Blog 8 Westkust Zweden. Petra en Peter komen 2 weken aan boord

Leave a comment Standaard

Link YouTube filmpje onderaan.

12 en 13 augustus. Een vrouw met een missie in Lilla Bommen

Woensdag In Lilla Bommen Marina in Göteborg. Hier word ik een vrouw met een missie. Of eigenlijk met meerdere missies.

Dit verhaal gaat dus niet over het zeilen zelf, maar wel over het organisatietalent dat je nodig hebt als je al meer dan een jaar uit Nederland weg bent zoals wij.

Zoals nieuwe creditcard card ophalen bij Post Nord die hier door zwager Drikus Post Restante naar toe gestuurd is. Na een lange wandeling naar het grote postkantoor met wat omwegen omdat men ook hier enorm aan het bouwen is en wegen zijn opgebroken, zien we het gebouw al van verre, maar waar is nu de ingang. Uiteindelijk gevonden met hulp van een Zweed in een bestelbusje, die ons zoekend ziet lopen en speciaal even stopt.

Dan natuurlijk afwachten of de post is binnengekomen. Natuurlijk kunnen ze het in eerste instantie niet vrienden. Gelukkig heb ik de mail aan Drikus nog met adresvermelding. Het blijkt dat de straatnaam niet genomen had moeten worden. Probeer je iets zorgvuldig te doen, gaat het toch nog bijna verkeerd. Nu komt de brief snel boven water. Missie 1 geslaagd.

Nu naar de Naturkompaniet, de Zweedse Bever zeg maar. Bij deze winkel had ik in Gävle vorig jaar oktober Polyver waterdichte minus 50 graden winter laarzen gekocht. Dit voorjaar bleken ze kapot. Naar de winkel in Stockholm Sickla gegaan, ingeleverd en uiteindelijk geld teruggestort gekregen. Nu nieuwe opgehaald, die ik eerder telefonisch besteld had. Per internet bestellen is voor ons lastig omdat we geen Zweden zijn en soms is een persoonsnummer nodig. Ze liggen klaar in de goede winkel, want er is een aantal vestigingen hier in de stad. Missie 2 geslaagd.

Toen naar een fotowinkel waar ik dit keer per mail een nieuwe zogenaamde oogschelp voor mijn camera heb besteld. Ook deze ligt klaar in de winkel. Missie 3 geslaagd en alles te voet gedaan. Inmiddels 14500 stappen.

Missie 4. Donderdag met de bus naar de noordkant van de stad op zoek naar de winkel Dogstar. Daar wil ik proberen een korte termijn afspraak te maken om Duca te laten trimmen. Niet zo eenvoudig, want bij een schnauzers moet het haar op het juiste moment geplukt worden. Namelijk als de bovenvacht los begint te laten en de ondervacht al gegroeid is. De trimmers zijn altijd heel druk. (In Stockholm kon ik pas een afspraak maken op een termijn van 5 weken!) Hondje meegenomen en wat een enorme winkel en hondenparadijs is dit. In de winkel de trimster gebeld die niet aanwezig is en ze heeft geen tijd. Vandaag niet, morgen niet, maar komende dinsdag wel! We besluiten het wel te doen. Een paar dagen varen en dan weer even terug en met OV. Missie 5 gaat slagen.

In de middag wandel ik naar de binnenstad voor een afspraak met de pedicure. Ook op afstand gemaakt en noodzakelijk vanwege een ingegroeid teentje. Dan ook maar direct een leuk kleurtje erop. Missie 6 geslaagd.

12 augustus. Långedrag hier wachten we Petra en Peter op. 5 dagen verwaaid. 

Zaterdag middag geborreld met Paul en Moniek, die met hun Hutting 40 tegenover ons liggen. Leuke mensen en wat ziet het houtwerk er schitterend uit. Beetje jaloers, maar dit schip gaat iedere winter naar binnen. Zondag zonnig en een mooie wandeling in een stadspark gemaakt. Zonnig, prachtige bloemen en planten, warme kassen. Die avond uit eten in het restaurant van de GKSS. Dinsdag is Duca getrimd en dat was ook een reden om hier langer te blijven. Alles kwam mooi uit, want het weer was niet zo best, dus geen spijt dat we niet konden uitvaren. Verder regende het de gehele dag. Na Duca afgeleverd te hebben met de auto van Peter naar een Ica Kwantum. 

18 augustus. Vanmorgen voor het eerst weer zonnig. Varen! Donsö.

De voorspellingen zijn wel in de loop van de dag veel wind, zelfs windkracht 8 in buien. Toch gaan we eerst op zoek naar een beschutte ankerplaats aan de oostkant van Donsö. Twee keer doen we een ankerpoging, maar we liggen niet echt lekker. Te weinig ruimte en ook dicht bij kabels. Waarom stress opzoeken als het niet nodig. Naar de andere kant van het eiland gevaren en een plaats gezocht in de vissershaven en Gasthamn van het eiland. Nog net 1 plek langszij aan de drijvende steiger. We liggen veilig. 

Later een prachtige wandeling gemaakt door het natuurgebied van het eiland. Echt prachtig hoe nu de heide in bloei staat en de struiken roodgekleurd zijn van de bessen. Nu strakblauwe lucht en zo lekker zeilen richting noord naar een mooie ⚓️ plek. Welke weten we nu nog niet!

20 augustus. Onstuimig varen en een zeedoop voor Petra en Peter. Utkaften.

We verlaten Donsö ook als is de zee nog onstuimig. Eerst stuk op motor tegen de wind in. Onstuimig varen met behoorlijk golven. Petra en Peter vonden het leuk dus mooie zeedoop. Daarna stuurboord uit en heerlijk rustig zeilen tussen de eilanden. We vinden de mooie baai van Utkaften vlakbij Marstrand. Daar liggen ook Albert en Claudia met hun Orion, die we vorig jaar aan de oostkust ontmoetten. Ze komen gezellog borrelen in de kuip en we wisselen vele verhalen uit. Ook leuk voor onze gasten!

21 augustus. Eerste rang in Marstrand. Het mekka van de zeilsport.

Het is hier nog erg druk omdat de wereldkampioenschappen Draken net is afgerond én ze zijn na 31 jaar proberen gewonnen door Nederlander Peter Heerema. Als we aankomen varen er toch aardig wat grote schepen weg en we vinden een zogenaamde “drop-in” plaats aan de kade. Deze keer meer mooring lijnen. Het kost hier nu maar 35 euro. Een week eerdere zou de prijs voor onze lengte nog 57 geweest `zijn. Leuk om hier weer een keer te zijn. 

22 augustus. Zon, tuimelaars, Reeën en oesters en dat allemaal op 1 dag. Oxholmen

Na een rustig nachtje aan de kade in Marstrand, voor de toeristen ook nu nog toestromen met de veerboot, nog even naar de burcht gelopen, wat boodschappen gedaan en om 12.00 uur gaan varen. Op de motor, want er is geen wind. Besloten ten oosten van Tjorn en Onrust naar het noorden te varen. Niet vanwege noodzakelijke beschutting, maar om te ervaren hoe het iets meer het binnenland in steeds groener en heuvelachtiger wordt. Een prachtige tocht van 23 mijl. Aan het begin zie ik ineens een paar tuimelaartjes. Wat een cadeautje. De boot ook maar even stil gelegd om een te vissen. Zonder resultaat. Na 23 mijl komen we aan bij de baai van Oxholmen. Terwijl we nog aan het ankeren zijn, ziet Meine reetjes aan de waterkant. Ze staan rustig te grazen. Een moeder met 2 kleintjes. Prachtig in de middagzon.

Aan de oostkant is een mosselfarm. Als ik Duca ga uitlaten bedenk ik me dat er misschien wel ontsnapte mosselen te rapen zijn. Dat niet, maar wel oesters. We blijven hier een dagje.

25 augustus. Gisteren rond 1300 uur gestopt bij anker baai bij Hjältön & Gåsö.

Geen zin meer in op de motor tegen de wind in. We liggen hier prima op 11 meter diep water. Rustige nacht. Maar even van genieten want het gaat de komende dagen onstuimig worden. Volgende dag vertrokken en omdat de wind nu al uit noord kwam heerlijk twee uur kunnen zeilen. Door de stromingen in de Björnsund. Toen een kort onstuimig stukje buitenom naar het eiland Gåsö. Wat een prachtig natuurgebied is dit! Mooie wandeling tussen het paars van de heide en de bomen met rode besjes. Vanavond gaat het nog wat steviger waaien met uitschieters naar 8 Beaufort.

27 augustus. Vandaag de dag van het grote afscheid van 4 dierbare vrienden. Lysekil.

Allereerst van Petra en Peter, die 2 weken met ons meevoeren. Wat hadden we een geluk met het weer. Ze hebben alles meegemaakt. Zon, geen wind, veel wind, regen. Mooie ankerbaaien en leuke haventjes. Gesupt. Géén vissen gevangen. Wel oesters en mosselen geplukt en gegeten. Reeën gezien. Een dolfijntje en eergisteren een zeehondje. Gisteravond boden ze ons een etentje aan in het visrestaurant aan de haven. Natuurlijk langoustines, garnalen en krab in deze augustus maand in Zweden.

Toen kwamen gisteren door een mooi toeval Frank en Eva uit Uppsala even langs. Ze zijn onderweg vanuit Nederland naar huis en bleken ook Lysekil uitgekozen te hebben met hun camper. Hoe bedenk je het? Als je zoiets wilt afspreken, lukt het vaak niet, maar nu spontaan wel. 

Vanmorgen ook nog even aan boord voordat ze onderweg naar huis gingen. Heftig, vier dierbare vrienden aan boord en dan ineens zijn ze weg. Wel een traantje gelaten.

Blog 7. Een maand zwerven over de Vänern (6 maal zo groot als het IJsselmeer en een echte zee) en via Trolhättan kanaal naar Göteburg.

Comments 3 Standaard

Zoals altijd inmiddels aan het eind van dit verhaal een link naar een nieuwe YouTube film.

Een film over onze zwerftocht over de Vänern. Een maand lang. De Kriskras gaat het. De volgende beelden krijg je te zien. Veel mooie anker plekken. Schitterend weer met af en toe een buitje. Een bezoek aan Peter en Monica in hun zomerhuis in Åmål. Oude rotstekeningen van de Vikingen. Met weinig wind een mooi kruisrak naar Vlavik. De mist die daar de volgende ochtend komt binnen drijven. Maar toch gaan we varen richting Ekenäs. Een hele nauwe vaargeul daarnaartoe. Prachtige plompenbledden alsof je in Friesland vaart. Puur zomer is het daar heet. In het water spelende kinderen.

Met ruime wind zeilend richting Spiken. Visnetten waar we bijna in verzeild raken omdat het niet goed aangegeven stond.

Drie jonge vrouwen met een klassieke oude prachtige licht blauwe scherenkruiser. 

Een dwaaltocht op de fiets door het bos richting het Slott Lacko. Mooie beelden van het interieur en van de prachtige tuin.

Een onverwacht bezoek van dierbare vrienden Caroline en Gert die drie dagen met ons eens meevaren. Zeilend naar het mooie natuureiland Djurö. Een wandeling daar en de volgende dag met gedraaide wind weer terug kunnen zeilen naar Spiken. 

Voor een dreigen de bui uit zeilen en net niet op tijd aankomen in Säffle.

Gakkende ganzen die zwemmen in de avondzon. De nauwe ingang bij de Dalbergså. En vervolgens Vänernborg.

Het Trolhattän kanaal met diepe sluizen. En tot slot Göteborg waar we in de haven Lilla Bommen liggen

We blijven 5 nachten in Sjötorp. Lekker uitrusten. Zullen jullie ook wel behoefte aan hebben denk ik. Morgen weer varen en dan blijven we een tijdje op Vänern. Waarschijnlijk dit weekend onze vrienden uit Stockholm ontmoeten die hun huis aan de overkant van het meer hebben. 

De Vänern. Vooraf had ik er weinig voorstelling van, behalve dat ik wist dat het een meer was 6,5 keer zo groot als het IJsselmeer. 

Dus had ik een groot IJsselmeer voor ogen. De enige overeenkomst is echter het zoete water. En her en der leuke plaatsjes aan de kust.

De Vänern is een echte binnenzee, met scheren, rotspartijen, diepe plekken van meer dan 70 meter en prachtige ankerbaaien.

Ook kan het er behoorlijk te keer gaan en is navigeren en op het weer letten weer aan de orde.

We bleven hier dus ruim een maand. Ook omdat het hier rustig is. 

Ik had verhalen gelezen van vrienden aan de westkust waar het nu hoogseizoen is en alle haven vol lopen. Liggelden zijn hier ook niet hoog, ongeacht de grootte van je schip € 20 inclusief elektriciteit.

De afgelopen dagen heerlijk geankerd in een mooie baai Kvarholmssund, vier mijl ten westen van Sjötorp. 

Weer een goede tip van René Vleut! In ons blootje overboord. Water was 5 graden kouder dan in Götakanaal. Daar 23. Dat was ons te warm. 

Toen we net lagen vloog er een grote visarend voorbij die een vis ving. Prachtig gezicht. De vogel werd achternagezeten door een meeuw, die het maaltje wilde verschalken. Een paar uur later zag ik een meeuw met een groot zilver vissenlijkje worstelen. Hij kon er niets mee. Dus wel te pakken gekregen, maar te groot. Jammer voor de vis. De volgende dag op de motor naar een volgende anker plek Huson. 

Hier blijken veel steekvliegen die erg agressief zijn dus een boswandeling zit er niet in. Duca laat zichzelf uit. Springt uit het bootje, doet haar ding en springt weer aan boord. 

Met Peter en Monica uit Saltsjöbaden toeren in Dalsand.

De wind is tegen en we willen vrijdagavond in de haven van Åmål zijn aan de overkant zijn voor een afspraak met Peter en Monica. Ze hebben ons uitgenodigd in hun zomerhuis. De gasthamn is erg fijn en als ik ze vantevoren bel voor een ligplaats omdat het vrijdag is gaan ze zeer actief op zoek. Later belt Mathilde terug en heeft voor ons een plek langs een oude vissersboot. Later ontdekken we waarom het zo druk is. Niet alleen door het weekend, maar het is hier blues week. Dat pikken we dan ook weer even mee. De volgende dag gaan we met Peter en Monica toeren door Dalsand. Het blijft waarschijnlijk de gehele dag regenen. Ze laten ons van alles zien.

Een onverwacht mooie zeiltocht.

Eergisteren vertrokken uit Åmål een leuke anker plek die Peter had aangeraden: Svegön. Er is hier ook een steiger maar daar lagen nogal wat schepen aan dus wij zoals gebruikelijk voor anker. Later kwam er een man naar ons toe met zijn bootje om ons te vertellen dat we meer dan welkom zijn om daar te liggen. Gratis. Heel aardig. Toch lekker voor anker gebleven. Er is ook een strandje en natuurlijk springt Duca lekker uit het bootje als ik haar ga uitlaten. Mooie bos met vogelgeluiden tegen de avond. 

De volgende dag vertrekken we laat om half één. Besloten om eerst te kijken wat een mooie zeilkoers is en dan pas de bestemming te vinden. Echter dan zouden we weer terugzeilen richting sjötorp. Uiteindelijk zeilen we 22 mijl op een prachtige manier een groot kruisrak. Cestlavie zeilt zichzelf met kluiver, grootzeil en bezaan én met door Meine goed getrimde zeilen. We hoeven amper bij te sturen. En komen precies goed uit aan de overkant bij het begin van een betonde vaargeul. Hier heb ik een anker plek gevonden. Maar eerst varen we dan nog vijf mijl door een beton de vaargeul langs alle scheren naar de plek toe. Er is voor heel veel later op de avond heel veel regen voorspeld: dikke buien maar zoals we inmiddels gewend zijn, gebeurt er helemaal niets. Vandaag blijven we hier in deze baai liggen. Kijken of er een visje kunnen vangen.

18 juli. De afgelopen drie nachten in het kleine haventje van Ekenäs gelegen. 

In de mist vanaf de ankerplek bij Flaviken naar toe gevaren tussen de scheren door. Na een tijdje brak de zon door. Echt prachtig. Mijn Navionics had een route berekent, die we toch maar niet helemaal hebben gevolgd. Ging door een gebied met 0,90 meter water. Altijd zelf blijven nadenken.

Naar haventje toe varend, heb je het gevoel in Friesland te zijn. Heel groen en overal plompe bledden. Je ziet ook buiten de vaargeul direct de ondiepe plekken. Een beetje zoals in Rügen. Toen we aankwamen was er geen plek voor ons, ook al was er wel een achterboei vrij. Een aardige Zweed zorgde ervoor dat de smalle scherenkruizers wat dichter op elkaar gingen liggen zodat wij ons er voorzichtig tussen konden wringen. Enorm aardig. Lekker die avond gegeten op het terras van het restaurant. Wel in de schaduw, want het is heet. 25-30 graden.

Gisteren iets gedaan wat we nog niet eerder gedaan hebben in Zweden. Hoogzomer, midden op de dag met plus 28 graden wandelen in het bos. We werden dus continue belaagd door kleine wespen en dazen. Dat hield het tempo er wel in haha. Geeneens tijd genomen om bosbessen te plukken die al mooi rijp zijn. Uiteindelijke maar een 5 km rondje gelopen. Voor we uitvaren onze poeptank geleegd. Zijn we dat ook weer kwijt. Nu aan het zeilen naar Spiken een klein oud vissershaventje. Daar voor anker. Op ‘t nippertje een veld van visboeien gezien. Het liep door tot aan de kust. 

20 juli Goedemorgen. Wolken wat is dat nu? Bezoek aan Slott Lackö

We liggen aan een klein steigertje vlakbij Spiken: Mista Udda, ook een plekje van de Zweedse cruising club lijkt het. Afval en wc zijn hier geregeld. Verder lekker niks. Straks komt de zon weer en doen de zonnepanelen het werk. Nu door het bos op de fietsjes naar Spiken voor wat boodschappen en gerookte vis en dan naar het Slott Lackö. Later vandaag zien we wel weer. En FaceTime doen met kleinzoon Faas die gisteren 7 jaar geworden is!

Inderdaad werd het een stevig fietstochtje eerst door het bos. Het leek wel mountainbiken met het ontwijken van alle takken en wortels. Had er best moeite mee, maar niet gevallen gelukkig. Totaal 18,5 km afgelegd in een combinatie van fietsen, wandelen en fiets voortduwen. Eerst naar Spiken voor boodschappen en toen door naar het Slott. Deze keer toch maar eens binnenkijken. Zeer de moeite waard. Ik houd ervan als het interieur leeg is en je de oude basis nog kunt zien. Toen we weggingen rond 12.30 stond er een hele rij, dus mooi getimed! In Spiken wat gerookte vis gekocht en toen snel weer weg. Wat een druk en toeristisch oord is dat in de zomer. Weinig authenticiteit behalve achter de schuren waar nog wel vissersboten liggen. 

Een onverwacht bezoek.

Toch maar even naar Gasthamn Lackö Slott gevaren én een plaatsje gevonden! Morgen komen namelijk zeer onverwacht Gert en Caroline, vrienden uit Nederland langs. Ze zijn onderweg naar Noorwegen en appten vanmorgen. Zooo leuk! Ze varen een paar daagjes mee! Dus wij vanmiddag met de bus naar Lidköping voor boodschappen. Een karretje vol geladen plus een tas met lichtere spullen. Bleek de bus terug maar tot Spiken te gaan! Dus ruim 2 km lopen met een redelijk zware last. De buschauffeuse stopte wel speciaal voor ons bij het wandelpad. Heb ik mijn workout ook weer gehad! Nu aan een dubbele gin-tonic!!

Met Caroline en Gert mooi gezeild naar Djurö, wederom een natuurreservaat. Prachtig weer, lekker windje. De baai blijkt kleiner dan verwacht en er liggen wat jachten, dus wij gaan iets meer buiten liggen. De wind gaat namelijk draaien en dan hebben we ruimte nodig om te “cirkelen”.

Inderdaad draait de wind in de vroege ochtend en we liggen nu wel wat de schommelen. Later wordt het rustiger en Caroline en ik maken een mooie wandeling. Gert en Meine vissen en in tegenstelling tot hun succes in Schotland, lukt het hen hier niet.

Na 2 nachtjes kunne we weer mooi terugzeilen naar onze ankerplek in Spiken. De volgende morgen breng ik hen met de rubberboot terug naar Spiken, koop er voor de 2e keer weer de heerlijke gerookte vis en neem afscheid van deze dierbaren vrienden. In 2014 bezochten ze ons ook tijdens ons rondje Engeland. De volgende dag nog steeds zonnig en ik besteed de tijd aan het repareren van opnieuw een scheur of eigenlijk losgeraakte naad in de kluiver. Komende winter maar eens naar een zeilmaker brengen, want ik denk dat alle stiksels zo langzamerhand wel versleten zijn. Gelukkig stond er daarna weinig wind zodat we het zeil ook weet konden hijsen. Morgen 30 mijlen zeilen met waarschijnlijk goede wind naar Säffle. Hopelijk voor de buien binnen!

Net niet voor de buien binnen in Säffle. 

Maar vergeleken met wat er komen gaat de komende dagen valt heel erg mee. Een stevige miezer meer is het niet. Als we eenmaal echt vastliggen barst het onweer echter los! En niet zo zuinig ook trouwens. We werden hier weer ouderwets ontvangen door de havenmeesters. Säffle is een klein plaatje met ongeveer 9000 inwoners en prima om een tijdje te liggen. De volgende dag drie wassen in de goede wasmachine voor slechts € 2,50 per stuk. Boodschappen doen bij de ICA. Bij de plaatselijke foto winkel toch maar een nieuw statief gekocht wat een tijd geleden overboord is gegaan helaas. Ook geeft hij mij een tip van een zaak in de buurt Göteborg voor een onderdeel van mijn camera. Die zaak mail ik en ze hebben het inderdaad op voorraad en zullen het voor mij bewaren tot ik in Göteborg ben.

30 juli. Nog even en de zonnebril mag weer op! 

Vier dagen in zijn Säffle verregend gelegen in een Gasthamn met zeer behulpvaardige havenmeesters. Waar zie je nog dat ze al klaar staan om je op te vangen? In de regen! Ook hier is het niet duur. Alle havens hier in de Vänern zijn ongeveer € 20 ongeacht de grootte van het schip. En na vijf nachten ergens in een haventje gelegen te hebben een nacht gratis. Dat ontdekken we pas vanmorgen omdat onze uit Syrië afkomstige havenmeester de moeite neemt het te vertellen. We zeilen nu rustig scherp aan de wind met het zwaard op 2,10 m richting een ankerplaats. Zo langzamerhand gaan we naar het Trollhättan kanaal en dan door naar Göteborg.

Wat zouden jullie gedaan hebben? 

Door harde tegenwind kracht 5 drie nachten blijven liggen in onze mooie Vingenshamn. Geen straf. Vanmorgen volgens verwachting de wind gedraaid en we gaan naar buiten richting Dalbergså. Alleen op de kluiver halen we al bijna zeven knopen, maar we gaan behoorlijk tekeer. Ik begin me zorgen te maken dat we met deze wind en vooral golfslag moeilijk de smalle aan lagerwal liggende vaargeul van Dalbergså in kunnen varen.  Dus wijken we uit naar het westen en komen terecht bij het begin van het Dalsandkanaal. Eigenlijk wel een prima plekje om te liggen, want we liggen hier aan de kade van het oude Köpmannehamn. 

In 1938 werd een nieuwe haven geopend in Köpmannehamn, aan het Vänernmeer net buiten Köpmannebro. Na nogal lange en hardnekkige discussies werd het gebouwd op Musdragsholmen. Het idee was dat de kleinere rondvaartboten zouden overslaan op grotere Vänern-schepen voor de verdere reis naar Göteborg. Het werd echter geen succes. De Tweede Wereldoorlog maakte de aanschaf van brandstof voor de schepen duur, de molens in Dalsland sloten goedkopere afspraken met de spoorwegmaatschappijen en de haven van Köpmannehamn lag op een eiland zonder landverbinding. Het belang van het wegvervoer was niet te voorspellen. In de jaren vijftig viel de haven in slaap en werd een gasthaven voor pleziervaartuigen.

De volgende dag varen we wel naar Dalbergså. Beetje motorzeilen met prachtig weer.

De volgende dag fietsen we naar de Slott ruïne. 

Dalaborg werd in 1304 gesticht door de hertogen Erik en Valdemar, mogelijk beïnvloed door het Torgils Knutsson’s Aranäs aan de andere kant van het meer van Vänern. Dalaborg was ooit het belangrijkste kasteel van Dalsland. De overblijfselen van het 14e-eeuwse kasteel rusten prachtig op een heuvel met uitzicht op het meer van Vänern. Tijdens de Engelbrecht-opstand in de 15e eeuw werd het, net als andere gerechtsdeurwaarders, platgebrand door de rebellen.Dalaborg had een zorgvuldig gemetselde en gepleisterde begane grond in steen met muren van vier meter dik. Boven de begane grond waren extra verdiepingen, waarschijnlijk twee, van hout. De kasteelrots is aan drie zijden omgeven door water en aan de vierde zijde een natuurlijke tombe. Tijdens een latere bouwfase werd de tombe versterkt met een dijk, waarschijnlijk ook met houten barrières. De vestingwerken werden sowieso niet bijzonder sterk – er waren hier geen ringmuren, flankerende torens of soortgelijke verdedigingsinstallaties. Mogelijk was het plan vanaf het begin om het hele hoofdgebouw in steen te bouwen, maar tijd en geld raakte op.

Toen wat boodschappen gedaan in een lantshandel winkel. Prachtig door de korenvelden gefietst. Één grote graanschuur hier en met de zon erop schitterend. Ze waren al aan het maaien! De roofvogels vlogen over het land op zoek naar lekkere hapjes.

5 augustus varen we naar Vänersborg voor begin Trollhättan kanaal. 

Uiteindelijk vandaag vier uur heerlijk gezeild met een klein Noordoosten windje Beaufort kracht 2 tot 3. Om 12:00 uur vertrokken na een leuke ontmoeting met Cherry en Gerald, Nederlandse campers. Niet door gevaren tot Vänersborg maar een ankerbaai ongeveer zeven mijl ten noorden gevonden om te ankeren. Op de kaart staat geen ankertje maar we durven het wel aan. Prima plekje en ook beschut als de wind vannacht naar zuidoost draait. Puur zuidenwind moet je hier niet hebben. Duca uitgelaten op een “wildernis” eiland. Prachtige avond met veel ganzen die lekker “gakken”, maar snachts gelukkig stil zijn. We blijven hier nog vandaag liggen. Mooi weer nog. Afhankelijk van (slechte) weersvoorspelling varen we eind van de middag de 7 mijltjes naar Vänersborg!

Vanaf gisteren gaan we alleen nog maar naar beneden. Easy toch?

Trollhättan sluistrap. Een eitje of toch niet helemaal? Oja en later nog Duca tussen wal en schip. De sluizen werken zoals in Nederland, met 1 groot verschil. Niveauverschil 7 meter, dat heb je niet vaak in onze wateren. Wat we niet handig doen, is met voor en achterlijn werken. Gisteren dus ingewikkeld via de pikhaak de achterlijn uiteindelijk om een bolder gekregen. Vanmorgen was het nog lastiger. Het water staat zo hoog, dat ik onder water moet reiken om de lijn om een bolder te krijgen. Dat werkt niet, ook omdat we drijvende lijnen hebben. Dus dan maar de lijn om de grote stenen bolder op de kant, want het geluidssignaal gaat al en het water gaat zakken. Halverwege snel een tweede lijn vastgeknoopt aan de andere, want te kort. Gelukkig blijft die niet haken als we wegvaren. Bij de sluistrap doen we het anders. Alleen de midden bolder gebruiken en via de stalen trap in de sluis de lijn verhalen. Met boegschroef schip in bedwang houden. Stond notabene allemaal in het boek van René Vleut! Als we aanleggen op het mooie natuur plekje stuurboord uit (Åkersvass), ziet Duca het gras en springt van boord. Mikt verkeerd. Blijft met haar pootjes nog even aan de rand hangen om vervolgens toch in het water te plonzen. Gelukkig zijn onze fenders zo dik dat ze niet wordt geplet. Ik moet er niet aan denken. Altijd zit ze aangelijnd en nu even niet. Uiteindelijk zwemt ze tussen het schip en de wal door naar de overkant en wordt door een aardige jongen uit het water gevist. Hij komt haar terug brengen en vertelt dat hij zelf thuis ook twee schnauzers heeft.  Nu maar effe chillen. Het hondje, maar ik ook. 

Blog 6. Door het Götakanaal met Nederlandse vrienden Ad en Elzo.

Comments 2 Standaard

Aan het eind weer het bekende linkje naar YouTube.

16 juni. Twee landrotten komen aan boord! Het Götakanaal zal van hen ervaren matrozen maken!

Vandaag komen Ad en Elzo aan boord. Ad ken ik al 40 jaar vanuit onze studie bedrijfskunde in Delft. In die tijd werd ik verliefd op hem, niet wetende dat hij niet van de vrouwen is. Elzo is al meer dan 30 jaar zijn partner. Dierbare vrienden. Voordat we het kanaal in gaan, varen we eerst nog een dag of 6 naar de scheren buiten Stegeborg. Om hen dat ook eens te laten ervaren, maar ook om al vast een beetjes zeebenen en behendigheid te kweken. Het is prachtig en rustig weer, we kunnen zeilen en ankeren 6 nachten achtereen. We doen Länjö, Äspholm, Djursö en Lilla Holmen aan, waar we steeds een paar nachtjes blijven liggen en ook wandelingen maken.

21 juni, de langste dag en de kortste nacht en we zijn in Zweden.

Vandaag gaan we het Götakanaal in. Gisteren een paar naden van de kluiver met het handje gerepareerd. De schoot was losgeschoten uit het blok, dat openklapt met te harde wind. Meine was net te laat met het innemen van de kluiver. We varen via Mem in 1 keer naar Söderköping. Daar weer de nodige boodschappen gedaan en de eerste avond uit eten geweest. Voor Meine en mijzelf is het ook de eerste keer dat we door het kanaal varen en hoe goed we ook zijn voorbereid, ik ben best zenuwachtig. Hoe zal het gaan en zullen onze opstappers ook een beetje kunnen genieten. De eerste paar sluizen zet Meine de achterlijn niet vast en dat betekent dus dat de enorme kracht die erop komt natuurlijk niet te hanteren is voor Ad. Dat moet anders en gelukkig gaat het daarna beter: Ik stuur, zet Elzo voor de sluis af en hij gaat met de lijnen op de wal. Meine neemt eerst de achterlijn aan en zet die vast. Ik pak de voorlijn aan die in de kuip over de lier door Meine steeds wordt aangetrokken naarmate er meer water in de sluis komt. Ad bedient de motor. Perfect dus.

22 juni. Hier in Götakanaal is het nog erg rustig! We zijn steeds de enige in de kleine sluizen.

We zijn nu ook wat gewend aan de sluizen en hebben nu een goede taakverdeling aan boord. Inmiddels zijn we al een paar dagen in het zeer rustige Götakanaal. De volgende dag komt een Lock master vertellen dat de grote brug een eind verderop een elektronisch probleem een heeft. We blijven hier dus nog een nachtje. Het is heet en Elzo en ik hebben de boot gisteren strategisch naast een grote boom geplaatst. Lekker in de schaduw dus. Nadat de drie mannen het lekkerste ijs van Zweden hebben gegeten, klimmen Elzo en ik naar boven naar het uitzichtpunt.  

24 juni. De volgende dag doen we 14 sluizen en ankeren op het meer Roxen. De heren maken een steile leercurve door!

De wind draait en ook al is ze niet hard na een tijdje liggen we aardig te klotsen want nu aan lagerwal en het Roxenmeer is langgerekt. Een waarschuwing die René Vleut ook in zijn boek geeft. Elzo is aan het koken en heeft nergens last van qua zeeziekte. We krijgen een buitje en daarna een prachtige avond met een regenboog. Voordat de wind kwam was het water en de lucht schitterende grijs met een kleine rimpeling. Twee watervliegtuigen waren aan het cirkelen en landden af en toe. En stegen weer op natuurlijk. De bui zette niet door en ook nu weer konden we buiten eten. 

25 juni. Die hele nacht regent het en de volgende morgen ook nog.

In een klein miezertje vertrekken we om 9.30 uur naar de befaamde sluistrappen van Berg. We zijn het eerste schip, dat er ligt en hoeven alleen maar te wachten tot de naar beneden schuttende jachten klaar zijn. Vanwege onze grootte gaan we meestal alleen in de sluis. Heel relaxed. Officieel moeten we vanwege ons gewicht van 22 ton ook aan de grote stenen meerpalen aanleggen. Soms doen we dat. Sinds gisteren zijn we als team ook aardig op elkaar ingespeeld. 

Midzomernachtfeest op vrijdag?

Na de sluizen van Berg is een grote ruimte om te overnachten, maar wij varen door. Door een prachtig landelijk gebied en af en toe zien we door de bomen de uitloper Norrbysjön van de rivier Motala die hier evenwijdig met het kanaal loopt. We varen die dag van sluis nr. 16 tot en met nr. 31 in Borensberg, waar ook het beroemde Götahotel staat. 16 sluizen op 1 dag is best vermoeiend. De laatste wordt trouwens met de hand bediend. Op deze plek blijven we uiteindelijk 2 nachtjes. 

Vrijdag zochten we een leuk plekje voor het midzomernachtfeest, dat de Zweden op vrijdag vieren, want dan kunnen ze lekker dronken worden en het weekend bijslapen. En wij ook. Het is midzomernachtfeest en veel boten liggen en varen (!) gepavoiseerd. Echter verder gebeurt er niet veel. Ik had van alles verwacht en ook veel herrie in de nacht. Niets van dat al. Families zitten wel gezellig buiten te eten, maar dat is alles. Af en toe rijdt er een oude jaren 60 Volvo voorbij met jeugd en harde muziek, maar dat is het dan. Wel lekker bijslapen dus die nacht tegen de verwachting in.

De eerste avond eten we op een leuk terrasje. De volgende morgen doe ik alle was in de machines van de haven. Ook wel weer eens handig. Het is ook raar weer met onweer in de verte.

Natuurlijk willen we ook het mooie hotel zien dus daar drinken we een biertje en een wijntje. Twee dus en rekenen 79 euro af voor 5 bier en 3 wijn. 

We eten gezellig buiten aan de picknicktafel die voor de deur staat. Het klaart weer helemaal op.

28 juni.  Een nieuwe aanlegmogelijkheid in Motala

Een paar mijl voor Motala is een nieuwe aanlegmogelijkheid gerealiseerd bij de Volksuniversiteit en het industriemuseum. Haven heet Verkstadsön. Goede voorzieningen en alles nieuw volgens een bordje juni 2021. Leuk ook het museumpje over de aanleg van het kanaal. Mooi wandelpad in de schaduw naar Motala. Daar het motormuseum bezocht. Terug in de tijd en ongelooflijk uitgebreid. Zeer de moeite waard. Nu liggen we te wachten voor de spoorbrug, ook omdat de sluis in Motala kapot schijnt de zijn. Reparaties zijn gaande. Dit is inmiddels de derde keer dat we enige vertraging oplopen vanwege een reparatie. Gelukkig hebben we geen haast.

29 juni. Een droomplek in Vadstena.

Na Motala maken we een uitstapje naar Vadstena en we hebben enorm geluk want omdat we vroeg zijn, vinden we een droomplek in de gracht rondom het beroemde renaissance Slott. Ik maak snel een foto nu we er nog alleen liggen. En inderdaad, later komen er nog een paar jachtjes liggen.

Erg leuk is ook dat we bezoek krijgen. Åsa en Lars, die we vorig jaar ontmoeten in Hävringe. Het is een piepklein haventje en het waaide behoorlijk toen ik tegen de avond een mast steeds heen en weer voorbij zag komen. Ik ben toen de kade op gegaan om hen aan te geven, dat er plaats naast ons. Nu tijdens dit bezoekje bijna een jaar later blijkt hoeveel indruk dit op met name Lars heeft gemaakt. Hij is ook nog van de “oude stempel” zeilers die gewend is anderen te helpen. Als ze weer van boord gaan, lopen Meine en ik even mee. Wat blijkt. Lars rijdt in perfect gerestaureerde zwart MG uit 1948. Dat pikken we dan ook weer even mee. Die avond maak ik prachtige foto’s van de zonsondergang.

De volgende dag bezoeken we het slot en het stadje. Het Slott maakt indruk op me omdat het zo puur is zonder al te veel opsmuk. Het stadje heeft leuke winkeltjes om in rond te snuffelen.

30 juni vanuit lagerwal op Vattern met korte golfjes zeilen richting Karlsborg. Een bijna zeezieke bemanning.

We waren gewaarschuwd! Dit meer kan ruig zijn en dat is het ook. Wat moet ik doen als ik moet kotsen? Vraagt Ad plotseling. In het gangboord zeg ik en denk er direct aan dat hij niet over boord moet vallen, dus aanlijnen. Uiteindelijk komt het gelukkig niet zo ver.

De volgende dagen varen we een beetje door. We overnachten nog een keer in Forsvik, een leuk klein haventje. Als ik Duca uitlaat, ziet ze op het pad een “gifgroene” slang waar ze heel verstandig met een grote boog omheen loopt. Het lukt me om het slangetje te filmen voordat het water in glijdt.

1 juli op het hoogste punt in het Götakanaal: de Viken

Het Viken meer en het hoogste punt in het kanaal is prachtig. Juist doordat het grijs en miezerig is en we langs net of net niet boven water uit stekende muurtjes varen. Het is stil en geen wind. Een eend die we opschrikken wil opvliegen, maar dat lukt steeds niet. Een grappig gezicht. 

SeaFever als afscheidslied.

Na nog een nachtje in Hajstorp bij een prachtig oud landhuis, leggen we aan in Sjötorp, het einde van het kanaal en ook het afscheid van onze vrienden. In Hajstorp verassen onze vrienden ons met een lied. Ze zingen staande in het gangboord het lied “Seafever” uit 1902 van John Masefield als afscheid cadeau. 

I must go down to the seas again, to the lonely sea and the sky,
And all I ask is a tall ship and a star to steer her by;
And the wheel’s kick and the wind’s song and the white sail’s shaking,
And a grey mist on the sea’s face, and a grey dawn breaking.

I must go down to the seas again, for the call of the running tide
Is a wild call and a clear call that may not be denied;
And all I ask is a windy day with the white clouds flying,
And the flung spray and the blown spume, and the seagulls crying.

I must go down to the seas again, to the vagrant gypsy life,
To the gull’s way and the whale’s way where the wind is like a whetted knife;
And all I ask is a merry yarn from a laughing fellow-rover,
And quiet sleep and a sweet dream when the long trick’s over.

Terwijl ze zingen nadert de Lock master om ons iets mede te delen. Gelukkig heeft ze in de gaten wat er gaande is en blijft rustig staan wachten. Haar applaus verrast de mannen. Het blijkt dat ze ook muzieklerares is!

In Sjötorp nemen we na drie weken afscheid van Ad en Elzo. Het was een geweldige ervaring, maar ook wel vermoeiend. Ik voelde me zeer verantwoordelijk voor hen. Twee landrotten die zich in die periode ontwikkelden tot goede matrozen. Het betekent wel steeds extra opletten of alles goed gaat. Ondanks de steile leercurve maakt 1 van de twee soms een fout, zoals de meerlijn boven de reling aanreiken of een lijn zomaar loslaten. Hoe kan het ook anders? Als ik zoiets nieuws zou ervaren, zou er bij mij ook af en toe een soort kortsluiting in mijn hoofd optreden. Heel fijn dat alles goed is gegaan. Geen ongelukken of krasjes op het schip of de ziel. Veel gelachen, lekker gegeten en het “nodige” gedronken! Hieronder het verhaal dat ik voor de Bloemlezing 2021 ZeilNoord schreef.

Blog 5. Thuiskomen en weer weggaan. We verlaten de Archipelago van Stockholm richting het Götakanaal.

Leave a comment Standaard

Aankondiging Film 8: Voordat we naar het Götakanaal gaan genieten we nog van een paar mooie plekken in de Archipelago van Stockholm. Het naderend afscheid van de oostkust voelt zwaar en niet leuk. Veel zon in deze film. Overdag, opkomsten én ondergangen. Prachtige natuurplekjes. Nu wel geel van de pollen. Een otter die scharrelt op de rotsen. Zwanen families die af en toe hun territorium beschermen. Koeien die voor de zomer uitgezet worden m.b.v. een bootje. Een eland in de avondzon. Zeehonden opeengepakt op een kleine rots vlak bij Arkösund. Een zeearend die een baai waar we invaren bewaakt. Ook mooie klassieke schepen en scheepjes. Een grote groep ganzen die van ons schrikt en al weg vliegend veren verliest. “Homecoming”  in Saltsjöbaden. En veel heerlijk zeilen.

27 mei. Zonnige foto’s en films verwerken tot een nieuwe YouTube film.

Dat deed ik tijdens de twee dagen regen achter elkaar en harde wind in de beschutte Paradisviken van Finnhamn. Deze keer vooral over onze zeiltocht naar het natuurreservaat van Stora Nassa in de buiten Archipelago van Stockholm. 

Dan wordt het toch weer mooi weer en na boodschappen tijdens een korte stop in Ingmarso, varen we door naar Ladviken Norrgards. Op de motor, want er is geen wind. Het is prachtig in de baai en we blijven 3 nachten achter het anker. Meine doet een vis poging en ik maak een wandeling over het eiland. Ook dit is weer prachtig met weilanden afgewisseld door prachtige bomen. Het jonge groen met de zon erop is schitterend. Ook mooie is dat hier nu zo langzamerhand prachtige klassieke scheepjes varen; motorboten en scherenkruisers. Er ligt er 1 bij ons om de hoek.

Op een avond komt er een schip aan varen en ik denk dat deze het afval komt ophalen. Op deze eilanden moet dat allemaal verzameld worden. Ze vervoert echter 2 koeien, die bij de grote rode schuur aan land gezet worden voor de zomer. Die hebben genoeg mals gras om te grazen!

31 mei. Richting Saltsjöbaden voor onze 2e prik, maar eerst nog even ankeren in Napoleonviken!

Het is raar weer vandaag. Geen wind om te zeilen en een hele zwoele lucht, alsof er ergens een bui valt. Niet bij ons in ieder geval. In de baai van Napoleonviken, waar we in november ook ankerden, liggen nu op een doordeweekse avond als zo’n 10 jachtjes. Dat wordt wat hier in het hoogseizoen! Ik hoorde van iemand dat bij Huvudskär waar we midden augustus ankereden, ooit iemand in die baai 200 jachtjes telde.

1 juni. Welcome home! En Car?

De volgende ochtend varen we richting Saltsjöbaden op de motor. Als we bij de haven komen, momt er toevallig een snelle RIB aanvaren van de KSSS met Frederik aan boord. “Welcome home”, roept hij. Dat doet me wel wat. Later op de ochtend ga ik even gedag zeggen bij Gunnar. Na de begroeting zegt hij: “Car?”. Yes please. Handig om boodschappen te gaan doen in Tippen waar we ook willen kijken hoe snel we de 2e vaccinatie kunnen regelen. We rijden erheen en toevallig is vandaag de “drive in” vaccinatie. Eerst vindt men de tijd tussen de prikken wat kort (5,5 weken), maar men legt hier de verantwoordelijkheid gelukkig bij de patiënt. Wij vinden het allang prima. Ossian komt langs op het pakket uit Nederland te brengen. Een nieuwe drone! De vorige die gerepareerd was in Nederland bleek niet meer waterdicht.

2 juni. 21 jaar jonger!

In de middag komt Linda weer even aan boord om een nieuwe workout routine te maken. Daarvoor ga ik even op de weegschaal. Best spannend na een maand, maar ik heb trouw ieder 3e dag mijn oefeningen gedaan. Wat blijkt: alle waarden zijn verbeter en ik ben inmiddels 58 jaar jong. Scheelt 21 jaar met beginstand. En 10 kg lichter.

’s Avonds komen Peter en Monica op de borrel. Peter tipt ons dat we nu ook een officieel certificaat kunnen halen bij de receptie van de Familiaklinik. Hij stuurt me als voorbeeld zijn exemplaar. De volgende dag er weer op uit. Het kan maar pas eind van de middag, want de vaccinaties staan nog niet in het systeem. Prima, want ik moet toch nog even naar Sickla om mijn kapotte laarzen in te leveren bij de Naturkompaniet en voor een paar andere boodschappen. Ook nog even bij “mijn kapster” Miriam langs om gedag te zeggen. Ik heb besloten niet nu weer naar de kapper te gaan, want het is niet nodig, maar ik koop wel wat extra kleuring middel. Ze verkopen hier de professionele variant, die ze zelf ook gebruiken. 

3 juni. Nou nog 1 nachtje dan!

Uiteindelijk toch maar met zijn tweetje gegeten bij het haven restaurant. Erg leuk. Links van ons zitten drie mannen met aan de andere tafel de drie vrouwen. Ook hier niet meer dan 4 aan een tafel. Het zijn een beetje populaire types, die hier met een grote RIB zijn aangekomen. Een van hen begint een gesprek met mij. Dat is aardig en had ik niet verwacht. Ik vertel ons verhaal. Oh, maar dan heb ik over jullie gelezen in de krant. Nu zijn de andere mannen ook geïnteresseerd. Ze lopen tegen de 60 en zijn nog druk aan het werk, maar realiseren zich dat ze ook een plan, visie voor hun toekomst moeten bedenken.

Gisteren kwam er nog een groot 80 voet super modern zeiljacht aan de buiten steiger onder Engelse vlag: Alithia. Wij gaan daar later ook liggen, nadat we 720 liter diesel gebunkerd hebben. De schipper, op zo’n jacht een professional en niet de eigenaar, maakt me een compliment over de manoeuvre. Ik liet vooral de wind het werk doen. We maken een praatje. Ze komen nu min of meer rechtstreeks uit Italië!!!.

4 juni. Peter en Monica zwaaien ons uit.

Gisteren ook afscheid van Ossian genomen. Tegenwoordig kunnen we weer iemand een “Hug” geven al vraag ik nog wel om toestemming. 

Op het papiertje van de vaccinatie stond geeneens onze naam.

De plek waar we naar toe gaan en die ons is aanbevolen, valt ons tegen. Niet vrij ankeren a.g.v. de vele kabels die er lopen. De ingang is heel ondiep en ik raak even de grond. Dieptemeter geeft 180 aan, maar toch. Weer naar buiten gevaren en daar geankerd. Prima plekje. Wandelingetje met Duca.

5 juni. Eindelijk weer zeilen!

Er is wind en we maken een mooi lang kruisrak over het ruime water. Het is zaterdag, stralend weer en behoorlijk druk op het water. We wilden eigenlijk naar een plek die NB even opzoeken. Maar daarvoor moeten we te veel tegen de wind in koersen en tussen eilandje door. De ervaring heeft geleerd dat daar meestal de wind wegvalt danwel uit een andere hoek komt. Bovendien verwacht ik dat het daar druk zal zijn. We naderen wel een andere plek: Stora Husarn. Het heeft een kleine baai open op te noorden. Het is rustig weer, dus dat kan wel. Er ligt al een zeiljacht en een paar motorbootjes. Wij ankeren vrij op 10 meter diep water. De Zweedse manier van ankeren met achteranker is Meine vorig jaar op Landsort erg slecht bevallen. Anker zat vast en koste hem veel kracht. Rugpijn voor 2 weken.

Later op de avond roei ik nog even met Duca rond de rotjes en maak een filmpje. De meeuwen zijn heel boos. Trouwens de laatste dagen draag ik geen contactlenzen vanwege tranende ogen door de pollen. Gelukkig had ik voordat we Nl verlaatten een bril laten aanmeten. De eerste 2 dagen tolt alles om me heen. Nu 9 juni gaat het beter. Ik heb geen allergie denk ik maar de pollen creëren zon klein geel stof dat het irriteert. Het ligt als een film over het water en ook op de boot. Berken en dennen.

6 juni. Zuinig met 4G

Ik ben nu zuinig met internet want Tele2 vindt dat ik te veel te lang in buitenland roam. Nu een prepaid kaart voor data gekocht. Onze vrienden nemen een oude iPhone mee. Hoef ik niet steeds te wisselen. 

We zeilen we met heel weinig wind naar Langviksskar, een buiten scheer zoals Stora Nassa, maar wel iets meer begroeit. We liggen er prachtig tussen het leefgebied van de zwanen, die veel ruzie met elkaar maken. Een paar uur nadat we zijn aangekomen, ziet Meine iets zwart ritselen. Een blijkt een kleine otter, die scharrelt en steeds even het water in duikt. Het lukt me een paar foto’s te maken. We blijven hier een dagje. Zonne tentje erop. De water temperatuur is nu ook zodanig (16 graden ongeveer), dat we een rondje rond de boot kunnen zwemmen. Fris maar ook heerlijk.

De 2e dag maken we een wandelingetje. Er is hier een pad heb ik gezien, vernoemd naar een kunstschilder die hier veel kwam. Axel Sjoberg. Het pad is aangegeven met steen mannetjes, maar niet zo gemakkelijk. Doordat ik met de bril ook geen diepte kan zien, val ik midden in een hoop zeer agressieve mieren. Ook Meine had er al last van dat ze langs zijn sokken omhoog lopen. Ik heb dan wel een lange broek aan. Vanwege de teken, maar door de val zitten ze direct op mijn rug. Meine slaat ze weg. Zelfs Duca heeft er last van en gaat liggen rollen op haar rug, wat natuurlijk niet echt helpt. Weg hier.

8 juni. Een eland in de zon.

Hier moeten we wel naar toe. 15 juni omen Ad (studievriend uit Delft) en Elzo aan boord om met ons mee te varen door het Götakanaal. Ik verheug me er zeer op. Ze komen met de auto dus de afgelopen tijd heb ik allerlei bestellingen bij hen laten bezorgen. Lak voor het hout. Nieuwe horren, een zwart-wit cartridge voor de printer, Gimber, gerookte olijfolie, en wijn, heel veel wijn.

We vertrekken de 8ste om 8.30 uur om 24 mijltjes naar Utö te motoren. Het is niet anders. De wind is hier dominant zuid en niet krachtig genoeg om hele stukken te kruisen. Onderweg is er wel veel militaire verkeer. We zien ook het grote futuristische schip weer varen. We gaan nu zelf ook door militair gebied. Niet verboden, maar aanleggen of ankeren mag niet. Als we door een smalle doorgang varen ligt er aan de andere kant een patrouille vaartuig te wachten en iets verder het grote schip. We hebben de marifoon aan en ik verwacht eigenlijk dat ze ons zullen oproepen. Ik blijf echter uit de buurt en koers achter beide schepen langs, ook als is mijn route een andere. Als we voorbij zijn, stoomt het schip op ook in de richting van de doorgang en vaart er doorheen. Ze hebben dus op ons gewacht. Later op de avond horen we ook schiet geluiden. Meine heeft in de krant gelezen dat de Zweden veel aan het oefenen zijn i.v.m. Het gedrag van de Russen.

We ankeren in de Kyrkviken baai van Utö, net voorbij de plek waar de veerboten aanleggen. Toch ook hier maar weer even een wandelingetje. Deze keer door een bos en ook als is het pas 1600 uur, de muggen weten me al te vinden. Helaas vergeten muggenspul mee te nemen. Bij de Gasthamn, is nog niet veel open door de week, maar er is wel een restaurant iets verder op. We zijn duidelijk weer zonder voorbereiding vertrokken. Geen water mee genomen, dus een biertje…. En ze hebben anti muggen spul. Nog beter. Uiteindelijk eten we op het terras een hapje en lopen later via de hoofdweg, het bos niet meer vanwege de muggen, terug naar de boot. De hoofdweg heeft hier zelfs een nummer, ook als is het niet meer dan een zandpad.

Bijna terug bij de boot reageert Duca, die gelukkig aan de lijn zit, op iets in het bos. Meine ziet meteen dat het een eland is, die rustig ion het zonnetje staat te grazen. Na 10 maanden Zweden zien we er dan eindelijk een. Prachtig en hij zij gaat er ook niet vandoor, maar blijft rustig grazen. Het verse jonge malse gras is aantrekkelijker, dan haar instinct om mensen te ontlopen. Het filmpje dat ik maak lukt.

10 juni. Het wordt hier even ten zuiden van Stockholm niet echt donker meer.

Foto van vanmorgen 03.15 uur en nu zojuist om 8.30 uur. Al dagen dit soort weer met af en toe een buitje tussendoor. Geen zeilweer want te weinig wind, maar we klagen niet. Nu in Skvallerhamn bij het eiland Järflotta nog steeds het enige jacht. Heerlijk genieten dus van de rust. Dat zal vanaf volgende week als het hoogseizoen losbarst anders zijn. En dus zojuist heerlijk in ons blootje overboord. 13 graden. Het is weer schitterend weer. Eerst van plan in deze baai te blijven liggen vandaag en een mooie wandeling te maken, maar dan zie ik dat er mooi windje begint te waaien. Wel uit het zuiden dus tegen de wind in, maar ik zoek een koers die te bezeilen is naar Trosa. Na zes nachten geankerd te hebben is het tijd voor nieuwe elektriciteit en boodschappen. Het wordt een heerlijke dag met een maximum snelheid van meer dan 6 1/2 knoop. Erg ondiep bij het aanleggen aan de lange steiger van het riviertje dat naar het stadje loopt. 160 diep en wij 150. We woelden dus aardig wat blubber op diep bij het aanleggen. Ik wil het schip nog keren en gebruikt iets te veel de boegschroef. Die wil niet meer, want de accu is leeg. Gelukkig hebben we vorig jaar 2 nieuwe accu’s geplaatst, dus ik verwacht dat hij het morgen wel weer doet.

Trosa is wat je noemt een lieflijk stadje met mooi houten huizen. De meesten met een veranda op de eerste verdieping, zoals ik ze ook in Spanje tijdens mijn Camino gezien heb. Alleen hier veel beter onderhouden. We doen boodschappen en later ga ik nog even alleen terug het stadje in met mijn camera. Mooie plaatjes genoeg te schieten. Het wemelt hier trouwens van de (kleding) winkeltjes. Verleidelijk en heel anders dan vorig jaar toen we op pad waren na het seizoen. Toen was alles dicht. Ik weet me te beheersen, maar koop wel een polo voor Meine. Die is over een paar dagen jarig.

11 juni. Tussen onverstoorbaar broedende ganzen en meeuwen.

We varen we naar Aspöfladen, waar we weer 2 nachtjes blijven. Het is midden in een natuurreservaat, compleet met bezoekerscentrum. Voor ons iets te geciviliseerd. Er wordt slecht weer verwacht. Hardere wind en regen. Uiteindelijk valt het mee en regent het vooral gedurende de nacht. We liggen vlak bij een paar rotsen, waar meeuwen en ganzen aan het broeden zijn. Onverstoorbaar. Een enkeling heeft al een jong zie ik de volgende dag. Ook vandaag kunnen we goed zeilen. Soms even de motor bij als de wind weg valt tussen de eilandjes. Doordat ons schip zo zwaar is, zet het meestal nog wel een tijdje door als er geen wind is. 

13 juni Meine jarig en een zeer gunstige NW wind. 20 mijl zeilen. Ik maak een gedichtje

76 jaar en nog steeds van die jongens benen.

Haar genoeg en nog niet wit, dat komt door je genen.

Stabiel, betrouwbaar en kalm aan.

Dat is waarom ik samen met je blijf gaan.

Voor dit komend jaar wens ik je mooie reizen en bijzondere plekjes.

Natuurlijk horen daarbij ook visrijke stekjes.

Wat een cadeautje deze wind. Meestal waait het hiervan uit zuid, maar nu dus niet. Het wordt weer prachtig zeilen met alleen bezaan en kluiver. Windkracht 3-4 en af en toe een gangetje van soms bijna 7 knopen. Totaal 20 mijl. Op een bepaald moment hoor ik zeehonden huilen. Ik ben toch niet op de Wadden? Op een kleine rots ligt een heel stel inclusief huilers te zonnen. Ze liggen bijna boven op elkaar, zo weinig plek is er. Gemiddeld zien we trouwens 1 visarend per dag. In de verte zie ik ook veel witte zeiltjes. In de buurt van Arkosund. Het zijn Lasers in een wedstrijd en begeleid door een heleboel RIB’s. Ik vaar netjes om het veld heen, maar kan met de telelens toch mooie foto’s maken. 

We ankeren in de baai van Lundarna. Wederom als enig schip. Mooi beschut plekje. Na zonsondergang gaat Meine nog even met het bootje naar de andere kant van het eiland om de ultieme avond foto te maken.

14 juni. 12 mijltjes op de motor en geen gastvrije ontvangst.

Vandaag is de wind weer zuid gedraaid en dus tegen. We willen niet direct door naar Stegeborg, want dan liggen we daar 2 nachten, dus ankeren we tegenover een grote Herenboerderij. Het ziet er op afstand prachtig uit. Mooi landhuis, machtige bomen, leuk voor een wandelingetje. Helaas worden we na een minuten vriendelijk doch dringend verzocht het terrein te verlaten. Privé!

De volgende ochtend varen we 4 mijltjes op de motor naar Stegeborg. Ad en Elzo komen vandaag aan boord om met ons mee te varen door het Götakanaal, een nieuwe etappe van onze zwerftocht.

Blog 4. Lekker zwerven door de Archipelago van Stockholm en gaan waar de wind ons brengt.

Leave a comment Standaard
Na Svartsö op en neer om boodschappen in Vaxholm te doen. Dan naar Finnhamn
Drie dagen dwalen door de outer archipelago en ankeren midden tussen de rotsen van Storra Nassa natuur reservaat.

Aan het eind weer een linkje naar al weer het 7e filmpje

Film nummer 7: Twee dagen regen achter elkaar en harde wind. We liggen beschut in de mooie Paradisviken van Finnhamn. En wat doe je met het slechte weer? Zonnige foto’s en films verwerken tot een nieuwe YouTube film. Deze keer vooral over onze zeiltocht naar het natuur reservaat van Stora Nassa in de buiten archipelo van Stockholm. Mooi weer en een prachtige zeiltocht. Ook nog even een ontmoeting met de Zweedse marine die met hele snelle boten aan het oefenen is. Een zwaan schrikt er van op en ik ook. De groep eilanden is een verzameling van 400 grotere en kleinere. We liggen voor anker en maken een tochtje met de dinghy door het natuurgebied. Heel erg rustgevende slow sailing deze keer dus, met passend muziek. Geniet ervan!

18 mei. Mooie anker plek gevonden 2 mijl noord of Vaxholm: Resarö

We nemen afscheid van Marianne en Berndt en hun leuke hond Selma. We moeten nodig boodschappen doen en vooral wijn inslaan. Waar dat toch blijft? We gaan dus naar Vaxholm, want daar is het handig om boodschappen te doen (een van de weinige Stadjes waar een Systembolaget is. Andere kleinere plekken in de archipelo hebben alleen een service dat je moet bestellen.) Vaxholm is een dure Gasthamn en ook onrustig door de vele veerboten, dus na de inkopen weer naar een ankerplaats vinden wij wel zo handig. En via Facebook worden we daar opgemerkt door een Nederlander: “Daar ligt nooit een boot en ineens zag ik een NL vlaggetje! Veel plezier”.

20 mei. Zomaar een mooi gedichtje van Toon Hermans. Voel me liefdevol aangesproken.

“Weet je, er moeten mensen zijn die bellen blazen

En weten van geen tijd

Die zich kinderlijk verbazen

Over iets wat barst van mooiigheid.”

21 mei. Vrijdag, de “Krog” van Finnhamn open en ik besluit weer eens te trakteren. 

Na de ankerplek bij Vaxholm varen we zeilend door smalle doorgangen en langs prachtige Pipi Langkous huizen, zoals ik ze noem. We zitten hier echt nog in de luxe van Stockholm. Uiteindelijk varen we toch bijna de gehele 17 mijl op de motor omdat er geen wind is. We hebben gekozen voor Finnhamn, een mooie beschutte baai, waar het in juli topdrukte zal zijn. Nu terwijl het pinksterweekend is met mooi weer, liggen er toch maar een paar jachten. Wel van die hele dure grote moderne polyester motorjachten, van zeker een miljoen of meer het stuk. We ankeren eerst een nachtje en gaan dan aan de houten steiger. We gebruiken nog geen stroom want de zon schijnt genoeg en de panelen laden op. Mooi is dat we hier automatisch gratis wifi hebben.

Heerlijk Aziatisch gegeten. We doen het uitgebreide menu met 6 kleine heerlijke hapjes. Ik als het dessert over, maar Meine geniet van zijn toetje met een glaasje Madeira, dus ook maar even opgezocht en geluisterd naar Ted de Braak: “Een glaasje Madeira my Dear, dat is zo veel chiquer dan bier”. Blijft leuk!

22 mei. Een schitterende zonnige zeiltocht naar de buitenscheren van Stora Nassa.

We waren eerst van plan om door te varen naar Svenska Högarna aan het uiteinde van de buitenste archipel. Volgens beschrijvingen is het een mythische bestemming, waar veel pleziervaartuigen van dromen. Het is echter te ver, althans voor ons die meestal laat vertrekken en bovendien wordt een paar dagen later slecht weer verwacht. Je ligt daar dan volledig onbeschut. In Stora Nassa ook, maar wat dichterbij, dus als het slechte weer eerder komt, zijn we snel weer op een veilige beschutte plek.

Wat zeilen we heerlijk terwijl op een bepaald moment de Zweedse marine met zeel snelle boten aan het oefenen is. Een zwaan schrikt en vliegt op.

Ik werk voor de route tegenwoordig vooral met de Navionics app op mijn nieuwe IPhone. (In tegenstelling tot vorig jaar hoef ik nu niet steeds de batterij op te laden). Ik heb dezelfde kaart als op de Raymarine plotter, dus dat geeft ook een soort van extra zekerheid. Natuurlijk blijf ik zelf ook wel nadenken. Het is prachtig maar ook inspannend varen omdat er veel rotsjes zijn waar we tussendoor sturen. Als we naar binnen varen is het ook nog heel goed opletten. Er liggen veel rotsen en sommige net onder de oppervlakte. Naast dat je ze op de kaart ziet, zie je ze met zonnig weer ook als het ware oplichten. Dat helpt!

Stora Nassa. Wat meer informatie over dit gebied met 400 eilanden en scheren.

Het Natuurreservaat Stora Nassa is een maritiem natuurreservaat en bestaat uit ongeveer 400 eilanden en scheren. Sommige daarvan zijn verboden om te betreden en zeker in deze tijd, nu veel vogels hier broeden. Binnen Stora Nassa zijn er verschillende omgevingen. De habitats zijn belangrijk voor een verscheidenheid aan organismen, waaronder vissen, schaaldieren, mosselen, insecten en zeevogels. Ondiepe baaien met gezonde vegetatiegemeenschappen vervullen een belangrijke functie als paai- en kweekgebied voor verschillende vissoorten. De belangrijkste vissoorten in het gebied zijn al decennialang kabeljauw, haring, baars, snoek, witvis en bot. De gevarieerde natuur heeft hier veel vogels doen nestelen, waaronder eidereend, merel, zandspiering, rosacea en diverse meeuwensoorten. Gedurende de periode 1 februari tot 15 augustus is het verboden om aan wal te gaan of dichter dan 100 m van de eilanden in Stora Nassa te blijven, die vogelreservaten zijn. Op de grotere eilanden groeien lage, meerstammige berken en heide, die grote overeenkomsten vertoont met bergberkenbossen. De kleinere zijn vaak bedekt met kleine kruipende jeneverbesstruiken. Bij Stora Bonden liggen resten van voormalig bouwland met sporen van onder meer hooilanden en gekapte bomen. Op natte weilanden zijn er planten zoals weidesleutels, muskusgras, koekoeksbloemen en wild vlas.

We zoeken een ankerplek op een plek buiten het natuur reservaat.  De rood omcirkelde eilanden. Het is echt prachtig om hier te liggen. Er liggen nog wel wat andere jachten, maar daar zien we slechts de masttoppen van. Als ik later Duca ga uitlaten, roei ik naar een geschikt plekje om aan land te gaan, maar dan stoor ik een broedende zwaan. Snel weer weg dus. Officieel mag Duca hier nergens aan wal, dus ik doe het zo kort mogelijk en vanzelfsprekend aan de lijn.

De volgende dag maken we een tochtje van 1,5 uur met het bootje met de elektrische motor. Heel rustig varen we tussen de rotsjes door en soms is een doorgang te smal of raken we toch de grond. Dan roeien we een stukje. De vogels schrikken niet echt van ons, dus het lukt me er een paar te fotograferen. Eenmaal varen we echt dood en tillen het bootje over een paar kleine rotsjes. Achteraf zie ik dat we toch door het reservaat zijn gevaren en dus ook te dicht bij de wal zijn geweest. We hebben het echter zo stil mogelijk gedaan en een elektrisch motortje is dan ook wel weer fijn.

Na twee nachtjes varen we weer terug naar de beschutting van de bewoonde eilanden. Er is geen wind, dus gaan we op de motor. Eerst naar Lökaö Öster, waar we een kleine ankerbaai vinden. Het is een klein eiland en onbewoond. Wel is er bij de baai een erg mooie en nieuwe sauna. Met Duca aan de lijn maak ik een wandeling naar de andere kant van het eiland. Paadjes zijn er altijd wel te vinden en na een tijdje ontdek ik her en der blauwe linten aan takken. Die geven het pad aan. Af en toe schiet er een hert weg en hoor ik die later brullend een blaf geluid maken. Aan het eind komt ik bij een scheef staand stalen huisje met een open deur. Het heeft zijn beste tijd gehad. Binnen een sofa, die volgens mij bewoond wordt door allerlei levend gedierte, dus ik blijf uit de buurt. Teken zijn hier namelijk veelvuldig aanwezig. Ook nog een oude tafel en een stoel.

25 mei is er wind uit de goede hoek. 12 mijltjes zeilen terug naar Finnhamn

Als we net in de baai liggen, vaart het grote schip van de Coastguard binnen. Ze hebben ons natuurlijk op AIS gezien! Zelfde schip andere bemanning. Deze keer geen check op paspoort en dergelijke. Slechts een vriendelijk gesprekje. Prima en zo krijg je gevoel dat we niet voor niets belasting betalen!

26 mei. Regen en nog meer regen. 

Het slechte weer leek eerst niet te komen, maar een paar uur later dan voorspeld gaat het dan toch los. Blij dat we hier veilig liggen: windkracht 6 tot 7 buiten de baai en heel veel regen. We hebben na vier dagen en nu geen zon wel weer elektriciteit nodig. Nu bleek vanmiddag dat de elektriciteit het hier niet doet. Dus heel zuinig zijn. Nog 62 % en onder de 24 volt. In de middag de motor dus even laten lopen en dat helpt. Zojuist kwam de havenmeester c.q. student even langs. Aardige jongen en het is pas zijn tweede dag en hij weet het nog niet zo goed. Eerst betalen en dan pas stroom? Hij heeft echter geen bankcardmachientje en wij geen Swish. Afijn nu is Meine dus onder een afdakje onze green egg aan het opstoken, zodat we kunnen koken. Het vissen vanmiddag met vers gevonden wormen leverde helaas niets op. Later op de avond horen we de Victron zoemen. De elektriciteit is dus op afstand aan gezet.

2021 Blog 3: First Sail of the Year and First Repairs.

Comment 1 Standaard

Aan het eind weer een linkje naar YouTube film 6 van dit jaar

Op pad! Een eerste tochtje 12 mijl op de motor en een mooie beschutte plek gevonden bij Tyresö Gasthamn

Gisteren dan toch vertrokken op weg naar Bullandö voor reparatie autopilot, maar eerst een tussenstop bij Tyresö Slott. Gunnar zwaait ons uit en maakt een filmpje. Leuk! 

Mooie kleine Gasthamn Notholmen, die niet in de grote pilot staat. Hier liggen we veilig aan een steiger en zeer beschut voor de harde oostenwind die later vandaag gaat varen. Kosten met elektriciteit 300 kronen, het gehele jaar door. Gezellig café erbij en dus toch maar weer geluncht om ons eerste tochtje te vieren. Er is altijd wel een excuus te vinden. Gisteren wandeling rondom het slot gedaan. Echt prachtig en er wordt veel gevist en gevangen. Voorntjes, die in deze tijd van het jaar de baai inzwemmen of hier wonen. 

Het tochtje hier naar toe ging nog op de motor, die liep als een zonnetje, ongeveer 12 mijlen. Op de kaart van de Kjalvfjärden stonden een paar plekken, die heel nauw leken met een diepgang van 2,80 meter, maar als zo vaak viel het mee. De meest ondiepe plek van 5 meter en het water was nog niet opgestuwd door harde wind. Zojuist mijn eerste workout aan boord gedaan m.b.v. de tips van Linda. 40 minuutjes en best wel zweten dus effectief. Daarna heerlijk gedoucht. 

6 mei Een nat tochtje en check door de Coastguard. En een weer werkende autopilot!

We vertrekken om 11.00 uur voor een koud en nat tochtje van 22 mijl op de motor. Ik heb mijn warmtepak maar weer opgediept.

Gisteren nog een mooie wandeling gemaakt en een reetje gezien dat rustig stond te grazen. Gelukkig Duca aan de lijn

Als we weg varen een bijzondere ervaring. Voor het eerst in mijn leven zie ik een White Tailed Eagle een vis vangen. Daarna wordt de vogel gevolgd door kraaien die de buit willen afpakken. Hoe het afloopt weet ik niet want ze verdwijnen achter de bomen. Mooi en bijzonder en een fotografisch plaatje in mijn hoofd. Dus kan het niet delen helaas.

Aan het eind van de dag en vlak voor de brug bij Bullandö komen ook wij de Coastguard tegen. We stoppen en met twee grote fenders uit komen ze langszij. Paspoorten gecheckt en ook dat van Duca, die haar inentingen dit jaar gelukkig al gehad heeft. Vraag of we iets aan te geven hebben. Met betrekking tot Corona vertel ik dat we onze eerste vaccinatie binnen hebben en dat vinden ze goed geregeld. Ik hoef het bewijsje trouwens niet te laten zien! Alles verder in orde en in hun woorden perfect. We worden nu ook geregistreerd zodat als het goed is, we later niet nog een keer worden aangehouden. Geen enkele vraag gesteld trouwens over ons lange verblijf hier in Zweden en dat we ons hadden moeten melden of zo.

Zojuist reparatie van onze autopilot betaald. Nieuwe Raymarine pomp plus installatie. Het ging zeer voorspoedig dus uiteindelijke kosten Tymar Marine hier in Bullandö, waren beneden de offerte. Dat maak je niet vaak mee. 

9 mei. Buiten is het koud en regent het met harde wind. Aan de steiger bij Norrviken.

In de little Green Egg op het achterdek is het echter heet. Dus genieten we van aardappeltjes met gestoomde prei met tomaten. Met een lekkere zalm filet.

11 mei op het mooie plekje van 5 november: Siaröfortet.

Korte broeken weer en gebruik maken van mogelijkheden. Als je zo zwerft zoals wij, is het belangrijk om momenten met mooi weer te pakken dus vandaag wasjes draaien. We hebben hier elektriciteit en de zon schijnt. Geen wind om te zeilen.

12 mei. Wat een zeil dag! Knappe kruis koers afgelegd, die precies uitkwam.

Strak blauwe lucht windkracht 4/5. 20 mijl gezeild en alleen het laatste stuk op de motor. Door heel smalle en ondiepe doorgangen, maar door de zon zijn de rotsjes goed te zien. Heel dichtbij af en toe! Nu 20 graden in de schaduw!

13 mei t/m 18 mei. Slow Sailing en de voordelen daarvan: Van het één komt het ander.

Ons plan was een paar weken geleden om naar Åland te gaan voordat we naar het Götakanaal gaan. Dat hebben we dus omgegooid ofwel “de teerling opnieuw geworden”. Redenen? Het is nog koud, Duca moet worden ingevoerd en daarvoor moeten we eerst naar Norrtälje om bij een dierenarts haar een officiële wormenkuur te laten geven, ik wacht nog op een nieuwe drone uit Nederland die in Saltsjöbaden worden afgeleverd én we willen ons 2e prik ook nog halen in de Familiaklinik in Saltsjöbaden. Kortom te veel en dat geeft stress. Wel jammert van de nieuwe pilot en kaarten. Hopelijk kunnen we daar weer anderen blij mee maken!

Dus liggen we hier in deze baai van Svartsö Kalviken heerlijk voor anker. Na een dagje rust besluiten we te gaan wandelen en roeien naar een privé steigertje. Oké als we de dinghy daar even laten liggen? “Natuurlijk en je mag ook met het schip aan onze nieuwe ankerboei liggen en stroom gebruiken en ons wifi ook”, zegt Berndt. Dat is geweldig gastvrij en daardoor hoeven we niet naar de andere kant van het eiland om in de Gasthamn te gaan liggen. Na een prachtige wandeling waarbij we in een soort sprookjesbos terecht komen, ontmoeten we een ouder stel bij een bijenkorf. Zij zijn eigenaar van het land en de vrouw heeft alle kleine schilderijtjes gemaakt die her en der in het bos hangen én ook blijven hangen. Echt schattig. Ze vertellen ons ook dat er de volgende middag bij een boerderij de koeien voor het eerst de wei in gaan. Een echte sociale happening, vooral ook omdat het voor de eerste keer is dat dit hier gebeurt. De boerin springt op een steen en spreekt ons allen toe. Ook al is er schrikdraad, het ie niet helemaal zeker hoe de dieren zullen reageren. Dus voorzichtig zijn. Het duurt even voordat de koeien los komen. Ze hebben dit natuurlijk nog nooit mee gemaakt. Even later gaan er ook 4 varkentjes de wei win. Dat wordt hier in het najaar smikkelen en smullen! De familie van Berndt en Marianne (zo heet zijn vrouw echt) komen ook nog even, ik trakteer op een biertje en voor ik het weet zit ik met een 6 maanden oude baby op schoot. Meine en ik blijven hier lekker eten en wandelen daarna over kleine paadjes door het bos terug naar de boot.

2021 Blog 2: Hammarstrand, een tocht met sledehonden, Bekende Buitenlanders zijn en 65 jaar worden “in den vreemde” met Newly Found Swedish Friends!

Comment 1 Standaard

In deze blog 3 linkjes naar filmpjes!!

Eind februari huren we weer voor een weekje een auto om het binnenland van Zweden op te zoeken en de sneeuw in te gaan. 1625 km gereden.

Hammarstrand, een camping gerund door Nederlanders, ter hoogte van Sundsvall. Op en neer ongeveer 1650 km. De rivier Indalsälven is nog helemaal bevroren en daarom indrukwekkend om de stuwdam te zien. Lopen in het bos en tot boven je knieën wegzinken in de sneeuw, dus vanaf dat moment zoeken we kleine autowegen op, waar het gemakkelijker lopen is. Of tracks van sneeuwscooters. We lopen naar een bevroren vismeer, waar ook Duca weg zakt in de sneeuw. Grappig gezicht. We regelen hout bij een oude man op een industrie terrein om een ​​vuur aan te steken. 

In Sollefteå een tocht met sledehonden. Alleen Meine en ik met een gids en elk met onze eigen slee. Ik had een mooie oude houten exemplaar. Korte instructie over hoe te remmen, nooit loslaten en gaan. Aan het eind van de week hebben we Frank en Eva in Ekolsund bezocht om het bouwperceel te zien waar hun nieuwe huis gebouwd gaat worden. Buiten BBQ. We sliepen in een piepkleine en charmante B&B.

De volgende dag rond Hjälstaviken een 10 km lang pad gelopen.  Vele soorten vogels, maar het meer is nu nog steeds bevroren, dus geen vogel gezien. 

Rondom Hjälstaviken is een 8 km lang pad. Het niveau van het pad varieert in verschillende delen van het reservaat. Vanaf de ingang bij Hårby is er een onverharde weg naar de vogeltoren. Hier kunt u zich verplaatsen met een kinderwagen of rolstoel. Tussen de vogeltoren en Parnassen gaat het pad door een koeienweide op de strandweiden. Hier was het nat en modderig zijn. Op de natste delen zitten vlonders.

11 maart. Bar en Boos hier buiten maar ook machtig prachtig en indrukwekkend. Dus maar even er op uit zonder Duca want het is hondenweer

Plots is de winter er weer. Ik was al vergeten hoe het er hier uit ziet met sneeuw, maar ik krijg een tweede kans. Sneeuwstorm met hele harde wind en er toch maar even op uit. Wel uitkijken voor afbrekende dikke takken van de bomen.

14 maart. Het zeilershart begint te kriebelen.

Na het bar en boze weer van een paar dagen geleden, nu bladstil en een graad of 8. Er komen al bootjes aanvaren en bij de buurman Gunnar gaat het dekzeil eraf. Een nieuwe bestemming popt op in mijn gedachten. Åland archipel ten westen van Finland en mooi beschreven in de gids van René Vleut! Nu mijn vraag. Is dat in April te doen? Erg vroeg in seizoen maar onze reis naar Höga Kuste heeft ons ook geleerd dat we alle faciliteiten niet echt nodig hebben! En een andere vraag: Gaan we in mei in konvooi door het Götakanaal? Ik heb echter ook het gevoel dat in konvooi varen niet iets voor ons is. Ik ga even onderzoeken wanneer dat niet meer hoeft. En ja Åland gaan we zeer waarschijnlijk wel doen! Maar eerst vaccinatie regelen voor optimale flexibiliteit. Vaccinatie is voor ons nog even een uitdaging hier vanwege de herhaling. We zijn nooit zo lang op 1 plek, maar alles is te regelen! OV is zo goed in Zweden en auto huren kan ook.

Intermezzo. Een opsomming van de regeldingen van de afgelopen maanden.

Laat ik zeggen dat het internet en alle apps een grote hulp zijn geweest. Wat wilden we zoal voor elkaar hebben voordat we weer gaan varen:

  • Duca. Als eerste natuurlijk want ons belangrijkste bemanningslid. Haar jaarlijkse APK en inenting doen we in de honden kliniek in Tippen. Alles in orde, maar wel advies om haar gebit te laten reinigen. Voor het eerst in 8 jaar, dus vooruit maar. Kostbaar hier, want ik tik alleen al hiervoor 420 euro af. Vervolgens een trimsalon vinden. Ze is geweest toen we hier net waren, maar daar wisten ze niet hoe te plukken. Inmiddels is het haar heel lang. Zoals ik eerder schreef: 1 van de lastigste dingen om te regelen als je leeft zoals wij nu. Het plukken moet op een bepaald moment. De trimsalons hebben het alle druk en normaliter weet ik niet wanneer we waar zijn om een afspraak te maken. In december al heb ik er 1 gevonden in Boo. Ze neemt geen nieuwe klanten aan, maar als ik uitleg dat ik maar 1 keer langs kom, is het ok. Als ze Duca ziet kijkt ze erg bedenkelijk vanwege het vele haar, maar 2 uur later ziet ze er toch weer top uit. In de tussentijd ga ik met Gunnars auto naar een mooi natuurgebied voor een wandeling. Gelukkig denk ik er op tijd aan om op mijn telefoon te plek te merken waar de auto staat! 
  • Autopilot. Vorig jaar niet gebruikt vanwege het krakende geluid dat de pomp maakt. Nu maar eens aan de slag om iemand te vinden. Eerst proberen we het bij Bjorn Nilsson, een adres dat we van Egill gekregen hebben, maar hij komt er niet uit en mailt ons contact op te nemen met Tymar Marine in Bullandö. Zogezegd zo gedaan. Meine bouwt de pomp uit en met de auto van Gunnar rijden we er naar toe. De pomp/motor blijkt toch veel ouder dan we denken. Er staat een sticker op van 1986. Besloten wordt dat men een nieuwe bestelt (die uit Nederland moet komen) en als die er is zullen we een afspraak maken om er heen te varen. Ze kunnen niet beloven dat ze tijd hebben want het is heel druk. Inmiddels is het apparaat binnen en afgesproken dat we 7 mei in de Marina aldaar zullen liggen. Het wordt een duur klusje.
  • Check up van Meine en mijzelf in de familiaklinik is Saltsjöbaden. De laatste keer was in 2019 in Sneek. Officieel hebben we een persoonsnummer en een vast adres nodig. Dat hebben we natuurlijk niet, maar flexibel als de Zweden zijn, nemen ze genoegen met het adres van de KSSS. Het helpt natuurlijk wel als je persoonlijk langs gaat. Bloedwaarden en ook vaccinatie willen we regelen. De uitkomst voor ons beiden is goed. Mijn cholesterol is zelfs beter dan 2 jaar geleden. Wel de bloeddruk wat hoog. Ik beloof dat ik dat later in NL zal opnemen met een plaatselijke huisarts. V.w.b. vaccinatie raadt ze aan de website in de gaten te houden wanneer onze leeftijdsgroep aan de beurt is. Uiteindelijk zijn we 21 april aan de beurt voor de eerste prik. De 2e kunnen we zelf plannen ergens tussen 4 en 12 weken, dus erg handig. Kunnen we eerst naar Åland.
  • Dan ook maar naar tandarts Stefan en dat is maar goed ook. Via röntgenfoto duidelijk te zien dat er iets begint te ontsteken dicht bij een wortel van mijn kies. Inmiddels is ook die ingreep achter de rug. Declareren van de medische kosten doen we wel als we weer in Nederland zijn. Geen slapende honden wakker maken, want officieel zijn we hier al te lang en zouden we moeten uitschrijven uit Nederland, wat we natuurlijk niet doen. Beetje “Off the grid” leven dus.

16 maart. Een klein beetje nachtvorst nog gehad waardoor er een flintertje ijs op het water ligt.

Er ontstaat nu echt reuring in de haven en onze buurboten beginnen allemaal hun boten klaar te maken voor het seizoen. Na dit weekend zullen ook wij de wintertent er afhalen. De barometer schiet vooruit, dus hopelijk de komende dagen nog meer zon. Die heeft best al wat kracht nu. Dus misschien ook een tintje bruin oplopen? Nog wel iets te koud denk ik voor de korte broek. 

21 maart de lente vieren op Sandhamn.

Hier begint eindelijk af en toe de zon te schijnen maar nog wel nachtvorst. Dit weekend gaan we het begin van de lente vieren op Sandhamn. Met de veerboot en nachtje in het Segler hotel. Zin in! En inderdaad vieren we een paar dagen later op Sandhamn het begin van de lente.  Prachtig weer, harde wind en nog frisjes. Ingecheckt in het befaamde Seglerhotel. Auto geleend van Gunnar uit Saltsjöbaden, veerboot genomen en straks en morgen lekker wandelen. Zwempak mee voor bezoek aan de Spa van het hotel!

Wat een heerlijk weekend en wat een gastvrije ontvangst in het Seglerhotel: Gebruik van Spa en hondje Duca inclusief en het nieuwe (sinds 2 jaar) jonge stel Markus en Johanna dat het hotel nu beheert, doet het goed. Als ze ons verhaal horen en ons visitekaartje hebben, bieden ze voor de komende weken zelfs een gratis ligplaats aan. Ook gaat de drijvende hout sauna voor ons aan. Dus ik nu ook maar een onderdompeling in het koude zoute zeewater. Best ok eigenlijk! Restaurant biedt in de winter op zondag alleen pizza. 

24 maart. We worden Bekende Buitenlanders. Nederlandse zeilers overwinteren aan de steiger.

Een paar dagen geleden worden we benaderd door Marie-Louise Gravestam, journaliste van de krant “Saltsjöbladet”. Ze had een tip gekregen dat hier Nederlanders zijn die uitgerekend deze plek hebben gekozen om te overwinteren. Hieronder vertaling gemaakt door wandelvriend Peter.

Nederlandse zeilers overwinteren aan de steiger.

De volgende keer dat ze van wal gaan, waarschijnlijk in april, kiezen ze koers naar Åland. Daarna is het Götakanaal een goede manier om door Zweden te zeilen en hoe dan ook door te varen naar Noorwegen. Na een winter op één van de KSSS-pieren In Saltsjöbaden hebben de gepensioneerden Meine Osterveld, 75 en Marianne van Iperen 65, plannen om de Åland-archipel te verkennen en naar het oosten te gaan met hun 14 meter lange stalen boot gebouwd in Nederland. De boot is hun thuis sinds ze enkele jaren geleden hun huis aan de rand van Utrecht in Nederland hebben verkocht. Beiden zijn veel op zee geweest in verschillende contexten. Maar het zeeleven kreeg een nieuwe start toen het echtpaar, dat al 21 jaar samen was, begon te denken dat het te stressvol was in Nederland. Toen werd de boot hun thuis en dat is dat al een aantal jaren. Het was een van Saltsjöbladens lezers die een tip gaf over het Nederlandse stel dat de hele winter op een boot in de gastenhaven woont. Gezegd en klaar, met de cameratas over zijn schouder, stapten we de pier op, leunden over de boot en vonden een houten klopper om aan te kloppen met een Hallo iedereen thuis? En ja hoor, er was natuurlijk iemand thuis, de deur naar de kajuit ging van binnenuit open en de bemanning aan boord vertelde ons graag over het leven aan boord op de gastenpier in Hotellviken. Een leven in een klimaat dat vele dagen sneeuw en kou heeft geboden, ook al is de sneeuw die voorheen touwen bedekte, opgerolde zeilen, luiken van dekzeilen en nog veel meer dat op een bootdek te vinden is, nu bijna weg. Er was dus een korte babbel aan dek voordat we naar het stationsgebouw gingen en verder praatten. In de herfst, voordat ze Stockholm en Saltsjöbaden binnengingen, zeilde het paar verder naar het noorden in Zweden en liet zich op veel manieren betoveren door de Höga Kusten. Een hele mooie natuur en veel leuke plekjes om te verblijven, vonden ze en het was ergens tijdens het zeilen dat ze het advies kregen om voor de winter voor anker te gaan in de zoutmerenbaden (saltsjöbaden). Eerst zeilden ze Stockholm binnen en brachten een paar dagen door in Vasahamnen om Stan te bekijken, maar het was de rust die ze zochten, dus na een stop in Napoleonviken zullen het de saltsjöbaden zijn en hier hebben ze een goede tijd.

De boot is groot en heeft een aantal kamers (Het heet kajuit aan boord van boten), 2 wasruimtes en een goed uitgeruste keuken met inductiekookplaat. Geen problemen gehad om de warmte aan boord te houden. Met toegang tot de steiger en voorzieningen die ze in het KSSS-huis kunnen gebruiken, denken ze dat ze zich in alle opzichten op hun gemak voelden. En Meine doet elke dag een duik bij de boot. Gewoon omdat hij het graag doet.

“We zijn zo blij om de echte winter mee te maken. Dat hebben we in Nederland nog niet zo lang gehad.

Soms huren we een auto en gaan op excursies. We zijn onder meer in Sälen geweest”, vertelt Marianne. Had ook geen problemen met wat we nu weer moeten doen. Er is altijd iets te doen, niet in de laatste plaats met de boot en alles kost zijn tijd. De scheepshond Duca is gewend aan varen en het is ook mogelijk om aan de wal activiteiten te vinden. Marianne gaat naar de sportschool recht tegenover de steigers en ze hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om een ​​tandarts te bezoeken en een gezondheidscheck te doen in het gezondheidscentrum in Saltis.

Jullie hebben ook rond Engeland, Ierland en Schotland gevaren. Wat is het leukste aan varen? Het is zowel avontuur als vrijheid, zegt Marianne. En het is leuk om andere senioren te inspireren om spannende ervaringen op te doen, zegt Meine.

Na het verblijf in de Åland-archipel zijn de plannen zoals ze er nu uitzien, om over het Götakanaal naar Göteborg te gaan en dan de kust van Noorwegen op te varen. Volgende winter zijn we waarschijnlijk in Nederland, zegt Marianne. Marianne filmt en fotografeert en heeft haar eigen Youtube-kanaal voor vrienden en volgers die Cestlavie willen volgen. In Nederland is het gebruikelijker dat de zeilen rood zijn. Hier in Zweden hebben we gezien dat de meeste witte zeilen hebben.

27 maart. De teerling is geworpen: we gaan half April naar de Finse Åland archipel. 

Half mei Götakanaal en dan richting Noorwegen. De Lofoten vinden we uiteindelijk toch te ambities. Wij zijn nu eenmaal “Slow Sailors”. Gisteren daarom misschien wel HET cartografie Walhalla bezocht in Stockholm: Kartbutiken! Wat een sortering! Zie filmpje. Twee Finse papieren zeekaarten (C en D) gescoord en een handig haven/anker gidsje! PS hun e-shop is erg goed! Vervolgens wandeling terug naar Slüssen en onderweg een terrasje met wijntje.  

Wat meer over de plek waar we overwinteren: Restaurangholmen behorend bij Royal Swedisch Sailing Club KSSS.

Het is een bewoond eiland bij Hotellviken in Saltsjöbaden. Vóór de jaren 1890 heette het eiland Nedergårdsholmen en behoorde het toe aan een van de boerderijen in het dorp Neglinge. K.A. Wallenberg en zijn metgezellen lieten toen het grote Grand Restaurant op het eilandje bouwen als onderdeel van een grote luxe vakantiefaciliteit, een tegenhanger van het Grand Hotel Saltsjöbaden aan de andere kant van de baai. Daarnaast was er het kleinere Sommarhotellet en het openluchtbad van Saltsjöbaden. De naam Saltsjöbaden is bedacht om deze onderneming op de markt te brengen. Het kasteelachtige hotel in het park is ontworpen door Erik Josphson en ingehuldigd in 1893. Het had oorspronkelijk geen restaurant, omwille van het uitzicht en de omgeving werd het op het eiland geplaatst welke zijn naam kreeg. Het gebouw is ontworpen als een machtig Rijnland kasteel mee hoge kerntoren. Het bewaakte de baai en het hotel en markeerde de plaats van de gemeenschap. Naast het restaurant ligt het Sommar Hotel, ontworpen door Carlestmaoche gebouwd in 1904: Grand Restaurant Brarin in 1968 en Sommarhotellet werd in 1984 afgebroken. Tegenwoordig zijn van de faciliteit van Wallenberg alleen de twee badhuizen en de vergulde handtekening van Oscar II op een rotsplaat bij de bruggen naar het eiland over. In het begin van de jaren 2000 keurde de gemeente Nacka een gedetailleerd plan goed dat huisvesting op het eiland mogelijk maakt. In de jaren 2006-2008 zijn vijf gebouwen gebouwd op drie verdiepingen, waarvan vier voor bewoning met in totaal 30 appartementen en één is een revalidatiecentrum. Bij een van de bruggen werd in 2010 de buste van Peter Linde in brons opgericht door Alice Babs, een bekende Zweedse jazzzangeres. In januari 2012 verklaarde het districtsbestuur de badhuizen tot monument voor gebouwen. De plaatselijke straat aan Restaurangholmen heet Torben Gruts väg, genoemd naar de architect die in 1925 het mannenbad ontwierp.

6 april. Prachtig weer en met het treintje naar Solsidan om een wandeling te gaan maken in 1 van de vele natuur reservaten hier: Tattby.  

Mooi en uitgestrekt gebied. Via Wikiloc een mooie route gevonden waar we na een half uurtje weer vanaf wijken. Zo gaat het vaak: een app geeft richting en inspiratie en vervolgens dwalen we vandaar verder. Zo kwamen we bij een mooi strand en kon Duca weer eens rollen in zand i.p.v. sneeuw. In de verte een landhuis. Daarnaartoe en we kwamen een ouder stel tegen die ons wijzen op een grote hoeveelheid herten een eindje verder. Gaan jullie straks terug naar de boot vroeg hij? Blijkbaar herkenden ze ons uit het krantenartikel. Duca aan de lijn en inderdaad een eind verder wel 50 reeën, jong en oud en sommige mannetjes met grote geweien.

10 april. Gisteren luxe uit eten geweest.

We hadden iets te vieren. Meines dochters doen af en toe een “donatie” speciaal bedoeld om uit eten te gaan. En ik ben 10 kg afgevallen en vandaag voor het eerst onder de 80 kg. Ik ga trouwens nog door, maar vandaag even niet hihi! Geweldig kleinschalig restaurant gevonden hier in Saltsjöbaden: Handelshuset. De chef jaagt zelf in het hoge noorden en bereidt alles met liefde voor de natuur. Wat aten we onder meer. Slakken en daarna Tartaar van eland vooraf.  Meine vis en ik rundvlees dat eerst een aantal dagen in wijn gemarineerd was en vervolgens in een aantal uren zacht gesudderd was. Meine sloot af met een taartje en een Lagavulin 16 jaar. Ik met een kopje heerlijke thee.

20 april. Druk naaimachine dagje. Lekker bezig en waarmee?

10 kg afvallen is 10 cm minder! Van maat 46 naar 42? Dus ik vermaak 4 korte broeken. En passant ook nog even hoezen voor de lieren afgemaakt met anti wegwaai elastiek. 

En de nieuwe vlaggetjes van ZeilNoord en de Toerzeilers hebben een extra stiksel gekregen en wapperen weer. Wel jammer dat Taselaar ons de driekleur met donkerblauw stuurde i.p.v. helderblauw. Dat “heurt ” niet volgens mij. En we zijn hier al zo lang dat zelfs ons gastenvlaggetje versleten is. Stukje eraf geknipt en als nieuw weer.

Half April vertrekken wordt begin Mei. Er valt namelijk eerst nog iets te vieren. Mijn 65e verjaardag met Newly Found Swedish Friends.

Het is al jaren een goede gewoonte om zelf de slingers op te hangen als ik zin heb in een feestje. Aangezien het een bijzondere leeftijd is, besluiten we hier toch maar meer aandacht aan te geven dan oorspronkelijk de gedachte. Mede door het artikel in de krant leren we veel mensen kennen hier en waarom niet met hen samen een feestje vieren? Ik maak een uitnodiging met een foto van mezelf toen ik 12 jaar was en onze Fair Lady stuurde. Via Gunnar een adres gevonden om glazen te huren, zoveel leuker dan wijn uit een papieren bekertje. Via Ossian de Grillroom geregeld voor als het koud is, zodat mensen wat kunnen opwarmen als het koud is. Het weerbericht ziet er niet zo goed uit. Via het restaurant hiernaast wat ze voor het seizoen aan het opbouwen zijn en dat 30 april open gaat, mag ik een paar tafels lenen om drank en hapjes uit te stallen. Woensdag nog even naar de kapper in Sickla. Meine en ik doen dinsdag boodschappen en slaan zodanig in, dat wat over blijft bewaard kan worden. Stel dat er heel weinig mensen komen?

26 april. Cestlavie verbouwen tot Gym.

Linda komt aan boord om tips te geven over hoe ik kan blijven sporten als we weer varen. Op haar advies heb ik twee gewichten van 3 kg gekocht, een zogenaamde kettlebar van 12 kg. Een springtouw. Een stevige rubberband met handvaten. En een matje.

29 april. De zon schijnt.

Naarmate de dag vorderende komt er steeds meer zon. Wat een geluk.  Om 1700 uur zit ik klaar om de gasten te ontvangen. Altijd een beetje spannend. Meine en ik hebben dan hetzelfde grapje: “Waar blijven ze nou?”. Maar ze kwamen! Van de 30 mensen die ik uitnodig, komen er 20. Mooi toch.

Alexander (die we op Landsort ontmoetten afgelopen zomer en die de tip gaf hier te overwinteren), Caspar (met gitaar! En ik ben helemaal verbaasd. Heeft Meine dit geregeld, maar nee hoor het is een Zweedse gewoonte) & Maud, Frank en Eva (vrienden uit Uppsala), Gunnar Peren (buurman met zijn mooie schip Zafina2, Johannes Knulst (die ik via FB ken en nog niet eerder had ontmoet, John Ottmar en Kristin (die ons eerder al een mooi gidsje van Äland hadden gegeven, Linda Hautajarvi (mijn PT die me geholpen heeft af te vallen), Marie Louise Grave (journaliste van de krant) en Ake, Monica & Peter (die ons thuis uitnodigden om bij hen te eten, Ossian en haven crew collega’s (maar aangezien er Corona heeft geheerst, komt alleen Frederik die altijd buiten werkt en gezond is gebleven, Tina (die steeds mijn naam riep tijdens het zingen) & Anderson.

Een bekende Zweedse liedjeszanger met een ballade uit 1936. Eric Taube 1890-1976: Calle Schewen’s Waltz

On Roslagen’s isle, in a flowery bay. Where ripples wash in from the sea,

The reeds slowly rock, and the sweet new-mown hay Is wafting its fragrance to me.

There I sit alone ‘mid the trees by the way And gaze at the sea-birds on high.

They dive to the water with glitter of spray And feed, while I watch them and sigh.

I’m mixing my coffee quite freely with rum To a strength and a flavor just right!

The accordion’s measures alluringly come

From my cabin so gaily alight. I feel like a boy, though a Grandad am I:

My spirit my grey hair belies. I only get worse as the years pass me by,

With dancing and maidens’ bright eyes. Look—there is a gull with a fish he has caught.

But I’m caught by arms soft and white! My heart is so happy, my years are as naught.

Then play, for I’m dancing tonight The sea sends a song, and its fragrance the glade.

Tonight you must stay as my guest. Here dances Calle Schewen with Roslagen’s maid–

The sunset is in the northwest! My flowery isle on your bosom you hold,

You tranquil and darkling blue seas! While July twilight shadows so tender, enfold

All the slumbering bushes and trees. You’re dancing so quietly, sweet little miss–

I think that all men you despise. It trembles, that small childish hand that I kiss,

While in minor the waltz softly dies.But hey, all you fellows who visit my bay

I’m really a sober old man, When morning has come, I must stack up my hay,

And catch all the fish that I can! The deuce takes you, twilight; the morn you disclose

In fir tops agleam one by one– Here dances Calle Schewen with Roslagen’s rose:

He dances while up comes the sun!

30 april. Goedemorgen! Nieuwjaarsdag!

De gehele dag komen er liever berichtjes uit Nederland binnen. Van de jaarclub natuurlijk, van diverse vrienden en de Pyreneeën groep heeft echt haar best gedaan. Allemaal hebben ze een speciaal rondeel voor me gemaakt en in een PDF gezet. Petra, Peter en Kitty sturen ook nog een filmpje waarin ze het voorlezen. Inderdaad mijn familie. Zo ontroerend. 

1 mei. Cestlavie weer transformeren van woonboot naar varend zeilschip!

Tsja en dan gaan we toch echt weer varen over een paar dagen. Mijn hoofd en ziel gevuld met prachtige herinneringen aan Saltsjöbaden. Moeilijk om afscheid te nemen, maar dat hoort bij ons leven. Begin juni kome we trouwens nog even terug om onze tweede vaccinatie te krijgen.

Vandaag motor gestart en een half uurtje laten lopen. Boegschroef gecheckt. Raymarine plotter weer buiten gemonteerd. Diepte meter en water temperatuur (Inmiddels als 5,6 graden) doen het.

Blog 1: 21 februari. Een terugblik op de afgelopen vier maanden, ofwel: Hoe komen Marianne en Meine op hun zeiljacht Cestlavie de winter door in Stockholm?

Comments 3 Standaard

Aan het eind van de blog weer een linkje naar YouTube. Enjoy!

15 november – 7 december. Settelen voor de winter in Saltsjöbaden

Wij zijn ons hier aan het installeren. We liggen hier heel erg beschut direct aan de steiger, dus fijn. De harde wind van een paar dagen geleden hoorden we wel, maar liet ons beschut door de andere schepen. Wel gaan we binnenkort op andere boten wat lijntjes vastzetten hihi. Die klapperen nogal. Wat wederwaardigheden:

  • Perfecte faciliteiten, gratis gebruik van douche, sauna en wasmachine en dat alles voor 1000 euro voor 5 maanden. (In de zomer betaalde ik hier 48 euro per nacht voor onze 46 voet!) Wel staat er een meter op het elektriciteit verbruik. Ook mogen we een niet gebruikte invaliden toilet gebruiken als “schuurtje”: Een perfecte stalling voor fietsjes, Rubberboot en andere spullen.
  • In Nacka dekzeil gekocht en een klein olie gevuld radiator (deckhouse kan in de winter koud blijven vandaar) gekocht 
  • De propellers die onder de boot worden geïnstalleerd als het gaat vriezen liggen al klaar. Service van de haven.
  • Inmiddels weer aardig wat wassen gedaan. Blijft open direct aan de haven
  • We kunnen ook onze fietsjes en andere spullen opslaan in de doucheruimte. Daar wordt nu het water afgesloten, dus wc en douche binnenkort 500 meter verderop in het regattacenter. Daar kunnen we ook gratis sauna gebruiken.
  • Er zijn hier een paar boten bewoond en er komen veel mensen dagelijks langs wandelen dus dat is leuk voor een praatje.
  • Ik heb ook 10 minuten fietsen hiervandaan een heel goede bakker gevonden. Verdere boodschappen met de trein of fiets naar Saltsjöbaden (vroeger Tippen genaamd) winkelcentrum
  • Auto kopen blijkt vooralsnog lastig, want vast adres nodig voor verzekering en belasting. Maandag 4 uur in het ov gezeten en 12500 stappen gezet om in een wijk NO Akersberga van Stockholm te komen. Daar autodealers maar duur. We doen het nu per ov, fiets en gaan eventueel auto huren als we wat langer weg willen.
  • Tent over de giek gemonteerd. Houdt het totnutoe goed. Afwachten hoe het is met harde wind. Ook tijd genomen om nieuwe hoesjes voor onze lieren te maken op de naaimachine.
  • Erg jammer dat we dit jaar de kerstmarkt en niet mee gaan maken. Doen we normaal nooit, maar hier leek het me wel leuk.
  • Ons schip is erg goed geïsoleerd, dat hebben we in andere jaren al ontdekt. We slapen in de voorhut. Onder de matrassen heb ik twee warmte dekens gelegd en die gaan overdag aan om de door condens wat vochtig geworden bedden te laten drogen. Werkt perfect. Langs de wanden van ons bed staan de blauwe kussentjes uit de kuip rechtop. Een perfecte opbergplek en ook fijn en zacht om tegen aan te liggen.

12 december gaan we naar Uppsala.

Onze vrienden Frank en Eva hebben ons uitgenodigd en hij (NL) gaat Indonesisch voor ons koken. We gaan met de trein en dat werkt hier perfect. Vooraf reserveren en wat blijkt? Omdat we een hondje bij ons hebben, krijgen we een aparte coupe toegewezen. Stad bekijken en slapen in een hotel. Verheug me nu al op het ligbad. Erg gezellig en tot laat bij hun gebleven. Wat heel leuk en ook een beetje bizar bleek, was het bekijken van mijn films van dit jaar via YouTube op hun grote tv. Het leek wel National Geographic hihi.

21 december 2020. De donkerste en kortste dag met weinig zicht!

Vanaf nu wensen we jullie meer licht! 2021 wordt hopelijk een jaar zonder Corona gevaren! Met meer mogelijkheden tot reizen, zeilen en varen! Blijf allemaal gezond en reis als je wilt de wereld rond!  Rond 15.10 gaat de zon (die al weken niet te zien is helaas) onder dus 45 minuten later is het wel donker. Toch vermaken we ons prima en hebben speciaal voor deze plek buiten in de natuur gekozen. Met de trein in 25 minuten in Gamla Stan, het oude Stockholm. We zijn daar 1 keer geweest. Prachtig en heel rustig. Restaurants zijn open maar steeds een leeg tafeltje ertussen. Het enige dat hier dicht is, zijn de musea.

Met kerst naar Malung en Sälen. Een echte winter.

Even er tussen uit. Eerst met de trein naar Borlänge en vervolgens daar een huur auto opgehaald. In Malun ligt nog geen sneeuw en dus maken we een prachtige wandeling. De 2e dag rijden we naar een andere plek, maar het weggetje blijkt doodlopend en bij het achteruit rijden, glijdt de auto in de greppel. Aangeklopt bij aardige mensen en die bellen een takelbedrijf. Die klaren het klussen heel snel. Blij ook dat we het eigen risico hebben afgekocht hihi. Op 1ste kerstdag rijden we door de sneeuw naar Sälen. We hebben daar een mooi, maar zeer duur hotel gevonden. Wel heel leuk om daar te zijn en weer eens skipistes te zien. Ook hier maken we mooie wandelingen in de sneeuw tijdens de korte dagen. Duca vindt het ook heerlijk.

10 januari 2021. De sneeuw en het ijs komen er aan.

De propellers (service van de haven en afgesteld door het team van de havenmeester) staan aan voor en achter de boot. Die houden het water in circulatie. 900 liter diesel getankt voor de verwarming. Wat kan ons gebeuren? Enne ik heb de “ijsman” himself aan boord. Meine gaat namelijk iedere ochtend nog even over boord: “Dipping in and Out”. Om stroom te beperken hebben we de boiler uit. Omdat ik in de ochtend geen goede doorbloeding heb in mijn vingers, warmen we steeds een keteltje water op de kachel op. Kan ik dan mijn lenzen mee inzetten. Verder ook eten opwarmen op de Dickinson. Terug naar de jaren zestig. Toen hadden we thuis ijsbloemen op de ramen. Ik vind het wel een avontuur.

25 januari. Het kind in mij maakte me vannacht om 03.30 uur wakker om te kijken of het al sneeuwde.

Toen niet. Nu wel! Goedemorgen. Wat hebben we een geluk met een echte winter hier. Ook voor de Zweden hier is het vier jaar geleden dat het echt vroor en er een pak sneeuw lag. We hebben inmiddels ook een vast ochtend ritueel. 

Ik word wakker rond 08.00 uur en doe de Eberspacher aan, want die staat snachts uit. Het koudste was 4 graden boven in de Deckhouse en 10 in de salon beneden waar onze Dickinson staat. Espresso apparaat aan, vest en handschoentjes pakken en met een kop koffie terug in bed nog een uurtje lezen tot het een beetje warm is geworden. 

Nu we hier een aantal maanden liggen ben ik half november met lijnen begonnen en sinds 1 januari met de sportschool en een PT. Inmiddels totaal 5 kg kwijt. Nog 7 te gaan want eind april als ik 65 word wil ik 77 kg wegen. Sportschool recht tegenover de boot. Stand 19 februari: min 8 kg.

15 februari 2021: stralend weer en wij hadden zin in een tochtje.

Dus niet schaatsen of een lange wandeling. Ik was erg benieuwd hoe het met het ijs zou zijn in de scheren buiten Stockholm. Dus eerste met het treintje en vervolgens met de bus naar Stavnäs, een tochtje van 1,5 uur en op zich al heel leuk. Mooi om te zien hoe snel je buiten de stad bent en door de prachtige bossen rijdt, waar nog steeds veel sneeuw ligt. Een uurtje met de Ferry naar Sandhamn voor 9 euro per persoon. 1,5 uur op het eiland gebleven en een kamer geboekt in het mooie hotel voor 21 maart, de dag dat de lente start! Het ijs zal dan wel weg zijn.

19 februari. Sinds vandaag dooit het en het gaat hard. Af en toe horen we een enorme herrie omdat er een heel pak sneeuw van een dak valt. Opletten dus waar je loopt. Meine zal binnenkort wel weer beginnen aan zijn ochtendduik. Daar was hij mee gestopt op mijn aandringen toen het echt hard begon te vriezen!

Blog 8: 16 oktober – 14 november, Cestlavie zwerft in zeer rustig tempo van de Högakusten richting Stockholm: Soderhamn t/m Saltsjöbaden : 250 mijl.

Comments 4 Standaard

Aankondiging film en korte epiloog van dit zeilseizoen. Aan het eind van het blog weer het bekende linkje naar YouTube!!

Het laatste blog (8) en film (9) van 2020. Zeilen in oktober en november langs de oostkust van Zweden. Het bleef maar goed weer en dus konden we er geen genoeg van krijgen. Uiteindelijk onze laatste ankerplek op 12 november voor 2 nachtjes. Langer lukte niet meer vanwege te weinig zon op de panelen! Achteraf gezien zijn we heel blij en dankbaar dat we het lef hadden om toch naar Zweden te gaan. Ondanks Corona. Wat hebben we weinig gemerkt van alle stress in Nederland. Voor ons was het een goed jaar. Prachtig weer. Redelijk veel kunnen zeilen. Op de heenweg naar het noorden veel zuidenwind. Op de terugweg ook helaas, maar toch ook wel noorden wind. Dan werd het direct kouder. Geen pech en aanvaringen gehad. He enige dat er mee ophield, of in ieder geval een zorgwekkend geluid begon te maken, is onze autopilot. Die hebben we dus niet meer gebruikt. En sinds onze stuurcilinder is gereviseerd dit voorjaar, gaat sturen met de hand ook een stuk gemakkelijker. Bovendien waren het geen enorme dag afstanden. Hiernaast vind je een screenshot van de belangrijkste data. Geniet van de film met veel zeilbeelden en prachtige zonsondergangen.  En detailkaartjes via Google Earth van onze tracks! De belangrijkste data van het gehele zeilseizoen vanaf Delfzijl.

18 oktober. Lekker windje (6-7) vandaag of iets teveel? Segelvik – Axmar Bruk

Gisteren zes mijltjes met weinig wind naar de baai van segelvik gedobberd met gemiddeld 2,5 knopen.  Mooi aan de steiger maar verder alles opgeruimd. Geen elektriciteit. Wel een mooi oud houten clubhuis. Door de ramen naar binnen turend, maar ik foto’s van het interieur en oude zeilplaten. Er is een windwaarschuwing: NW 5-6 en geen buien. Aflandig dus en we wagen het erop. Wel een stuk over open zee. Resultaat? Bijboot bijna verloren doordat hij omsloeg en onder water trok, dus motor aan en in de wind tegen de golven in sturen. Het lukt Meine het bootje aan te halen en extra vast te maken: 1 bevestiging punt los gescheurd. Leren we het dan nooit? Bijboot aan dek of in de davits met harde wind! Ook knalt er nog een schoot kikker van de bezaan giek af en overboord. (We varen met alleen bezaan en kleine fok) Oja en mijn wollen kleurige handschoen waait ook nog overboord! Kortom, moe maar voldaan hier in Axmar Bruk aangekomen. Wel moe van de adrenaline. We waren hier op de heenweg ook en het is een plek die met harde eind goed aan te varen is. Met 7,5 knopen stoven we nu het rotsjes gebied in. Goed opsturen en opletten met windvlagen tot 7. Dan wil het schip oploeven en meestal richting rotsjes hihi. Morgen rustdag! De zeearenden waren er trouwens ook weer. Blijft prachtig. De volgende dag zon, maar te koud om buiten te zitten

20 oktober. Dinsdag: Frisjes met natte sneeuw en weer 15 mijltjes zuidwaarts! Norrsundet. Woensdag tegen de verwachting in droog en weer 25 mijltjes verder Gävle.

Tsja, dat weet je als je in deze tijd van het jaar vaart! Gisteren bijgekomen van onze enerverende zeiltocht! De zon scheen de gehele dag maar toch te koud om buiten in de kuip te zitten: 3 graden.   Bovendien waait het of hard en de wind gaat pas liggen rond 1500 uur. Dat is te laat om nog te gaan varen, want het is hier nu om 1800 uur donker. Bij Axmar brukhier wordt de kade vernieuwd. Mooi met balken en met traditionele verbindingen. 

De route vandaag behoorlijk binnendoor. We wilden ook nog door de nauwe doorgang bij Gasholmen, maar de boeien waren weg zodat we het niet aandurfden. Dan maar om het eiland heen! In de gasthamn worden we hartelijk welkom geheten en geholpen. Ze zijn hier ook aan het werk met grondmachines. Dat moet natuurlijk voor de vorst/sneeuw komt. Ondanks mijn nieuwe winterzeilpak toch beetje koud gekregen van het stil buiten zitten sturen. Ik moet iets bedenken zodat ik geen koude voeten krijg. 

21 oktober. Met een kalm zeetje naar Gävle. Weer 25 mijltjes.

Morgen maar mijn bergschoenen aan die ik van Kitty gekregen heb. Morgen naar Gävle en daar weer even blijven! ‘s Ochtends lag er wat sneeuw op de boot en de steigers, maar die was snel verdwenen. In de middag een stadswandeling van internet gedownload. 

Gävle (soms ook Gevle geschreven, verouderd Gefle) is een Zweedse stad in het landschap Gästrikland en de provincie Gävleborgs län. Het is zowel de hoofdstad van die provincie als van de gemeente Gävle. De stad heeft 68700 inwoners (2005) en een oppervlakte van 4179 hectare. De stad ligt minder dan 200 km ten noorden van Stockholm. Ieder jaar in de kersttijd wordt in het centrum een grote bok van stro opgezet: de Gävlebok. Deze werd bijna elk jaar uit baldadigheid in brand gestoken, maar die traditie sterft uit omdat de bok wordt behandeld met brandwerend materiaal.

In 1446 werd de stad stadsrechten verleend door Christoffel III van Denemarken, wat het een van de oudste steden van Norrland maakt. In het verleden was het een haven waar veel hout verscheept werd, later is het een opslagplaats voor aardolie geworden.

Het is een mooie stad met veel groen, oude houten villa’s en veel pakhuizen, die zoals overal gerenoveerd worden. We lunchen gezellig met een wijntje erbij voor 12 euro per glas. Ach, wat kan schelen, zegt Meine. Overigens geven we erg weinig geld uit deze reis. Er zijn gewoon weinig gelegenheden zo in het najaar. We zijn al blij als we 1 keer per week boodschappen kunnen doen en alle restaurantjes aan havens zijn gesloten. We maken wel veel gebruik van onze “Little Big Egg”, die staat vastgesnoerd op het achterdek en Meine is er al zeer bedreven in. Wel koop ik bij de Zweedse equivalent van de Bever “Naturkompaniet” een paar waterdichte en tot -50 graden warme laarzen met goed profiel van het Zweedse merk “Polyver”. En dat is maar goed ook, want een paar dagen verlies ik van beide bergschoenen plots de zolen. Die waren dus toch wat ouder dan gedacht. Als het bijna donker is krijgen we 2 mannen van de Kustwacht aan boord. Aardige lui en ze willen vooral de papieren van Duca zien en later onze paspoorten. We hadden haar bij de douane moeten aanmelden, toen we in Zweden aankwamen, maar ze doen er niet moeilijk over. We kwamen trouwens Zweden binnen via Utklippan, het onbewoonde eiland en daarna pas een week later in een plaatsje, waar het misschien had gekund in Arkosund!

23 oktober – 27 oktober. Stukje op de motor werd 34 mijl zeilen in het zonnetje. Koers onderweg bijgesteld richting Ångskårklubben

Met sneeuw op de steigers vertrokken we vanmorgen. De zon kwam door en het plan was 22 mijltjes naar Sikhjälma. Echter onderweg besloten dit haventje niet aan te doen: lager wal en er stond behoorlijke zeegang. Niet verstandig! Snel via mijn geweldige Navionics app, die direct een route berekent en niet zo ingewikkeld doet als onze plotter, een nieuwe plek gezocht aan de oostkust: beter aan te varen met NW wind. Het werd Ångskårklubben. Prachtig baai met pier om aan te leggen. Om 1700 uur kwamen we aan na heerlijk zeilen en net voor zon onder!

Buiten in de kuip nog in onze warme zeilkleding glühwein gedronken tot het met een prachtige sterrenhemel en een eerste kwartier maandje te koud=vochtig werd! We hebben de Dickinson nog niet aan alleen de Eberspacher in de ochtend en avond. Er komt Maandag zuidenwind en dan wordt het hier weer 12 graden. We blijven een dagje op deze prachtige plek want onverwacht is er elektriciteit en douche open. Jimmy van de haven gebeld, maar die nam niet op. Dus vooralsnog geen havengelden afgedragen. Best ok hier op maandag morgen. Heerlijk weekend hier gehad en mooie ontmoeting met een Nl/Zweeds stel (Frank en Ewa) uit Uppsala. Smaakt naar meer! Zij stookten een vuurtje en nodigden ons uit voor worstenbroodjes. Heel gezellig en we houden contact. Vanmiddag een mooie wandeling gemaakt aan de andere kant van de baai. Langs oude boerderijen en veestallen. Als we vertrekken doneer ik 400 kronen in een enveloppe in een vochtig kastje. Hoop dat ze niet vergaan zijn, voordat ze gevonden worden. 

Het was een prachtig plekje hier en daarom bleven we langer dan verwacht. (Frank en Ewa hebben we half december bezocht in Uppsala. Het voelt heel goed en vertrouwd met hen. Frank kookte Indonesisch voor ons. Zij hebben een heel grote smart TV en we hebben gezamenlijk mijn films op YouTube van onze reis rond Engeland in 2014 bekeken. Bizar om je eigen films te zien op zo’n grote TV. Echt prachtig al zeg ik het zelf)

27 oktober. Vandaag toch nog mooi de helft van de 16 mijltjes kunnen zeilen naar Öregrund.

Net genoeg wind en precies een mogelijke koers. Het is hier lekker weer: droog beetje wind kracht 3 uit het zuiden dus aangenaam temperatuurtje: 12 graden. Zon gaat hier even na 1600 onder maar nog wel vroeg op: vanmorgen 6.54 uur. 

28 oktober. 21 mijltjes van Öregrund naar Grisslehamn.

Wist vooraf niet dat hier de grote veerboot naar Åland vertrekt. Gelukkig kwamen we niet tegelijk aan hihi! 1 uurtje gezeild en de rest op de motor. Het laatste stuk over een knobbelig zeetje met een paar buien. Het laatste stuk voor de haveningang 1 mijltje afgesneden en tussen de rotsjes door. 6 meter diepgang maar toch spannend, vooral als je er op afvaart met de nodige golfslag. Als we eenmaal liggen aan de kade begint het te regenen. Even later komt de havenmeester langs. Lang geleden dat we er 1 tegenkwamen. Zojuist leuk wandelingetje gemaakt en het atelier van de kunstenaar/schrijver Albert Engström bezocht. Staat eenzaam op een klif met prachtig uitzicht: de natte droom voor eenieder die nu vanwege corona thuis moet werken.

29 oktober. Kalm zeetje ten oosten van eiland Väddo.

Zonnig dagje ook. Door het kanaal waar ik eerder een vraag over stelde wordt het niet (met mast zijn we 18,5 meter), maar het is ook niet nodig want prachtig weer en ZW windje 3. Dus in de beschutting van het eiland. Op weg naar arholma waar we 22 augustus ook waren. Echter onderweg een mooie ankerbaai gevonden: Bofjärden. We liggen hier nu met bladstil weer en een bijna volle maan. Nog ongeveer 55 mijl naar onze winterligplaats, maar waarom haasten nu het nog zo een lekker weer is? We kunnen nog lang genoeg in een haven liggen deze winter😊. 

We liggen nu voor anker in een baai. Meine gaat nog iedere ochtend over boord in 8 graden water en ik af en toe zoals vandaag met de zon erbij. Daarna aan dek mijn haren gewassen met warm water uit de boiler. Zoals het er nu uitziet komen we voorlopig niet naar Nederland. Het is hier beter qua Corona. 

30 oktober t/m 4 november: 3 nachtjes in 2 verschillende ankerbaaien. Bofjärden en Tofladen en 3 nachtjes in het leuke stadje Norrtälje.

Beide ankerbaaien op het eiland Björkö en mooi beschut. Toen de wind aantrok, Windy gaf harde wind tot Windkracht 7 uit het zuiden aan en veel regen, zochten we de beschutting van een het stadje op. Mooi “geparkeerd” aan de hoge wal van een steiger en zeer welkom geheten door de mensen van het restaurant. (De eigenaresse maakt later een prachtige foto van ons schip bij zonsopgang, zoekt contact via facebook en stuurt me de foto. Die gebruik ik later als nieuwjaarskaart!) Mocht de stroom het niet doen, dan kunnen we van hen aftappen en als we water nodig hebben… Kortom een leuk plekje voor een goede “zondagmiddaglunch”. Het gaat inderdaad hard waaien en dus fijn dat we hier liggen. De gasthamn is volledig gesloten nu. NOrrtÄlje is een leuk plaatsje met een mooie historie. Het werd gesticht in 1622 en de geschiedenis van de stad is goed gedocumenteerd. Op informatiepanelen kun je verhalen lezen over de gebouwen en de voormalige bewoners en je kunt ook een rondleiding door de stad volgen onder leiding van een gids. In het begin van de 20ste eeuw was het bekend als kuuroord vanwege geneeskrachtige modder. Het buitenbadhuis is helaas verdwenen. Men is nu bezig de noordkant van de haven volledig te renoveren met nieuwe moderne gebouwen, restaurants etc. een beetje zoals is Gävle. Het is een mooi plaatsje met veel oude houten gebouwen ook goede winkels. We “scoren” hier een stoer juten kleed voor op de grond in onze deckhouse. We drinken koffie en Meine eet een taartje bij café Hörnan uit 1912 en kopen daar ook heerlijk brood. In de middag maak ik nog een lange wandeling door het stadje om foto’s te maken. Meine gaat met het bootje vissen. Hij houdt goede hoop. De rivier staat erom bekend dat er veel vis zit. Tijdens mijn wandeling zie ik inderdaad heel veel hele kleine visjes proberen tegen de stroom in te zwemmen.

5 en 6 november: op de motor tegen harde wind in. Lidön en Högmarsö. Van een onaantrekkelijk eiland naar een schitterende ankerplek.

Nog steeds rustig stil weer. Wel varen we regelmatig op de motor. LidÖn verlaten we na een nachtje. We hebben een wandeling gemaakt door een soort afbraak-bos. Heel veel omgehakt en laten liggen om te rotten. Waarom? Geen idee. Het plekje aan de ponton was wel ok. We konden precies op de kopse kant liggen met een aantal lijnen uitgebracht naar ogen op de kade. Met weinig wind is dat wel verantwoord. 

We zoeken de laatste tijd nog een paar mooie plekjes voordat we naar onze winterligplaats in Saltsjöbaden gaan. Het is nog mooi weer, dus waarom niet? Nu we weer in het scheren gebied van Stockholm zijn gebruik ik een zeer handig boekje, gekregen van een zeiler toen we in Lustholmen (start van de Högakusten) lagen. Het is van de Svenska Kryssarklubben en uit 2020. De jongen gaf het weg omdat hij zeker weet, de komende tijd niet naar Stockholm te varen. Enorm aardig! Het geeft van totaal 60 plekken uitgebreide beschrijvingen: luchtfoto, kaartje met dieptes, overzicht van beschutte windrichtingen, afstand tot een volgend plekje, plus en minus en hoe aantrekkelijk het is met kinderen. Zo vind ik een mooie beschutte baai aan de noordkant van het eiland Högmarsö. Door het langwerpige karakter van de baai liggen we nog een paar uur heerlijk “met de zon in de kuip”. Goed uitgekiend dus.

6, 7e en 8 november: onze privé plek met “illegaal” afgetapte stroom van het badhuisje. Kyrkogårdsön!

In het gidsje vind ik een mooi plekje net naast de “snelweg”, waar alle grote cruise schepen voorbij komen. Een klein eiland met daarop het fort Siaröfortet, dat gebouwd is direct na WO1, met de bedoeling de Russen tegen te houden. Wel indrukwekkend om overheen te lopen, want het fort beslaat zo’n beetje het gehele eiland. Nu is alles gesloten en als wij aankomen is men net de laatste dingen aan het opruimen. Elektriciteit is er dus helaas niet meer. Gelukkig ontdek ik het badhuisje naast de ponton waar we liggen. Daar brandt een lamp en is ook een stopcontact. We hebben ook een grote haspel aan boord, dus dat is snel geregeld. Ik zoek nog overal naar een brievenbus om in ieder geval de stroom te vergoeden, maar alles is hier hermetisch afgesloten. Vanwege deze voorziening en het mooie weer, blijven we hier 3 nachtjes. Ook ik ga deze dagen in de ochtend even te water bij het badhuisje, dat heel erg privé voelt. Heerlijk!

9 t/m 11 november. Korte afstanden op de motor. Vaxholm en Wasahamnen.

Vaxholm kiezen we uit omdat de supermarkt en de Systembolaget hier direct aan de kade liggen. Lekker gemakkelijk. Uit eten doen we deze keer toch maar niet. Even geen zin in. Het is behoorlijk wennen in deze “stad”. Veel auto verkeer en veerboten. De gasthamn is volledig gesloten. Zelfs de elektriciteit is afgesloten. Dat hadden we niet verwacht. De in de supermarkt gekochte verse pizza kost ons 35% van onze stroom aangezien de elektrische oven behoorlijk veel tijd vraagt. Afijn morgen naar Saltsjobaden! Of toch niet? Ik wil eigenlijk wel graag het centrum van stockholm per boot zien, dus we varen naar Wasahamnen. Daar krijgen we een warm welkom. Er liggen hier aardig wat jachten voor de winter. Onder anderen een Nederlands stel Frank en Lucy met een mooie stalen spitsgatter van ongeveer 36 voet. De Festina Lente.

13 november. Nou nog eentje dan; een mooi ankerplekje. Napoleonviken

Na de afgelopen week ons mooie privé eiland (op een mooie avond zelfs nog borrelen in de kuip) verlaten te hebben lagen we een nachtje in Vaxholm en 2 in Wasahamnen/Stockholm. Erg leuk. De havenmeester aldaar bood ons ook een winterplek aan, maar we houden ons toch bij Saltsjöbaden. Ook vanwege de afspraak die we daar gemaakt hebben. Liggen we dan nu in onze winterligplaats? Nee dus. Toch nog een mooi ankerplekje gevonden: Napoleonsviken! Heerlijk rustig tussen de hoge rotsen. Op dit moment regent het. Dat is lang geleden. Vanmiddag benut om de “statistieken” van deze reis bij te werken. Zie de screenshot. De komende tijd ga ik al het foto/filmmateriaal verwerken tot ik denk 2 filmpjes. Er waren nog zulke prachtige dingen te zien op de terugweg vanaf de Högakusten!

15 november – 7 december. Settelen voor de winter in Saltsjöbaden

Wij zijn ons hier aan het installeren. We liggen hier heel erg beschut direct aan de steiger, dus fijn. De harde wind van een paar dagen geleden hoorden we wel, maar liet ons beschut door de andere schepen. Wel gaan we binnenkort op andere boten wat lijntjes vastzetten hihi. Die klapperen nogal. Wat wederwaardigheden:

  • Dat betekent in Nacka dekzeil en een klein olie gevuld radiator (deckhouse kan in de winter koud blijven vandaar) gekocht 
  • Bijbootje leeg laten lopen en opbergen
  • Het internet hier wordt gerepareerd, want was kapot.
  • De propellers die onder de boot worden geïnstalleerd als het gaat vriezen liggen al klaar. Service van de haven.
  • Inmiddels weer aardig wat wassen gedaan. Blijft open direct aan de haven
  • We kunnen ook onze fietsjes en andere spullen opslaan in de doucheruimte. Daar wordt nu het water afgesloten, dus wc en douche binnenkort 500 meter verderop in het regattacenter. Daar kunnen we ook gratis sauna gebruiken.
  • Er zijn hier een paar boten bewoond en er komen veel mensen dagelijks langs wandelen dus dat is leuk voor een praatje.
  • Ik heb ook 10 minuten fietsen hiervandaan een heel goede bakker gevonden. Verdere boodschappen met de trein of fiets naar Saltsjöbaden (vroeger Tippen genaamd) winkelcentrum
  • Auto kopen blijkt vooralsnog lastig, want vast adres nodig voor verzekering en belasting. Maandag 4 uur in het ov gezeten en 12500 stappen gezet om in een wijk NO Akersberga van Stockholm te komen. Daar autodealers maar duur. We doen het nu per ov, fiets en gaan eventueel auto huren als we wat langer weg willen.
  • Tent over de giek gemonteerd. Houdt het totnutoe goed. Afwachten hoe het is met harde wind. Ook tijd genomen om nieuwe hoesjes voor onze lieren te maken op de naaimachine.
  • Erg jammer dat we dit jaar de kerstmarkt en niet mee gaan maken. Doen we normaal nooit, maar hier leek het me wel leuk.

Blog 7: 28 september – 14 oktober, Cestlavie zwerft in zeer rustig tempo van de Högakusten richting Stockholm: Sorakersviken t/m Skärså en Storsand: 139 mijl.

Comments 2 Standaard

30 november Stockholm. Eindelijk weer een update van ons. Een korte samenvatting van de youtube film hieronder.

De afgelopen 2 weken hebben we ons hier in Saltsjöbaden voor de winter geïnstalleerd. Dat kostte even tijd en aandacht! Nu dus de één na laatste van dit jaar! Een nieuwe Youtube film 8 en Blog 7. Zeilen in oktober langs de oostkust van Zweden. Af en toe leek het wel lente. Dit eerste deel van onze terugreis naar Stockholm t/m 15 oktober laat zien dat het weer hier nog heel goed kan zijn. Heel rustig aan zwerven we 137 mijl in 14 dagen. Ook nu weer veel zeilen (iedere dag onderweg zagen we wel ergens aan de horizon een andere zeilboot) en zelfs af en toe zwemmen! Dierendag voor Duca gevierd. Prachtige plekjes weer en zoveel mogelijk andere dan op de heenweg: Sörákersviken waar we succesvolle vissers ontmoeten, Alnö, Juniskär in zeer mistige omstandigheden, Skatan waar men de boeien al uit de smalle vaargeul had weg gehaald en waar we forse overnachtingprijs moesten betalen, Mellanfjärden voor de 2e keer deze reis en daar dus 4 dagen in de regen, het kleine haventje van Hölick, waar we net een “illegaal” plekje vonden op de plek van de reddingsboot, Borka met een COÖP op afstand dus of de fietsje boodschappen doen. Mooie wandeling gemaakt in wat onderweg leek op een sprookjes- of trollen bos. Let maar goed op de foto. We bleven hier een paar dagen. Leuk was ook hier een mini museum met oude houten vissersbootjes en een heleboel buitenboord motoren. Ook prachtig weer en een vlucht kraanvogels die in een dubbele V overvlogen, Skärså, waar we warm onthaald werden en gratis mochten liggen. De visboer was open en dus heerlijke gerookte vis gekocht. En uiteindelijk op een lenteachtige dag tussen de rotsjes door gezeild richting Soderhamn. 

28 september. Zomaar onverwacht een koude maar perfecte zeildag. Sorakersviken

Vanmorgen droog, maar laaghangende bewolking. Wel een noorden wind kracht 3 ongeveer. Eerst maar even Duca uitlaten en onderweg bij The Espresso house een pond vers gemalen espresso voor mijn machientje gehaald. Kon ik nergens krijgen en was bijna op. Toen met Meine samen toch maar weer een paar “kartonnetjes” ingeslagen en hijzelf daarna 10 liter koelvloeistof voor de motor gescoord. Härnösand is een plezierig stadje, lekker relaxed en alles wat je nodig hebt aanwezig. Gisteren bij de LIDL een nieuw boodschappen karretje gekocht en de oude aan een zwerver gegeven, die hier een paar keer per dag de vuilnisbakken komt checken. Hij was er enorm blij mee.

We vertrekken pas om 11.15 uur. Het is droog en we hijsen direct de zeilen als we vrij water hebben. De motor moet er nog wel even bij en we varen dicht langs de kust voor het zicht. Uiteindelijk zeilen we 25 mijl naar de baai van Sorakersviken. Geen zicht tijdens het zeilen, maar het gaat prima. Het zeilen zonder zicht gaat mij nooit zo goed af. Soms ben ik mijn oriëntatie helemaal kwijt. Je stuurt op de plotter en aangezien die staat op “Noord” en wij nu “Zuid” varen moet ik continue denken hoe te sturen.  Ook even een paar mijl “voor de wind” gekruist omdat pal voor de wind ondoenlijk is gezien de deining. Om 17.00 uur leggen we aan de steiger waar je normaal met achterboei gaat liggen. Een prachtig plekje met een compleet nieuw clubhuis met alle voorzieningen.  Nu wel op slot natuurlijk. Meine is nu onze green egg aan het aansteken. Straks kippenbouten erop met gepofte aardappels en gegrilde groente. Zo besparen we ook weer elektriciteit! Dit was weer zo een cadeautjes dag. Niets verwacht en veel gekregen. Misschien blijven we hier wel een dagje voor een wandeling.

29 september. 4 gevangen vissen plus 1 zalm. Sorakersviken

We zijn 2 nachtjes blijven liggen in deze mooie baai. Nieuwe steigers en een geheel nieuw clubhuis. Wel alles op slot en dus ook geen stroom, maar een mooi plekje. Om onze stroom te besparen (zoals jullie weten alles elektrisch hier aan boord en inductie koken) steekt Meine op de eerste dag de green egg aan. De kippetjes zijn heerlijk. De zonnepanelen laden nu slechts 10 watt op en dat is te verwaarlozen.

De 2e dag miezert het en ik lees veel. Er komt een klein bootje met twee mannen aanvaren. Zij zijn degenen die de vis gevangen hebben, dat snap je wel. We maken een praatje en volgens hen kan vissen vangen nu echt alleen met een fijnmazig net. Ik proef wat van de verse rauwe kuit en het heeft niet veel smaak. De visser gaat het later thuis met kruiden verwerken tot homemade kaviaar. De vissen zullen gerookt worden.

Gisteren aten we restjes en dus snel klaar met koken. Om niet al om 19.00 uur in bed te liggen, pak ik er maar eens een dvd’tje bij. “As it is in heaven”, mooie Zweedse film die we al gezien hebben. 

30 september. Zo dicht mogelijk langs de rotsjes, want Meine wil een vis vangen. Op weg naar Alnö

We varen vandaag op de motor. Geen wind, maar wel droog stil weer. Bij de uitgang van de baai wil Meine toch nog een keer de “reel” met de paravaan gebruiken. Ik vaar met weinig snelheid zo dicht mogelijk langs de rotsjes. Daar zit namelijk “De Vis”. Als de dieptemeter 1,60 aangeeft (we steken 1,50 en we weten dat we dan nog 20 cm speling hebben. Zo staat onze meter afgesteld) geloof ik het wel. Ik vaar naar dieper water, maar de haak is vast blijven zitten. Heel voorzichtig manoeuvreren zorgt er voor dat de lijn niet breekt en alles heelhuids binnen komt. Zonder vis natuurlijk! We varen met weinig zicht op de motor om het eiland Alnö heen. Het is geen aantrekkelijk traject. Industrie, verlaten fabrieken en vervallen steigers. Wel fotogeniek, dat dan weer wel. We leggen aan in het haventje uit ons gidsje, maar het blijkt geen gasthamn. Toch mogen we blijven liggen en zelfs gratis elektriciteit gebruiken. Erg aardig dus. We hoeven niets te betalen. Als het donker is maak ik een foto van de grote hoge brug waar we onderdoor gevaren zijn. Even later verdwijnt hij in de mist.

1 oktober in dichte mis de ingang van een baai vinden tussen alle rotsjes door naar Juniskär

Geen enkel zicht en de grote tanker, die ons voorbij vaart is echt alleen via AIS te zien. Ik wijk uit zodat ik niet meer op de officiële vaarroute vaar. Zo kan hij ruim passeren. Geheel op de plotter varen we de baai van Juniskär binnen. Omdat we niets kunnen zien, besluiten we voor anker te gaan.  

Dat blijkt maar goed ook, want er is hier niet veel om aan te leggen, ontdekt Meine als hij Duca uit gaat laten. Slechts kleine vermolmde steigers. Onderweg hiernaartoe krijgen we gezelschap van 2 kleine Goudhaantjes, die een plekje zoeken om uit te rusten. Mooie klein vogeltje met gele streep op de kop. Leuk, de eerste zeilboot van mijn ouders heette “Goudhaantje”.

2 oktober 15 mijltjes lekker zeilen met NO 3 en goed zicht naar Skatan.

Vanmorgen is het opgeklaard, maar nog geen zon te zien. Wel een goed windje om naar het zuiden te varen. Ik wil graag naar Skatan. We varen naar binnen de route in, maar zien al snel dat alle boeien voor de winter al verwijderd zijn. Weer via de plotter gaat het goed. Het zijn hele smalle doorgangetjes. Twee aardige mannen wachten ons op en we kunnen langszij aan de steiger. Er wonnen hier permanent 63 mensen. In de zomer veel meer, want het is een populaire plek. We moeten het normale tarief van 130 kronen betalen, terwijl alles verder dicht is. Wel krijgen we stroom gelukkig. Ik film een zwanenfamilie, waarbij het mannetje een indringer verjaagt. De volgende morgen als ik wil afrekenen is het 160 kronen geworden, maar dat voorstel lach ik met een glimlach weg. 

3 t/m 7 oktober. De 4e verregende en verwaaide dag in mellanfjärden! Wat doe je dan?

Brood bakken, lezen heel veel lezen, een wandelingetje in de miezer. Vandaag echt heel erg qua regen, maar het fruit is bijna op. Dus na 2 uur komen Meine en Duca volledig verzopen weer aan boord: met resultaat! Mijn kanjers!

Uiteindelijk liggen we dus 5 dagen hier. De 5e dag is het droog, maar het heeft hard gewaaid en de zee zal nog onstuimig zijn. En bovendien zuidenwind en er dus geheel tegen in. 

De afgelopen dagen hebben we, naast veel lezen, brood gebakken, mijn speciale waterdichte en warme Norway pak opgezocht, Meine maakt de Dickinson schoon voor als we deze moeten aansteken. Totnutoe voldoet onze Eberspacher nog prima. Alleen in de ochtend even aan en later op de dag een keer. Ik heb toch drie wasjes gedraaid, nadat ik ontdekte dat de droger bij de camping het wel doet. Die bij de haven is oud en kapot. De faciliteiten bij de camping zijn echt prachtig. Alles is open, de keuken is ongelooflijk luxueus: oven, magnetron én vaatwasmachine. Even denk ik nog deze te gebruiken, omdat een aantal van onze spullen en ook de filters uit de afzuigkap vies worden. Toch maar niet, dat komt wel een keer komende winter. We besluiten morgen weer verder te varen. Ik verzamel al het Zweedse cash dat ik nog heb (340 kronen) en stop ze in de enveloppe met een briefje erbij dat als ik meer (officieel 180 kronen per dag) moet betalen ze me kunnen berichten. Er zijn hier wel mensen, maar de receptie van het hotel is verlaten. Wel open en ik begrijp dat gasten ook gewoon een sleutel kunnen pakken.

We hebben ook nog een gesprek met een stel dat op het eilandje woont. Kunnen daar niet het hele jaar zijn, want als het vriest en het ijs niet betrouwbaar is, kunnen ze er niet vanaf. Dan wonen ze in Sundsvall. Als we de volgende dag vertrekken en ik zoek naar hun roeibootje, komen ze beiden naar buiten en zwaaien uitbundig. Ik bedenk me dat dit best een leuk contact was en dat we ook wel toenadering hadden kunnen zoeken met ze de afgelopen dagen. Toch hebben we dat niet gedaan. Mooi wel, dat zo een ontmoeting genoeg voor me is.

8 oktober. Een lichte streep aan de einder en dan eindelijk de zon die doorbreekt. Voor één dag. Op de motor naar Hölick

Voordat we kunnen varen, moet eerst de zware last van het regenwater in de bijboot eruit. Dat hebben we gisteren gedaan, door het bootje scheef op te hijsen en leeg te laten lopen. Genoeg om een watertank van een gemiddeld zeilschip te vullen. En lekker ook waarschijnlijk. Het water dat ik 22 september uit de bron bij Mjältön haalde (3 flessen vol) is nog steeds lekker.  

We vertrekken om 9.45 uur (vroeg voor ons doen) en hebben ongeveer 25 mijl te gaan. Op de motor en tegen de wind in. Gelukkig is de zee inderdaad wat tot rust gekomen. 

Ik zit 5 uur in mijn warme pak buiten aan het stuurwiel en de gedachten fladderen door mijn hoofd. Op de heenweg zijn we hier ook geweest en het is mooi om te merken dat de fysieke herinneringen terugkomen als we langs bepaalde plekken varen. Bijvoorbeeld die van 5 september:

Wat een prachtige zeildag was het. Met alleen de kluiver en de bezaan eerst tussen de eilandjes door en dan buitenom het grote schiereiland Hornslandet om. Op zee gaat het even ruig met behoorlijke golven, maar dan komen we onder de beschutting van de kust. ZW 4-5. We zeilen door een nauwe smalle sund ten zuiden van het eilandje Balsun door.

Nu varen we dus in de andere richting en ik herinner me dat een maand geleden hier op de kust allemaal vuurtjes werden gestookt. Ook nu weer varen we langs het schiereiland en in de verte zie ik een lichte streep aan de einder. Terwijl er boven land een grote streep mist lijkt te hangen. Laaghangende bewolking, die gelukkig niet de zee op drijft. Dat lijkt wel de zon en ja hoor als bij de haven aankomen schijn te zon volop. Wel krijgen we eerst nog even een buitje als we de kaap ronden. Mijn pak is dus echt waterdicht. Onderweg zien we toch nog weer een ander zeiljacht.

Het haventje van Hölick blijkt niet echt geschikt voor ons. Hele kleine drijfsteigertjes met smalle boxen. De enige plek is een drijvende steiger met een groot bord: “No admittance to yachts”. We gaan er toch maar liggen. Ik ben best moe van het sturen de gehele tijd, maar besluit toch even een wandelingetje te maken met Duca. Het is een mooi plekje met ook nog een duin gebied en een groot strand. Nu de zon zo mooi schijnt en er tegelijkertijd dikke wolkenpartijen zijn, ga ik een 2e keer lopen met mijn camera. Het licht is prachtig.

9 – 12 oktober. Tijd om te vertragen. Borka.

Vannacht weer veel regen en ook vanmorgen nog. We besluiten de ergste buien af te wachten en dan naar Enånger te varen, hier 13 mijltjes vandaan. Voordat we vertrekken heb ik nog een leuk gesprek met Bjorn en Annika, die even naar onze boot komen kijken.

We vertrekken rond 12.00 uur vanaf Hölick en het is zo goed als droog. Aan de wind motor zeilen naar de sund tussen de eilanden Agön en Kråkon door. Daarna halve wind nog een mijl of 8 naar het haventje. Helaas is de wind helemaal weg gevallen. Onderweg wel prachtige luchten met onheilspellende wolken. Het is druk in het haventje van Borka. Het is een vereniging en iedereen is druk bezig met het schoonmaken en aftuigen van zijn schip. Morgen komt er een grote kraan en gaan ze alle op de kant. 

De zonsopgang de volgende ochtend is prachtig. Het wordt een heerlijke dag. Wat hebben die watersporters hier een geluk dat juist vandaag hun boten op de kant gaan. Het lijkt wel lente! Wij gaan op de fietsjes boodschappen doen bij de Coöp. Zo 1 keer per 14 dagen is genoeg. Daarna een mooie wandeling. Het is nog zo’n 180 mijl naar onze winterligplaats in Stockholm en daar willen we niet voor 1 november aankomen vanwege het grote verschil in kosten. In de zomer per dag zo’n 48 euro voor onze lengte en in de winter voor 6 maanden totaal 1000. Bovendien genieten we hier nog enorm en willen zoveel mogelijk leuke plekken aandoen. Wel gaan we nog weinig voor anker aangezien we onze zonnepanelen niet echt opladen meer. De dagen worden korter maar het valt nog mee: het wordt licht rond 6.15 uur en donker iets voor rond 18.30. De komende dagen krijgen we noordenwind dus dat is handig. We hebben wel enorm geluk gehad met de wind. Op de heenreis veel kunnen zeilen vanwege zuidenwind en hopelijk de komende dagen ook weer.

13 oktober. Eindelijk weer een stukje zeilen. Naar Skärså 16 mijltjes.

Vanmorgen strak blauwe lucht en dan heb ik ook wel zin in een “dipping in and out” ervaring. Als je er eenmaal uit bent is het heerlijk, die tinteling van het 10.5 graden koude water. 16 mijltjes gevaren waarvan 3 uur zeilen en 1 uur motor. Net buiten op zee bij de eerste rosten 2 “White tailed eagels” gezien. De wind nam af en de zee werd daardoor rommelig. Gaandeweg de dag meer bewolkt, maar geen regen. In Skärså worden we zeer warm welkom geheten. De havenmeester had ons zelfs al opgeroepen op de marifoon om te waarschuwen voor de ondiepe toegang. Hier staan de boeien nog wel dus het viel mee. We hoeven niet te betalen, daar is het nu te laat in het seizoen voor. Wel krijgen we gratis stroom. De aardige man belt ook even de plaatselijke visser Dennis en we wandelen er even heen. Hij is haring aan het roken en morgenochtend kunnen we wat bij hem kopen. Het restaurant is helaas dicht, maar dat verwachtten we wel.

15 oktober. Het lijkt wel lente.

Vanmorgen rond 10.30 vertrokken en wat zijn wij een “mazzelpikken”, als ik het zo mag noemen. Het werd een stralende dag. Windkracht 3 uit het noorden en erg fijn nu we op weg naar het zuiden zijn. 12 mijltjes gezeild tussen de rotsjes en eilandje ten oosten van Storsand. Op de heenweg hier ook geweest en toen ook wind mee. Vervolgens rustig de diepe sund naar Soderhamn op voor de nodige boodschappen (lees bezoek aan Systembolaget). Het water staat hier wat lager, waarschijnlijk door de harde noordenwind een paar dagen geleden in het zuiden van de oostzee. 

Plan is om de komende dagen nog een mooie ankerplek te zoeken ten zuiden van het eiland Kusön, hier 23 mijl vandaan. Wel even de wind in de gaten houden, want die neemt weer toe over een paar dagen. Vanuit het westen dus voor ons aflandig.