikhaak kwam ook aardig wat stank naar boven.

Na een rustdagje gezeild naar Famœ tot aan de ankerplek. De route was helemaal te bezeilen. Heerlijk en deed me denken aan de zeiltocht naar Fersness Bay in de Orkneys in 2014. Rustig geankerd en de volgende ochtend het kleine haventje in. We hadden geluk want er voer net een groot motorjacht naar buiten. Mooie plek dus en vanaf 13.00 uur stroomde het haventje alweer vol. Kennis gemaakt met erg leuke Duitse mensen. Die kwamen ons schip bewonderen en ja dat gebeurt vaak met dit schip en daardoor doe je leuke contacten op. David, Güde en metgezel Zene uitgenodigd voor een kop koffie, wat over ging in de nodige wijntjes. Ze willen ook graag ooit zo’n leven als wij nu leiden. Toen Meine voorstelde om op onze grote tv “de Ithaka rondt UK en Ierland” films die ik de afgelopen winter heb gemaakt, kon de gezelligheid niet meer stuk. Vooral David huilt bijna van de emoties: “Ich muss dahin”. Zene die in de theaterwereld zit vindt mijn films erg mooi en zeker niet te lang. Ook de muziek spreekt haar aan. Een mooi compliment dus. (Alle 7 UK films staan inmiddels op “mijn” YT kanaal onder mijn eigen naam. Kijken dus!)

Inmiddels wordt er slecht weer verwacht met hele harde wind en regen. Wat te doen? Uiteindelijk willen we richting Rügen, Polen en Estland. De windrichting die kant op is ok, maar harde wind geeft daar een gevaarlijk lagerwal. Nog even niet doen dus. We plannen om naar Klintholm te gaan. Ook deze dag kunnen we heerlijk zeilen maar een stevige regenbui maakt dat de wind er ook mee ophoudt. Klintholm wordt dan veel te ver en ik ben er wel klaar mee. We besluiten de haven van Stubbekœbing in te varen. Daar gaan we beter weer afwachten.

Blog 4: 27 juli. Dit bedenk je toch niet!Wat een toeval…. Incident op het NOK.

Comment 1 Standaard

Liggen we heerlijk rustig tussen 4 palen te relaxen op het NOK (Hafen Shafen 2 uur voorbij Brunsbüttel), komt er een zeiljachtje binnenvaren, dat de kinderen gelegenheid wil geven even lekker te zwemmen voor ze verder gaan. Na een frisse duik start pa de motor, maar die doet het niet. Een hele tijd horen we de piep van het startcontact. Na vele pogingen vraagt hij onze hulp. Of we hem op sleeptouw willen nemen het kanaal op en dan snel varen zodat de motor aanslaat. Zoals je dat bij een auto doet. Meine en ik aarzelen behoorlijk. Het betekent alles opruimen, zonnetentje weg (anders zie ik niets meer tijdens het sturen) en de 4 lijnen los. Uiteindelijk besluiten we te helpen. We varen achteruit tussen de palen weg en met een rondje vaar ik langszij zodat Meine een sleeplijn kan aanpakken. De schipper vergeet trouwens zijn stootwillen even uit te hangen. Gelukkig zijn die van ons groot en dik. Ik vaar het kanaal op en geef gas. Met 7 knopen snelheid doet de schipper allerlei pogingen, maar de motor slaat niet aan. Of we hem dan maar “even” naar Brunsbüttel willen slepen? 2 uur heen en 2 uur terug. Ik kijk Meine aan en we weten beiden direct dat we dat toch echt niet gaan doen. De schipper wordt zelfs boos en verwijst ons naar de zee erecode dat je schepen in nood moet helpen. Als ik aangeef dat dit geen nood is en dat hij bij de camping waar we lagen een monteur kan bellen en laten komen, schreeuwt hij dat hij zelf techniker is! 

Als er een groot vrachtschip voorbij is, draai ik toch echt om en dat vindt hij niet leuk. Even gaat door mijn hoofd om hem dan maar los te gooien. Wat een gezeik. Natuurlijk zullen we dat nooit echt doen, maar dat het idee bij me opkomt zegt genoeg. Inmiddels vaar ik aan de stuurboord wal in de richting van Kiel en krijg een idee: we kunnen een schip dat ons tegemoet komt en richting Brunsbüttel vaart natuurlijk vragen ons “sleepie” over te nemen. Ik geef het door aan de schipper en hij is akkoord. Al snel komt er een groot modern zeiljacht onze en dus de goede richting uit, tegemoet. Ik verzin allerlei Duitse zinnen om ze de situatie uit te leggen en hen te overtuigen het jachtje over te nemen. Dan zie ik dat het Nederlanders zijn. Dat maakt het een stuk gemakkelijker communiceren. Ik vaar op het schip af en in eerste instantie willen ze ons ontwijken. Dat snap ik ook wel. Dan draaien ze bij en varen terug in onze richting. Het schip komt dichterbij en wie is de schipper? Mijn FB-vriend Erick Veldhuis, wiens stacaravan in Sneek we deze winter hadden gehuurd, toen we niet op de boot konden wonen! Hoe bedenk je het! Hij is bezig met een “Yacht delivery”. Hij roept: “Ik zei toch dat we elkaar op het NOK zouden tegenkomen!”. Dat bleek op FB bericht van een paar dagen geleden en wij hebben al dagen geen bereik. Natuurlijk neemt hij het schip over. De vrouw aan boord bedankt ons nog. Wij varen terug naar ons plekje tussen de 4 palen, waar natuurlijk inmiddels een ander scheepje ligt. Gelukkig passen we er nog achter. Naderhand bedenken Meine en ik dat de schipper waarschijnlijk in een soort van stress was gekomen en we rekenen het hem niet aan. 

17 juli Borkum. Heftige overtocht. Kombuis ‘n chaos, geen gps-signaal en een staaldraad gebroken.

Comments 5 Standaard

En dit was nog redelijk rustig in het Westgat

Na drie dagen op ons marrekrite https://marrekrite.frl plek, besloten we gisteren via Lauwersoog naar Norderney te varen. De wind was afgenomen tot NW 4 en via het Westgat zou het een mooi rustig halve-wind rak worden. Eindelijk heerlijk zeilen. We vertrokken met bijna doodtij en dus geen verwachtte stroming. Wel de wind tegen, dus op de motor. Het eerste stuk ging nog, maar toen werd het heel heftig met hoge golven. Achteraf bleek dat door de harde wind van de afgelopen tijd, de zee nog meer onstuimig was dan anders. Bovendien hier veel zandplaten die voor veel hoge golven zorgen. Wat gingen we tekeer! Ik had natuurlijk wel een en ander zeevast gezet, maar niet genoeg bleek naderhand. Een grote ravage in de kombuis, zei Meine toen hij even naar binnen ging. Espressoapparaat (dat ik wel had leeggehaald gelukkig) op de grond, evenals de melk schuimer en andere spullen. Onze nieuwe koelkast bleef dicht gelukkig. De vorige klapte open in dit soort situaties met als gevolg alles op de grond. (Overigens zo’n situatie als nu, heb ik nog nooit meegemaakt.) Teruggaan heeft ook geen zin en ik bleef buiten sturen. Op een gegeven moment gingen we zo te keer, dat de gangboorden in het water kwamen. Duca, die gelukkig aangelijnd zat, wilde van boord en deed een poging in het gangboord te komen. Meine trok haar naar binnen en lijnde haar opnieuw aan. Op haar buik, met haar pootjes gespreid, deed ze van ellende een plas.

Eenmaal op zee werd het niet echt rustig, maar in ieder geval kon het grootzeil omhoog. Althans dat dachten we! Het lukte Meine niet het voor elkaar te krijgen de val te monteren aan het zeil. Alhoewel natuurlijk aangelijnd, toch gevaarlijk als je valt en je kop stoot. Dus dan maar niet en alleen de kluiver en de bezaan. Dat maakte het allemaal wel ietsje rustiger en de motor kon uit. Meine kon even rusten en wat bleek voor het eerst dat ik hem ken, werd hij zeeziek en was misselijk. Heel even snel ging ik naar binnen om krentenbollen en water te halen, zodat we in ieder geval iets in onze maag hadden. Dat hielp. Weer even later kon toch het grootzeil erbij en werd het zelfs een beetje leuk. Tot een harde knal en aan bakboord knapte de staalkabel in onze railing. Het blok van de kluiverschoot was open geknald en ertegenaan gekomen. Wat een krachten kunnen er loskomen! Inmiddels was het 15.00 uur en nog 27 mijl naar de ingangsboei van Norderney. En dan ben je nog niet binnen in de haven! We besluiten naar Borkum te gaan! Nog 10 mijl en voor ons bekend. Bovendien kan vanwege een iets andere koers de kluiver ook aan stuurboord met het blok dat nog wel goed is. Voordat je samen zo’n beslissing neemt, gaat er bij mij althans van alles door het hoofd. Helemaal doorvaren naar Cuxhafen? Nee, te vermoeiend en ook geen maaltijden voorbereid voor een nacht doorvaren. Toch naar Norderney? Dat wordt dan zeker 23.00 uur voordat we binnen zijn en we voelen ons nu toch al niet helemaal fit. Hebben we sowieso een verkeerde beslissing genomen door uit te varen? Hadden we kunnen weten dat het zo ruig zou worden? Zijn we dan zo’n slechte zeelui?Dan houdt de gps er mee uit. Geen fix meer. Wat is dit nu weer? We hadden alles toch goed voor elkaar? Gelukkig ken ik de weg en zijn we bij het begin van de toegangsgeul naar Borkum. Het weer is helder, dus dat zal wel goed komen. Toch blijf ik maar achter een ander jacht varen dat duidelijk ook deze richting op gaat. Ze gaan trouwens ook enorm te keer en worden af en toe weg gezet door de golven. We varen nu alleen nog op de bezaan en de motor, maar hebben wel de stroom tegen. Later als ik even snel naar binnen ga om te plassen bedenk ik me dat het misschien het kabeltje van de plotter is, dat losgeschoten is. (We kunnen de plotter binnen en buiten gebruiken en hadden voor deze tocht de plotter buiten aangesloten). Dat blijkt zo te zijn en de laatste mijlen hebben we weer een gps-positie.

We komen om 19.00 uur aan in de noodhaven (Burkana-haven) van Borkum, waar we een plek vinden aan de ponton tegenover de reddingsboot. Gedurende de avond komen er meer jachten binnen met ook zeezieke bemanning, uitroepen als “Dit doen we nooit meer, het westgat uit bij Lauwersoog” en “Bij ons aan boord in een Vacature. Ik ga nooit meer mee”. Mijn twijfel dat we een en ander verkeerd hadden ingeschat, wordt daarmee wel weg genomen! De schade aan boord valt ook mee; espressoapparaat doet het nog gewoon. Wel voor de 2ekeer de oven open geknald en weer de kleine ovenschoteltjes kapot! Het blok van de schoot blijkt niet stuk, maar een variant die open kan. De staalkabel is niet gebroken, maar aan 1 kant uit de spanner getrokken. Een Russisch stel kom later binnen en ook zij zien er grauw uit. Vanzelfsprekend kunnen ze bij ons langszij. We hebben de komende dag leuk contact en ze vindt Duca het einde. Als cadeau voor onze gastvrijheid geeft ze me een pakket Russische chocolade uit Sint-Petersburg. We eten in het restaurant aan de jachthaven en ik ben zo moe dat ik het bijna niet op krijg, hoe heerlijk het ook is. Gelukkig maar twee glazen witte wijn gedronken, beide gecombineerd met een groot glas water. Ik was nogal dorstig geworden van ons avontuur.

De volgende dag wordt het prachtig weer en we pakken wederom onze rust. Wel moeten we verkassen naar een ponton aan de overkant, omdat we nu op de plek liggen waar de reddingsboot schepen met pech neer leggen. Meine doet een middagdutje en ik ga op mijn fietsje naar het dorp voor wat boodschappen en om wat cash te pinnen. De vrouwelijke havenmeester hier aan de ponton is trouwens geweldig! Humor, een gezellig praatje en gastvrij! Ze doet voor iedereen moeite om een goede plek te vinden. Officieel is dit geen jachthaven en komen er ook grote Pilot schepen binnen. Toch regelt ze dat een Engels jacht met een grote oude hond direct aan de wal kan liggen, zodat het arme beest niet steeds over 4 schepen gedragen behoeft te worden. ….en de douche: gratis en de beste sinds maanden! Zelf de temperatuur te regelen en een zeer krachtige straal.

20 Juli Norderney. Enne we bleven nog een paar dagen op Borkum.

18 juli maken we een mooie fietstocht over het eiland. Het is prachtig weer en zelfs warm. Een jonge man van 1 van de werkschepen die de windmolens op zee controleren en onderhouden, laat zijn drone vliegen. Hij vertelt dat ze er een groot aantal hebben die ze gebruiken om bovenin de windmolens te inspecteren. Ik vertel van de mijne en dat ik nog wel wat te leren heb. Hij biedt aan morgen op zijn vrije dag me les te willen geven. Helemaal top natuurlijk, maar morgen willen we varen, omdat het dan rustig weer is en daarna weer wat onstuimiger wordt. Jammer, maar wel enorm aardig!

19 juli vertrekken we om 10.00 uur. Lekker rustig, er is toch geen wind, dus op de motor. Onderweg de stuurautomaat uitproberen, die werkt geweldig en wat fijn is, je hoort het niet, omdat de machine onderin de machinekamer zit. Om 17.00 na een zeer rustige overtocht komen we aan op Norderney. Het is er niet echt druk en we kunnen aan de kade liggen. Meine is een hele tijd bezig om de lijnen goed te bevestigen omdat we hier rekening moeten houden met eb en vloed. Het verschil is zeker 3 meter. Midden in de nacht als het laag water is worden we wakker van gebonk. De stootwillen zijn er tussenuit en we liggen tegen de palen aan te rijen. Meine weet het te verhelpen we slapen heerlijk tot ruim 8.30 uur.

Filmpje: Zomer op Vlieland

Comments 2 Standaard

13 juli Lauwersoog vanaf een Marrekriteplek midden in de natuur.

Vandaag even een kort berichtje om een filmpje te delen van onze zonnige dagen op Vlieland, eind juni. Wat was Vlieland nog stil voordat de rukte van de zomervakantie losbrak. Heerlijk geankerd in de Geul voor de “ingepakte” vuurtoren. Naomi (oud Nyenrode collega) en Fabian aan boord. Lekker gezwommen…en mijn nieuwe drijvende drone uitgeprobeerd. Nadat ze van boord waren hebben Meine en ik nog mooie wandelingen en fietstochtjes gemaakt. Dit staat allemaal op het filmpje. Geniet ervan!

6 juli 2019, Klaar voor vertrek. Klaar? Voor zover je dat ooit bent met een boot.

Comments 15 Standaard

Een eerste blog over ons leven aan boord van Cestlavie! De komende tijd zal ik regelmatig wat posten, maar vooral veel beelden delen.

We liggen in Dokkum en gisteren heb ik een YouTube film gemaakt van alle werkzaamheden, het eerste half jaar van 2019. zie deze link. https://youtu.be/ThkMjbMa1qc Een week geleden vertrokken we uit Sneek richting Harlingen. Naomi (oud werk-collega) en haar vriend Fabian varen mee richting Vlieland. Eerst maar een paar dagen uitrusten van al het harde werken. Het plan is richting de Botnische Golf. Helemaal naar het noorden zullen we niet halen, want zoals veel klussers ook ervaren, het werk liep wat uit en i.p.v. eind mei vertrekken we nu.

Wat voorafging

Dit schreef ik in 2013 “Al een hele tijd speel ik met de gedachte nu eens een écht grote zeilreis te maken en daarvoor lang vrij te nemen. Ook vanwege het feit dat, bij mijn weten, je maar één leven hebt en als je dromen hebt die waar moet maken. Bovendien zei ik vroeger altijd: als je ouders de 70 jaar naderen en je wilt of moet nog wat met hen, wacht dan niet te lang. Ik ben nog geen 70 (sinds een paar dagen wel 58), maar Meine wordt in juni 69 en ook al is hij nu nog steeds fit, hij en ik hebben wel onze meeste jaren achter ons liggen, dat valt niet te ontkennen. Vandaar mijn besluit om in augustus, direct na de vakantie met mijn baas hierover te gaan praten. Het zal erop neer komen dat ik met vele gespaarde vakantie dagen, ADV en nog een paar “ouderen-dagen”, uiteindelijk 6 weken onbetaald verlof moet opnemen om 4 maanden op pad te kunnen gaan”

Wel die reis hebben we gemaakt in 2014, 3100 zeemijl via de zuidkust van Engeland, de westkust van Ierland, bovenlangs via de Orkneys en uiteindelijk lange de Engelse oostkust terug naar Nederland. In onwaarschijnlijk mooi weersomstandigheden! De 7 films die ik van deze reis maakte vind je op mijn YouTube kanaal. De eerste hier: Ithaka zeilt buitenom rond Engeland. Film1: IJmuiden – Lyme RegisNaast alles wat deze prachtige reis opleverde, verdiepte het mijn verlangen nog meer: “hier wil ik meer van”.

Kerstmis 2016 Terschelling, We nemen een besluit.

Zoals iedere winter gaan we ook dit jaar met de Ithaka naar Terschelling. Het wordt ons duidelijk. We gaan het echt doen! Dat betekent voor ons, in ieder geval onze Jeanneau Sun Odyssee 35 voet “Ithaka” en ons prachtige huis in Langbroek verkopen. Als eerste stap kiezen we om Ithaka op de wal te zetten en haar een goede onderhoudsbeurt te geven. Dat blijkt niet alleen nieuwe antifouling, maar ook alle oude lagen eraf, de vieze deels gescheurde binnen beklelding laten vernieuwen en nog wat andere kleine dingen. Vanaf april staat ze te koop. Inmiddels ook ons huis te koop gezet, nadat we van onze makelaar te horen gekregen hebben dat we een prijs kunnen vragen die betekent dat het huis na een aantal jaren niet meer “onder water staat”. Doen dus! Binnen een week is onze geliefde plek verkocht aan hele leuke mensen die er heel blij mee zijn. Ook de Ithaka wordt verkocht en in september ontdekken we en Volkerak 46 “Cestlavie”. Al direct na de bezichtiging doen we een bod. Op vrijdagavond voor kerst 2017 zitten we bij de notaris in Sneek. Ze is van ons en we varen direct door naar Terschelling. Vanaf februari 2018 wonen we aan boord en het gehele jaar zal ik nog werken en het plan is om per 1 januari 2019 te stoppen met werken.

Zondag 17 december 2017, “Het grote loslaten” is begonnen. 

De afgelopen weken zijn we echt aan het opruimen. Best bijzonder. Mijn omgeving is plaatsvervangend in de stress geschoten. Mij valt het tot nu toe wel mee. Zo bijvoorbeeld altijd gedacht dat ik het vreselijk zou vinden om afscheid te nemen van mijn boeken. Nu gaat het vanzelf. Ik maak foto’s van rijtjes boeken en app die naar vrienden met de vraag wat ze willen hebben. Inmiddels staat er in de boekenkast al wat stapeltjes met papiertjes erop voor wie wat bestemd is.

Een paar weken geleden ook op zolder de oude spullen van mijn ouders opgezocht en ingepakt. Die gaan allemaal in plastic dozen naar de zolder van Drikus de broer van Meine. Heel leuk was het om tussen de stukken een brochure over Warmond 1939 te vinden, toen mijn vader met zijn neef Oscar op zeilvakantie was met zijn BM. ‪Vrijdagavond heb ik dit aan Carolien gegeven tijdens een Rapsodie jaarclub avondje. Het leuke was dat er nog een advertentie in stond van de jachthaven van haar vader Houweling. Ze was er ontroerd over en erg blij. Ook twee mooie etsjes van de Kaag die ik ooit heb gekregen toen ik afscheid nam als ik secretaris van het Vennemeer heb ik haar gegeven. Zo begin ik zo langzamerhand aardig wat pleeggezinnen te krijgen voor mijn dierbare spulletjes. Niet dat ik die ooit terug wil, maar het komt nu mooi uit.

Maandag 25 augustus. Varend over IJsselmeer richting Staveren: 22 T/M 25 augustus. Logstand 11805-11995: 190 mijl in deze periode. 3089 mijl totaal gevaren!

Comments 2 Standaard

We varen nu op de motor op het IJsselmeer van onze ankerplek vannacht bij de HOUTRIBSLUIZEN naar STAVOREN en vervolgens naar onze thuis haven in HEEG. Het miezert vanmorgen even, maar gisteren hadden we nog een prachtige zonnige zeildag. Eerst door het NOORDZEEKANAAL en toen vanaf de ORANJESLUIZEN 5 uur heerlijk gezeild. Nog lekker een keertje voor anker en vanmorgen nog maar even over boord. Het water is hier ook koud.

Hieronder volgt nog een verslag van de overtocht, wat interessante statistieken en een kort nawoord.

Vrijdag en zaterdag 22 en 23 augustus. En toen waren we ineens in IJmuiden. Vanmorgen werden we iets eerder wakker dan gepland (05.00 uur i.p.v.06.00 uur) vanwege de werkschepen die alle uitvoeren. We blijven nog even liggen en staan dan op zodat we echt genoeg ruimte hebben om uit te varen en niet weer aan de grond te komen. Meine laat Duca uit en ik kijk naar de route. Als ik zie dat het vanaf hier 135 mijl direct naar IJMUIDEN is, lijkt me dit wel een goed plan. Het weer is prima en de voorspellingen ook. Meine had er ook al aan gedacht, dus we besluiten dit te toen. Ik hoef niet persé naar LOWESTOFT, dat komt wel een andere keer. Hoe eerder we gaan hoe beter, want voor na het weekend zijn weer depressies voorspeld in NEDERLAND en voor het zelfde geld komen die eerder!

We varen om 6.20 uit en kunnen direct zeilen. Dat valt niet tegen. We varen een heel stuk voor de wind met de boom in de genua. Om 12.20 moet de motor erbij i.v.m. sterke tegenstroom. Die kunnen we trouwens niet zien, want door het droogvallen op het harde zand is ons logwieltje weer eens vast komen te zien. Omdat het log dus snelheid 0 aangeeft, interpreteert de gps het gehele verschil met 0 aan stroming. Dit blijft de gehele overtocht zo. Om 13.50 kunnen we de koers verleggen omdat we dan om de zandbanken van HAISBOROUGH zijn. Nu gaat het meer halve wind en kan de motor weer uit. Uiteindelijk kunnen we tot een uur of 18.00 zeilen. Dan valt de wind weg. De gehele dag hebben we prachtig weer en veel zon, terwijl het om ons heen er niet zo goed uit ziet. Ook de nacht is prachtig, al varen we op de motor. Een zeer heldere sterrenhemel, die we beiden op ons rug liggende in de kuip met de verrekijker bekijken. Schitterend om zo te varen en de MELKWEG en daarin o.a. De PLEIADEN te herkennen. (het enige sterrenstelsel dat we kennen).

Wel is de zee erg ruw met heel veel golven en deining. Het valt bijna niet te doen om te koken, maar het lukt wel, “een vul de maag maaltijd” van lasagne met gebakken uien, champignons en black pudding.

Meine gaat het eerst even slapen als het donker aan het worden is. Ik moet weer enorm wennen aan varen in de nacht. Eigenlijk vind ik het griezelig met al die lichtjes en het drukke scheepvaart verkeer. Ik moet 2 Traffic Lanes kruisen, maar na een tijdje heb ik de routine weer te pakken en kan ik snel herkennen, welke kant een schip opvaart. Na een uurtje komt Meine er weer bij en ik besluit deze keer maar eens wakker te blijven. Het is ons laatste tochtje en ik wil het helemaal meemaken. Meine doet af en toe een tukje in de kajuit, terwijl ik vaar. In het zuiden zijn steeds flitsen van onweersbuien, maar die blijven gelukkig uit de buurt. Ook zie ik in de richting van NEDERLAND de gehele nacht een gloed oplichten. Is dat de RANDSTAD? Later lijkt het ScHIPHOL te zijn.

Om 04.00 uur trek ik het niet langer en moet ik toch even een uurtje slapen. In mijn bed en naast de ronkende motor val ik zo in slaap. Na een uurtje sta ik op om Meine af te lossen. Die staat met de hand gps te kijken waar we zijn. Onze Raymarine is voor de zoveelste keer deze reis weer uitgevallen. Toen ik naar bed ging, dacht ik nog: goh, hij blijft het deze gehele trip doen! Zo’n 20 mijl voor IJMUIDEN komen we dan toch nog n een bui terecht die ook veel wind geeft. Daardoor kunnen we nog een halfuurtje lekker zeilen met alleen de genua. Dan is het afgelopen met de wind. Tijdens de bui kwam trouwens de zon bloedrood op, een prachtig gezicht, omringd door buiige wolken.

Duca heeft zich de gehele tijd trouwens prima gehouden. Ze hield zich rustig en slaapt de gehele tijd. We hebben haar weinig eten gegeven (zielig?!), zodat ze geen aandrang krijgt. Vanmiddag mag ze zich weer een rotje rennen op het strand!

Om 10.00 uur Engelse tijd komen we aan. Als ik de haven zie, ben ik behoorlijk ontroerd. Het is zo’n rijkdom om dit allemaal te hebben meegemaakt en nu veilig de haven in te kunnen varen! Ik heb een beetje hetzelfde gevoel als 10 jaar geleden toen ik SANTIAGO bereikte. Ik stuur een paar whats appjes naar het groepje. Een aantal reageert blij dat we er weer zijn. Annet en Rainier stellen voor vanavond een hapje te eten in STRANDPAVILJOEN NOORDZEE. Heel erg leuk! We gaan eerst even een paar uur slapen, dan met Duca naar het strand en vervolgens naar het Paviljoen. Het is ontzettend fijn om zo vers na de reis onze verhalen kwijt te kunnen. Zij zeilen ook en zouden ook wel ooit zo’n reis willen maken. Ze zijn wel al vaak in ENGELAND geweest, maar nog nooit zo lang. De tips die ze ons voor onze reis hebben gegeven, waren dan ook heel bruikbaar.

EVEN VOOR DE STATISTIEKEN.

  • We zijn totaal 111 dagen onder weg geweest. Daarvan lagen we 19 dagen verwaaid of ergens vanwege een kleine reparatie. 14 dagen kozen we vrijwillig om ergen een dagje langer te blijven. Totaal hebben we dus 78 vaardagen gehad en daar in 602 uur gevaren. In die periode legden we 3098 mijl af, met een gemiddelde van 40 mijl per dag. We voeren gemiddeld 8 uur er dag en met een gemiddelde snelheid van 3,3 mijl per uur. Dat lijkt heel weinig, maar hier is alles mee gerekend, ook het in en uitvaren van havens en het varen met tegenstroom.
  • Totaal hebben we 732 liter diesel verbruikt en dat valt me heel erg mee. De hebben behoorlijk vaak kunnen zeilen met een wind uit de goede hoek. Ook de thuisreis (16 dagen tot IJmuiden en 700 mijl) vanaf ons noordelijkste punt op de ORKNEYS was bijna altijd met gunstige wind.
  • We lagen 33 keer in een Marina, 19 keer aan een kade of ponton, 25 keer aan een mooring en hebben 34 keer geankerd. Totaal koste deze reis ons zo’n kleine € 9000, waarvan € 500 aan reparaties, € 1119 kwijt havengelden, € 800 aan pilots en kaarten en € 700 aan diesel. Zo’n € 6000 waren dus kosten voor proviand. We zijn zo’n 15 keer uit eten geweest en de rest aan boord gekookt.

NAWOORD

Het is een prachtige reis geweest en we hebben enorm veel geluk met het weer gehad. Eigenlijk nu in deze maand augustus is het minder, maar als ik onze verhalen vergelijk met die van mensen in Nederland, dan hebben we in Engeland en Schotland nog best heel goed weer gehad. De foto’s laten dit ook zien.

Aan schade en gebreken aan de boot is het is heel erg mee gevallen. Onze motor heeft ons nooit in de steek gelaten en dat is wel heel erg belangrijk op een reis als deze. Onze beste investering vooraf is het laten maken van een nieuwe Genua! De boot zeilden zoveel beter dan daarvoor met de uit gelubberde oude. De slechtst investering was de aanschaf van onze nieuwe GPS. Ik heb een heel logboek bijgehouden van alle weigeringen en positieverlies. Daar gaan we nog mee aan de slag met de leverancier. Een gadget als Wi-Fi en zo de ipad verbinden lijkt leuk, maar is niet praktisch. Of het werkt niet, of de Ipad heeft een lege batterij, of er schijn te veel zon.

Dat we Duca hebben mee genomen is heel goed bevallen. Het hondje heeft zich geweldig gehouden, is nooit zeeziek geworden en heeft zich ontwikkeld tot een zee-hond, die van water houdt. Ook voor ons beiden was het erg gezellig. Het is toch een beetje alsof je een klein, maar zeer gemakkelijk kind bij je hebt.

Bloggen vond ik erg leuk en zeker ook door alle reacties die ik er op kreeg. Ik schreef altijd al wel verslagen maar het op deze manier “de wereld ingooien”, was erg leuk. De herinnering blijft op deze manier nog heel lang levend. Zojuist heb ik de ondertitel veranderd van “Engelandvaarders” naar “rondom Engeland en Ierland”. Dat durfde ik nu pas te doen, ook al was het ons doel. We hebben het écht helemaal gedaan en het is goed gegaan. Best wel stoer om de eerste keer dat je naar Engeland vaart er ook maar direct helemaal omheen te varen! Ook heb ik de in mijn ogen mooiste foto er op gezet. Die van een dansende dolfijn!

Gevaarlijke situaties waren er niet echt (of we hebben het niet geweten), wel een paar die de adrenaline liet bruisen, zoals bij de RACE BIJ PORTLAND BILL en door de SOUND KYLE RHEA, maar dat is ook waar het met zeilen om gaat, zoals Annet gisteren zei. Het moet af en toe wel spannend zijn. In ieder geval hebben we nooit een te groot risico genomen.

Ongelofelijk dankbaar ben ik dat we de westkust van Ierland hebben kunnen meemaken. Dat was eigenlijk nog mooier dan ons oorspronkelijk doel Schotland. Dat we nu al deze plekken met elkaar kunnen vergelijken voelt erg rijk. Dat wordt volgend jaar nog moeilijk kiezen waar we naar toe gaan, want een 2e keer naar Engeland zal zeker wel gaan gebeuren.

Ook de planning om thuis te komen lukte en we hebben geen tijdnood gehad. Ik heb deze week nog vrij en wilde graag 24 augustus weer terug in Nederland zijn en dat was ook zo. Die doel had ik me al lang geleden gesteld en het is mooi om te merken, dat als zo’n doel echt voor je leeft, het min of meer vanzelf te realiseren valt. 10 augustus in Inverness zijn (als we door het Caledonisch Kanaal waren gegaan) was ook zo’n datum die klopte. Inclusief orkaan Bertha en het verwaaid liggen daardoor hebben we 16 dagen nodig gehad voor de thuisreis. Totaal 4 maanden de tijd hebben is dan ook heel goed. We hebben dus eigenlijk 3 weken over. De eerste 2 weken van Mei en nu deze laatste week van Augustus.

Ik weet uit ervaring dat dit soort reizen (Santiago, Nepal) na verloop van tijd bij mij een steeds diepere betekenis krijgen. Een echte reflectie zal dan ook wel wat tijd vragen en wie weet schrijf ik daarover nog wel een keer iets op het blog. Samen met Meine was het heel fijn en vertrouwd en dit lange samenzijn heeft wat mij betreft onze relatie ook weer extra verdiept.

Jullie allemaal dank voor het meelezen en mee beleven!

MM veilig in IJmuiden