Blog 6: 10 september – 26 september 2020, de Höga Kusten: 119 mijl

Comments 4 Standaard

Een linkje naar een nieuwe Youtube film 7 weer aan het eind. Geheel gewijd aan 3 weken zwerven langs de Högakusten. Wat langer dan anders (16 minuten) maar het is hier ook zo mooi en fotogeniek. Met daarin: Veel zeilen langs heuvels en bossen alsof je in de Ardennen zeilt. Nog steeds mooi weer. Prachtige ankerplekken en leuke plaatsen: Lustholmen, de prachtige baai van Madansviken, mooie wandelingen op o.a. Norfällsviken, Trysunda en het eiland Mjältön. Zeilen in de mist. In de zon tegen de wind in varen. En het prachtige kerkje in Barsta uit 1665, waar de oude sleutel gewoon aan een spijker hangt en je dus naar binnen kunt. Sfeervolle muziek van de Black Atlantic.

11 september. De Höga kusten om de hoek. Härnösand

Eergisteren naar de baai van Barsviken gevaren als veilige anker plek i.v.m. naderende harde wind. Gisteren niet van boord gegaan. Het waaide te hard en ook al houdt ons anker altijd, je weet maar nooit! De nacht was behoorlijk onrustig. Eerst onweer in de verte wat gelukkig niet dichtbij kwam. Toen in de loop van de nacht het geknars van de anker ketting toen de wind draaide. Ons parkoers op MarineTraffic zegt genoeg! Vanmorgen weer stralende zon ik ben toch ook maar te water gegaan: 11 graden. Dipping in and out, maar de tinteling daarna is heerlijk. Lekker met badjas aan in de Kuip weer warm worden van de zon. En van de dubbele espresso die Meine voor me maakt. We verwachten niet te kunnen zeilen maar dat viel reuze mee. Met kluiver en bezaan liep ze heerlijk richting Härnösand. Hier in de noord haven lekker aan de kade en ongeveer 9 meerboeien bezet. Hihi. De elektriciteit doet het ook al is de Marina nu gesloten. Braaf het telefoon nummer gebeld en even later kwam de vrouw van de havenmeester de 200 kronen ophalen. Misschien vanavond uit eten en morgen boodschappen. In de plaatselijke bibliotheek heb ik allerlei info materiaal gescoord. Helemaal blij!

12 – 15 september. Eerste drie dagen Höga kusten: alsof je zeilt door de Ardennen.

Na Härnösand een kort stukje naar Lustholmen, een haventje van de plaatselijke zeilvereniging. Het lag er vol. Hoe kan dat nu aan het eind van het seizoen.  Ze hebben een feestje vanavond en wij worden ook uitgenodigd. Ik reageer enthousiast. Echter na een tijdje en gezien hebbend dat men al vanaf een uur of 4 aan het “indrinken” is, hebben we zo onze bedenkingen. Het voelt niet veilig om in deze coronatijden naar een feestje te gaan. We zijn ook wel blij met dit excuus, want eerlijk gezegd hadden we er niet echt zin in.

Nu schuilen voor harde wind en regen in Norfällsviken na drie heerlijke dagen. Twee dagen prachtig kunnen zeilen (bij elkaar zo’n 40 mijltjes) tussen beboste eilanden door met steeds weer wisselende uitzichten. Prachtig al dat groen. En hier en daar ook rood van herfstkleuren. Krijgen we hier een “Indian Summer”. 1 dag gewoon alleen maar voor anker in de baai van Madansviken. Gisteren met weinig wind vlak langs rotsige kusten gezeild met vol tuig. We gingen wel bijna 3 knopen. Nu schuilen voor de harde wind in Norfällsviken. Gisteren regen, vandaag zon. Lekker wandelen want het waait nog best hard!

Maar eerst! Het waaide inderdaad behoorlijk, maar we lagen beschut aan een steiger. De harde noordenwind trok het water bij ons weg, zodat het net eb leek. Woensdag regende het zo’n beetje de gehele dag. In de regen toch ook even het water in gegaan via de zwemtrap op de steiger. (Als kind vond ik het ook heerlijk om in de regen te zwemmen) 11 graden is best oké. Zeker als ik daarna aan dek mijn zelf gefabriceerde warme buitendouche gebruik om mijn haar te wassen. Het water is te koud om er lang in te blijven en dit werkt perfect. Foto’s en filmpjes bekeken en geordend. Donderdag strakblauwe hemel, maar nog wel harde wind. Het is echt ongelooflijk hoe de zon hier toch steeds maar blijft schijnen of terug komt na slecht weer. Heel fijn. 

Vandaag dus een wandeling door het natuur reservaat van het schiereiland van Norfällsviken. Alles bij elkaar maar 5 km en we doen er drie uur over. Lastige paden door kiezelvelden, veel omhoog en omlaag klauteren over de rotsen. Duca loopt los en voorop. Het pad is aangegeven met blauwe stippen. Dat weet zij niet en toch weet ze het pad steeds precies te vinden. Waarschijnlijk door de reuk van mensen die hier eerder liepen te volgen. Steeds staat ze na een tijdje op het pad naar ons te kijken en te wachten. Waar blijven jullie nou? Over de echt moeilijke stukken heeft men vlonders aangelegd of grote stapstenen. De kleuren zijn schitterend. Het rood roze gesteente, het groene mos daarop. In de bossen roodgekleurde blaadjes van de bosbessen. En door het gehele bos prachtig wit mos. Mijn camera maakt overuren. We komen nog een ander stel tegen en wisselen even wat woorden in het Engels. Later zien ze ons in de haven en ontdekken we van elkaar dat we Nederlanders zijn. Zij zijn met auto en caravan al 10 weken op pad: Lofoten. Noordkaap enzovoort, waar het dit jaar behoorlijke rustig is. Iedere dag komt er normaliter op de Noordkaap een cruiseschip aan dat zijn toeristen voor een dag loost. Een paar duizend per dag en nu niet dus. Er is ook een tunnel aangelegd van het eilandje naar de Noordkaap. Toen ik er in 1977 was, voeren we er met een kleine veerboot naar toe vanaf Honningsvåg. We kletsen een tijdje, maar onze uitnodiging voor een glaasje wijn slaan ze af, want andere plannen. Best een leuke ontmoeting. De zweed die we aan het eind van de wandeling tegenkomen, komt ook nog even langs later. Of hij een foto van de boot mag maken? Zijn vrouw geloofde niet dat hij een stel was tegen gekomen die met hun zeilboot uit Nederland gekomen waren!

18 september. Vrijdag iets minder wind, maar nog wel kracht 5 richting Trysunda

We kiezen een route tussen de eilanden door, want buiten op zee is het nog erg woelig merken we als we de baai uitvaren. Het wordt prachtig maar ook intensief zeilen over een afstand van 18 mijl. Alleen met kluiver en bezaan halen we soms een snelheid van 7,5 knopen. Dat komt ook door de valwinden die van de heuvels naar beneden denderen. De wind draait op het goede moment naar west zodat het gehele traject te bezeilen is. Alleen even tussen twee eilanden, waar de wind volledig weg viel en een rare stroming ontstond moest de motor even bij om te voorkomen dat we te dicht bij de rotsjes komen. Ons schip is nu overigens veel gemakkelijker te besturen dan vorig jaar. Het voelt nu soms zelfs alsof ik in mijn Centaur van vroeger en met 1 vinger de helmstok kon bedienen. Nu hoef ik alleen sterk bij te sturen tijdens een windvlaag. De reden dat het nu zo goed gaat is, dat we dit jaar onze stuurcilinder hebben laten reviseren. Die was helemaal op en uitgesleten. Vriend Wim heeft dat voor ons geregeld en het was ook nog een goedkope reparatie: 175 euri.

Als we aankomen bij Trysunda, ligt daar een klein zeiljachtje. Het blijkt van een Canadese Zweed en hij helpt ons met aanleggen. We pakken deze keer weer een achterboei, want langszij aan de kade vinden we een beetje asociaal. Met dit mooie weer, zullen er het weekend nog wel wat meer jachtjes komen.

19 september Zonnige zaterdag en hulp bieden aan een Canadese Zweed op het eiland Trysunda.

Vanmorgen vraagt onze Canadees Tyson om hulp. Hij heeft zijn achteranker uit en dat is verstrikt geraakt in de ketting van de moorings. Bekend probleem en niet handig dus. Meine is 2 uur met hem bezig om het los te krijgen. Het water is helder en ze zien wel wat, maar het is 7 meter diep. Uiteindelijk gaat hij met ons wetsuit aan over boord om te kijken of hij het los kan krijgen. Het lukt niet en bovendien wordt hij er erg ziek van: duizelig en misselijk. Dit zal toch niet een vorm van caisson ziekte zijn? Zijn jachtje komt bij ons langszij en na wat kotsen, duikt hij zijn kooi in. We checken hem af en toe. De volgende ochtend voelt hij zich nog steeds beroerd. Hij heeft besloten om de boot hier te laten en even later komt de reddingsboot hem ophalen. Goede service dus en waarschijnlijk ook wat medische ondersteuning.

In de middag gaan we weer een prachtige wandeling maken, nog mooier als bij Norfällsviken. 

Allereerst gaan we bij het kerkje langs. De grote oude sleutel die naast de deur hangt gebruiken we om het kerkje open te krijgen. Het lukt niet. De deur klemt en we durven niet te veel kracht te zetten. Het is prachtig zonnig weer en we beklimmen eerst de trap naar een uitzicht punt over het haventje. Inderdaad de moeite waard. Dan weer naar beneden en ik vind een smal pad dat door het bos leidt en uiteindelijk bij rotsen uitkomt. Daar stopt het en het is even zoeken naar het bredere pad naar het kiezelstrand. Daar aangekomen is het echt adembenemend mooi. Grote keien, gekleurde stenen, de zon op de herfstkleuren van een aantal planten en de stil kabbelende golven over het strand. Ik maak er een filmpje van. Daarna weer door het bos naar de andere kant van het eiland. Ook daar is een strand, maar hier is het vooral zand. Uiteindelijk lopen we via het bos weer terug naar de boot. Ik heb nog steeds de app Topo-gps op mijn mobiel en onlangs de kaart van Zweden gedownload voor 3,99. Heel handig en werkt goed.

De volgende dag blijven we ook nog en tegen de avond gaat Meine Duca uitlaten en blijft erg lang weg. Dan word ik dus altijd ongerust. Bellen heeft geen zin want er is hier geen bereik, althans niet in het bos. Tegen dat het donker wordt, zie ik een zwarte schim tussen de bomen en ik hoor Duca. Gelukkig. Hij blijkt “toch nog even” de als moeilijk aangeduide wandeling gedaan te hebben rond de westpunt van het eiland. Het moeilijke zat hem vooral in de grote keien waar je overheen moet.

21 september van Trysunda naar het populaire Ulvohamn

Vanmorgen het schitterende eiland Trysunda verlaten en dus ook de meeste noordelijke plek deze zomer: 63.08.382 N. We vonden het zo’n beetje het mooiste eiland tot nu toe!! 3 nachtjes gelegen en schitterende wandelingen gemaakt.

Vanmorgen 10 mijltjes tegen de wind in op de motor naar Ulvö. Uitgestorven op de 50 vaste bewoners na. Hotel ook dicht, behalve in het weekend. Straks om 18.00 uur gaat het winkeltje een uurtje op. Even kijken wat er te halen valt. Betalen van de liggelden wordt steeds lastiger: Geen telefoon nummer, geen bankrekeningnummer, geen honestybox en niemand die langs komt. Gelukkig doet de stroomvoorziening het wel. Dus erg gastvrij!

De volgende ochtend kom ik trouwens toch de havenvrouw tegen: 50 kronen.

22 september. Een onverwacht mooie wandeling op het onbewoonde Mjältön

Gisteren na een tip van Emmy van Ulvö 4 mijltjes gevaren naar het mooie eiland Mjältön. Het is een eiland midden in de Hoge Kust in Zweden. Het is het hoogste eiland van Zweden, met een hoogte van 236 meter boven zeeniveau. We liggen in een prachtige kleine baai aan drijvende steiger. Een smal planken bruggetje verbindt de steiger met de wal. Duca durft er niet overheen. In de middag 9 km gewandeld en geklommen. Eerst naar boven naar het meertje, toen naar beneden naar de westkust van het eiland. Vervolgens weer naar boven en toch maar helemaal door naar de top. Meine zou vanavond uitgebreid koken (zijn speciale garnalen gerecht) maar daar zal het te laat voor zijn. Boven inderdaad prachtig uitzicht ook als is het wat heiig. Daar hoef ik de toeristische Skuleberget aan de kust niet voor op. Er woont hier geen mens. Ook dit is weer een natuur reservaat. We zien een specht en Meine denkt een vos gezien te hebben. Verder alleen maar prachtige keien en roodkleurende bomen en bosbessen struiken. Dat laatste is heel handig, want hier zitten er nog veel en ook grote bessen aan. Iedere keer dat ik een beetje dorst krijg pluk ik er een paar. Doet me denken aan de rugzaktrekking ooit in Groenland. Daar deed ik hetzelfde. Hier bij de aanlegplaats is ook een bron. Straks een paar flesjes vullen. In Groenland tapten we het water gewoon uit het meer. Aan het eind van de wandeling was ik best moe en daardoor heel voorzichtig met afdalen. Ik had mijn blauwe Bergschoenen aan, maar helaas geen sokken. Dom! Onder mijn linker grote teen dus een blaar. Overigens ben ik best dankbaar dat wij “op onze leeftijd” dit soort wandelingen nog kunnen maken! Hier is een knalrode honestybox met ook een boekje om scheepsnaam en datum op te schrijven. 

23 september. Op de motor op open zee tegen de wind in naar het zuiden, maar met de zon in mijn gezicht. Barstahamn

Vanmorgen toen de zon eenmaal de boot had bereikt boven de dennenbomen uit, even het water in. 10 graden. Niet voor lang maar heerlijk verfrissend. Toen aan dek in mijn blootje met de buitendouche met warm water mijn haren gewassen. We zijn begonnen aan onze tocht naar het zuiden richting Stockholm. Waar we tot nu toe bijna de gehele reis zuidenwind hadden, gaat ons dat nu misschien een beetje opbreken, want het blijft hier toch vooral uit het zuiden waaien. We willen rond 12 oktober in Stockholm zijn omdat vrienden uit Nederland waarschijnlijk een weekje mee gaan varen. Ze komen met de auto, dus zijn wel flexibel waar ze opstappen. Afijn vandaag dus op de motor, maar wel in de volle zon. Het plan is Häggvik, maar daar wijken we van af. Als we op volle zee komen is die toch best wel “knobbelig” en niet echt lekker varen. In plaats daarvan stoppen we iets eerder en gaan bij Barstahamn aan de kleine kade liggen. Hier komt zelfs de havenmeester langs om het havengeld te innen. Alles is hier open, ook omdat het een camperplaats is. Prachtig plekje met een mooie avondzon. 

24 september, eerst naar de kapel en dan zeilen in de mist naar Lövvik.

Vanmorgen bewolkt, maar de wind komt uit Noord, dus we kunnen zeilen i.p.v. gisteren op de motor tegen de wind in. Eerst gaan we het kapelletje bekijken uit 1665 en heel bijzonder. Het was de eerste keer dat we in een kerkje konden! Mooi ook dat zo een oude sleutel gewoon blijft hangen en niet gejat wordt. Wat een vertrouwen! Van buiten ziet het er uit als een gewone oude bruine schuur en dat was ook de redding las ik toen de Russen in de negentiende eeuw de kusten hier binnenvielen. Van binnen geheel beschilderd met moois lichte kleuren en Bijbelse taferelen. Ik heb begrepen dat er in dit soort kerkjes ook zoveel afbeeldingen zijn om de vaak zeer lange en saaie preken van de priester die soms maar twee keer per jaar langs kwam te doorstaan. Wat afleiding was wel prettig. Bijzonder om je voorstellen hoe dit er hier aan toe ging bijna zo’n 350 jaar geleden. In de winter werd het trouwens ook heel praktisch gebruikt om visnetten en andere gereedschap op te bergen.

Rond 11.00 gaan we zeilen. Wederom alleen bezaan en kluiver, want de verwachting is 5. Er is veel laaghangende bewolking die langzaam over de heuvels schuift. Een eiland dat ik eerst goed kon zien, is opeens verdwenen. Bizar. Het wordt uiteindelijk een dichte mist. Alleen het geluid van de golven die op de rotskusten slaan horen we. Erg blij met de plotter, als kost het me toch wel concentratie om goed te sturen. Best vermoeiend ook, de gehele tijd naar het schermpje turen. Als we bij de baai aankomen, trekt de mist gelukkig wat op. Dat helpt met aanleggen. Even later zit alles weer potdicht. Het is een prima plekje. Klein steigertje met zwemtrap en alle faciliteiten beschikbaar. Douche, wc, wasmachine, elektriciteit en een keuken. Er zijn zelfs twee slaapkamers met ieder drie bedden. Zo’n kamer kost dan 20 euro. Geen geld. Ik stop de 150 kronen in een enveloppe.

25 september, een kort tochtje in de zon naar het eiland Lungön

De wind is nog steeds tegen, maar de zon schijnt. We varen op de motor van Lövvik naar het plaatsje Sundhamn op het eiland Lungön. Een oud vissersplaatsje, dat niet in een gids staat en ook niet op de kaart. We vertrouwen erop dat er goede ankergrond is. Het laatste stukje kunnen we toch weer zeilen. Om 11.30 gaat het anker naar beneden. Een mooie rustige baai. Later verken ik het eiland even. Er wonen hier maar een paar mensen permanent. Ik kom ook nog jagers tegen. Later in de middag zit ik lekker in de kuip in het zonnetje. Meine is vissen met het bootje. Duca helpt. Na een tijdje roeit er een mannetje voorbij naar de overkant. Ook hier blijkt weer een bron te zijn. Hij woont hier en moet dus regelmatig dit tochtje maken. Hij vertelt dat in de vroege zomer hier wel veel vis zit, maar dat ze nu allemaal naar de diepte van de zee zijn afgedaald voor de winter. Daarom komt Meine dus steeds zonder vis thuis! Alhoewel. Aan het eind van de middag zwemt er een grote zeehond de baai is. Als hij even later weer boven komt, heeft hij een grote vis dwars in zijn bek!

26 september. Regen, regen en nog eens regen, dus we gaan een stukje varen.

Het regent de gehele dag en behoorlijk. De wind is gedraaid en staat de baai in. Uiteindelijk gaan we toch, want hier blijven liggen is ook niets. Op naar Härnösand, ook om boodschappen te doen. Door en door nat komen we daar 1,5 uur later aan en leggen aan de kade aan, net als drie weken geleden. Mijn Mustopak blijkt trouwens niet meer helemaal waterdicht te zijn. De havenmeester komt deze keer vanzelf langs. Hij heeft ons gezien op de AIS. We besluiten de volgende dag pas boodschappen te doen. In deze regen hebben we er geen zin in. We gaan in plaats daarvan naar de Chinees. Heerlijk eten, aardige bediening van een Eritrese jongeman: You are living my dream, zegt hij als we ons verhaal vertellen. “Take me with you”.

Zondag nog steeds vies weer, maar toch doen we boodschappen. Ik besluit mijn haar te verven, omdat dat ook wel weer eens mag én omdat hier een heel goede douche is. Ik bel de havenmeester dat we nog een nachtje blijven en hij komt langs om het geld op te halen. Ik gebruik de rest van de dag om mijn 7e Youtube filmpje te maken. Het wordt iets langer dan de vorige, maar het was hier dan ook zo mooi en fotogeniek!

28 september. Het weer is omgeslagen, maar droog en gelukkig niet koud. Wel grijs. Op naar het zuiden!

Blog 5: 24 Augustus t/m 9 september 2020, Öregrund – Höga Kusten: 224 mijl

Comments 4 Standaard

26 Augustus Het wordt frisser ook al is het zonnig. Meine zwemt nog iedere ochtend.

Temperatuur water nu ongeveer 15 graden. Nu een beetje motorzeilen. Klein aanlandig windje, beetje deining. We zijn al aardig noordelijk en nog steeds op weg naar de Hoge kust (ZweedsHöga kusten). We varen nu door de scheren en dus wel een beetje opletten. Het valt me op dat zelfs de kleinste eilandjes een naam hebben! Zojuist eentje van 180 meter met de naam SJÄHÄLHARNA. Nu bijna 200 km ten noorden van Stockholm. Wat is het hier prachtig. Voor anker in een baai met uitzicht op zee. 42 mijltjes afgelegd noordwaarts! Dilemma: ik deel dit graag, maar weet ook dat het jaloersmakend is. Afijn zie het maar als troost/heimwee tv!

30 augustus. Er komt maar geen eind aan deze maand. Overpeinzingen over een naderende winter. Culinair in Axmar Bruk.

De tijd gaat zo langzaam door alle indrukken. 30 juli waren we net in Zweden in Brantevik. Sindsdien ongeveer 500 mijl gevaren met tot eergisteren wind mee. Sinds het Duitse eiland Juist 21 keer geankerd. De langste keer 8 nachten en toen hadden onze accu’s ook echt wal verbinding nodig. In deze tijd mooie ontmoetingen gehad. Nieuwe mensen leren kennen. Ook Zweden en dat is fijn omdat ze allen aangeven dat we een beroep op ze kunnen doen komende winter. Daar denk ik inmiddels wel over na. Hoe ga ik mezelf bezig houden en niet te veel vervelen. Ik kan niet de gehele dag boeken lezen en TV is natuurlijk beperkt vanwege weinig internet. En sowieso meer dan een uurtje tv kijken per avond deden we in Nederland ook al niet in de winter. In Nederland zijn de dagen al kort in de winter, maar hier straks nog meer. En bovendien hadden we de afgelopen twee jaar steeds klussen te doen. Zweeds leren is natuurlijk een idee. Zoveel mogelijk wandelen en bewegen. Breien? Haken? Nu denk ik in het begin van de avond vaak: Is de 10 al in de klok? Dan mag ik naar bed.

Een paar dagen geleden lagen we voor anker in een kleine baai van Lovgrund. Prachtige zonsondergang weer en heerlijk rustig. Om 05.00 uur werd ik wakker van deining en geluid (ik dacht onweer!!!!). Het bleek ons anker, omdat de wind aan het draaien was en het schip dus ook. Moeilijk weer in slaap komen maar met oordoppen in lukte het. De volgende ochtend wilden we al naar het plaatsje waar we nu liggen, maar er was te harde wind tegen (Jaja eindelijk een keer) en geen beschutting van eilandjes. Het stampte behoorlijk, dus op de kaart de dichtstbijzijnde ankermogelijkheid gezocht en gevonden: Enmaren.  Hier lagen we heel rustig in een diepe baai. Lekker bijgeslapen!

We liggen hier nu 2 dagen met miezerig weer in Axmar Bruk, waar we de eerste avond heerlijk culinair gegeten hebben. Allebei braaf niet meer dan 2 glaasjes heerlijke wijn. Meine drie gangen en ik twee. Vooraf gerookt hert en Meine een sirloin steak. Ik hield het bij vis. Inclusief een 10tje fooi 120 euro kwijt, dat viel mee. Gisteren een eind gewandeld en nu ben ik voor de tweede keer brood aan het bakken. Boodschappen doen is hier wat moeilijk. We hebben genoeg voorraad, maar brood raakt snel op. Leuk om te toen trouwens. Meine is met het bootje weg, nog steeds hoopvol dat hij ooit een vis vangt.  Gisterenavond werd hier het eind van seizoen gevierd door overal aan de kust en op de kleine eilandjes waslichtjes te ontsteken. Een prachtig gezicht. We zijn inmiddels nog zon 90 mijl verwijderd van de Höga kusten, ons uiteindelijk doel. Plan is de maand september hier te zwerven als het weer het toelaat. Heel veel zin in.

Axmar-Bruk ligt aan zee voorbij de snelwegen in het verlaten bosgebied Ödmården tussen Hälsingland en Gästrikland. Tegenwoordig is de Axmar-molen een rustgevende idylle, maar hier bruiste het van het leven gedurende de ongeveer 250 jaar dat er ijzer werd vervaardigd in de molen tussen 1671-1927. Hier vormden de molen en de zee een onderling verbonden geheel, in de haven werd het erts gelost, bij de molen werd het erts omgezet in ijzer dat opnieuw de haven uit werd verscheept.  

Puntige rotsen zijn hier zo mooi! We fietsen in de regen. Op de terugweg volledig doorweekt maar wel een leuk plekje bezocht met oude boot huizen. We fietsten lang de weg met af en toe een vrachtwagen die duidelijk rekening met ons houdt maar toch doodeng. De weg is lang, recht, heuvelig en saai. De eerste afslag die zich voordoet nemen we dus naar Granön met een dicht vis restaurant. Dat verwachtten we wel dus ik had de halve zelf gebakken pizza mee. Koud naar lekker. We wilden nog een afslag het bos in maken, maar toen zagen we over zee een bui aankomen. Terug dus. Toch bij elkaar 20 km gefietst. Gisteravond Kraanvogels die overvliegen en een prachtige Arend. Wat een spanwijdte! En toen landen er twee zwanen perfect synchroon. Schitterend. Vanmorgen toen ik net wakker werd droomde ik van twee grote vogels die in stilte pal over mijn hoofd vlogen. In de avond kijken we naar de opkomende bijna volle maan.

1 september. Meine doet nog steeds een ochtend plons.

Volledig zonnig en windje nog uit het noorden windkracht 2. Op de motor dus. Twee zeiljachten voor ons en ze varen hoog aan de wind. Met de deining en het kleine windje is dat voor ons geen optie. Wat een prachtige dag! In de loop van de dag draait de wind zoals voorspeld: kluiver bij maar wel op de motor. De route die de Navionics app heeft bedacht voert ons tussen kleine eilandjes en rotsen. Die zou ik zelf niet gevonden hebben. Onderweg vergezichten op heuvels in het noorden. Inmiddels vier zeiljachten gespot en een zeehond!

2 september. Rene VLeut zei het al. Ooit gebeurt het een keer. Boiiinkk! Ja hoor op de rotsjes. Het is ook ons gelukt!

Vandaag verlieten we onze prachtige baai met het idee om een lange tocht van 36 mijl te maken. Echter geen wind en na 2 uur op de motor vonden we het wel genoeg. Een plekje gezocht dichterbij en gevonden: Kräskär, een klein oud vissersplaatsje. We varen er naar toe en achteraf denk ik: Het wordt tijd dat ik Zweeds leer. In de beschrijving staat namelijk: “Fyra par norra sidan” en dat betekent volgens mij iets van: neem de noordelijke ingang. Later hoor ik dat het dit ook niet is. Het gaat over een noordelijke vuurtoren. Dat zag ik dus te laat en de digitale kaart gaf juist diepte aan in het zuidelijk stuk. Afijn, ik had al een mooie foto gemaakt van de zichtbare (!) rotsen bij de ingang en toen: Benggg”. Vast en de boot (14 meter staal en 22 ton zwaar) kantelde zelfs een beetje. Ik vermoed door ons gewicht glijden we er ook weer af, maar rondom wel allerlei rotsjes te zien! Gelukkig voer ik heel langzaam. Even de situatie aanzien en Meine op het voordek op uitkijk. Ik sla voorzichtig achteruit en tegelijkertijd de boegschroef richting bakboord. Het roer raakt nog wel even de rotsen, maar in ieder geval kan ik de boot keren en dezelfde weg terug. Roer doet het en schroef luistert ook nog steeds naar de commando’s. Ons onderwaterschip is gelukkig behoorlijk goed ontworpen en roer en schroef zijn goed beschermd. We hebben waarschijnlijk met de zwaardkas de rotsen geraakt, maar wel zachtjes. Toch geeft dat een hele klap als je het niet verwacht en dat is natuurlijk altijd zo. Als je het verwacht weet je dat je op de verkeerde plek vaart! We doen geen tweede poging het haventje binnen te varen en ankeren een paar mijl zuidelijker. Daar probeer ik ook nog even of ons midzwaard nog omlaag en omhoog komt en dat doet het. De klap viel duidelijk mee en zal hooguit een deukje en wat lakschade hebben veroorzaakt. Dat zien we later dan wel weer. Eenmaal voor anker (13.00 uur) krijg ik enorme trek en schenk voor mezelf ook maar een wit wijntje in. Emotie eten/drinken heet dat geloof is. Even bijkomen!

Avond 2 september In een oorverdovende stilte liggen we hier in onze baai. Fläskvik op eiland Innerstön

We durven het haventje uiteindelijk niet in te varen en ankeren in een baai om de hoek. Of eigenlijk: pakken voor het eerst een meerboei van de Zweedse zeilvereniging. We zijn daar wel te zwaar voor, maar met het stille weer van nu durven we het wel aan. Een paar dagen later valt me op dat de luchtfoto die afgebeeld staat op ons papieren kaart nu juist die plaatsje is! En dat een zeiljacht inderdaad de andere ingang neemt. Ik gebruik deze papperen kaarten trouwens boven verwachting. Blijft erg handig voor het overzicht en het plannen van een route! (De Bätsportkart van uitgeverij Sjövartsverket)

Nou ja stilte: springende vissen die zich niet laten vangen hoe Meine ook zijn best doet. Het geluid van de bonte specht (die we ook af en toe zien met zijn springende vlucht) en af en toe ook de schreeuw van de Arend. Uit de kombuis komen geluiden van Meine die aan het afwassen is. Oja ook nog zoemende muggen ondanks mijn brandend anti muggen spiraal. En ondertussen wordt de zonsondergang iedere minuut mooier. Hoeveel schoonheid kan een mens aan? Nu tsjilpt er zo en klein grijs vogeltje met lange grijze staart. Vanmorgen toen ik Duca zichzelf liet uitlaten (in het bootje naar de kant en zij springt er zelf uit om haar behoefte te doen. En er weer in natuurlijk) was er ook eentje die nieuwsgierig en onbevangen (mijn interpretatie) van het ene zonnige rotsje naar het andere wipte. Het is nu compleet bladstil en achter de heuvels aan de horizon kleurt het rood. De zon is inmiddels onder en zo straks zal ik ook de kou gaan voelen van de avond vochtigheid. In Engeland komen er op zo’n avond als deze jagende dolfijnen een baai in!

3 september. In het rumoer van een stad. Hudiksvall.

Na de prachtige zonsondergang was het even klaar met het mooie weer. De volgende dag miezer en verkeerde wind, dus op weg naar Hudiksvall om ook weer een keer inkopen te doen. Prima plaatsje, aardig welkom door iemand die de havenmeester even vervangt en ons alvast sleutel voor alles geeft. Vanuit de natuur in een stad. Wat een overgang. Nu horen we treinen, sirenes en auto’s. Heel anders dan gisteravond.

We hebben een rare tik als de motor wat minder hard vaart, dus Meine trekt het wetsuit aan (6 jaar geleden op onze Engeland reis gekocht en nog niet eerder gebruikt) om de schroef te inspecteren. Misschien dat er een anode los zit. Het kan niet van ons “rotsbezoekje” komen want we horen het geluid al wat langer. Bij de haven zit ook een maritieme winkel en ze verwijzen ons naar een techneut. Die heeft geen tijd, maar is zeer bereid om ons via de telefoon te adviseren. Uiteindelijk lijkt het probleem zich vanzelf op te lossen, want we horen het niet meer.

We blijven hier 2 nachtjes. Lekker even onder een echte douche, een wasje draaien en in de droger en uitgebreid boodschappen. Het is een leuk plaatsje met zo’n 15000 inwoners en dus alles aanwezig. Ook een dierenwinkel om anti-teken middel voor Duca te kopen. Na iedere wandeling heeft ze er wel een paar. Ze steekt haar neus ook overal in. Op de fiets uiteindelijk naar een buitenwijk waar een hele grote winkel zit. Helaas, het spul wordt hier in Zweden bij de apotheek verkocht, dus weer terug naar een centrum. Verder ook veel boodschappen gedaan en maar weer wat wijn ingeslagen. In de avond lekker uit eten in een Engelse pub.

5 september en de zon schijnt. En de wind komt uit de goede hoek. We gaan richting Melanfjärden

Wat een prachtige zeildag was het. Met alleen de kluiver en de bezaan eerst tussen de eilandjes door en dan buitenom het grote schiereiland Hornslandet om. Op zee gaat het even ruig met behoorlijke golven, maar dan komen we onder de beschutting van de kust. ZW 4-5. We zeilen door een nauwe smalle sund ten zuiden van het eilandje Balsun door. Nauw op de kaart maar in werkelijkheid altijd ruim genoeg!

In de loop van de dag bereiken we een snelheid van 8 knopen. Nu lekker Indische kip met rijst gemaakt. Te moe om in het restaurant uit eten te gaan! Ken je dat?

6 september. Met blote benen in het zonnetje in de kuip tijdens het zeilen verslagje maken. Lekker relaxed.

Het weer blijft dus goed en we zeilen nu met ongeveer 4,5 knoopjes naar een ankerbaai. Vanmorgen een mooie spontane wandeling van een km of 5 gemaakt. Zomaar vertrekken en dan aansluiten op wat zich aandient. Dit keer bordjes met rode bloemsymbolen erop. Het blijkt een korte rondwandeling buiten Mellanfjarden te zijn door bossen en velden. We zien een plek waar vroeger hout werd verwerkt en even later over een klein houten bruggetje ligt naast het pad een oude Ford uit 1930, overgroeid met mos en zeer fotogeniek. In het veld is een schaapherder bezig en hij laat net zijn kudden bijeen drijven door zijn honden. De gehele actie gefilmd! In de haven spreken we mensen die hun scherenkruiser aan het klaar maken zijn voor vervoer naar Griekenland. Daar kwam dit jaar natuurlijk niets van terecht. Ze wonen hier en vertelden dat de afgelopen twee jaren de maand september en eerste helft oktober erg mooi weer gaf. Dit haventje had ook voor het eerst een “honesty box” met apart in een klein bakje voorgedrukt enveloppen. Inclusief stroom 180 kronen. Erg blij dat ik in Stockholm toch wat cash geld gepind heb.

Om een uur of 12 vertrokken voor een klein zeiltochtje naar Lill Lubben. Een uur of 3 kunnen zeilen en toen viel de wind weg, dus verder op de motor. We komen aan bij de ingang en ook nu is het weer wat onduidelijk. Mijn papieren gids geeft een geleidelijn aan noord van de rotsjes. De digitale eentje direct langs de ingang. Toch maar de tweede genomen en die blijkt heel nauw, maar her gaat goed. Met wind zou ik dat niet aandurven. Het is zondag en behoorlijk druk met dagjesmensen, dus we varen even het hoekje om naar de ankerbaai. Daar blijkt een drijvend steigertje te zijn met meerboeien. Ideaal. Na het nodige gepruts liggen we goed. Nog even lekker in de kuip zitten terwijl Meine en Duca het eilandje verkennen. Vroeg naar bed en lekker lezen in een boek van de Franse schrijver Claudel waar je niet vrolijk van wordt, maar dat wel prachtig is: “Het verslag van Brodeck”. Ik merk dat het mijn stemming beïnvloed. Hieronder een samenvatting.

Brodeck heeft er niet om gevraagd. Hij is door zijn dorpsgenoten uitgekozen om een verslag te schrijven over de ‘Anderer’, een vreemdeling die enkele maanden eerder in het dorp is komen wonen. Details zijn niet nodig, de feiten zijn genoeg. Zolang maar duidelijk wordt dat de dood van de vreemdeling onvermijdelijk was. Brodeck ontdekt al snel meer dan hij ooit kwijt zal kunnen in het verslag. Al schrijvende wordt hij overspoeld door herinneringen. Hij besluit naast het officiële verslag een persoonlijk document bij te houden. Intussen hoort hij steeds meer gedempte stemmen, die hem doen inzien dat hij zelf misschien ook niet zo thuis is onder zijn dorpsgenoten als hij tot dan toe had gedacht.

Tijdens het schrijven springt het verhaal heen en weer tussen zijn bevindingen nu en wat hem in het leven is overkomen. Puur associatief en daardoor niet altijd chronologisch. Nergens noemt Claudel plaatsnamen of jaartallen, invullen laat hij aan de lezer over. Dat geeft ruimte voor eigen conclusies, maar doet je meteen beseffen dat de gruwelijke verhalen van wat mensen elkaar aan kunnen doen, zeker als ze gezamenlijk optrekken en elkaar ophitsen, van alle tijden en alle streken zijn. Net als het trachten te redden van je eigen hachje, waaraan ook hij zich eenmaal heeft schuldig gemaakt en waar hij nog altijd onder lijdt. Het verhaal is gruwelijk, somber, maar ook poëtisch, teder. Het is realistisch en magisch, troosteloos en hoopvol. Je wordt als lezer heen en weer geslingerd, zoals Brodeck heen en weer geslingerd wordt bij het opdiepen en noteren van zijn herinneringen.

De volgende dag varen naar de zeer nieuw aangelegde betonnen pier in Galtström om een wandeling te maken naar alweer een ijzer fabriek. Zeer de moeite waard en interessant. Museum is dicht en dat geeft alle ruimte om te dwalen. Wat leuk is hier, is dat de gebouwen gewoon open zijn. Altijd vind ik dit soort plekken griezelig om te betreden. (Dat had ik als kind al met molens) en met het boek in gedachten……

We raken aan de praat later met een Zweeds stel met een camper. Erg leuk. Wat nu opvalt, omdat er bijna geen boten meer varen, is dat bij de aanlegplaatsen hier ook vaak camperplaatsen zijn en dat geeft wat aanspraak. Terwijl we zitten te eten, voor het eerst binnen in de deckhouse, komt er een gezellige groep van een man of 8 op de fiets aan. Gezellige kerels uit Saltsjöbaden! Dat is leuk, dus ik geef hun ons kaartje. Wie weet treffen we ze wel komende winter. Zo langzamerhand “kennen” we al heel wat Zweden. Het verbaast me hoe open en geïnteresseerd ze zijn. 

8 september. Net voor de bui binnen door weer een hele nauwe ingang. Kattskär.

De dag begon miezerig, werd zonnig en eindigt althans nu (1700 uur) in een bui. Laatste foto van een zonnige ankerplek (1800 uur) en Meine die het hondje gaat uitlaten. Sorry, ik maak het niet mooier dan het is. Weer 22 mijltjes noordwaarts en weer heerlijk kunnen zeilen. Ruim boven de 62ste breedtegraad! Nu voor anker in een baai (Kattskär) met een hele nauwe betonning naar binnen. Op het smalste punt pasten we er net tussen. Het zijn een soort drijvende boeien met vlaggetjes hier. Diepgang doorgang 1.90 meter. Volgend jaar dus 1.89, want de grond stijgt hier nog ieder jaar sinds de ijstijd. Later meer hierover. Sinds ons rotsjes avontuur ben ik trouwens extra alert en dan helpen de vele witte zwanen die hier overal zwemmen niet echt. Op afstand lijken het golfjes die op de rotsen slaan! Op een punt waar je het niet verwacht.

9 september. Heerlijke rustige nacht in onze privé ankerbaai. Op weg naar Barsviken.

Overal om ons heen zomerhuisjes, maar het seizoen is voorbij en bovendien geen weekend. Op de groene velden in wit plastic verpakte grote balen gemaaid gras. Als we hier een paar dagen eerder waren geweest, hadden we vast het geluid van de maaimachines gehoord. Vandaag varen we dan echt op de motor omdat er geen wind. We zijn op weg naar een veilig plekje aangezien “Windy” aangeeft dat het morgen hard gaat waaien vanuit het noorden.  Eerst waren we van plan om naar Härnösand te varen, maar dat is een stadje en op dit moment hebben we daar nog geen behoefte aan. Genoeg proviand aan boord. Wel heb ik zin om binnenkort eens een mooie wat langere wandeling te maken en. Misschien kan dat morgen wel vanuit Barsviken waar we nu naar op weg zijn. 

Inmiddels zijn we bijna in het gebied van de Höga Kusten en gisteren heb ik een digitale gids gedownload met wel erg veel advertenties (maar ja gratis he!). Toch geeft al wel een goede indruk. Het gidsje van waaruit we onze reizen plannen is heel goed (Norrlandskust), maar ook summier en in het Zweeds. Ik hoop als we zostraks het kaapje van het eiland Aston gerond hebben we voor het eerst mooi uitzicht krijgen op de hogere heuvels van de Höga Kusten!

WIKIPEDIA: Dit is een kustgebied in Zweden dat zich bevindt in Ångermanland in de provincie Västernorrlands län aan de westkust van de Botnische Golf. Het gebied is 142.500 hectare groot, inclusief 80.000 hectare zee en eilanden en bestaat uit meren, baaien en vlakke heuvels tot 350 meter hoogte. Een deel ervan wordt beschermd als Nationaal park Höga kuste, het gebied tussen Härnösand en Örnsköldsvik is een gebied van 100 km met prachtige haventjes en ankerplekken (hekanker want voor gewoon ankeren is het te diep). Voor de Höga Kusten ligt een archipel met kleine eilandjes en enkele grotere eilanden: Ulvön, Trysunda en Grisslan. Deze eilanden liggen in de Botnische golf, aan de oostkust van Zweden. De Höga Kusten biedt volop open wateren, oneindige groene heuvels, steile rotsen en dichtbeboste wouden. Op verschillende plekken kun je het bestaan van de ijstijd, en het ontstaan van de ruige natuur, goed aanschouwen: in de Slatterdalskrevan bijvoorbeeld. Dit is een 200 meter diepe kloof in het Skuleskogen National Park. Hier kun je duidelijk zien hoe het land omhoog is gekomen en in stukken is gebroken. Door het natuurgebied stromen diverse rivieren waar groene valleien aan vast zitten, zoals de lange Angermanälven-rivier.

De Höga Kusten heeft haar naam te danken aan het feit dat het hier de hoogste kustlijn ter wereld betreft. En dan te bedenken dat het landschap ook vandaag de dag nog steeds langzaam blijft stijgen en in beweging blijft. (Stijging ongeveer 1 cm per jaar) Het bijzondere daarvan is dat er langzaam nieuwe stukjes land ontstaan, stranden letterlijk opschuiven en er zelfs nieuwe natuurlijke verbinden over land ontstaan tussen eilanden en het vaste land. Een curiositeit van het gebied is dan ook dat je vlak bij elkaar resten kunt vinden uit verschillende tijdperken uit de geschiedenis, maar dan op verschillende hoogte. Doordat het land immers ophoog kwam, schoof ook de kustlijn op en daarmee de nederzettingen die in loop der eeuwen zijn gesticht. Geen wonder dat het gebied dan ook niet alleen de interesse van veel buitensporters en natuurliefhebbers trekt, maar ook van wetenschappers die onderzoek willen plegen. Oude houten bootshuizen staan vaak scheef, omdat een deel met de kustlijn mee omhoog schoof. Overigens voor zeilers met een diep stekend schip, worden sommige haventjes hier onbereikbaar.

Blog 4: 14 t/m 24 Augustus 2020, Hävringe – Sand Oren: 169 mijl

Comments 4 Standaard

Je kent het recept inmiddels: aan het eind een Youtube linkje. … Enne reacties op dit blog worden zeer gewaardeerd!!!

14 augustus op Landsort nemen we een belangrijk besluit voor de winter.

Na Hävringe varen we n.a.v. een tip van CJ naar Landsort een langwerpig eiland in de buitenscheren. Voordat we gaan varen, moet ik echter mijn Navionics card van de plotter updaten. Noordelijk van hier heb ik lege plekken op de kaart. In de buurt van Stockholm vooral. Een eind verder is het weer ok. De kaart heb ik laten updaten in Enkhuizen. Vreemd. Toch maar ingelogd op de Navionics site en 220000 update én 500 mb verder is alles weer in orde. Was wel gratis gelukkig. We liggen in Landsort met de punt op de kade en voor het eerste m.b.v. het achteranker. Nog een hele manoeuvre en uiteindelijk met het bootje opnieuw en verder uit gebracht. Dan nog liggen we niet lekker. Er varen regelmatig veerbootjes voorbij die hoge deining veroorzaken. We halen ons 33 kg wegende voor anker aan dek, want dat dreunt dan steeds tegen de kade. Als ik ‘s-avonds met Caroline aan het bellen ben, hoor ik Duca luid blaffen. Ze is eigenhandig van boord gegaan en doet nu mee met een badminton spelletje. De kinderen vinden het gelukkig heel leuk. Terug aan boord is Meine in gesprek geraakt met iemand (Alexander) die onze boot bewondert. Hij wil de boot graag zien, maar het is al bijna 21.00 uur en het enige restaurant op dit eiland sluit dan. Ik bak een omelet voor hem aan boord en we raken aan de praat. Hij geeft ons een tip waar we kunnen overwinteren aan de oostkust: Saltsjöbaden Marina. Volgende morgen op onze fietsje (te heet om te wandelen) verkennen we het plaatsje en inderdaad heel leuk en charmant. Lekker geluncht met een biertje en wat boodschappen gehaald. Eind van de dag varen we uit om direct om de hoek 1,5 mijl verder te ankeren. Prima plekje en veel goedkoper. Ook hier weer aardige mensen. Ze bevestigen de mogelijkheid van Saltsjöbaden Marina voor wintermogelijkheden. Dus ja we besluiten definitief deze winter hier in zweden te blijven. Waarom terugvaren? Bovendien kunnen we dan komend jaar misschien wel de gehele Botnische golf doen. Ons plan van vorig jaar!

15 augustus. Prachtige tocht naar Huvudskär en een leuke ontmoeting.

Op de AIS heb ik gezien dat Albert de Nijs en Claudia met hun Orion hier liggen. Ze blijven nog even dus we gaan elkaar daar zeker ontmoeten. We kennen elkaar alleen van facebook ZeilNoord. Het is weer prachtig weer maar met helaas te weinig wind voor ons om te zeilen.

WIKIPEDIA: Huvudskär is de laatste buitenpost van de Haninge-archipel. Een uitgestrekte en prachtige archipel met meer dan 200 eilanden, eilandjes en rotsen. Het grootste eiland is Lökskär, maar mensen verwijzen meestal naar het wat kleinere, maar bevolkte eiland Ålandskär als ze het over Huvudskär hebben. In de middeleeuwen was er een vissersdorp en later werd het eiland bekend als loods-, douane- en vuurtorenstation. Tegenwoordig is het oude douanekantoor een herberg en in het pilotenhuis is er een tentoonstelling over de geschiedenis van Huvudskär. Op Huvudskär kun je de kenmerkende schoonheid van de kale buitenarchipel ervaren. 

We blijven hier twee nachten liggen. De eerste avond maken we kennis met Albert en Claudia voordat ze uitvaren voor een nachtelijke zeiltocht naar het “zandeiland” Gotska Sandön. Ik maak foto’s en een filmpje wanneer ze met het laatste daglicht vertrekken. Ze hebben een heerlijke zeiltocht hoor ik later. Als we bij hen van boord gaan, maakt Claudia een leuke foto van ons tweetjes in het bootje en met het zonlicht op onze gezichten. Ben ik heel blij mee. Heerlijk zwemmen en het eiland verkennen. De vuurtoren is open en te bezichtigen. Vanaf de top maak ik film opnames. Daar heb ik geen drone voor nodig.

17 en 18 augustus. Een “Koninklijke” ontvangst bij de Royal Swedish Yachtclub in Saltsjöbaden!

Met een klein windje en alleen kluiver en bezaan met een gangetje van 2,5 knopen tussen de scheren naar Stockholm gescharreld. Prachtig van de kale rotsen van de buitenscheren, via begroeide en uiteindelijk beboste scheren. Weer twee arenden en op het eind een zeehondje gezien. We komen onderweg ook nog 1 van de vijf Visbyklasse korvetten tegen, die zijn bedoeld voor oorlogvoering op en onder water. De korvetten hebben veel internationale aandacht gekregen om hun “stealth” uiterlijk en de techniek. De schepen zijn ontworpen door de Zweedse marine en gebouwd door de Zweedse scheepswerf Kockums. Zweden heeft echter veel problemen met de schepen gekend. Mede hierdoor is veel bezuinigd op de schepen. Bij een eventueel conflict worden de meeste Zweedse marineschepen ingezet in de kustwateren. Hier gaan zij op in de grillige Zweedse kust, en kunnen snel toeslaan van achter rotsen en kleine eilandjes. Ook de Visby’s kunnen dat, maar zijn ook in staat om verder op zee het conflict aan te gaan. 

5 mijl voor Saltsjöbaden stoppen we bij een ankerbaai: Hörsö. Vannacht ging ons voltage onder de 22 volt na 8 dagen geen Marina met wal aansluiting. En weinig op de motor. Vanmorgen direct motor gestart en dáárna pas mijn espresso machine aan. Lekker gezwommen in 20 graden water en op weg naar Saltsjöbaden. De Royal Swedish sailing club.  Hier willen we informeren voor een winter ligplaats. En wat een Koninklijk welkom kregen we! Toen ik vroeg waar ik een zwemvest kon kopen voor als ik op de SUP ben kon ik die van de zeilclub lenen tot we in eind september/oktober weer terug zijn. Dus ja ze hebben een plek voor ons. Moet nog wel gecheckt worden, maar voor een mooi schip doen ze extra moeite! Kosten iets minder dan 1000 euro incl. 250 voor elektriciteit. Daarna bijbetalen. Douches, sauna en wasmachine gratis. In geval van vriezen gaan er onder water propellers aan. Toen we vroegen waar de supermarkt is en de Systembolaget (staatswinkel voor alcohol) bood de havenmeester aan om ons even te brengen en na een uurtje of zo weer op te halen!

Al direct als we liggen via een ankerboei meert ook een klassieke houten kotter aan met een IJslandse vlag. De Sjòfuglinn van Egill en Tinna. Ik maak een praatje en het klikt! We spreken af vanavond met zijn vieren in het restaurant te gaan eten. Het wordt een bijzondere avond met mooie gesprekken. Beiden zijn bekend in de culturele sector: Egill zanger en toneelspeler en Tinna toneelspeelster en tot voor kort Artistiek directeur van het IJslandse theater. We hebben het over op tijd stoppen met werken, familiebedrijven enz. We spreken af om contact met elkaar te houden.

19 en 20 augustus. Energie perikelen.

Als we besluiten weer verder te varen, gaan we eerst maar even diesel halen. We gaan nog verder naar het noorden. Het seizoen stopt en het onzeker of er veel dieselpompen zijn. Net als ik aanmeer bij de ponton houdt de boegschroef het voor gezien. Er zijn ergere moment en plekken om hier last van te hebben. De man van de dieselpomp kan direct opmeten en het ziet er niet best uit. Dat zullen nieuwe moeten worden. Wat nu? Terug naar de Marina en vragen om advies. (En weer een nachtje 48 euro) de havenmeester van dienst belt voor ons met 6 elektriciens: 4 nemen op, 3 daarvan hebben over een week of 3 tijd en de vierde misschien over een paar dagen. Dat schiet niet op. We gaan het zelf oplossen. De volgende morgen met de trein (5 minuten lopen) en met een karretje met accu op weg naar winkelcentrum Nacka, waar een grote watersport zaak zit. Daar kunnen ze ons gelukkig helpen. Ze hebben de goede accu’s’ op voorraad en opgeladen en ze passen ook nog precies in de houten box. Ik reken 440 euro’tjes af en we besluiten dan ook maar even te lunchen. En Oja Meine gaat in één moeite door naar de kapper. Met twee karretjes met ieder een nieuwe accu gaan we weer op weg. Kaartje kopen voor de trein is nu lastig want er zijn geen automaten en het wifi apparaat om je betaalkaart tegen te houden werkt pas in het najaar. De conductrice heeft gelukkig begrip. Aan boord is Meine nog wel even bezig om alles te installeren, maar het gaat voorspoedig! 

21, 22 en 23 augustus. Drie heerlijke zeildagen en 94 NM verder noordwaarts.

De volgende morgen vertrekken we vroeg. Allereerst gaat het op de motor door de Baggensstäket. Dat is een zeestraat in de archipel van Stockholm, tussen het eiland Värmdö en het vasteland. Het maakt deel uit van de waterweg tussen de firth van Baggensfjärden en de baai van Lännerstasundet. De waterweg loopt noordwaarts door Skurusundet naar Stockholm. Erg leuk en mooi ook. Daarna hijsen we de zeilen en gaan we door de drukke scheren op weg.  We overnachten in een kleine baai Stor Asken. 37 mijlen gevaren. Het is een beetje somber, maar heel stil. Aan het eind van de middag zien we weer reetjes zwemmen. Nu twee volwassenen en een kleintje. Ik ben op tijd om ze te fotograferen. Niet zwemmend, maar wel als ze net aan land zijn. De volgende ochtend een klein buitje en dan schijn te zon weer.

Nu op weg naar Arholma, een boeren eiland dat nog behoorlijk authentiek is. 18 mijltjes heerlijk zeilen verder ankeren we in de baai. We stoppen deze keer wat vroeger, dus tijd om met Duca een lange wandeling te maken. Het is inderdaad een mooi eiland. 

Er liggen wat jachten met een achteranker aan de steiger, maar dat wil Meine voorlopig niet meer. In Landsort heeft hij zijn rugspieren verrekt, omdat ons achteranker sowieso heel zwaar is en met een grote klomp klei al helemaal niet binnen te halen is. Hier moeten we nog iets op bedenken. 

De volgende ochtend vertrekken we rond 8.30 richting öregrund. Dat is een kleine 40 mijl verder, maar er staat goede wind. 4-5 beaufort. Aflandig dus geen deining en met alleen bezaan en kleine kluiver halen we regelmatig de 7 knopen. Na 20 mijlen open zee, komen we bij de ingang van de sund naar Öregrund. Hier is het een stuk beschutter en kunnen alle zeilen bijgezet. Dat gaat af en toe wel erg hard met bijna uit het roer lopen, maar wel lekker intensief. Om 16.00 uur komen we aan in een zo goed als lege haven. Plek zat. De kosten zijn hoog, ongeveer 50 euro, maar niemand te bekennen. Er komt geen havenmeester langs. Er is ook geen zogenaamde “honesty” box, waarvoor ik speciaal cash geld heb gehaald en betalen met het Zweedse systeem kunnen we niet als je geen Zweedse bankrekening hebt. Dus we laten het maar zo. We investeren in ieder geval behoorlijk in de plaatselijke economie. (Supermarkt, lunch en 2 accu’s)

We besluiten de volgende morgen nu ook maar de accu’s van de startmotor te laten nakijken. De laatste tijd start de motor wel, maar niet erg gemakkelijk. Daar gaan we dus weer, niet met de trein maar op onze fietsjes met ieder een accu achterop naar de jachtwerf. Daar worden we weer heel snel geholpen en ook nu is het dringend advies: vervangen. Een monteur van de werf brengt de nieuwe accu’s met een autootje naar de haven. Meine installeert ze en we varen uit om 6 mijl noordelijk te ankeren in wat blijkt een schitterende baai te zijn. (Stond niet in een gids, maar wel aangegeven op de kaart). Hier genieten van de mooiste zonsondergang van deze reis.

Enjoy

Comments 2 Standaard

Blog 3: 3 t/m 11 Augustus 2020, Utklippan t/m Hävringe: 207 mijl

Let op: aan het eind een linkje naar een mooi nieuw filmpje. De natuur “dringt” zich aan ons op.

3 augustus: Weer een verrassende ontmoeting onderweg naar Kristianopel

We vertrekken laat. Eerst nog even met het havenbootje naar het andere eiland geroeid voor een wandeling. Mooie foto’s gemaakt. Om 12.30 uur trossen los. We varen nog even naar de oostkust van het eiland voor de kolonie zeehonden. Vanaf de haven niet te zien, maar wel te horen! Het zijn er veel en ze liggen op kleine rotsen bijna boven op elkaar. Prachtige dag trouwens weer met een beetje wind. Vanuit de verte is de brug bij Kalmar al goed te zien. Uit de verte zie ik een zeiljacht met iets dat lijkt op een Nederlandse vlag. Snel mijn telelens erop en ja goor het is de “Avontuur”, een Hanse van naar blijkt Facebook ZeilNoord vrienden. Voor ons beiden de eerste NL boot die we zien. Vanuit de verte roept men hé “Ithaka”. Leuk. Later mail ik de foto’s naar Gerard Faas. Wij laten Kalmar links liggen en varen door op de motor naar Kristianopel. Geen wind meer, maar wel mooie zon. Er liggen al aardig wat jachtjes en we krijgen hulp met het aanmeren met de neus op de wal en achter een ankerboei. Voor het eerst weer sinds een hele tijd. Die boeien zijn trouwens met een pikhaak goed naar het schip te trekken. Bij het invaren hadden we hem gemist. (De werking van ons “Hook and Moor” haak vergeten!). Ik wilde al bijna de bijboot laten zakken. De volgende ochtend betaald bij de havenmeester die van zijn kantoortje een compleet natuurhistorisch “museum” heeft gemaakt. Nog even boodschappen gedaan in een goed gesorteerd supermarktje, dat vanaf 1 augustus pas om 09.00 uur open gaat. Het naseizoen begint hier vroeg!

4 augustus. Het begin van ankerend zwerven. 42 mijltjes gevaren. Ankerplek Måsö Getterö

Ik ga op zoek naar de eerst mogelijke ankerplek in dit gebied en dat wordt Getterö. Beboste eilandjes en rustig. En Duits jacht is enorme aan het knoeien met zijn anker. Hij drijft steeds weg. Waarschijnlijk een te kort lijn gestoken. De zweden varen hier langzaam en zwaaien vriendelijk. De zonsondergang is roze/paars en te mooi om te fotograferen. Ik sla het mentaal op. We blijven lang buiten zitten en vlak voor het donker wordt zie ik iets zwemmen: het blijken twee reetjes van en het ene naar het andere eiland. Nooit eerder gezien. Prachtig zoals ze rustig aan land stapten. De 2e dage dat we hier liggen, luieren we wat. Meine doet pogingen om vis te vangen. Lukt nog niet. Dan maar uit de diepvries op de BBQ! We wandelen nog even over 1 van de onbewoonde eilandjes. Naast restanten van vogels, die door roofvogels zijn gepakt, rapen we ook twee grijze afvalzakken vol afval. Plastic en glas. Later horen we enorm gekrijs. Een reiger verjaagt een kleine roofvogel, die vervolgens zelf achter de meeuwen aan gaat.

6 augustus. Een prachtige zeildag naar ankerplek Kiddeholmen

Vertrokken om 8.40 uur. Weer mooi weer én er is wind. Uiteindelijk zeilen met 31 mijn met alleen de kluiver en de bezaan. Zonder motor met een snelheid variërend tussen 4 en 5 knopen. Een heerlijke dag. Om 17.00 uur komen we aan in Kiddeholmen. De toegang tot de baai zijn een rode en een groene boei, waar we maar net tussen door kunnen varen. Dit alles ademt al echt de Zweedse sfeer die we kennen. Vakantiehuisjes op kleine eilandjes. Duca laat zichzelf uit op een klein eilandje. Springt uit en in het bootje zonder dat ik aanleg. Handig.

Terwijl we hier naar toe varen passeren we het eiland BLÅ JUNGFRUN

Het is een onbewoond Zweeds eilandje met een oppervlakte van 66 hectare in de Oostzee tussen Småland en Öland. Sinds 1926 is het een nationaal park. Het hoogste punt is 86,5 meter en van juni tot en met augustus kan het vanuit Oskarshamnbezocht worden. Het eilandje staat onder meer bekend omdat het volgens de mythe verzamelplaats is voor heksen die er op witte donderdag de heksensabbat vieren. Op het eiland ligt een labyrint dat voor het eerst in 1741 door Linnaeus bij zijn bezoek aan dat eiland beschreven werd. Wie stenen meeneemt van het eiland wordt volgens de legende getroffen door ongeluk, aangezien hier de zielen van verbrande heksen in zouden wonen.

9 augustus. Zo, dat schoot lekker op. 55 mijl naar het noorden gevaren. Arkosund

Om 7.15 anker op en varen over spiegelglad water. Dan denk je saaie tocht, maar dat valt best mee. We voeren val langs een paar rotsen waar naast zwanen (die zie je hier veel) twee visarenden zaten. Prachtig vooral toen 1 van de 2 weg vloog. We varen buiten om, omdat we mijlen willen maken. De scheren komen voor ons na Arkösund aan bod. Vanaf 14.45 kwam er wind en met alleen kluiver en bezaan gingen we prima 5-6 knopen. Als we zo lang rustig aan hebben gedaan, dan heb ik toch nog steeds een zekere angst voor de kracht van ons schip. Vooral als ze zeilt! Na een tijdje went het en ook de scheren invaren vanuit zee richting Arkösund gaat me prima af. Het is mooi weer maar wel een aanlandige wind en we surfen en deinen behoorlijk. Bijna voor de wind en de kluiver klappert en we halen hem in. Ik zie dat de naad die we provisorisch met zeilerstape gerepareerd hebben toch weer loslaat. Hopelijk vinden we morgen iemand die kan repareren.

Na een tijdje wordt het rustig. De rode boeien of eigenlijk staken in Zweden zijn haast niet te zien maar de rotsjes wel gelukkig. Om 17.30 leggen we aan in een vrijwel lege jachthaven en weer geholpen door een aardige Zweed. Hondje uitlaten en bij een tentje een rendier 2 hamburgers met sla en frites gekocht. Met zijn tweeën uit eten in Zweden voor 23 euro! Om 20.30 vallen mijn oogjes dicht. Lekker slapen. 10 jaar geleden waren we hier ook. Het was toen ons meest Noordelijke punt en het begin van de terug reis. Ik kocht bij de zeilvereniging een blauwe trui, die ik nog steeds draag. Maar daar is het nu te warm voor.

10 augustus. >20.000 stappen gezet. Wat heeft dat nu weer met zeilen te maken?

Vanmorgen heel vroeg (5.30 uur) werden we wakker van een door de weerberichten volledig over het hoofd geziene stevige bui. Het luik bij onze slaap hut stond wagenwijd open. Nog even geprobeerd te slapen, maar dat lukte niet meer, dus om 6.30 opgestaan om een stevige wandeling met Duca te maken. Die komt de laatste dagen qua wandelen niet zo aan haar trekken. Het is nog heel stil en rustig buiten, dus ik laat haar los lopen. Dat vindt ze toch het fijnst. Mooie wandeling iets NO van het plaatsje. Via houten vlonders en trapjes een heel stuk richting de Marina. Nu ik toch onderweg ben, kan ik net zo goed op zoek gaan naar iemand die onze kluiver kan repareren. (De draad van een naad is verweerd en heeft losgelaten. We plakken er zeilerstape op om te voorkomen dat het verder losgaat.). Bij de Marina is al iemand aanwezig die we verwijst naar een geel huis (dat zijn ze hier allemaal!), maar met groen koperen dak. Daar woont een vrouw die dektenten maakt. Ik zie het huis liggen, maar kan het toch niet vinden. Inmiddels Duca een de lijn: hazen op ons pad. Ze wordt gek! Een voorbijganger helpt me verder. Het is die rode loods met zwart dak. (Zo fijn dat iedereen zo behulpzaam is én Engels spreekt.). Daar aangekomen inderdaad het goede adres. Ze heeft ook tijd en ik krijg een karretje (opvouwbare bolderkar. Die wil ik ook aan boord) mee om op te halen. Weer terug naar de haven, langs de supermarkt die pas om 09.00 uur open gaat. Dat waren de eerste 8000 stappen.

Eerst het karretje gebruikt om ons afval en lege flessen weg te brengen. Best veel omdat we ook nog steeds de 2 zakken van het opgeraapte afval van Måsö Getterö aan boord hadden. Weer 3000 stappen. Toen met het karretje boodschappen gedaan. De supermarkt is aan het leeg verkopen. Vandaag 10 augustus is de start van het naseizoen. Eind augustus gaan ze dicht. Ik ben op deze dag de eerste Nederlandse zeiler die ze in de winkel krijgen. Vers brood is er nauwelijks. Dat wordt de komende tijd brood bakken aan boord. Ze zijn heel vriendelijk. Terug op de boot heeft Meine de kluiver klaar gemaakt voor “transport”. Op en neer weer 5000 stappen. (Adres: Marin & Textil. 0709298121). Ze zal ons bellen als het klaar is. Op de terugweg even lekker luxe lunchen op het terras van het hotel. Met een glaasje spa erbij. Ondertussen heb ik ook “Wolfje” onze fleecedeken en ons kleed in de badkamer naar de gratis wasmachine gebracht. (Te groot om aan boord te wassen). Om 16.00 uur komt het verlossende telefoontje. Zeil is klaar. Twee keer op en neer lopen, want karretje moet natuurlijk ook weer terug, vind ik te veel. Bij het havenkantoor blijkt dat het karretje van de supermarkt een soort “community” karretje is. Ik kan het onderweg daar ophalen en later afleveren bij het havenkantoor. Dat scheelt weer een paar stappen. We rekenen 300 kronen af en bedanken voor de snelle service. Toch weer 5000 stapjes. Een nuttig en druk dagje. Om 17.30 varen we uit om een half uurtje later “om de hoek te ankeren”. Wie zegt dat zeilen niet hard werken is?

14 augustus. De eerste Drone opnames van het eilandje Hävringe.

Nu trouwens onderweg naar Hävringe. Met een heel klein windje 2.4 knoopjes en de paravaan achter de boot. Wie weet? Uiteindelijk deze maar weer opgeborgen. Vissen hier lukt niet zo. Dit haventje ligt in de zogenaamde buitenscheren, dus de kale rotsen. 

Hävringe is een eiland en een voormalige vuurtoren en pilotbootlocatie in de buitenste archipel van Oxelösund bij de ingang van de havens van Nyköping, Norrköping en Oxelösund. Het belangrijkste kenmerk van het eiland is het 22 meter hoge zeshoekige baken dat werd gebouwd in 1750-1752 en dat sinds 1751 een afmeerpunt is. Het baken is een houten constructie, bekleed met rood geverfde houten lambrisering en betaald door de burger Carl Arwedson in Nyköping. In de jaren 1880 deed het ook dienst als vuurtoren door een lamp in een raam te hangen. De pilots die er werkten mochten kleine houten huisjes bouwen, zodat hun families konden komen gedurende de zomer. Ook nu nog zijn alle huisjes eigendom van die families en gezamenlijk onderhouden ze het eiland.

Als we aankomen blijken we door onze afmeting direct de ruimte van 7 bootjes in te nemen. En toch worden we zeer welkom geheten. Het is rustig weer en ik kan net de boot om haar as draaien zodat we met de punt op de wind liggen. Jachtjes die later binnenkomen, gaan bij ons langszij. Zo ontmoeten we Carl Johan en Sophia, jonge mensen uit Stockholm. Enorm aardig en de volgende ochtend komt CJ aan boord om ons allerlei tip te geven voor dit gebied: weg van de snelweg zoals hij dat noemt. De volgende dag waait het best hard, dus we blijven nog een dagje zodat ik mijn eerste dronevlucht en opnames kan maken. En ik moet zeggen: Geslaagd. (Zie YouTube film 4).

Blog 2 2020. Zeilen van Delfzijl tot rots eiland Utklippan/Zweden. 447 mijlen

Comment 1 Standaard

Aan het eind van dit verhaal weer een linkje naar een nieuw Youtube filmpje!!!

14 juli t/m 21 Juli: “Ankeren onder Juist en toevallige ontmoeten in het NOK.

Een week eerder dan vorig jaar verlaten we Nederland richting Noord. De afgelopen dagen waren een combinatie van toevallige ontmoetingen, lekker luieren en mooie natuur. Na Delfzijl voeren we buitenom Borkum naar Norderney. De helft van de route kunnen zeilen zonder motor bij. De haven was erg vol, maar Wim had een plekje geregeld naast de DioneIV in de Marina. Normaliter liggen we aan de kade waar we zelf met lijnen het verval moeten compenseren. Wel zo’n 15 euro goedkoper. Het is erg mooi stil weer. Wim en Babette vertrekken om 07.00 uur en wij zwaaien hen uit. Wij vertrekken rond 14.00 (net na LW) richting een ankerplek onder het eiland Juist. Hier lagen we eerder en werden toen overvallen door hevig onweer in de nacht. Nu alles rustig en drie nachten blijven liggen. Juist NO gedeelte is Zone1, wat betekent niet aan wal, dus Duca uitlaten op een zandplaat die af en toe droogvalt.  Op 1 van de dagen vaart een groot bruine vloot schip voorbij de Najade met iemand aan boord die roept: Hoi ik ben Jan van de Vlieter. Erg leuk. We hebben hem leren kennen in Sneek toe hij bij Yme zijn tjalk aan het opknappen was. Nu is hij even opstapper en geniet. De rust hier is heerlijk. Veel vogels die vooral schreeuwen bij laag water en af en toe een huilende jonge zeehond. De zeehonden zijn best nieuwsgierig dus zwemmen af en toe rond de boot.

Dan vertrekken we richting Cuxhaven, altijd weer een lange tocht, zeker het laatste stuk de Elbe op. Mooi weer, maar weinig wind. We kunnen een paar uur zeilen zonder motor, maar dan moet die toch bij. Onderweg zie ik nog een Jan van Gent vliegen, zeker afgeweken vanaf Helgoland. Als we de Elbe opvaren laat een tuimelaar/bruinvis zich een paar maal zien. Om 20.30 komen we in Cuxhaven aan en het laatste stuk gaat langzaam ook al is het al LW. De stroom loopt een aantal uren achter, dus helaas. Net op tijd om nog even te eten op het terras van het restaurant. Ik heb medelijden met de dienstertjes die de gehele avond een mondkapje moeten dragen. Wij alleen bij binnenkomst totdat we zitten. 

De volgende morgen rond 10.30 met ruim stroom mee richting Brunsbüttel. Het gaat snel. Uit de verte zien we aardig we jachten liggen wachten voor de sluis. Als wij daar zijn geeft de sluis wit licht: we kunnen door en voor ons dus geen wachttijd. Ook deze keer willen een paar jachtjes die als laatste in de sluis komen er al eerste weer uit. Onbegrijpelijk en dat is dus hard in de achteruit voor hen om de anderen toch voor te laten gaan. In het NOK maakt Meine tijdens het varen een praatje met mensen op een NL jacht. Het blijkt Dick Schermer te zijn, de zeilmaker van onze zeilen en hij kent het schip goed. Altijd handig om te weten. Later komen we in het Gieselau kanaal, zijn zoon Peter tegen die met de Ostara mooie reizen maakt en daarover schrijft in het blad Zeilen.

25 juli. 06.00 uur opgestaan. Plannen een beetje bijstellen

We willen naar Klintholm zeilen, hier 66 mijltjes vandaan. 06.20 uur varen. Buiten de baai nog weinig wind. Tot 10.45 motor bij. Mooi weer. Heerlijk zeilen half tot ruime wind met een gangetje van 6,5 knopen. Tot 13.05, dan toch weer motor bij. We gaan langs de kaap van Gedser. Nog 28 mijl te gaan. We zien wat stapelwolken. Meer wind? Nee dus en ondanks de motor bij wordt het minimaal 20.00 uur voordat we aankomen. Op de kaart zie ik aan bakboord het haventje Hesneas liggen.  In de pilot staat: “Meestal erg druk in het seizoen” en vandaag is het zaterdag. Maar ach, er is altijd wel plek voor zo’n klein scheepje als het onze! Om 17.30 leggen we aan in de kom. Mooi plekje aan de kade. 56 mijl gevaren. Veel boxen vrij. Morgen gaat het regenen. Ik denk dat we hier een dagje blijven. Zo heerlijk rustig.

27 juli. Weer een toevallige ontmoeting en Møns Klint in de zon

Na een leuke ontmoeting met vrienden van Henk Haak (Hennie en Lisca) die hier met hun camper zijn, maar altijd gezeild hebben, varen we om 8.40 uur. Zo’n 55 mijltjes te gaan richting Smygehuk, het meest zuidelijke haventje van Zweden.  Direct alle zeilen bij, want er staat nog niet de beloofde windkracht 3. Toch zetten we niet de motor. Met een gangetje van 3 knoopjes maken we voortgang. Er is ook 1 knoop tegenstroom. Uiteindelijk kunnen we de gehele dag zeilen zonder de motor bij te hoeven zetten. Uniek en heerlijk. 53 mijl in 11 uur. Met de zon erop passeren we Møns Klint, echt prachtig en met mijn nieuwe statief maak ik redelijke stabiele foto en filmbeelden. Om 19.30 komen we aan in het piepkleine haventje. Redelijk vol met kleine scheepjes, maar met voorzichtig keren en manoeuvreren parkeer ik onze Cestlavie netjes is. Voor en achter nog 1 meter over! Het enige nadeel van dit haventje is dat het er enorm stinkt van de drijvende stukken bodem die aan de oppervlakte komen. We zijn trouwens net voor een enorme regenbui binnen. Het zal de hele nacht regenen. Later komt de havenmeester die mij al zag binnenvaren en voor ons de Nederlandse vlag heeft gehesen. Slechts 16 euro voor ons grote schip en we liggen op een diepte van iets minder dan 2 meter.  We zijn iets te laat voor 1 van de drie restaurantjes, dus ik kook even snel iets. Wijntje erbij en rond 22.00 uur is het gedaan. Lekker slapen.

De volgende morgen schijnt de zon weer. Wandelingetje gemaakt me Duca aan de lijn, want er zijn hier adders. Het oude koopmanshuis is omgetoverd tot een zeer smaakvolle winkel prachtige kunstwerkjes verkocht worden. Echt smaakvol en geen kitsch. Boven is een schilderij tentoonstelling en ik koop een mooi schilderijtje met de naam “horizon”. Met erop alleen de zee en de lucht met nog een streepje zonlicht op het water. 

31/7 Lekker zeilen richting Ystad om pakje op te halen en dan door naar Simrishamn of toch iets anders?

En weer zijn we in het piepkleine haventje Branteviks terecht gekomen gisteren na 40 mijltjes. Tussenstop in Ystad om een nieuwe WC pomp op te halen die uit Nederland is gekomen. Op weg naar Simrishamn zie ik bakboord uit een klein haventje. Maar eens invaren dus. Het paste met manoeuvreren hier precies om te keren. Heerlijk restaurantje en lekker zwemmen in glashelder water. Prachtig hier. Heerlijk hier gegeten en de volgende morgen vers brood gehaald. We ontmoeten nog een leuke jonge Zweed (Pontis) uit de buurt van Göteborg. Hij heeft een houten klein jachtje, maar is erg onder de indruk van ons schip.

2 augustus, een heftig tochtje van 54 mijl met een mooie beloning aan het eind.

07.00 opgestaan. 07.45 varen met de verwachting van een mooie zeiltocht van Brantevik naar Utklippan. Dat valt tegen. Direct buiten al enorme deining, dus er breekt weer iets in de kombuis. Alle vier de zeilen hijsen. Echter de gehele tocht te weinig wind, danwel uit de verkeerde te ruime hoek om voortgang te maken. Motor bij dus, maar we blijven schommelen. Ik word zelfs een beetje zeeziek. De gehele dag grijze luchten en zelfs wat regen.  Uiteindelijk zeilen we maar 2 van de 10 uur echt zonder motor! Ik begin me af te vragen of met deze deining Utklippan aandoen wel zo een goed idee is. Door naar Karlskrona? Meine heeft er echter wel vertrouwen in. Bovendien zien we in het zuiden de lucht lichter worden en vlakbij het eiland ligt de vuurtoren op door de zon. Vrij vroeg haalt Meine het grootzeil binnen.  We schommelen nog enorm en plots schiet onze lange giek uit zijn handen. (We positioneren de giek altijd aan bakboord of stuurboord om het sturen gemakkelijker te maken. Eenmaal had ik het blok tussen de spaken van het stuurwiel en kon helemaal niet meer sturen). We bukken direct en samen lukt het de giek weer vast te grijpen en te monteren. Al schommelende stuur ik de boot voorzichtig langs de klippen. Er liggen wat jachten, maar er is nog een plek aan de kade vrij. Na het eten laat de zon zich zien vlak voor ze ondergaat. Wat een beloning en wat een nooit foto’s kan ik daardoor nog net op de valreep maken. De volgende ochtend even zwemmen in 14 graden water. Dipping in and dipping out, maar wel lekker. Een Zweedse komt naar ons toe: We behoren nu officieel tot de “Polar Bear Club”! En trouwens 10 jaar geleden waren we hier ook met de Ithaka en bijna op dezelfde dag: 5 augustus. Hondje Max was toen 15 jaar en trippelde dapper over de rotsen.

Blog 1: 22 JULI 2020, Laboe.

Comments 3 Standaard

Eernewoude: “Zullen we dan in de regen voor anker gaan en bij jullie aan boord barbecueën”, vroegen de kleinkinderen? Tuurlijk zei ik.

En zo begonnen een paar prachtige verassende dagen met blije mensen (jong en oud) én het begin van onze zomerreis. Na het nodige geklus aan de boot (groot; zie hieronder Youtube linkje over de restauratie van ons midzwaard en klein), zijn we dan eindelijk klaar voor vertrek. Ondanks Corona perikelen willen we deze zomer naar de NO kust van Zweden. We zullen steden vermijden en zoals gewoonlijk veel voor anker gaan. Maar genoeg over Corona, terug naar de kleinkinderen. Aangezien Joost, Margot en gezin twee weken in Eernewoude zijn, heb ik een plan. Ik wil ze als gezin een SUP cadeau doen voor de vakantie, maar ook om gelukkige momenten te vieren na een moeilijke periode met ziekte in het gezin. Zogezegd, zo gedaan. De SUP is een succes en ondanks de vele regen wordt er goed gebruik van gemaakt. We gaan inderdaad voor anker, het hele gezin komt aan boord. Onze grote zware 105 pk DAF diesel mogen starten is voor 8- en 10-jarige jongens (Tibbe en Kick) natuurlijk een belevenis. Ook het 33 kg zware Rocna anker laten zakken is dat. Dan een regendekje spannen en Meine is de klos: hij mag de BBQ aanmaken. (Een mini green Egg). Later op de avond wordt Keet, het 5-jarige zusje opeens heel verlegen. Ze heeft een vraag. Na wat geplaag van wat wil je dan: In de mast klimmen? Gekielhaald worden, komt het hoge woord eruit. Ze wil blijven slapen. Spannend hoor, ook voor mij, want ik ben niet zo gewend aan kleintjes. Ze slaapt als een roos tot 8.30 uur, nadat ik haar 1 belangrijke instructie heb gegeven: “Wat er ook gebeurt, je gaat niet naar buiten!” Ik slaap wat minder goed en lig toch alert. Gaat dat wel goed daar in de achterhut? Hoor ik geen vreemde geluiden? 

De volgende ochtend regent het nog steeds, maar minder. Met het roeibootje breng ik Keet terug naar huis. Plan is die dag vanaf een uur of 14.00 het natuurgebied van Eernewoude in te varen met ons bootje met elektrische motor, de nieuwe SUP en een heel oude surfplank van Margot. Rond het afgesproken tijdstip komt het hele spul naar de boot. De zon schijnt inmiddels en Kick komt op de SUP samen met Duca aanvaren. Ik heb Duca daar vanmorgen achtergelaten. Een voorbeeldige “speelpophond”, die alles toelaat. Dus blijft Duca die nacht slapen in het huisje…… en gaat er in de ochtend vandoor, hoor ik later. Het blijft een nieuwsgierig beestje. Na veel roepen en zoeken over het bungalow park is ze weer terecht.

Afijn, lang verhaal kort. Het natuurgebied in met natuurlijk waterplanten in de schroef, jeugdherinneringen van mij met onze Fair Lady, de meertjes vol plompe bledden, borrelen op het terras van de Prinsenhof. Een nieuw idee. Margot: Jullie varen toch morgen de Staande Mast route? Mogen de jongens mee dat we ze dan een stukje verder ophalen? Ja en nog beter, ze mogen blijven slapen. Dus vertrek de volgende ochtend rond 11.15, boodschappen gedaan, en daar gaan we door het mooie Friese landschap. 

Varen, proberen te sturen, geld doen in het klompje bij de brug van Dokkum, verstoppertje aan boord (Denk erom: Niet in de machine kamer, waar van alles beweegt!), lekker hoog in het zeil van de giek zitten voor mooi uitzicht, op de plotter AIS signalen bekijken en vervolgens het schip in het echt spotten, een half uurtje op mijn iPad een spelletje en op de Marrekrite plek die we uitkiezen na het eten vissen o.l.v. Meine. De volgende middag haalt Joost ze op in Garnwerd. Wat was dit heerlijk, dat jonge spul aan boord. En zo fijn dat het met de gezondheid goed gaat. Heel dankbaar ben ik. Een impressie hieronder.

en voor de techneuten onder ons een technisch filmpje

Blog 9: Varen in oktober en november valt best mee….. als je de tijd hebt om slecht weer uit te zitten..

Comments 2 Standaard

Svaneke, Bornholm 18 oktober. Net die ene zonnige dag om 73 mijl te varen en toch nog stress aan het eind.

Met de nog bijna volle maan als bijverlichting voeren we 15 oktober om 6.45 Ustka uit richting Svaneke op Bornholm. Het schemerde al en drie kwartier later kwam de zon op, die de gehele dag bleef schijnen! De eerste 12 mijl volledig gezeild, toen 38 mijl motorzeilen met een laag toerental en de laatste 22 volledig op de motor: wind weg! We moesten om de schietgebieden heen. De gehele week is gebied 6 gesloten. We hoorden ook regelmatig zwaar gedonder, dat je in he maag voelde, dus we zijn niet voor niets om gevaren.

Onderweg hadden we ook nog gezellig drie meesjes aan boord, die midden op zee kwamen uitrusten. Ze vlogen naar binnen en wisten al snel het bakje water te vinden, dat ik had neergezet. Na een uur of drie gingen ze er weer vandoor.

7 mijl voor Svaneke zie ik een visboeitje en even later het geluid bij het roer van een dunne draad die gespannen wordt. Een soort snerpend geluid. Direct motor uit. Een boeitje op 71 meter diep water! Stress! Gelukkig houden we voortgang en waarschijnlijk is de lijn weer weg gegleden. Anders dan de vorige keer op het binnenwater toen ik met de bijboot de lijn moest losroeien. Toen was het midden op de dag. Nu met het naderend donker zou dat niet zo gemakkelijke geweest zijn. We komen in de laatste schemering aan en het is heel gek om te merken, dat ik ook al heb ik via google earth de haven goed verkend, we blijkbaar zo gewend zijn aan de grote Poolse havens, dat we weer moeten wennen aan deze kleine in Denemarken. Ik sta voorop omdat het donker is en geef Meine aanwijzingen. Een rode staak zie ik net op tijd. Die moeten we aan bakboord houden. Dit is weer het gebied van de (onderwater) rotsjes, dus opletten! De volgende dag hoor ik in het havenkantoor dat men de staak wil verwijderen omdat men de rots heeft opgeblazen. Dat blijkt van de autoriteiten niet te mogen. We besluiten een maand de tijd te nemen om via Kopenhagen en de andere Deense plaatsjes in de buurt van Kiel te komen! De volgende morgen mist het en blijft het een aantal dagen regenachtig. Die ene zonnige dag hebben we dus goed gebruikt! Inmiddels breekt de zon door na drie dagen bewolking en miezer. Komt goed overeen met ons plan morgen naar Skillinge te varen!

23 oktober Ystad: Nu weer miezerig maar een paar dagen geleden een top zeildag gehad: 37 mijl in de zon in 6 uur tijd. Wel bijna stuurloos!

Eerst nog even over Svaneke: liggeld is hoog hier. Voor 14 meter zou het neerkomen op 50 euro per nacht. Na wat onderhandelen mag ik aangeven dat Cestlavie tussen 10 en 13 meter lang is: 33 euro. Maar daar krijg je wel wat voor: gratis wasmachine en droger, geweldige douche en een zeer aardige dame van het toeristenbureau dat gevestigd is in het havenkantoor.

We verlaten op 19 oktober iets na 9 uur de haven. Het is bewolkt, maar de temperatuur is prima. In de loop van de dag kan ik mijn zeilpak zelfs uitrekken: de zon schijnt!! Bestemming Skillinge, vanwege de wind, maar ook om de scheepswinkel te bezoeken waar nu de klassieke spullen uit de winkel van Ystad zouden moeten zijn. De eerste uren varen we in de beschutting van Bornholm met een lekkere halve wind en met een snelheid tussen de 6 en 7 knopen. Na het eiland wordt de zee iets roeriger en dat is logisch. De Shippinglane is best druk: een tanker verlegt haar koers een beetje om achter ons langs te varen en wij verleggen de koers vervolgens voor een snelle veerboot. Het zeilen vandaag is echt heerlijk!!! Met een gemiddelde van 6 knopen komen we rond een uur of drie aan in het plaatsje. We varen de gehele tijd op de autopilot, ook omdat het sturen steeds lastiger wordt. Ik blijf maar draaien aan het stuurwiel voordat er iets gebeurt. Bij het invaren van de haven en met een wat woelige zee, lukt het me bijna niet de nauwe ingang in te sturen. We bedenken ons dat het hydraulisch systeem waarschijnlijk bijgevuld moet worden. Meine belt even met Wim, onze technische steun en toeverlaat. Hij geeft aan dat er, als we echt te laat olie bijvullen, lucht in de leidingen kan komen en dan hebben we een probleem. We gaan liggen aan de kade in de vissershaven. Betalen bij de automaat lukt niet. In ieder geval geprobeerd en weer eens een nachtje gratis. Ik ga op zoek naar de “antiekwinkel voor klassieke schepen”, maar een inwoonster vertelt me dat die al 5 jaar niet meer bestaat.

20 oktober varen we op een bijna spiegelgladde zee op de motor 23 mijltjes naar Ystad.

We vertrekken om 10.10 uur. Het is droog en af en toe komt de zon erbij. Het is een prachtig bijna mysterieus gezicht, die vlakke zee met heiige lucht erboven. Wel op de motor helaas.

Maandag 21 is het nog steeds stil weer. We varen echter niet uit omdat we hydraulische olie moeten kopen. Op naar de Skeppshandel hier op het terrein. Gelukkig open, ondanks einde seizoen. De winkel is inderdaad wat anders ingericht dan vroeger en meer geordend, maar alle klassieke dingen zijn er nog. Kan ik dus weer een nieuw bolletje echt en heerlijk ruikend touw kopen. Dat was wel op na 9 jaar! De sinds 2 jaar nieuwe en jonge eigenaar blijkt juist materialen gekocht te hebben van de gesloten winkel in Skillinge. Ondanks de charme van vroeger is dit wel een verbetering. Oud en nieuw gaan nu mooi samen. We kopen 3 liter olie en ook een goede schijnwerper, want die misten we wel toen we in het donker de haven van Svaneke invoeren. Meine vult de beide reservoirs aan en het lijkt erop dat alles oké is. We voelen weer tegendruk op het stuurwiel. Vanavond lekker weer eens uit eten. Morgen door of nog een dagje later: de wind is morgen ZW4 en dat betekent lagerwal en er tegenin. Daar houden we niet zo van. De volgende dag blijkt het prachtig weer en we maken een wandeling langs het strand. Al die kleurige kleine strandhuisjes tegen de door de herfst verkleurde bomen geeft een prachtig gezicht.

24 oktober. In de mist en laaghangende miezerige bewolking 29 mijl zeilen naar Falsterbro.

We vertrekken rond 9.00 uur op wat een redelijk zonnige dag zou moeten worden. Voor de eerste keer deze reis bezweken voor de verleiding om slechts 2 van de 4 nachten in Ystad te betalen. We lagen aan de kade waar ook vissersboten lagen en de stroomvoorziening werkte gewoon. Het is een beetje ons principe. Als de havenmeester niet zijn geld komt halen dan zijn wij soms ook niet al te actief met betalen. Uiteindelijk dus 50 euro voor 4 nachten betaald. Wat ook opvalt, dat hier i.t.t. Polen geen naseizoen (goedkopere) tarieven gehanteerd worden.

Op zee gekomen is er erg weinig zicht, bijna mist. We besluiten toch door te varen. De wind uit de juiste hoek en dus lekker zeilen en we behoeven geen Traffic Lane te passeren. Het is wel een beetje saai, al dat grijs, maar onderweg komen er twee grijze valkachtige roofvogeltjes passeren. Dat is wat ik altijd doe, als een tochtje saai is. Opletten of we iets interessants zien. De zon zien we de gehele dag niet. Wel op AIS een snel varend schip op weg naar Trelleborg. We zien op AIS dat hij achter ons langs passeert. Wat helpt als je niets ziet is goed luisteren. We horen het zware gebrom van motoren en Meine ziet even een knipperlicht.

Het kanaal van Faltsterbro is erg kort. En opent van 1 oktober tot 1 april slechts twee keer per dag: om 6.30 uur en om 18.30 uur. Vantevoren moest ik denken aan de delivery die ik in februari 2017 (Athene naar Sukosan met de Farra: 891 mijl in 7,5 dagen. Ik voel me nog steeds stoer daarover) gedaan heb en waar we door het kanaal van korinthe zijn gevaren. Dat was een stukje langer. Hier kun je het eind zien als je erin vaart. Aan de zuidkant is een steiger waar je kunt overnachten. Aan de noordkant een Marina. Rond 15.30 komen we aan voor de brug en meren af om te wachten. Met het bootje (want de steiger is niet verbonden met de wal) roei ik naar de wal om Duca uit te laten. Ik neem ook even een kijkje in de Marina. Erg aardige mensen en een mooie box beschikbaar voor ons. Meine en ik lezen de Instructie op de website beiden anders. Ik lees dat de brug alleen draait om 6.30 uur en om 18.30 uur. Meine leest van 6.30-18.30 ieder uur. Terug aan boord eten we wat vroeger als normaal en om 18.30 uur door de brug. Inderdaad maar twee keer per dag. Als het kanaal gesloten is, ingeval van een verschil van 1 meter waterstand, gaan er twee sluisdeuren dicht. Die komen vanaf de grond naar boven en er zijn verhalen bekend van schepen die zijn doorgevaren en dus vast kwamen te zitten met de nodige schade. In de marine worden we opgevangen en na 250 kronen betaald te hebben, duiken we vroeg ons bed in. Eerst kijken we nog een prachtige film: “The legends of the fall”. Via Netflix abonnement heb ik deze film op de iPad gedownload en in Ystad kocht ik een kabeltje om de deze te verbinden met de HDMI van onze smart TV. Dat scheelt heel veel MB’s J.

25 oktober. Voor de harde wind binnen, een hele dure kapper en een erg goedkope ligplaats.

De volgende morgen maar 21 mijltjes met de kluiver en de motor bij. Goed zicht om de diverse ferry’s te ontwijken. Gedurende de ochtend begint de wind al op te bouwen en we varen naar de hoge wal. Het gaat de komende dagen volgens windguru hard waaien met veel regen. We zijn al om 14.30 uur in kopenhagen. We willen natuurlijk in Christianshavn liggen, midden in de binnenstad! Er wordt daar behoorlijk gebouwd en er is ook een nieuwe brug. We leggen even aan de stalen beschoeiing aan, ik klim over het hek (jaja bijna 64 jaar en nog steeds lenig) en hoor dat de brug om 15.00 uur draait. Tevens krijg ik de tip om het schip direct na de brug te draaien en achteruit het kanaal in te varen. Het is behoorlijk vol en weinig ruimte. De marine heeft geen plaats. Meine manoeuvreert ons schip heel kundig helemaal naar achter om te kijken of er een plek aan de kade is. Niets. Dan maar weer terug. We leggen aan langszij een grote klipper, waar niemand aan boord is. Ik bel de havenmeester van dit stukje van de kade. (Een ponton met een blauw gebouwtje erop) en hij wijst me waar ik onze stroomkabel in kan steken. We liggen prima.

Zaterdag stort en regent het en we doen rustig aan. Zondag is de man (René) van de klipper aanwezig en we moeten even verkassen omdat hij met wat vrienden gaat varen. Hij vraagt ons mee te gaan. De vrienden zijn jonge mensen die hier her en der ook op ons hun schip wonen. Ineens zijn we geen toeristen meer, maar horen we een beetje bij de incrowd. De havenmeester komt langs en hij rekent voor ons 14 meter lange schip 13,40 euro per nacht “omdat wij het zijn”. Zo’n beetje de goedkoopste ligplaats van deze reis. We liggen uiteindelijk 6 nachten hier. Wie had dat gedacht? Dat compenseert mooi de 185 euro, die ik de dag ervoor spendeerde bij de kapper J. Oef, dat moest ik even verwerken. Op Facebook kwam zondag een berichtje van Joachim Pach, die ons toevallig ziet liggen hier. Gisterenmiddag kwam hij even langs met een Deens taartje. Erg leuk kennis gemaakt!

Van 26 oktober t/m 30 oktober de toerist uitgehangen in een zonnig Kopenhagen

We hebben hier heerlijke dagen en lunchen op een terrasje in Nyhavn, nemen de toeristenboot voor een rondvaart. Zo laag bij het water zit ik niet vaak. Als we op een andere plek uitstappen, blijkt er een tentoonstelling over Leonard Cohente zijn. Behoorlijk uniek want slechts in Montreal, New York en hier dus. In de kerk kun je op 6 schermen kijken naar een compilatie van concerten door de jaren heen en historische beelden. We zitten ademloos te kijken en te luisteren en komen niet meer toe aan de andere expositie over hem een gebouw verder. De kaartjes die we niet gebruikt hebben geven we later aan René, onze buurman, die er erg blij mee is.

We bezoeken ook nog de (hippie) vrijstad Christiana. Veel te zien aan artistieke zelfgebouwde huizen. Erg kleurrijk en leuk. Ik maak een filmpje van een klein zeilbootje dat de “nationale” vlag draagt: oranje met drie gele stippen. Je ruikt hier ook van alles: vrij te kopen op iedere hoek J . Wij drinken een biertje en Duca steelt wederom de show door achter stokken aan het water in te duiken.

31 oktober, een heerlijke zeildag scherp aan de wind. 29 mijlen zeilen en de laatste 4 op de motor naar Rødvig.

We vertrekken iets na 9 en liggen voor de brug die niet opengaat. Dan maar even aanleggen en een blik werpen in het brugwachtershuisje. Blijkt dat hij een beetje zat te suffen. Niets mis mee, zo in het naseizoen. 

Het is bewolkt, droog en niet zo heel erg koud. Het halve windje blijkt toch iets scherper te zijn en we verwachten dat het waypoint 21 mijl verderop (vuurtoren Stevns Fyr) niet te bezeilen is, maar dat valt enorm mee. Aan het eind van de dag kleurt de horizon geel van een vroeg dalende zon (16.30 uur) en als we bij de haven van Rødvig aankomen, laat de zon zich knaloranje zien. Om 17.00 uur is het donker!

1 november waait het behoorlijk hard (5) uit het ZZO en is dit lagerwal.

We besluiten niet op de motor ertegenin op te gaan boksen. We willen via het ondiepe water van de Fakse Bucht naar Kalvehave om zo verder beschut naar het westen te varen. We gaan even naar de havenmeester en hij geeft ons onderstaande websitelink: weerbericht, maar vooral de waterstanden van het ondiepe gedeelte. Erg handig! https://www.dmi.dk/lokation/show/DK/2614595/Rødvig/

We maken een mooie wandeling naar Stevns Klint en komen ook langs de oude steengroeve van Boesdal. Ik ben vooral onder de indruk van de woeste kust en de stevige branding. Levert mooie filmbeelden op! Terug in de haven zie ik een zee kanoër worstelen in de golven. Even denk ik dat ik misschien wel de laatste ben die hem levend ziet, maar het gaat goed. Snel mijn camera erbij om te filmen! Als hij even later de haven weer inkomt roep ik hem aan om de filmpjes aan te bieden. Een half uurtje later komt hij inderdaad aan boord en we zetten het materiaal direct op zijn laptop. … en drinken een wijntje. 

3 november: een spiegelgladde zee met genoeg (20) centimeter onder de kiel: door de Fakse Bucht.

Als ik de motor wil starten, gebeurt er niets! Geen sjoege. Wat nu weer? Meine duikt de machinekamer in en kan handmatig op ons tweede bedieningspaneel de motor starten. De DAF loopt prima, dus daar ligt het niet aan. Ook de boegschroef doet het trouwens niet. Afijn we besluiten te gaan varen, want na vandaag wordt het weer een tijdje slecht weer. Onderweg niets aan de hand en Meine belt vriend Wim weer even om te overleggen wat dit kan zijn? Meine weet inmiddels wel dat de boegschroef het niet doet als we niet met het contact starten. Misschien een kapot contact? Of stond de gashendel niet helemaal neutraal? Gisteren probeerde Meine nogmaals en toen deed het contact wel wat het moest doen. En ook zojuist startte de motor direct.

Wat een miezerige dag zou worden, werd trouwens een prachtige zonnige dag. Zo zie je maar, het weer wisselt iedere dag. Weliswaar niet te zeilen, maar dat kan ook moeilijk in de soms nauwe vaargeul. Het is zondag en er zijn aardig wat vissertjes bezig. We kijken goed uit voor alle visboeitjes. We varen door tot Masnudsund.

Gisteren en vandaag de gehele dag regen. Tijd en zin om foto’s en dit blog bij te werken. Morgen wordt het beter en kunnen we waarschijnlijk geheel zeilend het mooie eiland Agersø.

Blog 8: Het regent al 3 dagen, de wind is te hard en uit de verkeerde hoek en de dagen worden korter: Tijd voor een nieuw ritme!

Comment 1 Standaard

Maar eerst over toen de zon nog wel scheen. 22 september.

Gisteren heerlijk het hele stuk (maar 20 mijl) kunnen zeilen van Darlowo naar Ustka. De volgende dag met stralend weer onderweg naar Leba, maar met helaas te weinig wind en dus op de motor. Meine is bezig het grootschoot blok te repareren. Gisteren maakten we een wat onverwachte gijp en toen knalde het blok op de bank kapot. Althans de klem, want de rest van het blok was nog in orde. Het zijn klassieke teflon blokken dus als we die nog kunnen repareren is dat fijn. Bovendien zijn hier weinig of geen “shipchandlers”, waar we een nieuwe zouden kunnen kopen.
We hebben inmiddels zo’n 150 mijl langs de Poolse kust gevaren en wat opvalt is dat het alleen maar zand is en strand. Met meestal bossen tot aan waar het strand begint. Alleen bij de kleine plaatsjes onderweg vind je wat bebouwing maar dat is minimaal. Niet te vergelijken dus met de Belgische kust. We varen momenteel langs het natuurpark met de zogenaamde “stuifduinen”. Dat betekent ook wel dat je een mijl of drie uit de kust moet blijven omdat ook de zandbodem zich hier verplaatst. Vanuit de verte zijn de hoge duinen te zien en als je niet beter weet, denk je naar skipistes te kijken. Morgen blijven we hier weer een dagje om een mooie wandeling te maken. 

En dan wordt het ook even uitzoeken hoe we de laatste etappe naar de Gdansk  gaan doen, want er komt ander weer en andere wind. Maar zoals ik eerder zei “We hebben de tijd”. Gisteren lagen we aan de kade in Ustka en dat deinde enorm.  (Zie ook het filmpje). Men heeft hier de kade wel heel goed afgeschermd met hele dikke zware zwarte rubberen randen. Je zou bijna denken dat stootwillen niet nodig. Het is hier het minst duur tot nu toe langs deze kust (Euro 14.50) en er kwam ook direct een havenmeester. We konden ook gratis stroom krijgen hier aan de kade, maar uiteindelijk bleek die kabel niet aangesloten te zijn. Maar goed een dagje zonder kunnen we wel hebben en bovendien zijn we uit eten gegaan dus geen stroom verbruikt. (We koken op inductie en hebben geen gas aan boord. Dat is heel fijn, ook omdat onze ervaring heeft geleerd dat passende gasflessen danwel de nippeltjes in het buitenland vaak niet passen). In het restaurant kwamen we een jong stel tegen waarvan de man al naar onze boot had staan kijken en ik sprak hem aan. Hij sprak geen woord buiten de deur maar zijn vrouw wel een beetje en ik heb en mijn kaartje gegeven van onze boot. Toen ik vertelde dat we op het schip wonen gaf die mij een high five en zei “I love you”. We hebben ook wel veel bekijks van toeristen en worden heel veel gefotografeerd met het naar binnen varen in een haven. Ik moest ook behoorlijk goed sturen want het ging best nog wel wat tekeer gisteren. De havenmondingen zijn hier smal en met een aanlandige wind ontstaat behoorlijke deining. Boven windkracht 6 kun je sowieso niet binnenlopen. De nieuwe (sinds 2013) voetgangersbrug, waar we doorheen moesten staat meestal open voor schepen en is ieder uur rond het hele uur 20 minuutjes dicht voor de voetgangers. Goeie regeling dus.

26 september en op weg naar Hel, ja zo heet het echt!

We varen op de motor richting Hel en het is prachtig weer. Nu even tegen de wind in maar zo straks kunnen we zeilen waarschijnlijk. Zojuist besloten om toch ietsje verder door te varen naar Gdynia. Gisteravond in Wladislawowo een hele gezellige avond gehad met een Ier en zijn Italiaanse vrouw (Darren en Fabiana). Gisteren werd hun jacht, (een “Van der Stadt) met de reddingsboot binnen gebracht. Hun hydraulische stuur systeem was er mee opgehouden. Erg sneu, want ze hadden 5 jaar aan het schip gewerkt en pas heel kort kunnen zeilen. We hadden hen voor gisteravond aan boord uitgenodigd en vanzelfsprekend natuurlijk weer onze films uit 2014 van het zeilen Rond Engeland en Ierland laten zien. Hij heeft al die jaren aan het schip gewerkt hier in Polen en ze wonen in Tsjechoslowakije. Ze zouden ook heel graag rondom ierland varen. Het was dus wel heel bijzonder om een Ier, plekken in Ierland te laten zien waar hij wel van gehoord had maar nog nooit geweest was. Erg inspirerend vonden ze. Wij zitten trouwens blijkbaar aan de goede kant van de Oostzee want veel mooi weer gehad. Eigenlijk gisteren (in drie maanden) pas voor het eerst de gehele dag regen. Iedere keer was de voorspelling slecht maar kwam het slechte weer niet! 

1 oktober 2019, een mijlpaal: Cestlavie bereikt op eigen kiel Gdansk.

Voordat we hier aankomen doen we nog Gdynia (op uitnodiging van Annika en Pjotr die we in Darlowo ontmoetten en daar nu liggen). Erg gezellig uit eten geweest met ook nog Poolse vrienden van hen. Pjotr is opgegroeid in deze stad, die volgens hem ooit in 10 jaar uit het niets ontstaan is. Nu is het een enorme havenstad met een goede Marina en voor het eerst zonder vissersschepen. Op wedstrijd zeilen gericht. Goede scheepswinkel. We konden hier eindelijk nieuwe schoten met een dikte van 14 mm kopen en zelfs in 2 kleuren. Ook een dieselpomp aan de haven en dus voor euro 1,18 per liter 500 liter getankt.

We doen vervolgens ook Sopot (4 mijl verderop) aan en eten in een echt Pools restaurant, een tip van Waldemar die met zijn Hallberg Rassy een nachtje naast ons ligt. Het is een nieuwe Marina gebouwd langs de langste (511 meter) pier van Europa, die gebouwd is in 1827 en later verlengd toen de Marina werd gebouwd (2011). Sopot (50000 inwoners) is een mooie stad met langs het strand luxehotels en terrassen. Ons Kurhaus in Scheveningen is er niets bij. De stad heeft ook nog veel oude houten gebouwen met veranda’s. 

In miezerig weer varen we een paar dagen later van Sopot naar de GdansK en ook dat is een heel klein stukje. Na de havenmonding ligt direct aan bakboord op een heuvel het memorial “Westerplatte” voor de Tweede Wereldoorlog. Daar breng ik de Nationale groet als eerbetoon aan alle Poolse slachtoffers. Dat houdt in dat ik onze Nederlandse driekleur even strijk en vervolgens weer omhoog hijs. Het bijzondere is dat op moment dat ik doe, ik geëmotioneerd raak. Bijzonder dat een ritueel dat kan oproepen en een mooie ervaring. 

We varen verder het havencomplex in tijdens een miezerig regentje. Toch kan ik niet ophouden met het maken van foto’s. Ook de oude, of júist de oude, industriële objecten zijn zeer fotogeniek. Voorbij de voetgangersbrug die ieder heel uur een ½ uur open is voor schepen, varen we langs de “Krantor” zo de haven in: plek zat in deze tijd van het jaar. Als we in een box liggen lukt het me om net een foto te maken van ons schip met op de achtergrond deze middeleeuwse kraan. We blijven hier in ieder geval 3 nachten en afhankelijk van het weer wellicht langer.

De volgende dag regent het en staat ook Waldemar ineens “op de stoep”. Hij was langs gereden en had ons zien liggen. Even gezellig koffiegedronken en wederom van hem “culinair advies” gekregen. Nu voor een koffietent met de beste appeltaart. We gaan er inderdaad naartoe en Meine drinkt goddelijke warme chocolademelk met whisky. Op het menu staat met Rum, maar wij bedenken dit zelf en even later komt de cheffin vertellen dat dit een heel goede variant is.

De volgende dagen regent het nog steeds en we gaan naar het nieuwe museum over WO2. Zeer indrukwekkend! Ik ben nog nooit zo (5 uur) lang in een museum geweest. 18 verschillende zalen waar je d.m.v. een audiotour doorheen geleid wordt. Het apparaatje heeft wifi en weet dus waar je bent om zo een toepasselijke tekst te geven. Ik meen de stem van Judy Dench te herkennen en later na wat “gegoogle” blijkt dat te kloppen. Door haar acteren wordt de beleving erg echt en mooi. Een van de indrukwekkende zalen is een straat uit Gdansk zoals die er in 1939 uit zag. De straat is op ware grootte en je wandelt je er doorheen. Aan het eind van de tour, kom je in eenzelfde soort straat, maar nu uit 1945. Na de oorlog hebben de Russen de binnenstad weer geheel in oude glorie opgebouwd. Er was niets meer van over. Ik las ergens dat men zelfs het stratenplan heeft aangepast, zodat er bredere straten ontstonden. De gehele binnenstad is nu autovrij en een aaneenschakeling van prachtige panden (soms zijn alleen de façades opgebouwd) en zeer veel restaurantjes. Aan het eind van de tour in het museum wel een vreemd filmpje opgebouwd uit computerbeelden, met de boodschap dat de Polen door het westen achter het ijzeren gordijn in de steek gelaten zijn. Wat me wel duidelijk wordt, is dat Polen wel heel veel over zich heen heeft gekregen. 

De volgende dag schijnt te zon en verkennen we de binnenstad. We beklimmen zelfs de 400 treden tellende trap van de grote kerk: mooi uitzicht.

6 oktober. Vanmorgen 7.30 uur best fris (6 graden) en dus het warme ondergoed aan en mijn nieuwe leren waterdichte handschoenen opgezocht.

Na prachtige dagen in Gdansk  zijn we gisteren over een hobbelige zee naar Hel gevaren op de motor en tegen de golven en wind in. Een tochtje van maar 4 uur, maar we komen bekaf aan, ook al scheen de zon. Vanmorgen was het plan om in een keer naar Leba te varen (52 mijl), maar weer hadden we wind tegen en dus op de motor. Na 22 mijl stoppen we in Wladislawowo. Darren en Fabiana liggen er nog steeds. Het heeft heel lang geduurd voor de nieuwe stuurinrichting opgestuurd was. Ik ben blij dat ik binnen ben, want zojuist net als we liggen, een stevige bui met wind. We weten dat we dit soort weer nu kunnen verwachtten en doen extra voorzichtig.  Morgen zien we verder! Gelukkig hebben we alle tijd. In plaats van de volgende dag weer tegen de wind in, wachtten we nog een dagje en drinken een gezellige borrel bij Darren aan boord. Gezamenlijk en met goede wind zeilen we de volgende dag naar Leba. We zeilen het gehele stuk (33mijl) en ook als is het bewolkt, het is echt heerlijk. Zij varen de volgende dag rond 16.00 uur uit richting Bornholm. Ze zijn inmiddels met zijn drieën aan boord en varen een nachtje door. Wij doen dat niet, want vinden dat in de winter te vermoeiend.

Blog 7: 20 september. Is Cestlavie nog steeds op weg naar Gdansk??

Comments 2 Standaard

Onderaan de tekst weer een linkje naar een nieuwe film op mijn Youtube kanaal!!

Ik lees deze dagen trouwens het boek “Baltische Zielen” van Jan Brokken over Estland, Letland en Litouwen. Echt prachtig en ook al zijn wij dan wel in Polen, ik herken veel vooral van de natuur. Die gaat door alle grenzen heen en het plukken van paddenstoelen, waar hij over schrijft is in deze tijd ook hier aan de orde. Overal langs de bossen rijdend zie je mensen met emmertjes de grond afspeuren.

2 september t/m 4 september: 90 mijl afgelegd langs de Poolse kust.

Ik begin met een mooi gedicht, dat vriendin Annet van Assenbergh (net terug van een grote zeilreis) een paar dagen geleden op facebook zette: “Sea Fever” by John Masefield.

I must go down to the seas again, to the lonely sea and the sky,

And all I ask is a tall ship and a star to steer her by;

And the wheel’s kick and the wind’s song and the white sail’s shaking,

And a grey mist on the sea’s face, and a grey dawn breaking.

I must go down to the seas again, for the call of the running tide

Is a wild call and a clear call that may not be denied;

And all I ask is a windy day with the white clouds flying,

And the flung spray and the blown spume, and the sea-gulls crying.

I must go down to the seas again, to the vagrant gypsy life,

To the gull’s way and the whale’s way where the wind’s like a whetted knife;

And all I ask is a merry yarn from a laughing fellow-rover,

And quiet sleep and a sweet dream when the long trick’s over

We zijn op weg naar Gdansk en het zijn 3 heel verschillende dagen. De eerste dag was er wel goede wind, maar die stond op het land gericht en door de vele deining was het niet echt comfortabel zeilen. We kwamen beiden na slechts 20 mijltjes moe aan. Ook vanwege het weer opnieuw in slingeren na drie weken in het in rustige binnenwateren gevaren te hebben. We komen om 15.15 aan in de nieuwe Marina van Dziwnów. Leuk aangelegd in twee cirkels en bijna helemaal leeg. De boxen zijn een beetje klein voor ons, maar we vinden een plekje aan een kade. In de vissershaven mag je nu tegenwoordig niet meer liggen.

De 2e dag is een topdag ook al is het behoorlijk bewolkt en miezerig. We kunnen het gehele stuk zeilen en met een voor dit schip hele goeie snelheid, zelfs regelmatig meer dan 8 knopen! Soms lijkt het wel planeren, ook al kan dat natuurlijk niet met een schip van 19 ton! Na 33 mijl meren we af in het haven van Kolobrzeg. Niet echt aantrekkelijk, maar zeer goed en modern aangelegd.

De 3e dag en ineens steken we 2.70 meter! 

We varen op de motor want er is voor ons te weinig wind om te zeilen richting Darlowo, als we plots een enorme knal horen. Wat blijkt, het zwaard wat we al een paar keer eerder hadden gebruikt knalde in een keer naar beneden. Tot nu toe gebruiken we het niet zoveel, maar nu leek het handig om het hevige schommelen tegen te gaan. Met weinig en aanlandige wind is deze zee net zo’n klotsbak als de Noordzee soms. In plaats van 1,50 m steken we nu 2,70 m. Meine ging direct kijken en ontdekt dat de elektrische lier volledig kapot was. De “krans” is geheel kapot gebarsten. We zijn de haven in gevaren en in de Marina gaan liggen. Precies daar tegenover is een scheepswerf, waar vooral grote vissersboten gerepareerd worden. De volgende morgen (donderdag) gaan we er direct heen en na een snelle inspectie van Przemek besluiten we een nieuwe lier aan te schaffen. Die moet uit Duitsland komen. Dat duurt dus wel even en daarom bedenk ik om na het weekend een aantal dagen het binnenland in te trekken. In het weekend maken we een mooie fietstocht en een lange wandeling langs het strand. De kust is hier in een komvorm, waardoor er een geweldige branding is.

6 dagen wandelen door de prachtige natuur van Park Narodowy Bory Tucholskie.

Dinsdag huren we een autootje en gaan op pad. Perfect nieuw model Citroën C3 met usb verbinding voor de iPhone: display in de auto van mijn routeplanner. Overigens is de verzekering bijna duurder dan de huur. Dat doen we een volgende keer anders. Voor de eerste nacht heb ik een onderkomen gehuurd in Mikomania. In de stromende regen rijden we erheen en zelfs dat is al mooi. Wat een natuur en wat een bossen! We zijn nu terechtgekomen in een soort kinderkolonie vakantiekamp waar we een klein chalet gehuurd hebben en eerst dachten we: “nou morgen maar weer een volgend plekje zoeken”, maar toen we eenmaal geslapen hadden en het mooi weer werd, zeiden we: “Laten we hier maar een paar dagen blijven en van hier uit tripjes maken”. Zoals ik al eerder schreef “de kunst van zwerven is nergens heen willen”.  Liever een hele tijd op één plek zijn dan steeds van de ene naar de andere. De eerste avond hebben we meegegeten met het “supper” en dat bleek inderdaad een broodmaaltijd te zijn maar van ongelofelijk goede kwaliteit met heel veel verschillende soorten kaas en vleeswaren. Aanwezig waren behoorlijk wat oudere mensen en een stel met een klein kindje en ja het is wel apart dat je helemaal niets verstaat en ook moeilijk contact kan leggen, maar goed ik glimlach vriendelijk en wie weet gebeurt er nog wat. Het ligt midden in een prachtig natuurgebied: Linkje naar Park Narodowy Bory Tucholskie en aan een meer. Een kleine 185 km van de kust. We maken een prachtige wandeling en doen dat al zwervend natuurlijk. Als we heel stil lopen schieten er opeens twee reeën, uit het struikgewas. Ik heb mijn camera altijd stand-by en nu met de telelens erop. Het lukt me ze beiden in het zonlicht te fotograferen. later zie ik dat het moeder en kind zijn. Echt prachtig! Verder zien we een kiekendief, spechten en boven ons weer de kraaiende kraanvogels. Wat is Polen mooi! Ik had me ook nooit gerealiseerd dat er zoveel meren zijn en toen we over een beekje met een bruggetje gingen bleek het riviertje vol met vis te zitten. Waarschijnlijk beekforel! We hebben uiteindelijk 15 km lang gezworven door de bossen. Prachtig en kwamen weer goed uit bij ons hotel huisje. Aangezien we ook een koelkast hadden heeft Meine nog wat boodschapjes gedaan en hebben we gewoon in het huisje gegeten. We kunnen hier niet koken maar Meine heeft voor zichzelf wat opgewarmd en ik vond het heerlijk om gewoon een boterhammetje te eten. De laatste morgen worden we bij het ontbijt in het Nederlands aangesproken door Renata. Ze is Poolse, maar woont en werkt al 35 jaar in Deventer. Erg leuk contact en ze gaat ons volgen!

Vanmorgen zei Meine dat er een probleempje met zijn telefoon is. Hij heeft hem namelijk in zijn broekzak laten zitten terwijl hij in de auto stapte en dat was allemaal net even iets te krap dus het glas stuk. En dan zie je hoe makkelijk het internet en 3G netwerk hier in Polen is Google even in een plaatsje waar we toch wel even naartoe wilde en voor ik het wist had ik een reparateur gevonden. Na een uurtje was alles alweer in orde.

Dag 4 verkassen we naar een andere plek en maken een prachtige wandeling rondom een meer. Zondag weer richting de boot. Maandag boodschappen doen en een prachtig stuk verse wilde zalm gekocht.

Hoe staat het inmiddels met onze reparatie?

Onderweg midden in het bos (ja, overal bereik in Polen) kreeg ik een mailtje dat het Duitse bedrijf een fout heeft gemaakt en dat de winch toch niet leverbaar is. Contact gehad met Przemek en een andere iets lichtere besteld. Dat duurt dus wel weer een paar dagen. Ook contact gehad met Bas van het Duitse bedrijf die Nederlands spreekt. Het teveel betaalde zal worden teruggestort. Zondag in de loop van de dag begint het hard te waaien en uitvaren zit er dus sowieso niet in. Wachten op reparatie is beter te verdragen bij slecht weer. We gaan nog even naar de haveningang: wat een golven en wat een geweld. Prachtig als je er niet middenin zit. De strandtent waar we vorige week een cocktail dronken heeft de storm niet overleefd en overal is men bezig op te ruimen.

Vandaag en gisteren (vrijdag 20 september) wordt er druk gesleuteld een boord. De nieuwe lier wordt geplaatst en dat is nog een heel gedoe. Het ziet er naar uit dat we morgen kunnen varen en het wordt ook goed weer. Om 16.00 uur zijn de mannen klaar en is het zwaard weer te bedienen. We rekenen 200 euro cash af. Dat valt zonder meer mee. Ook de Marina is billijk. Een paar dagen in mindering gebracht op de rekening. In deze Marina weer leuke mensen ontmoet: Annika en Pjotr, die hun schip naar Gdansk brengen voor groot winter onderhoud. 

Morgen door en om de schietgebieden heen, waar de Poolse marine zeer actief is en op naar de volgende haven! En inderdaad nog steeds op weg naar Gdansk!

Een film over zeilen langs de Poolse kust, fietsen langs kleine fotogenieke dorpjes, wachten op een nieuwe lier voor ons zwaard en daarom ook over een tripje van 6 dagen het binnenland in. Autooyje gehuurd en in een schitterend natuur park gewandeld.

Blog 6: 2 september. Ontboezemingen van een zwerfster. Persoonlijke notities van Marianne

Leave a comment Standaard

ONDERAAN DEZE TEKST VIND JE EEN LINK NAAR EEN NIEUWE YOUTUBE FILM!!

Ik zei het al eerder, “wij zijn geen kilometervreters”. Al bijna een maand zwerven wij nu door dit prachtige gebied: Rügen, Hiddensee, De Bodden, Achterwasser, Stettinger Haf en tot slot in Polen Wietziger See. Totaal 222 mijl afgelegd. Niet veel, maar daar gaat het ons niet om. In deze periode hebben we 15 keer voor anker gelegen en vaak langer dan 1 dag! Het is heel fijn om zoveel tijd te hebben om een gebied echt te leren kennen. (Zie ook het intermezzo). Ons doel om helemaal naar het noorden van de Botnische Golf te gaan hebben we natuurlijk letterlijk laten varen. Sowieso gingen we al te laat weg, maar ook ons tempo is heel rustig. Ik denk dat het toen we in 2014 rondom Engeland voeren in 3 1/2 maand en meer dan 3000 mijl aflegden, dat ook wel echt kwam omdat er een tijdsdruk op zat. En die is er nu niet meer! Wat ik eigenlijk het mooiste vind, is dat ik ontdek en dat wordt een soort van persoonlijke spreuk (een “tijdelijk waar weten”): “De kunst van zwerven is dat je nergens heen wilt”. Anders wordt het reizen ergens naartoe. We zijn nu twee maanden onderweg en eigenlijk nu pas vind ik de echte rust. En gelukkig ben ik daar samen in met Meine.

Intermezzo. Zwerven, waarom? En wat levert het op?

Ik lees het boek “Goudzand” van Konstantin Paustovski, die ik als schrijver leerde kennen in 1991. Daarin stelt men dat er drie gelijke delen in een leven zijn. De eerste 30 jaar kennis verwerven. De tweede 30 jaar over de aarde zwerven. De laatste 30 jaar aan scheppend werk wijden. Bij het maken van een zwerftocht moet je, zelfs al is het maar voor een hele korte tijd, op die plek waar het lot je heeft doen belanden, echt leven in het hier en nuen wakker zijn. Kennis en zwerftochten zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Omzwervingen zijn de weg die ons nader tot de hemel doet komen, zeiden in de oudheid de Arabieren. Geluk wordt alleen de wetenden geschonken. Reizen laat onuitwisbare sporen achter in ons bewustzijn. Tijdens zwerftochten te land en ter zee over de uitgestrekte ruimtes van onze aarde worden sterke karakters gesmeed en ontstaan humaan gedrag, begrip voor de verschillen tussen volkeren en ruimhartige en nobele inzichten.
Ben ik dan nu te laat? Want ik ben 63 en zou dus aan het scheppen moeten zijn. Dat is ook zo. Vanaf mijn 30steheb ik inderdaad veel gereisd en niet op standaard manier: rugzaktrekking Groenland, Nepal tweemaal, in mijn eentje naar Santiago lopen. Al die indrukken die ik toen opdeed zitten als het ware in mijn lijf. Nu dan scheppen? Natuurlijk, ik schep mijn eigen leven en geef er vorm aan. En ten tweede, pas nu realiseer ik het talent dat ik van mijn vader heb geërfd: goed kunnen kijken, zien en oog voor detail hebben. Dat doe ik d.m.v. fotograferen en filmen en ik leer iedere dag weer iets.

Ondertussen de rauwe werkelijkheid.

Alles over zwerven dat ik heb opgeschreven is een luxe variant en dat realiseer ik me nu des te meer! Reden? Meine had gisteren gekookt: zijn fameuze gerecht met linzen rijst en garnalen, lekker pittig. We aten buiten en een oud mannetje met fiets gebaarde dat hij ook graag iets wilde eten. Natuurlijk een kommetje voor hem klaar gemaakt! Wel met spullen die ik niet per se meer nodig had. Schaamrood dus omdat ik er onbewust van uit ging dat ik het bestek niet zou terugkrijgen. Onzin, hij kwam het natuurlijk terug brengen! Dit lijkt erg op de ervaring met Daan in Turkije door het Kackar gebergte), die niet snapte dat ik een mes uitleende aan schapenhoeders en die dat natuurlijk de volgende dag kwamen terugbrengen.

EN HIER DE LINK NAAR EEN FOTO FILM VERSLAG.  https://youtu.be/SRzUCdgyFbc