De bijbehorende YouTube film “2024 Film 5 Cestlavie continues an arctic summer sailing NW coast of Vesterælen, Senja and Lofoten, vind je door te klikken op deze link: YouTube films Marianne van Iperen

15-18 juli. Wij liggen al drie dagen in het kleine haventje van Spildra.

Klusjes, nieuw filmpje maken en Meine vissen. Plan is midden december terug te komen en vanaf Trondheim vliegtuig ✈️ naar Tromsø en vervolgens met de veerboot. Ze hebben hier een leuk klein appartementje. Doel natuurlijk de walvissen zien!! Het is prachtig weer en ik maak schitterende opnames met de drone van de Kvænangen fjord, waar heel langzaam mist in drijft.

Zoefff, de Kleine Jager (roofvogeltje) scheert over mijn hoofd.

We maken een wandelingetje op het eiland. De vogels zijn alert en vliegen soms met een duikvlucht op me af. 

19 juli varen we naar Havnnes: Een koninklijke plek voor de nacht.

30 mijltjes op de motor vanaf Spildra. Prachtig tochtje met af en toe een spatje regen. Op de AIS had ik gezien dat het Noorse koninklijk jacht Norge hier rondvoer met de tender die af en aan hier naar dit haventje voer. “U hebt de koningin net gemist”, zei de aardige dame die ons opving. “Ze komt hier vaak, dit jaar al voor de 6e keer”. Deze handelsstad is een privé haven, maar we mogen blijven liggen. Wel voor de somma van 30 euro! Al weken blijft het licht en gaat de zon niet onder. Hier op deze breedtegraad pas op 26 juli. Daar kun je de klok op gelijk stellen. Ik droom dat ik thuis ben. Mijn moeder leeft nog en ligt in het grote bed te slapen. Ik loop naar haar toe en vraag: “Mag het licht uit?”. Ik slaap niet zo goed hier en word soms wel ieder uur wakker. Soms neem ik paracetamol en doe ik mijn oordoppen in. Dat helpt. Maar klagen? Nee hoor, het is zo’n bijzondere ervaring! 

20/7 Gletsjers all over the place en een dag vol wildlife.

Rendier, zeehondje, white tailed 🦅, dolfijntje, een kabeljauw die net gevangen werd. We zijn op weg naar Grunnfjorden.  Mooi tochtje vandaag dat begon met een rendier vanaf onze ⚓️ plek. Vannacht om 00.39 uur een prachtige zonsondergang van een zon die nog steeds niet onder gaat. De volgende dag varen we verder, nog steeds langs de “buitenkant” van de Vesterålen. Dit is alleen aan te raden met goed rustig en stabiel weer. 

21 juli. Schitterende ankerplekken. Sandvær en Risøya

Een wit strand, schelpjes en glashelder water. En wat opvalt: geen plastic afval! Tweemaal vlieg ik met de drone en ook nu zijn de opnames prachtig. De scholeksters vinden het niet zo leuk en vliegen rakelings langs de drone.

23 juli. De beschutting gezocht van een steigertje in de plaats Sommarøy.

Eerst liggen we een nachtje met de Orion van Claudia en Albert gezellig in de baai, maar als het weerbericht slecht wordt, zoeken we de beschutting van het haventje. Nou ja haventje: 1 gammele steiger met geen elektriciteit, maar ook geen mogelijkheid om te betalen. (leuk trouwens dat de het woord “gammle” in het Noors “oud” betekent. Het regent en het waait behoorlijk. De afgelopen dagen waren warm, heerlijk en we verruilden het ene ⚓️paradijs na het andere. Witte stranden, azuurblauw water en ankeren op zo’n 5 meter. Met de drone vliegen is een beetje spannend vanwege de vogels die er voorbij scheren. Morgen is het weer beter en gaan we de westkust van het eiland Senja verkennen. 

24 en 25 juli. Bofkonten zijn we!

Eergistermiddag hield om 12.00 uur de regen al op, dus varen naar de noordwestkust van Senja. Prachtige ruige rotsen en kliffen. Niet kunnen zeilen helaas want geen wind en door de harde wind van gisteren behoorlijke deining. Buiten blijven sturen is voor mij dan een voorwaarde om niet zeeziek te worden. Overnacht in de industriële vissershaven Senjahopen. Weinig sjeu, niet duur (met Go Marina app!) en verder niets te beleven. Prima, we hadden gisteren boodschappen gedaan en verder niet veel nodig. Gisteren om 9.30 (vroeg voor ons😜) vertrokken naar Gryselfjorden 24 mijl verderop. De zee een stuk kalmer en net genoeg wind om 4 uur te zeilen. Het werd wat tricky toen we bij de ondieptes kwamen. Wel leuk om zo nauwlettend te varen. Het wordt dan tenminste niet saai! Goed opletten en sturen want het werd vloed en daardoor zijn de “net onderwater rotsen” alleen te zien aan branding. Deze kust is vast niet altijd te bezeilen en in de winter moet het hier met harde aanlandige wind vreselijk zijn.

26 juli Ontmoeting en Aurore en Hugo

Ik houd op MarineTraffic hun zeilboot al een tijdje in de gaten. Ze hebben eind juni Trondheim verlaten. Aurore was ons maatje aan de steiger afgelopen winter. Gisteren zag ik dat ze best redelijk in de buurt zijn. Een dag afstand. Na app contact besluiten ze deze kant op te komen. Er is weinig wind dus het duurt wel even maar aan het eind van de middag ziet Meine ze aankomen. We besluiten gezamenlijk te eten en Hugo maakt een heerlijke curry. Wij dragen viskoekjes en rijst bij. Als ze aan boord komen, blijkt Aurore ook weer een cake gebakken te hebben met walnoten en appel! In de avond draait ze twee wassen in onze wasmachine. De volgende ochtend nemen we afscheid. Aurore omhelst Meine alsof ze een dochter is. Dierbaar dus! Leuk ook dat zij de komende winter ook in Trondheim zal zijn. Ze begint daar aan haar 3-jarige PhD. 

2 nachten in een “Hurricane Hole”

Zonder hurricane trouwens maar wel een plek gezocht om de vele regen die voorspeld is uit te zitten. We pakken de gratis te gebruiken mooringsboei van de KNBF Tot 10 ton, maar er is geen wind verwacht en bovendien zien we regelmatig 2-3 schepen aan 1 zo’n mooring liggen. We vertrouwen het wel! De volgende dag houdt de regen eerder op dan verwacht en we maken een tochtje met de dinghy. Dicht langs de rotsjes varend is dan mogelijk en prachtig. Meine gaat in de middag vissen maar heeft ook deze keer geen geluk. Ik werk mijn foto’s bij. Ik krijg erg veel positieve reacties op het nieuwste filmpje. In de eerste twee dagen al 437 keer bekeken! (18 augustus is de stand 911). In de loop van de middag verdwijnt de bewolking en is het ook nog eens bladstil! Met de telelens maak ik foto’s van de rotsen spiegelend in het water. Zoef Zoef hoor ik plotseling: 2 zeearenden vliegen vlak boven me naar de andere kant van de baai. Om echt scherpe foto’s ben ik net te laat.

“Look behind you”, de boodschap van fotograaf Dewitt Jones

Tijdens het fotograferen en filmen onderweg doe ik dat regelmatig en het levert vaak prachtige beelden op. Bijvoorbeeld als de zon op de rotsen schijnt.

Zalmfilets weer terug in de vriezer. 

Meine heeft al een tijdje geen geluk met vissen. Vanmiddag nog maar eens proberen. We zagen wat kleine vissersbootjes bij een ondiepte, dus daar maar naar toe. En inderdaad binnen de kortste keren een prachtige stevige makreel (800 gram). Die hadden we nog niet gevangen! Vervolgens weer beet: een klein knal oranje stekelig visje (via Facebook vertelt iemand me dat het een roodbaars is: erg lekker, maar oppassen voor de stekels) Deze gooide Meine terug maar het visje had het niet overleefd. Voer voor de meeuwen dus! Vervolgens verder richting Risøyhamn. Een betond kanaal, aangelegd in 1922 om het mogelijk te maken tussen de eilanden Andørja en Hinnøya te varen. Buiten de vaargeul minder dan een meter diepgang. Deed me denken aan Rügen.

32 mijl op de motor naar Stokmarknes. 

We komen weer op de route van de Hurtigruten. We komen ook weer af en toe een zeiljacht tegen. Boodschappen doen we hier en het Hurtigruten museum bezoeken. Zeer de moeite waard. Er ligt een oude uit de 50er jaren schip MS Finnmarken uit 1956 onder een moderne overkapping. Alles is ingericht zoals het was toen het schip in 1992 uit de vaart genomen werd. Tot een verpakking van Albert Heyn melkchocoladehagel! https://www.museumnord.no/en/our-venues/hurtigruten-museum/

Later op de dag komt de EB van Dirk en Inge aanvaren. We hebben hier afgesproken om na al het facebook contact elkaar nu eens echt te ontmoeten. Het klikt al vanaf de eerste avond enorm tussen ons en samen varen we naar een mooie ankerplek in de Jørnfjorden. De volgend dag helpt Meine Dirk over zijn schroom heen om te vissen en ze later ook de doden en schoon te maken. Hij vangt met 1 worp 5 prachtige makrelen. Beginnersgeluk dus! Het is een prachtige plek, spiegelglad water en de beide schepen komen mooi uit op de drone beelden. Dirk en ik hebben aangelegd bij een privé steiger, maar er was niemand om toestemming te vragen voor de drone. Sowieso film ik nooit boven huizen. Later komen er een aantal mensen aan om een praatje te maken. Het zijn de eigenaar een zijn familie. Ze zijn erg aardig en vertellen van alles over deze plek. De man is het oude familiehuis aan het opknappen om er later permanent in te gaan wonen. Hij wijst ons het wrak van een oude motorfiets in het heldere water: als jongen met een paar vrienden wilden ze eens kijken hoe goed die zou “splashen” in het water. Goed dus, maar opa en eigenaar was niet blij.

4 augustus. Wat een prachtige maar ook spannende plek. 

Er is behoorlijke deining op zee en tot op het laatste moment als we de kleine archipel invaren zet die door. Is dit wel een rustige plek om de nacht door te brengen hier aan de noordwest kant van Lofoten/Vestvågøya met uitzicht op de oceaan? Het eiland Borgvær, een piepkleine ankerplek (zandgrond op 3,5 meter) op een vogels reservaat eiland. (Na 31/7 mag je hier aan land). Alleen met heel rustig weer te doen. Rond 02.30 uur word ik wakker van de deining, want het is vloed en nog steeds licht. Ik kan me moeilijk oriënteren; het lijkt wel of we midden op zee liggen. Een beetje spooky, maar de ais laat zien dat we nog steeds op dezelfde plek liggen gelukkig. Volgende ochtend even zwemmen en dan de verlaten boerderij bekijken. Die blijkt opgeknapt te worden! 

Begin van de middag varen we toch weer door. Het voelt alsof de natuur ons dit plekje gegund heeft voor 1 nacht en we willen ons geluk niet tarten. Hopelijk vanavond genieten van een zon die in de zee zakt! Die gaat nu even na 23 uur onder en komt rond 0330 weer op. Het blijft de gehele nacht nog wel licht.

Mærvoll. Hulp van een lokale visser

De volgende dag zoeken we een beschutte ankerplek op die ik vind op de kaart doordat er een ⚓️ staat bij het gehucht Mærvoll. Wordt verder niet genoemd in een pilot maar blijkt een perfect plekje. Als we de sund invaren komt er met volle vaart een vissersbootje aanstuiven. Even opletten! Wat wil die nu? Ons het perfecte plekje aanwijzen dus waar we op 8 meter kunnen ankeren. Heerlijk rustig slapen dus en de volgende ochtend Duca even uitlaten. Ze loopt en klimt kriskras over de rotsen! Bijzonder is dat ze na een tocht in het gangboord zit te kijken: ze spitst haar oren. Wat ziet ze? Met de verrekijker zie ik een kleine donkere mink scharrelen langs de waterkant. Wat een ogen heeft dat beestje!

5 augustus. Vandaag varen we naar de oostkant van de Lofoten. 

Ik ben erg benieuwd hoe druk het daar zal zijn. Na alle afgezonderde natuurplekken zou het best nog wel eens wennen kunnen zijn! Afijn we gaan het zien. Eerst door de Sundstraumen en onder 2 bruggen en een kabel van 18 meter. Dat kan weten we rationeel, maar emotioneel voelt het toch altijd anders. Bij de Sund aangekomen film ik de stroming. Het is rond de getijde wissel dus zou mee moeten vallen. Toch niet helemaal! 3,5 knopen tegen en Meine moet secuur sturen in de smalle vaargeul langs de bakens. Dat doet tie goed! We gaan niet sneller dan 1,1 knopen, maar de motor is niet op volle kracht. We besluiten een ankerbaai te zoeken en die vind ik. Niet in een pilot, maar gewoon via het ankertje op de kaart. Prima rustig plekje. Genoeg stress voor 1 dag. 

Toch maar naar Reine, zo’n haventje waar je geweest moet zijn.

 9 mijltjes, geen wind en aardig wat deining, maar dan zijn we er. Er is ruim plaats aan de ponton. Het kost hier 400 Nok, dus rond de 33 euro en de duurste plek tot nu toe deze reis. Later wandelen we wat door het dorp en de ergste drukte is afgenomen. De dagjesmensen die hier in touringcar bussen worden afgeleverd zijn weg. We wandelen langs de oude rode rorbruer (vissershuisjes) die nu aan toeristen verhuurd worden. Terrasje? Ja maar toch wel druk. Dan maar naar een echt restaurant: het Gammelbua restaurant met Scandinavische keuken. We eten voor het eerst walvis biefstuk met een glas Malbec uit Argentinië erbij. Heerlijk en een mooi moment om deze blog nummer af te sluiten. De komende tijd willen we langs de oostkust van de Lofoten nog verder Noord! 

De bijbehorende YouTube film “2024 Film 4 Cestlavie sails into the arctic summer above 70 degrees north “, vind je door te klikken op deze link: YouTube films Marianne van Iperen

Zie onze totale track van deze periode hierboven. Vanaf Eiland Landegode zeilen we verder noord. Het plaatsje Nordskot is te bezeilen. Eerst hebben we een ruige start met valwinden van de Rypdalstinden berg op het eiland: steil en 830 meter hoog. Met kleine kluiver en bezaan: 7.1 knopen! De aanloop naar Nordskot gaat via scheren en een goed gemarkeerde betonning. In de haven is het erg druk, want morgen vindt er een regatta plaats naar de Lofoten. Ze liggen 4-5 dik aan de steiger. Gelukkig zijn er ook een paar moorings!

1 juli. Herenigd met onze vrienden van de “Zee van Tijd”!

Er is harde wind op komst en Annet en Rainier verlaten hun niet zo beschutte plek en voegen zich bij ons.  Gezellig!! Het regent een dag behoorlijk, maar dan is de zon er weer! We maken een wandeling de berg op met een mooi uitzicht. Helaas lukt het mij niet helemaal. Ik word duizelig en volgens Annet komt het doordat ik niet diep genoeg ademhaal. Dat zou inderdaad kunnen. In ieder geval blijf ik achter en zoek zelf een route terug. Later krijg ik van Meine de foto’s van het uitzichtpunt. Inderdaad prachtig.Hier in Nordskot is trouwens een 24/7 zeer goed gesorteerde supermarkt! Je komt binnen via je (Nederlandse) betaalkaart, er wordt 1 kroon afgeschreven en binnen neem je wat je nodig hebt en reken je af. Bijzonder handig en ongetwijfeld wel camera’s, maar toch spreekt er een groot vertrouwen uit. 

2 juli. De volgende dag nemen we afscheid van onze vrienden. 

Zij steken over naar de Lofoten en wij varen 30 mijltjes op de motor naar een ankerplaats. We willen naar het noorden en het is noordenwind. Daarom een passage binnendoor gekozen. Prachtig en geen wind. Onderweg zagen we veel meeuwen boven het water: daar zit vis! Inderdaad wat een spektakel. Redelijk grote vissen springen boven het water uit. Met de telelens een mooi filmpje van gemaakt. We hadden natuurlijk ons schepnet moeten gebruiken, maar wat doe je met zoveel vis? De ankerplek die ik had uitgekozen bleek niet goed: te diep water en de ondiepe plekken te klein. 2 mijl verder wel een mooie plek gevonden. Wat een mogelijkheden zijn hier. Ondertussen zagen we aan de kant van de Lofoten zeemist opkomen, maar die bereikte ons niet. Nú heerlijk achter ons anker! Na het eten gaat Meine nog even vissen buiten de baai: 2 mooie horsmakrelen! We zitten tot na twaalven in de kuip. De zon en het licht zijn schitterend. Het is nog erg warm met de zon in mijn gezicht. Onwaarschijnlijk mooi en het blijft bijzonder. 

3 juli. Een prachtige zeiltocht met een stressvol eind.

Om 10.00 uur verlaten we onze mooie baai om naar de Lofoten te zeilen. Op het moment van wegvaren zie ik 4 zeevarenden en dat had ik verwacht omdat ik er ook een paar had gezien bij aankomst gisteren. Dus mijn telelens vanmorgen op de camera gedaan. Met resultaat! En inderdaad 20 mijltjes bakstag windje 5-6 knopen. Later iets minder. Dan de laatste 3 mijl. De wind draait (was voorspeld) maar wordt behoorlijk hard tegen dus zeilen naar beneden en met tegenstroom gaat het niet snel.We komen uiteindelijk bij ons doel van vandaag: Lødingen. Ik wist al dat we voor de Marina te groot zijn, maar er zijn ook pontons. Ze deinen behoorlijk. Er staan enorme rollers de haven in. Hoezo een “9” op de Havneguiden website? Het lukt me om te draaien en aan te leggen, maar de pontons bewegen zo erg dat de stootwil er tussenuit schiet! Wegwezen hier en Meine stapt weer snel aan boord. Verderop is een andere plek. Kjerstad, schuin 2 mijlen verder in de fjord tegen de wind en golven in. Ik ben benieuwd. Deze plek krijgt nu een “8”. Er zou een ponton zijn om aan te leggen. Voor ons vaart een Duits zeiljacht en ik zie op de ais dat hij voor anker is gegaan in de kleine baai. Geen plek? Geen ponton? Als we met eb door de smalle goed bebakende vaargeul varen zie ik de ponton al liggen én er is plek. En wat blijkt er is ook walstroom. Voor ons dus even niet ankeren. Even bijkomen! We zijn op de Lofoten …., maar laten die eerst nog even achter ons. We willen 15 juli onze verste plek bereiken en dan in 2 maanden terug naar Trondheim, waar we weer zullen overwinteren.

3 juli. We pakken door om op 15 juli zo noordelijk mogelijk te zijn.

Doel vandaag 50 mijl naar Sjøvegan op de motor met af en toe een beetje motorzeilen. Het is wat grijzig weer maar droog. Als we bij de smalle Tjeldsundet komen hebben we stroom mee. Met 7,2 knopen gaan we door het water. Dat is meer geluk dan wijsheid. We zijn gewoon om 9.00 uur vertrokken. De Steinlandstraumen vlak voor de hoge brug is nog smaller dus daar wil het water snel doorheen. Een tegemoetkomend jacht vaart slechts 3,5 knopen zie ik op de ais. Dat schiet op. Later wordt het grijs, slecht zicht door laaghangende bewolking met regen. 2 mijl voordat we ons doel bereiken ontdek ik een mooie ankerbaai op een eilandje. We meren af tussen het gekwetter van alle vogeltjes. Prima plekje! 48 mijl gevaren. De volgende ochtend vlieg ik nog even met de drone. Niet lang want de scholeksters vinden het niet leuk. Ze vallen niet aan, maar scheren wel vlak langs de drone. Dat zie ik later op het filmpje!

4 juli efficiënt dagje. 

In dit plaatsje is het zomerdrukte!! Een feesttent met luide muziek overdag, snelle motorboten met de bemanning half bloot aan dek, een vissersschip dat met betaalde gasten vaart en ook met de grote luidspeakerboxen vol aan. Na de boodschappen en een noodzakelijk bezoek aan de Vinmopolet maken we los en varen weer terug naar onze ankerplek. Geluid van de vogels is beter! De volgende dag varen verder naar het noorden. We passeren een brug van 18 meter hoogte. Wij hebben 1,5 meter over, maar van onderop gezien is het toch heel spannend.

6 juli. Ons anker hield niet! 

Wij hadden een stressvol ochtendje met tot 3 keer toe krabben van het anker door harde windstoten. Hele harde wind in een onweersbui, die ons schip scheef trok. We maakten zelfs een soort van slagzij. De aangekondigde bui toch iets onderschat. Tot drie keer toe haalt Meine het anker op en zorg ik ervoor dat we niet in de ondiepte belanden. Het leek zo’n mooie beschutte baai (Skognesboth) in een natuurgebied: leuk om het weekend te blijven. Nu 4 mijl verderop het kleine maar fijne (en goedkoop 150 nok) haventje. Gibostad. Morgen eindelijk die rustdag die we onszelf al dagen beloven. Het worden er 2! Hieronder een screenshot van krabben van het anker.

9 juli Tromsø, een stoere plek

Het voelt een beetje hetzelfde als toen we op eigen kiel naar Stornoway (Schotland) en Stromness (Orkneys) voeren. Zo’n bestemming waar je wel van droomde, maar niet kon voorstellen er ooit te komen met je eigen zeilboot. Onderweg met een snelheid van 8,5 knopen door de nauwe Rystraumen gespoeld! Deze keer wel gepland! Ik voel me best wel stoer zo op deze plek waar echt grote zeilschepen hun tocht naar Spitsbergen beginnen en waar Amundsen in 1918 aan zijn avontuur begon met zijn schip “Maud” om door de noordoostelijke passage te varen. Ik bezoek het Arctic museum met een overdaad aan informatie. Erg beeldend en interessant. We bleven hier 2 nachten en we besluiten om hierna toch nog wat verder noord te gaan, misschien wel tot de Øksfjordjøkelen (Samisch: Ákšovuonjiehkki). Het is de op acht na grootste gletsjer op het Noorse vasteland. De Øksfjordjøkelen is de enige gletsjer in Europa waarvan de ijstong tot aan de zee reikt, of in dit geval aan de Jøkelfjord, in de provincie Troms. Bovendien passeren we dan net de 70ste breedtegraad. Over deze plaats:

“Traces from the Komsa culture, a Mesolithic culture of hunter-gatherers that existed 12,000 years ago, have been discovered here. These people inhabited an area that stretched from Øksfjord through Alta, eastern Finnmark and then in through the coastal areas of the White Sea in Russia. Trading began in 1814, and although fishing has always taken place here, it was the arrival of huge herring shoals during the 19th century that led to Øksfjord’s growth. Legend has it that, in 1860, a wealthy English hunter, Mr. White, wanted to lease the hunting rights here. The Tromsø solicitor handling the affair did not have a very good grasp of the English language and sold the peninsula for 2,000 dollars, making it formally British property until 1890”

Tromsø is een mix van oud en nieuw door elkaar. De straten liggen open i.v.m. de aanleg van straatverwarming. Een levendige toeristische stad met veel roering. Best ok voor een paar dagen.

12/7 Ruige Rotsen en Kusten!

Vanmorgen toen ik wakker werd in het kleine haventje van Lenangsøyra was het grijs en grauw, mist en miezer maar het klaarde gelukkig op. Gisteravond klaarde het ook op en scheen de zon nog net even op de heuvels en de vissersbootjes. Prachtig. Tijdens het varen zag ik hier en daar een spatje blauwe lucht. We zijn op weg na Skjervøy. De wind hield zich aan haar voorspelling en het werd nog een heerlijk zeiltochtje: stevig bakstag windje en uitgekiende stroom weer mee dus zo’n 7,5 knopen. Halverwege de tocht brak de zon verder door! Wat is het dan prachtig. We zijn nu ook de 70ste breedte graad gepasseerd. Ruig is het hier en mooi.

14/7 Skjervøy is een echte grote vissershaven met veel grote en kleine vissersboten. 

Ook de Hurtigruten komt hier een korte stop maken. Verder een supermarkt bij de haven en het liggeld is 200 NOK inclusief stroom. Zoals het weer er nu uitziet gaan we morgen toch nog naar de Øksfjordgletsjer. Diezelfde dag dan een stukje terug naar het eiland Spildra, waar we als we na 2100 aankomen kunnen liggen aan de veerbootkade. De veerboot is dan net weg en vaart niet op maandag. We zijn te groot voor de gewone boxen. 

15/7 Wat een dag! Strakblauwe luchten en een lekker windje. 

Op weg naar de Oksfjord gletsjer. 3,5 uur kunnen we zeilen met kluiver en bezaan. Veel puffins in zee, maar moeilijk te fotograferen. Dan naderen we de Jøkelfjord waar de gletsjer aan het eind ligt. Ik raak niet uitgekeken naar de majestueuze bergen, waarvan het groen nu prachtig oplicht door de zon. Het maakt diepe indruk op me. Hoe ga ik dit onthouden behalve door foto’s te maken? Dit punt is ook onze meest noordelijke positie deze reis. Vanaf haar het zuidwaarts en gaan we de Lofoten ontdekken. Het schijnt er nu heel erg druk te zijn.

We eindigen de dag in het haventje van het eiland Spildra.  Eerst lagen we op de plek waar de ferry stopt omdat we hadden begrepen dat er na negen uur ‘s avonds niet meer zou komen en ook op maandag niet. Nadat we net een glaasje wijn hadden in geschonken en goed lagen kwam er een dame redelijk snel naar ons toe lopen: “Jullie moeten hier weg. Een Ferry komt eraan en die is er over 6 minuten! Gelukkig is het ponton vrij. (de vissersboot die hier normaliter ligt is permanent verhuisd naar een andere haven) Beter ook zodat we geen rekening hoeven te houden met het tij. En er is walstroom. We blijven hier 3 dagen op dit prachtige eiland met 25 bewoners en 250 schapen. Bovendien is er een aantal dagen mist in de Kvænangen fjord.

De bijbehorende YouTube film “2024 Film 4 Cestlavie sails to Lofoten part 2 and passes the Polarcircle”, vind je door te klikken op deze link: YouTube films Marianne van Iperen

6 juni, vriendin Sjanie komt aan boord en we halen haar op in Mosjøen

Een handige verbinding met de trein vanaf het vliegveld van Trondheim. Sjanie is nog nooit in Noorwegen geweest en heeft ook nog niet op een zeilboot geleefd. Er gaat een mooie wereld voor haar open. Voordat we haar ophalen van het station varen we eerst de rivier op omdat daar een ponton zou zijn. Best wel spannend want het wordt laagwater en er staat een behoorlijke stroming de rivier op. Hoe we ook zoeken en kijken we vinden geen ponton dus dan maar naar de jachthaven die een heel eind (1 uur lopen) van het station en de stad is verwijderd. Later horen we dat de ponton pas geplaatst wordt als de rivier minder wild is van de gesmolten sneeuw.

8 juni Akvik.  Goedemorgen vanaf een prachtige ⚓️ plek met uitzicht op de “zeven zusters”. 

Wat een prachtig weer hier zo’n 60 km ten zuiden van de noordpoolcirkel. Vanmorgen ook voor het eerst “dipping in and out”, samen met Meine. Water 13 graden. Is te doen!

9 juni. Wat gaat dat anker zwaar!? 

Als we onze mooie ankerbaai na twee nachten willen verlaten gaat het anker ophalen wel heel zwaar! Na 30 m ketting omhoog gesjouwd te hebben, overleeft onze ankerlier het enorme gewicht van het antieke anker wat aan ons anker hangt. Een heel groot vies oud anker dat we maar niet meenemen.

De volgende ankerbaai levert in totaal drie vissen op i.p.v. een anker. Heerlijk! De laatste dag van Sjanie’s bezoek is het weer omgeslagen. Het regent de hele dag en we varen 30 mijltjes op de motor naar Mo I Rana.

13 juni, De volgende dag is het ook nog wat grijs weer.

Ik ga naar de kapper om mijn haar te laten knippen. Kleuren doe ik zelf wel een keertje want dat is te duur. De volgende ochtend ga ik even naar het Helgeland museum met onder andere plaatjes van hoe de Sami de oren van hun rendieren merkten. Later varen we de fjord uit die we nu bij zonlicht zien. Ons doel is een ankerplek verderop. Toch wijken we eerder uit naar een andere ⚓️ plek. Daar liggen we heerlijk rustig voor de nacht.

Licht!! Sun up all day!

Donker wordt het al een hele tijd niet meer. Een vreemde maar prachtige gewaarwording. Zomaar wat observaties:

• Geen ankerlicht aan bij het ankeren
• Als het stormt is het ‘s nachts minder eng omdat het licht is
• Slapen gaat prima met mijn hoofd onder het dekbed. Verduisteren doen we niet. 
• Ik wil van alles doen, maar om 23.00 uur ben ik toch wel moe
• Vaker op een dag kijken hoe laat het is.

14 juni. Klussen achter ons anker.

Ons in 2022 mooi gelakte teakhout van de deckhouse heeft voor grote delen de kou niet overleefd. Via Jon uit Trondheim hebben we nu een olie die hier veel gebruikt wordt. Voordat ik begin met krabben maak ik eerst wat foto’s. Het ziet er afschuwelijk uit. Ik haal alleen lak weg die los zit. Dat gaat vrij gemakkelijk. Daarna licht opschuren en 2 lagen dunne lak. Hierna moet nog een laag dikkere olie. Het ziet er beter uit en wat belangrijker is, het beschermt!

We zijn nu bijna bij de poolcirkel en ik loop in korte broek. 21 graden. 

Precies goed voor mij, want warmer houd ik niet van. Eind van de week wel weer slechter weer en harde wind. We liggen nu op het Puffin eiland Lovund en vanmiddag komen zeilvrienden met hun schip hierheen. Lang niet gezien. Het is hier zo mooi!! Met de vrienden schuilen we hier voor de harde wind die gaat komen en komt! We maken prachtige wandelingen, maar zien helaas geen puffins, waar het eiland om bekend is. Gelukkig maakte ik een foto van 2 toen we nog op zee voeren.

21 juni. 47 jaar geleden passeerde ik de Noordpool cirkel en nu weer.

Wat ben ik blij met het prachtige boek over de Lofoten dat ik van René Vleut heb geërfd! ❤️ Er staat een mooi overzichtje in over de middernachtzon. Vandaag precies op 21 juni voeren we langs het Polar Circle monument! En het is nu precies een jaar geleden dat we Noorwegen binnenvoeren. Voor mij de 2e keer in mijn leven voorbij de poolcirkel: in 1977 voor het eerst met een bus reis naar de Noordkaap. We overnachten in het haventje van Selsøyvik een oude handelsplek en al vanaf 1777 continue in gebruik.

Selsøyvik is een eiland in de gemeente Rødøya in Nordland. Het eiland is 0,8 vierkante kilometer groot en telt in de winter 9 inwoners, maar in de zomer neemt het aantal flink toe. De oude handelspost van Selsøyvik dateert uit de 18e eeuw en is de millenniumlocatie van de gemeente Rødøya. De Selsøyvik-school heeft ongeveer 10 leerlingen van omliggende eilanden. De belangrijkste industrie is de zalmkweek. De Nordland Express heeft twee afvaarten per dag en het eiland wordt ook aangedaan door een lokale snelboot en een autoveerboot met meerdere afvaarten per dag naar het vasteland en andere eilanden in de gemeente. Selsøyvik Havbruk is het grootste particuliere bedrijf van de gemeente en beschikt over twee licenties voor forel en zalm. Het eiland heeft ook een eigen winkel, een winkel die bij de handelspost hoort. Sinds 1994 heeft Selsøyvik een wegverbinding met Rangsundøya in het oosten.Vanmorgen vroeg hoorde ik een zware hoorn toon: de Hurtigruten kondigt zich aan als ze door de sund vaart.

Wat doen die wolken daar boven de bergen? Het zou toch zonnig blijven? 

In glorieus zonnig weer varen we richting de Svartisen gletsjer. Onderweg maak ik de ene foto en film na de andere. Het is hier zo prachtig! Met al die scherpe bergtoppen. In de verte zie ik de gletsjer al blinken in de zon, want wat blijkt de bewolking die ik meende te zien was natuurlijk de grote gletsjer die heel hoog boven de bergen uitsteekt. Als we aan komen ligt de “Zee van tijd” van Annet en Rainier er al. Dat komt goed uit want dan kunnen we langszij. Het is namelijk heel erg druk vanwege midzomernacht feest.

Het is prachtig weer en voor het eten lopen Meine en ik richting de gletsjer tot aan het meer. Ik heb de drone mee. De beelden zijn prachtig, maar ik durf toch niet te ver te vliegen. Mijn drone kan best een grote afstand aan, maar op de een of andere manier durf ik niet verder te vliegen. Voor mijn film combineer ik de beelden met de foto’s die ik met de telelens maakte. Hier aan de steiger liggen trouwens ook Albert en Claudia van de Orion. Zij hebben met een gids een 7 uur durende “klettersteig” over de gletsjer gemaakt. Indrukwekkend!

Drie dagen verwaaid en regen verblijven we in Ørnes is goed te doen in gezelschap van goede vrienden. 

Samen boodschappen doen, lekker bijkletsen en bij elkaar eten aan boord. Het voelt zo vertrouwd! We kennen elkaar al jaren. Heerlijk vind ik het om met Annet vertrouwelijk te praten. Ørnes is een prima klein plaatsje waar we inkopen kunnen doen en later ook diesel zullen tanken. Op de tweede dag bezoek ik het kleine museum dat is gevestigd in het gebouw van de oude handelsstad. Alles is in het Noors, maar omdat ik de enige bezoeker ben, loopt de museum beambte met me mee en legt alles uit. In noord Noorwegen waren weinig steden en de enige manier om belasting te innen was via een stad. Daarom zijn op veel plekken deze handelssteden gesticht: meestal door een reeds gefortuneerde ondernemer. Om vertrouwen te wekken dat producten geleverd werden, was het ook belangrijk om te laten zien dat zo’n gezin plus medewerkers goed ging. Vandaar de mooie inrichting en luxe kleding van de dames. Operation Musketoon WO2 Het slechte weer nu, horen we van een Noor, ontstaat ook als gevolge van de gletsjer die nog steeds dichtbij is. De kou botst met de opwarmende zee in deze tijd van het jaar en geeft regen en harde wind. Na het slechte weer vertrekken we weer, maar eerst tanken we 500 liter diesel voor 1.53 euro per liter. de laatste keer was in december in Grillstad.

Langzaam doemen de Lofoten op?

Annet en ik hebben onderweg app contact en beiden denken we dat het hoge spitse eiland het begin van de Lofoten is. Dat kan echter niet want de afstand is te groot, meer dan 40 mijl. Het blijkt het eiland Landegode te zijn. Over dit eiland en vooral de ankerplek had ik ooit een tip gekregen en een waypoint in mijn Navionics gezet. Het is wat verder dan we oorspronkelijk van plan waren, maar wat een beloning als we zachtjes de spiegelgladde baai invaren! Vogelgeluiden, een steile door de zon beschenen berg en witte stranden. 45 mijl gevaren en om 19.30 laten we het anker vallen. Hier blijven we een dagje!!

27 juni. What a difference a day makes!

Heerlijk rustig geslapen en vanmorgen waaide het een beetje. Met Duca naar de wal en het is hier prachtig. Terug aan boord gaat het steeds harder waaien. We liggen als een huis in 3,5 meter water. Ik let op of we niet verplaatsen. Dat is niet het geval, maar ik merk dat ik zenuwachtig word. Het is nog harder gaan waaien en in de loop van de nacht zal de wind gaan draaien. Altijd spannend hoe het anker zich dan houdt. Het lukt me Meine te overtuigen om een baai te verkassen naar de steiger van de Handelsstad. Daar ligt inmiddels ook de Aurora die al eerder verkast is. In eerste instantie liggen we bij hen langszij maar later verkassen we naar de andere kant van de steiger, als een ander jacht weg is. Het waait hard en het is nog een hele operatie om ons schip aan te leggen terwijl de wind haar weg blaast. Mijn eerste poging is perfect, meer helaas laat Alf de lijn slippen en drijf ik weer weg. Het is raar hoe het werkt maar op de een of andere manier verlies ik in zo’n situatie mijn concentratie en pas bij de 3^e poging lig ik goed. Ik krijg dan een soort haast om snel uit de stressvolle situatie te komen. Ik word er ook moe van en doe een slaapje rond een uur of 17.00. Daarna maken we echt kennis met Mette en Alf. Leuke mensen en we wisselen contactgegevens uit. Ik krijg ook een tip voor weer aan paar Noorse romans. Het eerste deel vind ik in het Nederlands als E-book.  Jan Guillou “Bruggenbouwers”

De volgende ochtend vertrekken zij naar de Lofoten, waar ze een zomerhuis hebben en we zeilen met een straffe wind en behoorlijk wat valwinden van de hoge berge verder naar het noorden. Hoe dat gaat lees je in het volgende blog.

De bijbehorende YouTube film “2024 Film 2 Cestlavie sails along Helgekysten to Lofoten part 1”, vind je door te klikken op deze link: YouTube films Marianne van Iperen

19 mei. Morgen dan eindelijk “op tocht”, zoals we vroeger bij ons thuis zeiden.

Verder naar het noorden. Vandaag een regenachtige dag met veel wind. Morgen ziet er goed uit en de wind gaat ook uit een goede hoek komen. Ons Facnor rolsysteem is geïnstalleerd en wat hebben de mannen hard gewerkt. In de zomer werken ze door tot het bijna donker is, dus een uur of 23.00. Dan is het trouwens nog niet donker. Alle stagen gecontroleerd en op juiste spanning gebracht. “She will sail like never before”, zei Tor. Gisteren net voor het hard ging waaien nog even met drone gevlogen. De baai van Tautra ligt vol zeiljachten: 2 en soms wel 3 dik. We hadden ook nog bezoek van Aurore met wie we de winter doorbrachten. Ik zag haar op de ais en nodigde haar uit voor het eten. Een bijzondere getalenteerde jonge vrouw van 22, die haar scheepje solo vaart.

20 mei. Om 09.00 uur vertrokken richting Uthaug 45 mijl verderop.

Het is een vissershaven en de reden dat we hier speciaal naar toe gaan is dat we er vis willen kopen bij dezelfde man die altijd in Trondheim staat. 4,5 uur kunnen we zeilen. Dan valt de wind weg. Onderweg krijg ik een berichtje van een facebook vriendin dat ze ons gespot heeft. Leuk fotootje. Na 11 uur bereiken we Uthaug. Daarvoor nog door behoorlijk sterk stromend water gevaren. Bij de meest gefotografeerde vuurtoren (Kjeungskjær) van Noorwegen komen we ook een Hurtigruten schip tegen die even als groet op zijn hoorn blaast.

De haven is groot maar er blijkt zeer weinig plek. Alleen een stukje voor een ander zeiljacht is beschikbaar. We steken een behoorlijk stuk uit maar het is rustig weer dus dat gaat wel goed. Even later komt er een havenmeester en die vertelt dat de grote ponton van 70 meter door een groot schip kapot gevaren is en dat het nog wel even duurt voordat er reparatie plaats vindt. Onderweg had ik al eten gemaakt Dus we konden snel aan tafel. Best wel een beetje moe na 11 uur varen. Die nacht slaap ik echt heerlijk weer eens en wordt pas om 9:00 uur wakker. Lekker douchen in het gebouwtje.

De man van het zeiljacht achter ons reageerde nauwelijks als Meine hem groet. Later als ik Duca uitlaat zorgt het hondje weer voor verbinding. Ze loopt los en ik verwacht een strenge opmerking van dezelfde man. In tegendeel, want hij gaat op zijn knieën voor haar. We maken een praatje en ik vertel dat we later 5 km naar Brekstad fietsen voor boodschappen. Zijn vrouw gaat later met de auto en we mogen mee. Zo zie je maar hoe een eerste indruk niet altijd klopt. De Noren zijn zo aardig en hulpvaardig! Na de boodschappen gaan we vis kopen en drinken gezellig koffie met de Uthaug (zo heet hij niet, maar wist eerst niet dat het een plaatsnaam was) en zijn vrouw.

Rond een uur of 1500 varen we uit naar een ankerplaats bij het eiland Tranøya, die ik gevonden heb op Harbourmaps.com (Een geweldige interactieve website en een tip van een Noor in Bergen vorig jaar). Onderweg zie ik een veerboot aankomen die mijn koers gaat kruisen. Even opletten dus, maar wat blijkt, het schip stuurt bij, gaat achter mij langs, de stuurman komt uit zijn hok, zwaait uitbundig en neemt foto’s. Zo vroeg in het seizoen zijn we opvallend.

Nieuwsgierige schapen.

De ⚓️ plek blijkt een heerlijk rustig plekje en in de ochtend ga ik aan wal op te dronen. De schapen zijn erg nieuwsgierig en komen heel dichtbij. De ram snuffelt zelfs even aan mijn landingspad. Ik laat ze maar even met rust en na een tijdje gaan ze vanzelf weg.

Later in de ochtend varen we 6 mijltjes verder naar de heel mooie natuurhaven Asen op het eilandje Vågsøya. Het is een slalom route langs rotsjes en Fish farms. Asenvågøy Fyr  Over deze natuurlijke haven: “Hoewel veel vuurtorenstations langs de kust vanwege slecht weer en zware zee voor langere tijd geïsoleerd kunnen zijn, bevindt de landing bij de vuurtoren van Asenvågøy zich in een van de best beschutte natuurlijke havens van de kust. Vågsøyhodet, waarop de vuurtoren staat, is vernoemd naar de sund die er dwars doorheen loopt met het eiland Asen als levende muur in het zuiden. Rondom de pier staan meerpalen en markeringen – een herinnering dat deze plek in de tijd van de zeilschepen goed werd doorzocht, in afwachting van goed of beter weer. Het is onzeker wanneer ijzeren bouten en ringen in dit land voor het eerst werden gebruikt voor ligplaatsen, maar we hebben zeker sporen die minstens teruggaan tot de 16e eeuw. Het vuurtorenstation op Asenvågøy werd in 1921 opgericht als baken voor vissers die op weg waren vanaf de Frohavet. De haringvisserij voor de kust had zich steeds verder naar het noorden verplaatst, en meer vissers dan voorheen zochten de havens van Lysøysundet en Vallersundet.

22 mei. Heb ik nu twee arenden in 1 shot gefotografeerd?

Ja dus en met mijn nieuwe telelens. Blij mee! Pas een paar dagen op pad en nu al een belevenis. Heerlijk warm weer en dat blijft nog wel even zo.

25 mei. Na 3 dagen verlaten we ons privé paradijs.

Af en toe komt er een bootje voor een paar uur om te chillen bij de vuurtoren, maar wij zijn de enigen die hier overnachten. De eerste avond voor het eerst buiten gegeten. Heerlijk warm. Ik hoorde dat op het NOS nieuws verteld werd dat het in Trondheim nu warmer is dan in Spanje! De 2e dag en Meine ging vissen met het bootje. Kwam na een aantal uren terug met de eerste gevangen vis dit seizoen. Direct maar op de BBQ. De 3e dag waaide het hard en hebben we het eiland verkend, op zoek naar verroeste overblijfselen van meerpalen uit de oude tijd. Vandaag dus vertrokken om 36 mijlen noordwaarts te gaan. Na de harde wind is de zee op de eerste stukken nog behoorlijk onstuimig, maar na een tijdje varen we meer beschut. Wel op de motor en tegen de wind in. Uiteindelijk kiezen we het kleine oude vissershaventje Vingsand. Een ponton met genoeg plaats. Later komt nog een jong Noors stel met een Bavaria die ze 3 weken geleden gekocht hebben.

26 mei. Een dagje naar het strand?

Nee toch niet. Ik heb last van de warmte (nog steeds zo’n 27 graden). Ik doe niet veel vandaag behalve een tukje. Meine gaat weer vissen en komt thuis met een vis van 3.1 kg. Gedeelte eten we en gedeelte invriezen.

27 mei Mooie zuidenwind dus zeilen.

Ik ben op de een of andere manier zenuwachtig. Met zeilen voel ik altijd de macht van dit schip. Maar zodra we varen is alles prima en het wordt een heerlijke dag. We kunnen 5 uur zeilen tot de wind weg valt, eerst allen met kluiver en bezaan omdat het toch best hard waaide. Met een bakstagwindje tikten we heel even de 7 knopen aan. Toen de wind minder werd het grootzeil erbij gehesen. De laatste 2 uurtjes op de motor op een bladstille zee. Uiteindelijk een nieuw doel voor de dag gekozen en niet naar Rørvik gevaren. Nu op de eilanden groep Sør Gjæslingen. Kittiwake meeuwen broeden hier op door bewoners gefaciliteerde houten plankjes.  “In goede jaren zouden er 1.300 vissersboten in Sør-Gjæslingan. Pas na 1520 vestigden mensen zich op Sør-Gjæslingan. Tegen die tijd had de vispopulatie in Folla een sterk herstel doorgemaakt. Vanaf 1610 was het een goede tijd voor Sør-Gjæslingan. In het hoogseizoen roeien er 400 boten vanuit dit vissersdorpje. Nederlandse handelaren kwamen naar Sør-Gjæslingan om vis te ruilen voor andere goederen. Hollenderholmen is waarschijnlijk naar deze handelaars vernoemd. Na aankomst wandelen we naar het plaatsje om in de Butik ons liggeld te betalen. Onderweg zien we inderdaad heel veel vogels nestelen tegen de rotswand, allemaal op gelijke afstand van elkaar. In het dorpje zelf is de wand van een heel huis helemaal vol met nestplekken. De houten plankjes zijn duidelijk aangelegd en door de vogels gevuld met een nest.

29/5. Voor we vertrekken van Sør-Gjæslingan even met de drone op deze wederom zonnige dag.

Dan zeilen richting Leka, 36 mijl noord. Als we wegvaren geeft onze Raymarine dieptemeter geen info over diepte en snelheid. De plotter geeft wel goede info. Op diep water de hoofdschakelaar even uitgezet en weer aan en dat loste het probleem op. Wel fijn als je tussen de rotsjes vaart. Het werd een prachtige zeildag, de wind draaide gunstig naar oost. De onweersbuien die voorspeld waren kwamen helaas iets eerder dan voorspeld en we zaten er middenin!! Geweldig hoe ons 22 ton schip zich dan gedraagt en zelfs even de 8,5 knopen aantikt. Een paar uur later was het weer raak. Nog iets heftiger qua wind. We hadden de zeilen weg gehaald omdat er geen wind meer was. Dat was dus meer geluk dan wijsheid 🤪 en windje mee gelukkig.

31/5. 3 nachten in Leka.

Wat een prachtig eiland. De fietstour gemaakt rondom het gehele eiland. De rotsformaties zijn een bezienswaardigheid! “De aarde binnenstebuiten: 400 miljoen jaar geleden werd de oceanische korst aan land gestoten waar je nu staat, starend naar de bergen en het rijke tapijtwerk van de rotsen, hun tinten grijs, rood en geel. Geen wonder dat Leka is aangewezen als nationaal monument van het geologische verleden van Noorwegen”. Experience Leka

1 juni. A room with a view.

Na 3 nachtjes aan de steiger op het prachtige Leka, nu een mooie ankerplek gevonden. Gisteren op de fietsjes het geologisch zeer interessante eiland Leka verkend. Prachtige rotsformaties. Nu dus hier met uitzicht op de beroemde berg met het gat erin: Torghatten. Het gat gaan we morgen zien!!

Knock Knock, de havenmeester?!

Er staat een jonge man met blauwe trui en gouden anker-embleem bij onze boot. Ik heb toch wel het havengeld betaald? “Mag ik wat vragen?” zegt hij in het Nederlands. Het blijkt Maarten, die matroos is op de ferry en ons zag liggen. Kom aan boord en even later zit hij aan de koffie mét stroopwafel. “Dat had ik vanmorgen niet kunnen denken: koffie met stroopwafel”. Nieuwsgierigheid wordt bij ons aan boord beloond! Hij woont op Vega en is op zijn 15^e naar Noorwegen gekomen samen met zijn moeder. Hij vertelt honderduit en ook veel informatieve dingen. De riolen lozen hier allemaal in zee, dus als er geen Noren zwemmen, doe dat dan ook niet. Er liggen hier in de bergen nog vele door het verzet in de 2^e WO gesmokkelde wapens, die naar Zweden moesten. Onze krabbenkorf is niet goed: de opening te klein voor de krabben. Als we naar Vega komen moeten we ons melden, want dan geeft hij ons een rondleiding. Vega is werelderfgoed en het eiland waar het verzamelen van Eider dons weer in ere is gesteld. (1 deken kost zo’n 2000 euro). Vega Archipelago

Harde wind verwacht, maar wel uit het zuiden! We verlaten de volgende ochtend onze ⚓️ plek en gaan naar een beschutte haven: Brønnøysund. Heerlijk zeilen! Tegenover de haven is het winkelcentrum en dus boodschappen doen. In de avond zien we vissers op de steiger de ene na de andere grote vis binnen slingeren. Na een nachtje varen we door met het plan om te gaan ankeren! Onderweg besluiten we toch maar een haven aan te doen, want het blijft waaien, maar wat zeilen we heerlijk!! Met kluiver en bezaan zo’n 6 knopen en soms wat meer. Wel af en toe een buitje en de heuvels zijn niet goed te zien. Ik kies het haventje Nordvika waar een langsteiger is die groot genoeg is voor ons. Vlak voor binnenvaren zie ik op de AIS dat de Free Spirit er ligt. Een Brits gezin varend met een Koopmans. Dochter Jasmin maakt prachtige films van hun avonturen en zijn nu op weg naar het zuiden. YouTube Sailing Free Spirit. We volgen elkaar al een tijdje op Facebook. Aan het eind van de middag komen ze terug van een wandeling: “Hé Marianne, we finally meet”. We maken alvast een eerste praatje en besluiten later bij ons aan boord te eten. Zij brengen dan ook wat mee. Het wordt een heel gezellige avond met veel uitwisseling van ervaringen. We kijken op de laptop naar een paar van mijn filmpjes, o.a. over onze tocht door het Götakanaal in 2021. De beide mannen drinken een glas whisky (Highland Park 12 jaar door Meine gisteren gekocht). De volgende ochtend meld ik me aan als Patreon en ik zie dat ik zelf er een nieuwe abonnee bij heb!

4 juni. Na het sombere weer van de laatste dagen, breekt de zon door en is het weer wat warmer

Zijn dat de “Seven Sisters” die ik nu zie? De “syv søstre” is een bergketen op het eiland Alsten in de gemeente Alstahaug in de provincie Nordland, Noorwegen. De bergketen bestaat uit zeven toppen op de zuidoostelijke helft van het eiland, alle rond de 1000 meter hoog. De steile pieken beginnen al te lijken op de bergen in de Lofoten!!

We doen een wandelingetje naar het kerkje, waar een bijzondere plaquette te zien is, maar het gebouw is op slot. Dan lopen we naar het openluchtmuseum, dat gesloten is. Dat laatste is prima, want geen andere bezoekers en bij ieder huisje hangt een foto van het interieur. Een paar scholeksters worden erg zenuwachtig van ons bezoek. Ze hebben hun nest op de tak. De meeuw, die ook zit te broeden houdt zich stil en valt bijna niet op. Later drinkt Meine koffie en eet ik een ijsje in de koffiebranderij bij de pier. Erg leuk plekje en met allerlei curiositeiten ingericht. Meine koopt een pak koffie én scoort 2 pakken stroopwafels.

5 juni verwaaid

Zwaar weer, harde wind en veel regen. Niet varen dus. Foto’s gemaakt van de dreigende luchten, beetje rondgelopen tussen de buien door en aan mijn verslag gewerkt.

6 juni 30 mijl naar Mosjøen om onze loge op te halen.

Een tochtje op de motor maar het is geen straf. We varen langs prachtige rotsformaties, zoals de rode berg Rødøya en natuurlijk de Zeven Zusters, die terwijl we erlangs varen uit de wolken komen. Wat is dit weer een prachtige tocht en wat prijs ik me gelukkig.

Blijf ons volgen op onze zeilzwerftocht langs de Helgeland Kysten op weg naar de Lofoten én misschien wel verder!!

De bijbehorende YouTube film kun je alleen op mijn kanaal bekijken in verband met de auteurs rechten van de prachtige muziek. https://www.youtube.com/channel/UCjqGSaaPYmnKZ2FXr31Bzgw

24 april. Wij gaan waarschijnlijk volgende week varen.

Het wordt mooi warm weer, zelfs Max 17 graden.  De douches hier zijn beschikbaar maar duur. 50 kronen voor entree per dag. Dat is het me niet waard. Meine gaat ok. Heeft een keelontsteking die zeer langzaam geneest nu. We slapen maar even gescheiden. Wat een luxe: 2 slaapkamers aan boord. Zijn wonden zien er ook niet zo leuk uit maar het komt goed verwacht ik. De specialist die hem heeft behandeld, praktiseert ook in Bødo. Voor het geval.

28 april. Gisteren met Rod en Jon een afscheidsetentje bij Lille Skansen.

Leuk om zo gezellig met nieuwe vrienden samen te komen. 

29 april. Fijne verjaardag gehad.

Heel veel felicitaties via facebook en WhatsApp. Leuk hoor. Meine’s creatieve verjaardagskaart oplossing (1 voor 60 jaar en 1 voor 8 jaar en het kind in mij) vindt ook veel bijval. Eind van de middag een telefoontje van Henk en Garmyn.  Wat ben ik trots op mijn tweede ouders (94 en 90)! Henk vertelt dat hij zeer geniet van het boek over de 61 Waddeneilanden, dat ik hem cadeau gegeven heb. Hij krijgt er zelfs weer zeilkriebels van. Dat wordt dan wel in een volgend leven, zeg ik met een lach. De volgende dag krijg ik een mail van Garmyn: ze heeft genoten van mijn blog en vooral de film van mijn vader waarin ik als 5jarig meisje. 

Zomaar een paar leuke reacties over de film die mijn vader maakte in 1961. Steve Mason. Just like to say how much I enjoyed it, the old cars, boats, splashing around in the water having fun during the day and partying at night, how glamorous the Ladies were. Thank you for posting this beautiful video. En “De film van je vader is een parel! Wat is het begrip ‘tijd’ toch veranderd. Toen werd een verhaal traag in beeld gebracht, nu flitsen reels van amper 1 minuut”. Inmiddels bijna 500 keer op YouTube keer bekeken. Dit raakt me op een mooie manier: Bijna 35 jaar na zijn dood, weet hij de aandacht te trekken. Via een medium waar hij zich destijds geen voorstelling van kon maken. Hoe mooi is dat??

1 mei varen! Ja en nee.

Er is een probleem met ons rolfok systeem. Door de vorst is water in de sleuf bevroren en daardoor is het geheel uitgezet. Kluiver kan dus niet gehesen worden. We hebben dit al eerder gehad in 2019 en toen kon er wat weg geslepen worden. Nu wordt dat te link en te dun.

Volgende week “krijgen” we een nieuw systeem van het merk Facnor. Tot die tijd gaan we met het schitterende weer de Trondheim fjord verkennen. Ook leuk. Jon van Riggmaster regelt voor ons een goede deal. Ze hebben namelijk een Facnor Flatdeck 190 op voorraad (want gekocht voor een klant die deze toch niet wilde), dus hoeven we niet op het bestellen te wachten. Ook spreken we een vast prijs af voor het installeren en eventueel aanpassen. Wel even wachten tot ze tijd hebben, een dag of 10. We besluiten de Trondheim Fjord te gaan verkennen.

2 mei. De natuur slaat toe.

Heerlijk varen (wel op de motor want geen wind) en al na een uurtje “slaat” de natuur toe: kleine dolfijnen zijn aan het vissen. Met mijn nieuwe telelens krijg ik er eentje aardig in beeld. We gaan aan een mooring (van de zeilvereniging van Trondheim) liggen bij het eiland Tautra klooster Er liggen hier 12 moorings, wat uitzonderlijk is in Noorwegen en de reden is dat het eiland een natuurgebied is waar geen veste steigers gebouwd mogen worden. Mooi plekje tussen alle vogels, die zich tot zeer laat of eigenlijk de gehele nacht laten horen. Af en toe vliegt er een grote arend rond die alle andere volgers opschrikt. Hun gekrijs is dan een mooi signaal dat de grote vogel in aantocht is.  

Nou ja nacht? Echt donker is het nog maar een paar uur. Vrijdag aan het eind van de middag wandelen we via een paadje langs de boerderij naar het klooster. “Velkommen”, hoor ik iemand zeggen die over de leuning van haar veranda leunt en zo voel ik me ook: Welkom! 

In de tuin van het klooster drinken we een hier gebrouwen biertje  Tautra Klostergarden Brewery en eet Meine een taartje. We spreken brouwer Jorn, die hier op de boerderij is opgegroeid en nu de accommodaties beheert. Restaurant, 14 kamers. Mijn vader kookt nog, zegt hij. Wat een rijkdom om zo op te groeien tussen de vruchtbare akkers en de geitjes. Terug op de boot komen er steeds meer jachtjes om de hoek varen. Het is vrijdagavond en prachtig weer en uiteindelijk liggen we hier met 16 zeiljachten, sommige zelfs met z’n tweeën aan de mooring. Ik hoef me dus geen zorgen te maken over ons gewicht en wat heb ik hier naar verlangd afgelopen winter. 

Stijf en Stram?

Daar had ik niet over nagedacht. De afgelopen winter merkte ik dat ik af en toe iets minder zeker loop, zeker op schoenen die weinig steun geven. Gemiddeld liep ik de afgelopen 6 maanden 7978 stappen per dag en ook de wandelstabiliteit is ok, zegt mijn iPhone. Maar ben ik nog lenig? Kan ik na een winter nog wel over de reling in de bijboot stappen? En vervolgens aan een gammele drijvende steiger weer uitstappen? “No problemos”, maar wel met beleid en voorzichtig, zoals het een jonge vrouw van 68 betaamt!

Met schaamrood op de kaken, moet ik bekennen dat we dodenherdenking vergeten zijn. Op de dag wel aan gedacht, maar uiteindelijk kwamen we om 2100 uur achter. Toen dus maar even stil geweest.

5 mei. Ytterøya, het voor ons kleinste haventje ooit.

Wij voeren gisteren naar dit piepkleine haventje en toen dacht ik, even met de drone gaan kijken hoe het binnen is. Het haventje was ook niet zichtbaar op Navionics dus het leek net of we het land opvoeren. Wel hadden we even voor ons een vrij grote motorboot naar binnen zien varen en achter de rotsen zien verdwijnen. Ook de havenmeester gebeld die niet aanwezig was maar wel opnam. “Oei”, zei hij toen ik onze lengte van 14 meter noemde, maar hij gaf aan dat het gezien onze geringe diepgang toch moest kunnen. Uiteindelijk met ouderwetse stuurvrouw kunst heel voorzichtig naar binnen gevaren. Het was zeer kalm weer gelukkig. Het lukte me de boot te keren zonder een rots (het was laag water) te raken. Vannacht was er aardig wat swell en het slapen ging lastig. Ook omdat een grote schijnwerper precies naar binnen scheen en de drijvende steigers maakten af en toe veel lawaai. Oordoppen en twee paracetamol om te ontspannen doen wonderen in zo’n nacht. 

6 mei. Een prachtige wandeling op Ytterøya.

Niet heel veel kilometers maar heerlijk gezworven zoals Meine en ik dat vaak doen; gescharreld langs het strand op zoek naar mooie kleine schelpjes en vervolgens via een karrespoor door het bos terug. Heel veel prachtig mooi jong groen. Ook hoorden wij het geluid van een hert maar hebben hem of haar niet gezien. De wind valt inmiddels weg dus het slapen dit avondje wordt een stuk rustiger. 

7 mei varen we op de motor in een miezer regen terug naar onze ankerplek bij Tautra.

We liggen daar een heerlijk nachtje, tot we ontdekken dat het de volgende dag Hemelvaart is en alle winkels dicht. Onze verse voorraden zijn na een week wel aan vervanging toe. Dus naar Småland, waar we afgelopen najaar ook lagen en er is een mooi plekje vrij. Fietsjes van boord en op naar de Coöp. Niet ver maar wel de berg op. Blij met mijn elektrische fiets. Meine moet af en toe even wandelen. De Coöp blijkt ook een Vinmopolet te hebben. Nou ja dan toch maar weer even een kartonnetje wijn gekocht. Ook hier blijven we een nachtje liggen en de volgende ochtend betaal ik in de Honesty box 250 kronen. (We hadden hiervoor speciaal cash geld gepind in Trondheim) De regen houdt op rond een uur of twee en er is forse wind verwacht 4 tot 5, die zeer waarschijnlijk als een swell ook dit haventje in zal komen. Daarvoor nog wel even een klusje gedaan: keukenkastjes schoonmaken inclusief alle voorraad bussen. Dus weer naar de ankerplek in Tautra, daar liggen we beschut.

10 mei. Rustig zonnig weer.

Vandaag de wandeling gemaakt die ik al eerder wilde maken over het andere deel van Tautra. Prachtig. Ook nu weer langs het verse groen. Veel vogels en zeker te zien vanaf de uitkijktoren. Het gebied zelf is afgeschermd van 1 april tot half juli in verband met het broedseizoen. We doen het grootst mogelijke rondje: 7 km. Door de landerijen, langs oude boerderijen, langs het nonnenklooster, waar als we er voorbij komen op dat moment net de klokken luiden voor de Vesper. Eerder op de dag maakten we een praatje met een dame die planken stond te teren voor haar huis en ze nodigde ons uit om 17 mei (de nationale feestdag) samen met de lokalen én de nonnen te vieren hier op het eiland. Dat lijkt ons wel heel bijzonder. Ik zag er al een beetje tegenop omdat in de grote stad Trondheim mee te gaan maken. Daar zouden we waarschijnlijk toch wat anoniem rondlopen en nu hebben we de gelegenheid om intiem met mensen te praten en kennis te maken.

Het wachten op een nieuw Rolfoksysteem duurt vanaf nu nog wel een week en we gaan eerst nog verder de fjord verkennen en dan terug naar Trondheim . Hopelijk is dat dan voor 17 mei klaar en kunnen we weer terug hiernaartoe.

12 mei. Een historische scheepswerf.

Na een dag regen aan de mooring varen we met stil weer op de motor verder de fjord in. Een leuke manier om de tijd te doden. Dicht langs de kust zodat we veel kunnen zien: vervallen schuren, rotspartijen en verse groen. Echt weer schitterend. Na bijna 5 uur varen komen we aan in Kjerknesvågen Shipyard Een haventje waar oude houten schepen gerestaureerd worden. Prachtig liggen ze erbij. Boven in een rood huisje staan diverse scheepsmodellen uitgestald. Dat vind ik zo fijn in Noorwegen; die vrij toegankelijke mini museumpjes, waar je alles kunt aanraken. Jammer dat de heerlijke teergeuren niet te vangen zijn. De volgende ochtend krijgen we een telefoontje van Jon: “Of we vanavond in Trondheim bij hen aan de kade kunnen zijn”? Dat betekent even doorvaren om Skansen Bridge van 18.15 te halen. 

14 mei. Zomer in Trondheim. Het is heerlijk warm, zo’n 24 graden.

Jongens lopen met blote bast. Ik zie iemand varen in een bootje met een parasol ☂️ tegen de zon. Ik vind het altijd zo heerlijk om vóór het eerst in korte broek en op blote voeten te lopen. Mijn armen en benen kleuren al een beetje. Dit jaar extra bijzonder want we zijn in Noorwegen en vrij noordelijk. We liggen bij Riggmaster voor de deur waar een nieuw rolfok systeem wordt geïnstalleerd. Ook nog even alle andere stagen gecontroleerd en her en der wat smeermiddel gespoten. De kraanlijn vervangen door een Dyneema lijn. Afijn ze zijn nog bezig want in de zomer werken ze tot het donker wordt. De volgende dag gaat het werk verder en tot slot worden alle stagen juist gespannen. “She will sail like never before”, zegt Tor. Met al dat werk blijft het bedrag dat we moeten betalen toch datgene wat is afgesproken. Meine en ik gaan later naar een 🏧 om te pinnen, want ze willen het graag cash. Prima, dat scheelt weer een hoop btw.

16 mei. Opgesloten!!

We zijn klaar om te gaan en ik bel Skansen Bridge, dat we er door willen. “The bridge is broken and closed until May 21”. Dat is een dikke tegenvaller. 4-5 dagen liggen we hier dan vast. In de warmte en de stadsgeluiden, want die zijn er wel. Vooral het resoneren van de treinen! (Wat ben ik blij dat we de gehele winter in Brattøra gelegen hebben).

Ook kunnen we nu niet naar Tautra. De andere kant door 5 bruggen is geen optie, want het is te kostbaar voor de gemeente om dat te regelen en al het verkeer moet worden stil gelegd. Morgen is het dus 17 mei, de nationale feestdag van Noorwegen en dat brengt me ineens op het idee om vandaag nog net op tijd voor deze grote dag een nieuwe Noorwegen 🇳🇴 vlag te kopen. Gedurende de avond is er al veel vertier met muziek van partyboten. Als ik terug ben blijkt er nieuws. Het bedrijf dat verantwoordelijk is voor de bruggen is onbereikbaar, Tor en Jon hebben de monteur die aan de brug werkt zelf gebeld. Hij kan het wel fixen. Uiteindelijk gaan we om 23.50 uur in een konvooi van 7 schepen door de brug. 

Eerder op de avond was ik nog even naar de Skansen Marina gelopen om te kijken of daar voor ons plaats is voor de nacht.  Tot nu toe wel en mocht dat veranderen dan mag ik langszij een grote Duits charter zeiljacht. Dat geeft rust. De wandeling langs de kade is ook best wel leuk. Puur zomer, al een paar dagen 25 graden en vol met (jonge) mensen die barbecueën, zwemmen en gezellig samen zitten. Een beetje de sfeer van koninginnennacht. 

17 mei Feest op Tautra gemist

Door de kapotte brug lopen we vertraging op en komen pas begin van de middag op Tautra, waar we waren uitgerust. Ik had als bijdrage Arretje cake gemaakt, inclusief een Engelstalige verklaring plus recept. Onderweg naar de kloostertuin komen we Christine tegen, maar niet in haar mooie Bunad. Het feest is al voorbij en blijkt vooral in de ochtend plaats te vinden. Jammer, maar helaas. Weten we dat ook weer voor volgend jaar hihi. We gaan nog wel naar de Kloostertuin, even steil omhoog en het is behoorlijk warm. Ik doneer mijn cake aan de mensen daar en we lunchen heerlijk in de schaduw van een grote boom.

18 mei Aurore te eten 

Pinksteren is in aantocht en ik ben benieuwd hoe druk het hier in de baai bij Tautra, dus ik kijk op AIS. Wat leuk, ik zie de boot van Aurore onderweg. Ik app haar dat we hier liggen en nodig haar uit voor het eten. Ze komt de volgende dag en meert langszij onze boot af. We eten heerlijk vis en hebben daarna een paar mooie gesprekken over onder andere haar toekomstdromen. Ik realiseer me dat ik 3 keer zo oud ben. De volgende dag waait het behoorlijk en regent het, maar aan het eind van de middag klaart het op en wordt de wind minder. We nemen best wel emotioneel afscheid. Zullen we elkaar ooit nog zien. In ieder geval hebben we erg genoten van onze winter in Trondheim. Morgen beginnen we aan onze tocht naar het noorden. Stay Tuned.

12 december Gisteren met stralend koud (-10) weer naar Grilstad gevaren.

De Adagio van Rob en Marga Schut ging ons voor. Zij hadden ontdekt dat deze splinternieuwe Marina niet alleen een in de winter werkende dieselpomp (1,53/liter) heeft maar aan dezelfde ponton ook een verwarmd!! Wateruitgiftepunt. Erg fijn vooral de diesel met betrekking tot onze 2 kachels. Met 800 extra liters komen we de winter wel door. PS na twee maanden niet gelopen te hebben startte onze trouwe DAF diesel en ondanks de ijzige kou direct!! 

16 december. De winter heeft Trondheim tijdelijk verlaten.

Na aardig wat sneeuwval gisteren is het gaan regenen en de temperatuur is nu dus boven nul. Doordat de ondergrond ijskoud is geeft dit spekgladde straten. In ieder geval op de niet verwarmde straten (dat heeft men hier vooral in de binnenstad) en de paden waar geen kiezels zijn gestrooid. Ondanks de ijzers onder mijn laarzen laat ik mijn favoriete Duca uitlaat pad vandaag voor gezien.

21 december Lieve vrienden, vanuit winters Trondheim wensen we jullie fijne dagen en een geweldig 2024.

“Geniet van het leven in het hier er nu. Wij sturen je deze wens vanuit dankbaarheid: voor onze gezondheid, ons samenzijn als stel, onze avontuurlijke geest. Dankbaar ook voor de vriendschap door de jaren heen met jou. Wij zien het leven als licht en vrolijk, ook al realiseren we ons dat andere het anders ervaren. ❤️ Marianne en Meine”. Zo ziet onze kerstwens er uit. Vanmiddag naar de kerstmarkt hier in Trondheim geweest. Wat een sfeer en lekkernijen. Alvast wat ingeslagen voor kerstmis. Bij de ecologische boerenmarkt (Bondensmarked) een groot stuk 1300 gram verse herten biefstuk gekocht. Dat verdeel ik in stukken en vries in. Al eerder gekocht en het smelt op de tong. Bij de Nederlandse kaasboer Andre heerlijke kaas, stroopwafels en speculaas. Kortom: echt afzien hier in Noorwegen 🇳🇴. 

22 december, de kortste dag alweer.

Vandaag komt de zon hier op om 10.01 en gaat ze onder om 14.31, 4,5 uur licht dus. Door de sneeuw die weerkaatst lijkt het trouwens langer licht. De dagen gaan vanaf nu weer langer worden een dat gaat best snel. Eind januari is het alweer 7 uur licht van 8.58 tot 16.05. Ik moet zeggen dat het me enorm is mee gevallen, die donkere dagen. Ik kwam nog een mooie tekst tegen op internet, waar ik me wel in kan vinden:

“22 December is de kortste dag van het jaar, ook wel midwinter genoemd. Dan bereikt de zon, vanuit de aarde gezien, de meest zuidelijke positie. Het luidt het begin van de winter in. Al duizenden jaren wordt de winterwende in vele culturen op het noordelijk halfrond gevierd, omdat dit solstitium het moment bepaalt waarop het licht na een periode van duisternis en verwijdering als het ware rechtsomkeert maakt en de dagen weer gaandeweg langer worden. Vroeger vierden Germaanse en Keltische stammen deze korte dag van het jaar met het feest van de terugkeer van het licht, van het leven (Yule/Yoel). Het licht heeft de duisternis overwonnen. De datum voor het christelijke feest van Kerstmis – 25 december – gaat wellicht terug op de datum van de winterzonnewende in de oude Romeinse kalender. Sinds de vierde eeuw werd op die dag het feest van Sol Invictus, de Onoverwinnelijke Zon, gevierd. In Zweden, Noorwegen, Denemarken, Finland en IJsland wordt nog altijd het Luciafeest (lichtfeest) gevierd.

De energie van het seizoen. De natuur herstelt in de winter haar levenskracht. De bomen en planten trekken hun energie terug. Veel dieren beginnen aan een winterslaap. Ook wij zouden ons kunnen overgeven aan het vertraagde tempo van de natuur. We hebben tijd nodig voor herstel van onze levensenergie. Winter is het seizoen dat ons helpt tijd te nemen om naar binnen te keren. Uiterlijk is er rust, innerlijk is er groei. Wat ligt er diep verborgen in jou. Wat mag langzaam maar zeker in het licht komen te staan? Heb vertrouwen dat inspiratie vanzelf komt, als iets uit niets. Net als in de natuur, waar de kracht van het nieuwe leven begint te kloppen in de rustende aarde.”

Het winterwende verhaal heeft mij ook geïnspireerd. Meestal doe ik in de winter rustig aan. Nog net geen winterslaap hihi maar het scheelt niet veel. Laat de inspiratie maar komen. Ik verwacht trouwens dat we misschien nog wel het hele komende jaar in Noorwegen 🇳🇴 blijven. Het bevalt zo goed!

Christmas in Trondheim. “When in Norway do as the Norwegian”’

Eerste kerstdag., dus eerst maar om 11.00 naar de kerstmis in de prachtige Nidarosdomen. Volle kerk, twee prachtige koren, de NRK (Noorse NOS) voor life opnames in Noorwegen. Die pakken wel uit zeg met meerdere camera’s. Buiten staan 4 grote NRK wagens. We zitten op een mooie plek vooraan, want we varen er vroeg. Wie weet zijn we wel in beeld, maar dat zal ik nooit weten hihi.

Wandelingetje terug naar de boot en begonnen aan een typisch Noors kerstgerecht:
Fårikål, stoofpotje met op de boerenmarkt gekocht ecologisch lamsvlees en kool. Na 3 uur pruttelen in mijn mooie stoofpan is het klaar. Heerlijk mals. Het laatste half uur aardappels erbij gedaan. Recept iets aangepast: Het vlees eerst aangebraden en het water vervangen door bouillon. 2e kerstdag: sneeuwruimen en de volgende dagen ook.

31 december. Luisteren naar de top 2000. Lamsvlees leftovers van kerstmis nu verwerkt in een pie.

Straks kijken naar het vuurwerk. 

“Trondheim is very cold in the winter”. Overwinteren aan boord in Trondheim. Hoe is dat nu echt?

Toen we afgelopen zomer Noren tegen kwamen en hem vertelden van ons plan zeiden ze: “Trondheim is very cold in the winter”. Dat is ook zo. Het vriest al weken tussen de -8 en -15, gevoelstemperatuur soms -23, maar is dat erg? De zon schijnt, de sneeuw knispert onder de zolen van mijn met anti uitglijdijzers uitgeruste -40 Zweedse laarzen. Zelfs met blote voeten geen kou. Ik was aan nieuwe toe en hier in Trondheim heb ik ze kunnen kopen. Het water in de haven bevriest nu en omdat het eb en vloed verschil zo’n 2 meter is, geeft dat mooie beelden met ijsplaten, die blijven hangen op de trappen. Bijgaande foto’s zijn onbewerkt. 

4 januari Goedemorgen! Frisjes hier en er ligt nu toch wat ijs in de haven ondanks de warme Golfstroom.

Binnen snort de kachel. Binnenkort gaat het weer dooien. Hoop voor iedereen in Nederland 🇳🇱 dat de schaatsen uit het vet kunnen. Het is jullie zeer gegund na al die regen de afgelopen maanden. Oja en Meine gaat deze dagen toch maar niet te water.

6 januari Kom net uit het ziekenhuis want uitgegleden en op achterhoofd gevallen.

Uitgebreid gecheckt en alles neurologisch in orde. Wel een stuk geheugen kwijt, direct na de val.  PTA. Voel me een beetje bibberig. Ik bleek ook een erg hoge bloeddruk te hebben. 200/110. De volgende dag stuk lager gelukkig.

Arjen en Ilse aan boord

Zo leuk dat mijn mede ZeilNoord beheerder en zijn vrouw ons hier opzoeken! Ze blijven een aantal nachten en lekker hier aan boord slapen. Gezellig. Jammer dat de sneeuw hier nu helemaal weg is, maar daar is een oplossing voor te vinden: met de trein een dagje op en neer naar Røros. Een zelfs in de zomer vaak sneeuwzeker stadje op zon 600 meter hoogte. Met hen varen we ook nog even naar Grilstad om water te tanken.

30 januari. Stilte voor de storm!

Vanmiddag voor het eerst op de steiger in het zonnetje gezeten. Het is nu al bijna zeven uur licht op een dag als het mooi weer is! Vanaf morgenmiddag wordt het echter helemaal anders. Men verwacht hier de ergste storm sinds 1992. We liggen hier wel beschut Maar we gaan toch morgen wat maatregelen nemen. In ieder geval de Dickinson kachel uit en de kachelpijp van het dek. Het is nu niet zo koud -5 ongeveer en we hebben ook nog andere kachels dus het kan prima. Meine heeft vanmiddag al een dun plastic tentje van het achterdek verwijderd, want we weten bijna zeker dat die aan flarden gaat.

31 januari. Net even mijn stoere buurvrouw gefotografeerd die probeerde de wind te meten.

Ze heeft haar tent weg gehaald. Meine heeft nu net de kachel toch maar uitgezet. “De storm, die de naam Ingunn heeft gekregen, heeft zich snel ontwikkeld en is onderweg naar de Noorse kust. Vooral de westkust in het midden en noorden van Noorwegen krijgt het woensdagavond tot en met donderdag zwaar te verduren. De Noorse weerdienst heeft voor de kustgebieden van Møre en Romsdal en verder langs Trøndelag tot aan Helgeland (inclusief de Lofoten) de hoogste code rood uitgegeven voor extreem harde windstoten tijdens de zeer zware storm (windkracht 11). Zo kunnen er windstoten voorkomen van 170 kilometer per uur en in de bergen zelfs lokaal 200 kilometer per uur. Op zee is er kans op windkracht 12, wat orkaankracht is”

1 februari. Update storm Ingunn hits Trondheim.

Men verwachtte hier de ergste storm sinds 1992. Vanmorgen wapperde onze vlag wappert nog en verder is ook alles ok aan boord. Uiteindelijk met oordoppen in slaap gevallen, maar het was erg heftig. Meer dan we ooit hebben meegemaakt. We maakten aardig slagzij af en toe. Meine had gistermiddag de stootwillen met de compressor van de buurman steviger opgeblazen. Dat was slim! Uiteindelijk toch de Dickinson kachel uitgezet. Onze oude meerdere malen gerepareerde wintertent heeft het gehouden.

Goedemorgen update van een tweede storm in 4 dagen.

Zaterdag vanaf een uur of 11 werd het een heftig dagje. We maken aardige slagzij, maar de stootwillen houden het. Meine trekt regelmatig de lijntjes van onze tent strakker. Ook die houdt het. Ongelofelijk zo’n oude tent. Goed dat ik die ieder jaar laat nakijken en versterken! De Dickinson kachel blijft aan deze keer. Af en toe gaat tie even uit, maar door de hitte floept die weer aan. Rond 1700 is het meest heftig want met 2 meter tijverschil vangen we met vloed wel heel veel wind. Windstoten verwacht tot 70 km per uur. De Havenlichten zijn uitgeschakeld, als teken om niet de haven in te varen. In de stad Trondheim valt her en der de stroom uit, lees ik. Ook op het station. Het is best angstig allemaal en ik heb kriebels in mijn maag. Ik ga even aan boord bij Marga en krijg een kop koffie. Hun schip ligt als een huis, terwijl wij behoorlijk te keer gaan. Ze heeft er een filmpje van gemaakt. Buurvrouw Aurore steekt ook af en toe haar hoofd uit het dakluik. Haar scheepje gaat ook te keer! Rond een uur of 04.00 wordt het rustig, maar dan slaap ik al. Lang leve de oordoppen en een glaasje rode wijn. Nu ligt er alweer zo’n 10 cm verse sneeuw. Fijn! Vanaf dinsdag wordt het meer zonnig.

7 februari. Goedemorgen! De dagen lengen iedere dag met 7 minuten.

Gisteren scheen de zon voor het eerst weer in de kuip! En een paar dagen later een uurtje in de zon gezeten die best al kracht heeft. Toch is het nog heel koud en dat is minder voor de dochters van Meine die dit weekend langkomen. Met rode neuzen van de kou genieten ze toch wel van de stad.

16 februari Wij hebben net een nieuw Victron apparaat (Isolation transformer) laten installeren.

De oude was meer dan 15 jaar oud! De stoppen die daar nog opzaten sloegen vaak door als we hier in de kou te veel walstroon gebruikten voor elektrische kachel enzo. Meine gaat hier iedere ochtend even kort te water achter de boot. Hij is er aan verslaafd. Heel veel Noren doen dat hier. Ik ga een paar keer per week aqua joggen in het grote (verwarmde) zwembad hier aan de haven. Ben twee weken geleden wel begonnen met pillen i.v.m. hoge bloeddruk. Het werd me van alle kanten aangeraden, dus vooruit dan maar. Als je nooit pillen slikt voelt het een beetje als een nederlaag. Ik ben dan ook verwend door nooit ziek te zijn.

18 februari. Wat een heerlijke dag.

Gisteren is er verse sneeuw gevallen en vandaag schijnt de zon. Maar eens het tripje maken dat ik al langer in mijn hoofd heb. Naar een ski gebied hier in de buurt: Bymarka. Vanaf het centrum 20 minuten met de bus. Kan het gemakkelijker!! Het ligt op ruim 400 meter hoogte dus er is gisteren heel wat mooie verse sneeuw bijgevallen!! Eerst in de skihut koffie met een warme wafel er bij en dan erop uit!! Genieten dus. Het was echt verrassend om te ontdekken dat we helemaal niet ver hoeven te gaan voor een prachtige middag.

21 februari. Knallen vanmorgen en niet zo weinig ook. Vuurwerk?

Nee, de kanonnen bij de vesting i.v.m. de 87 ste verjaardag van koning Harald! De rest van de week lijkt het of de winter voorbij is. Plus temperaturen, Noren joggend met blote benen, de ijssalon hier bij de haven open in het weekend, alle sneeuw gesmolten en een lekker zonnetje om in de kuip te zitten. Ik verwacht nog wel winterse temperaturen want het is nog te vroeg in het jaar. Vorig jaar viel hier in Mei zelfs nog sneeuw. Zaterdag waren we uitgenodigd bij Sissel die Marga en ik kennen van het zwemmen. Meine ook mee. Was gezellig en lekker. Zondag wordt er op de boot geklopt: Rodrigo, die we in Råkvåg tijdens de piraten partij hebben leren kennen. 

26 februari Leuk nieuwtje: vandaag bezocht een Hurtigruten schip Trondheim.

De reisleidster van een nl groep kende ik via facebook. Meine en ik zijn met de groep meegegaan. Aan het eind vroeg Annie of ik een keer samen met haar een groep wil begeleiden voor de gehele drie weekse tocht vanaf nl naar Kirkenes. In februari volgend jaar. Alle kosten vergoed en een kleine dagvergoeding. Klinkt erg leuk dus waarschijnlijk doe ik het wel.

28 februari Vandaag was de verjaardag van mijn lieve mama.

Geboren 28 februari 1921. Gestorven in 2000. Vanmiddag heb ik een gedigitaliseerde film bekeken die mijn vader in 1960 maakte van een vakantie naar Oostenrijk. Hier enige screenshots. Ik was 4 jaar. Mijn vader filmde zichzelf in glimmende velgen van onze Volkswagen kever.

1 maart, een tripje met de trein naar de Marsimartnan van Levanger.

Ik had gelezen dat hier een lokale markt werd gehouden. Biologische producten, ambachten en lekkernijen. Voor de verandering regende het vandaag. Toch was het best aardig. We wilden in ieder geval vis kopen. Omdat Aurore komt eten komende week. Bij een tentje aan de haven kiezen we wat uit. Natuurlijk vertel ik dat we aan boord overwinteren. Dat vindt men meestal leuk om te horen. Als ik wil afrekenen, blijkt alles gratis: “From one sailor to another” en krijg ik ook nog een zak mosselen erbij. Marsimartnan is a winter market built on traditions, quality, culture, and experiences.

Marsimartnan in Levanger has deep-rooted traditions that can be traced all the way back to the Viking Age. At the end of February and the beginning of March each year, the wooden town comes alive with traveling merchants and visitors from near and far. Here, you can experience concerts, museums, the historic waterfront, an amusement park, exhibitors, local food, and drinks.

5 maart. Plots lijkt de winter voorbij.

Lijkt, want vorig jaar viel hier in Mei nog sneeuw. Voor nu genieten we van het prachtige weer en dat blijft wel zo deze week. Weinig wind en volop zon. De dagen worden langer: Zonsopgang 07:09. Zonsondergang: 17:51. Zojuist de fleecevoering uit mijn jas gehaald. De Noren lopen hard en hoe!! Natuurlijk in korte broek!! De wilgentakjes lopen uit en het Sjøbadet buitenbad ligt er al aantrekkelijk bij. Sowieso zie je hier de gehele winter mensen zwemmen vanaf de trappen langs de boulevard. Meine is hier niet de enige bikkel! Ik ben maandag maar vast “in training” gegaan door een ijsdouche te nemen in het zwembad. Viel alleszins mee. Het cruiseschepen seizoen is ook begonnen. Naast de Hurtigruten die hier de gehele winter af en aan varen, ligt er nu ook een groot cruiseschip voor de deur. Dat vaart straks de ondergaande zon tegemoet richting het noorden. Cestlavie ligt te blinken in de zon, maar nog wel met de wintertent erop.

16 maart. Waar ik vandaag aan dacht? Mijn creatieve vader Jan van Iperen.

Mijn creatieve vader Jan van Iperen  (1923-1989), die naast alles wat hij deed ook films maakte. In 1961 maakte hij deze, die ik vandaag maar eens op YouTube hebt gezet. Full colour en zoals je ziet werkte hij met een script en gaf mij (5jaar) regie aanwijzingen.

De film speelt zich af bij Watersportvereniging Vennemeer, waar ik zeer dierbare herinneringen aan heb! Geestige fragmenten zoals toen het 40-jarig jubileum voorbereid en vooral gevierd werd. Of toen de “Batavieren” kwamen, die ieder jaar op een vlot met een groot vat bier kwamen zeuren wanneer er nu eindelijk eens een nieuw clubhuis zou komen. Dat kwam er jaren later en ik mocht als 10-jarige onze bar (een oude BM die mijn vader op de kop had getikt) open: “ik doop u de Zuipschuit”. Maar dat is een ander verhaal. Als je wat tijd hebt (duur 23 minuten) waan je dan even terug in begin jaren 60!! Enjoy!!

23 maart. Ja hoor, daar was het dan: noorderlicht in Trondheim.

Eindelijk konden we het een keer zien. Bij eerdere aankondigingen van de app was het of bewolkt of midden in de nacht. Het viel me mee hoe goed het te zien was ondanks de bijna volle maan en de stad/haven verlichting. Het is toch echt wel een ervaring, die met foto’s niet te grijpen is. Ik kan me nu voorstellen hoe het is als je op een donkere afgelegen plek ergens in de natuur bent.

10 maart Aurore vaart uit in haar optimist.

Het is stralend weer en weinig wind. Er ligt een beetje ijs in de haven. Aurore laat haar Optimist te water om een stukje te gaan zeilen. Warm aangekleed, reddingsvest aan en haar marifoon bij zich. Na een tijdje ben ik wel benieuwd waar ze is en dus loop ik de pier op. In de verte zie ik een klein wit zeiltje. Af en toe klappert, zodat ze stil ligt het om de grote schepen te kunnen ontwijken.

12 maart een paar dagen naar Glåmos.

Even er uit met de trein naar een plaatsje vlak voor Røros. Via Air BNB een klein huisje gehuurd. Erg leuk, vooral het koperen zitbad. Er is hier niets, maar gelukkig wel een Coöp om boodschappen te doen. Mooie wandelingen over de witte heuvels en langlaufpaden. Iedere dagen zien we herten! Heerlijk rustig, geen tv in het huisje en dus veel lezen.

18 maart twee Nederlandse Marine schepen

De schepen liggen hier na de NATO Steadfast oefening. Meer dan 20.000 militairen uit dertien landen doen vanaf vandaag mee aan een grote NAVO-oefening in het noorden van gastlanden Noorwegen, Finland en Zweden. Nordic Response 2024 heet de oefening waaraan ook Finland en Zweden nu als nieuwste lidstaten deelnemen. Aan de oefening van twee weken doen verder Nederland, België, Groot-Brittannië, Canada, Denemarken, Finland, Frankrijk, Duitsland, Italië, Spanje en de Verenigde Staten mee. Nederland stuurt ongeveer 800 militairen en de marineschepen Johan de Witt en Karel Doorman. De Dewitt ligt hier aan de kade. Als de zon bijna ondergaat ben ik benieuwd naar de vlag procedure. Die film ik met de nieuwe telelens. Helemaal goed gaat het niet!!

Pasen: Joost, Kick en Tibbe bezoeken ons.

Ze slapen gezellig aan boord. De jongens in het bed achter en Joost in de hondenkooi. Normaliter is dat ons schuurtje, dus dat moest wel even helemaal leeg. Gelukkig mochten we de spullen stallen onder de tent van het schip van Marga en Rob, die een paar dagen in Nederland zijn. We maken per dag plannen, afhankelijk van het weer. Als het ineens een lente dag blijkt te zijn besluiten we naar Munkholmen, een eiland hier voor de kust. We varen er eerst even omheen en leggen dan aan de ponton vast. Normaliter voor een veerbootje, maar die varen pas vanaf 1 mei. Het lijkt wel zomer. Kick doet zijn schoenen en sokken scharrelt langs het strandje, gevolgd door Duca. Ik haal de drone op, voor Tibben en Joost om mee te vliegen.  https://en.wikipedia.org/wiki/Munkholmen

Ook gaan de jongens nog even vissen met de bijboot. Twee keer beet, maar niets gevangen helaas. Even later gaat het nog bijna mis bij de ponton: doordat de fjord zo diep is (ongeveer 150 meter) ontstaat er een enorme swell als er een veerboot voorbij komt, ook al passeert deze op best grote afstand. We schommelen enorm. Een tweede keer zelfs zoveel dat met een harde knal de lijn van de midden bolder knapt. Het loopt allemaal goed af zonder schade, maar we besluiten direct te vertrekken. Ook het wegvaren vanaf de ponton, gaat maar net goed: onze reling gaat rakelings langs de stalen rand.

Begin april even naar Nederland.

Met een directe vlucht van de KLM ben ik er in 2,5 uur. Prachtig zonnig uitzicht over de besneeuwde bergen. Het wordt een heerlijke 8-daagse: beginnend met een logeerpartijtje bij Carolien en Folke in Anseremme. Het is warm weer en de bomen en struiken lopen uit. Dan naar Weert voor een weekend met de jaarclub, want we bestaan 46 jaar! Dan een nachtje slapen bij Sjanie in Den haag. Diezelfde dag ontmoet ik Caroline van de wandelclub op station Utrecht, waar we even lunchen. Vervolgens pikt Joost me op, want hij werkt die dag in Utrecht en rijden we naar zijn huis in Hilversum. Ze hebben een slaap/logeer huisje in de tuin. Bijzonder riant. De volgende dag haal ik mijn huurauto op en rij naar Henk en Garmyn (94 en 90 jaar). Als ik aankom is het er doodstil. Ik loop via de garage naar binnen. Niemand. Uiteindelijk vind ik ze beiden slapend in de slaapkamer. Heel lief en aandoenlijk. Ze waren een beetje moe. Alles gaat naar omstandigheden goed. Ze hebben veel hulp en zijn mentaal gelukkig allebei goed.Dan door naar Dronten en Lelystad voor bezoekje aan Arjen en Ilse (en om ZeilNoord vlaggetjes op te halen en dan naar Rainier en Annet. Daar slaap ik een nachtje en praten we bij. De volgende ochtend naar de kapper in Hilversum, want dat scheelt heel veel geld. In Noorwegen ben ik zon 200 euro kwijt en hier 75. Met een gekapt hoofd naar Utrecht om Faas naar de hockey te brengen en zijn vorderingen te zien. Terug in hun huis is Duco net wakker. Wat een wonder om in mijn armen te houden. Daarna huurauto terug gebracht, nog een nachtje bij Joost en Margot en dan terug naar Trondheim.

20 april het oude Hurtigruten schip “Lofoten” doet Trondheim aan.

“Na bijna zes decennia aan de Noorse kust, zal het MS Lofoten de Hurtigruten-vloot verlaten. Vanaf 2021 wordt het klassieke en oudste Hurtigruten schip een opleidingsschip dat toekomstige generaties zeevarenden opleidt. Rederij Hurtigruten heeft een intentieverklaring getekend met de in Noorwegen gevestigde educatieve stichting Sørlandets Maritieme High School voor de verkoop van het MS Lofoten.
Het schip met 151 bedden zal in augustus 2021 haar eerste studenten verwelkomen. Daarmee wordt het MS Lofoten het vijfde opleidingsschip waar leerlingen werken en hun vaardigheden aan boord oefenen. Bovendien zijn er afspraken gemaakt tussen Hurtigruten en de school om ervoor te zorgen dat cadetten worden opgeleid en getraind door middel van leerling programma’s, ook op andere actieve Hurtigruten-schepen. Cadet training Met meer dan 125 jaar ervaring heeft Hurtigruten een lange geschiedenis in het ondersteunen van training en opleiding van zeevarenden. Verschillende voormalige Hurtigruten-schepen dienen of hebben gediend als maritieme opleidingsschepen. “MS Lofoten is een bijzonder schip met een zeer rijke historie en een unieke sfeer. Ze is heel speciaal voor velen van ons in Hurtigruten, voor onze gasten en haar bemanning. Ze heeft ons buitengewoon goed gediend, en ik ben verheugd haar nieuwe leven als opleidingsschip te zien beginnen”, aldus CEO van Hurtigruten Skjeldam”

Daar moet ik natuurlijk even naar toe. Ik had haar gisteren zien aankomen en in mijn fantasie was dit het schip waarop ik in 1977 van Honningsvåg naar Hammerfest voer, onderdeel van mijn busreis naar de Noordkaap. Of dat zo is, moet ik nog uitzoeken via de dia’s van die reis die ik aan boord heb. In iedere geval zal het een dergelijk schip geweest zijn. Ik heb mooie herinneringen aan het tochtje: het was midden in de zomer en de zon ging niet onder. We waren inmiddels 48 uur in touw en een aantal van ons lag heerlijk te chillen (bestond dat woord toen al?) in een dekstoel. 

Bij het schip aangekomen, kreeg ik heel aardig een korte rondleiding van 1 van de studenten. Hij vertelde dat ze via hun opleiding ongeveer een jaar aan boord zijn. Wat een prachtige manier om het maritieme vak te leren.

25 april. Volgende week weer op pad.

Het weerbericht ziet er goed uit. Zonnig en rond de 15 graden met een gunstig windje. Zouden we dit seizoen dan echt zeilend kunnen starten?

Kristiansund Mellemværften, een nog steeds in bedrijf zijnde scheepswerf. Wat een vakmanschap!

Wij liggen hier nu in Kristiansund en ik ben hier de oude sinds 1856 gestarte en nog steeds in gebruik zijnde scheepswerf gaan bezoeken. Die geur van hout, teer en ook het ijzer in de smidse.  Het bracht ook herinnering aan vroeger boven: op de Kagerplassen met mijn ouders naar onze zeilmaker op Kaageiland, gevestigd op een zolder. Er liggen hier veel houten schepen in de haven van eigenaren die verenigd zijn in een stichting. Ze mogen de werkplaatsen en gereedschappen gebruiken. Veel foto’s gemaakt, maar die staan nog op mijn camera. 

Commercial operations began in 1856 when master shipwright Nils Peder Holm founded what he called “Mellemværftet”, meaning “the shipyard in the middle” since it lay between two older shipyards. Ship repair and maintenance has been going on here longer than that however, since the area where the yard lies has been used for beaching and repairing coastal craft at least since the 18th century.
Kristiansund harbor is one of Norway’s best natural harbors. Its position close to the coastal leads, with three inlets, made it an easy harbor to reach and leave in the age of sail. Other advantages were good anchorage, protection from prevailing winds and ample fresh water. The port of Kristiansund was Norway’s most important exporter of saltmatured cod for 200 years and sailing vessels, both coastal and deep water, were vital to the development of this trade. The inner bay or “Vågen” became the center for the building and maintenance of these fleets. Steam vessels took over the export trade at the end of the 19th century, but the coastal transport of cod and herring was sail powered till the middle of the 20th century.  Kristiansund was the home port of these vessels.
Mellemværftet was the main shipyard for maintenance and repair of this last fleet of working sail in Norway.

23 September. Bårsetøya. Fantastische uitzichten.

Vanaf Kristiansund varen we op de motor weer naar een plekje dat heel mooi schijnt te zijn en waar alleen een steigertje is. Het is schitterend weer en wederom zijn de uitzichten fantastisch. We hebben in de avond nog lang in de kuip gezeten tot de eerste sterren zichtbaar waren. Mooie avond en nog niet echt koud. Het Noorderlicht nog niet gezien, maar het is al wel op meerdere plekken in Noorwegen zichtbaar geweest. 

De tweede dag dat we hier liggen wordt de sauna in gereedheid gebracht. Ik verwacht een klein gezelschap. Het is zaterdagavond dus mensen zijn op zoek naar ontspanning. Even later komt er een motorboot aanvaring met een hoop muziek en je uitluidt gejoel. Een stuk of 20 mensen aan boord. Omdat de boot nogal klein is verwacht ik dat ze hier in ieder geval niet zullen overnachten. Later op de middag komt er een man langs om te vertellen wat er gaande is: het is een loodgietersbedrijf met hun jaarlijkse bedrijfsfeestje. Ze zullen rond negen uur ‘s avonds vertrekken en hij hoopt hopen dat we er geen last van hebben. Ik vind het allemaal prima. En inderdaad vertrekken ze vroeg zelfs al om 7:00 uur ‘s avonds. 

24 september. Meine heeft even niet opgelet. 

De volgende ochtend varen we weer weg op zoek naar een nieuw plekje. We willen nu eindelijk wel weer eens ankeren en ik heb een paar opties. Het mooie van deze dag is dat het prachtig weer is en de wind goed staat: we kunnen zeilen! En inderdaad 4 tot 5 uur achter elkaar zeilen we heerlijk met een gangetje tussen de zes en vier knopen knopen. Op de plek die ik bedacht heb is het toch niet zo aantrekkelijk. Er loopt een weg langs en het is wat onrustig. Verderop is een baai waar het ook zou moeten kunnen. Alleen aangegeven met een ankertje op onze kaart, dus staat niet in een van de pilots. We varen erheen en inderdaad prima plek. Meine laat het anker zakken en ik vraag nog of hij nog weet hoe het moet. Als we liggen ga ik even bij hem kijken en hij zegt: het is niet helemaal goed gegaan! De beschermende handschoen ligt aan flarden en er is bloed te zien. Het blijkt dat hij tussen de ketting en de lier is gekomen met zijn hand. Dit is niet goed. Meine doet er wat laconiek over, zoals hij meestal doet. Ik bekijk het van dichtbij en zie een diepe wond. Volgens mij moet dit gehecht worden. Lastige plek ook. De “oksel” tussen duim en wijsvinger. Uiteindelijk is Meine het met mij eens. Wat te doen? We liggen hier nogal afgelegen en zelf kan ik niet hechten. Ik bel de reddingsbrigade waar we lid van zijn en die verwijzen ons door naar de ambulancedienst. We zijn redelijk in de buurt van een weggetje. Ik bel 113 en krijg direct antwoord en men spreekt gelukkig Engels. Uiteindelijk moet ik een kwartiertje later terugbellen om te weten wanneer de ambulance komt. Wij zullen dan in het bootje naar het steigertje roeien. Zogezegd zo gedaan. Het is nog wat lastig om de ambulance te vinden maar uiteindelijk komt het goed. De verplegers geven aan dat het gehecht (7) moet worden in het ziekenhuis. Meine moet mee. Ik blijf achter omdat er ook een verkeersongeluk is en ik dus niet meekan in de wagen. Ik roei dus weer terug naar de boot en zit lekker een tijdje in de kuip wachtend op het telefoontje van Meine. Gelukkig komt dat voordat het echt donker is. Ik roei weer terug en haal hem op. Vrij snel daarna gaan we naar bed, toch wel wat moe door de ontwikkelingen. De volgende ochtend is het schitterend weer en bladstil. We blijven hier liggen want Meine wil rust en ziet het nog niet zitten om met de ankerlier aan de slag te gaan. Prima want het is een prachtige plek. Later op de dag zie ik dat het morgen slecht weer gaat worden met veel regen. 

26 september. Straumen, waar 200 arend paren zouden leven. We zien er inderdaad een paar.

We besluiten dus nu te gaan varen, het is rond een uur of drie in de middag, maar 1 van de plekken is dichtbij. Ankeren doen we dus voorlopig niet. Het plekje dichtbij wat ik gevonden heb in de Norske Havneguiden blijkt toch niet mogelijk. Het ligt vol met kleine vissersbootjes. Het is een prachtige dag bladstil de zon schijnt dus we besluiten verder te varen naar het plaatje Straumen. Het is een mooie tocht en het laatste stuk tussen de scheren door doet heel erg aan Zweden denken. Het is wel inspannend sturen. Rond een uur of zes komen we eraan ik ga nog snel even naar de supermarkt: Er is hier namelijk een Joker supermarkt direct aan de kade en ik haal twee pizza’s en wat salade.

28 september. Beetje motorzeilen met kluiver.

Tot dinsdag hadden we schitterend weer en ongeveer 19 graden. Nu ineens 12 en vaak regen al zit ik nu in de kuip. We zijn nog een kleine 40 mijl van Trondheim verwijderd, maar geen haast. Zojuist een goddelijk lekkere rendier entrecote van een goede slager uit Ålesund gegeten. Kost een paar centen maar dan heb je wel wat en Meine bleek een fles Rioja te hebben gekocht.

2 oktober. Storfosna, een volledig beschutte natuurhaven.

Zo langzamerhand komen wij aan het eind van onze zeilreis dit jaar. Nou ja zeilen, vooral veel op de motor varen hier in Noorwegen. Maar dat wisten we van tevoren. We liggen nu in een kleine haven op het eiland Storfosna en dat is een prima plekje. We liggen heel beschut hier. Het is een soort natuurlijke haven met een nauwe doorgang. Wat opvalt is dat het hier ook vrij vlak is. In vroeger dagen was hier veel veeteelt en je ziet de landerijen nog liggen. Gisteravond ging ik nog even met Duca lopen en ik dacht net: Lang geleden dat ik een ree zag en prompt schoot er één voor ons langs. Duca op haar oude dag er achteraan. Ze ging nog wel even over de kop maar kwam niet met zichtbare blessures terug. Ook hoorde en zag ik in de verte kraanvogels.

Vandaag doen we klusjes. Meine maakt het teakdek schoon om het daarna weer met Boracol te behandelen. Top spul, ons teak redelijk schoon gebleven. Ik doe een aantal wasjes en vermaak 2 nieuwe hoeslakens zodat ze om onze driehoek bedden passen. Er is een Coöp en ook de wasmachines zijn zeer toegankelijk én gratis. Alles wat we van plan waren om in Trondheim te doen, doen we dus hier. Gisteren prachtig stil en zonnig en kon ik op de steiger onze matrassen luchten en de hoezen ook wassen. En nieuwe hoeslakens op maat gemaakt. Heerlijk. Meine heeft de Rubberboot aangepakt. Tot slot nog even met de drone gevlogen. Hier mocht het nog net. Verderop schijnt een militaire luchtmacht basis te zijn.

6 oktober Brekstad. Politie aan de deur

 ‘S avonds om 22.00 uur geklop op de deur: politie: “The military have an interest in you!” (Er is hier een militaire luchtmachtbasis en toen we er langs voeren vlogen er wel 8 straaljagers over ons heen). Wat we hier deden? Alles wat anders is valt op en moet gerapporteerd. Paspoort laten zien en natuurlijk alles ok. Natuurlijk toch maar niet vermeld dat ik de dag tevoren met de drone vloog.

7 oktober. Piraten partij in Råkvåg 

Na Straumen varen we via Brekstad naar Råkvåg. Het restaurant was dicht natuurlijk, maar er bleek een privé “Piraten” partij met krabben, garnalen en mosselen te zijn op zaterdag en wij zijn welkom (kosten delen en bier tegen Nederlandse prijzen). Dat werd dus een hele een mooie afsluiting van het vaarseizoen. We maken hier ook de eerste hagelbui mee. Vervolgens stijgt de temperatuur weer en regent het een aantal dagen.

10 oktober met rustig droog weer naar Hasselvika

Hasselvika is een mooi klein haventje, waar we precies passen aan de lange steiger. De volgende ochtend maak ik een wandelingetje met Duca langs een rotspad lang het water. Mooi stil en zonnig weer.

11 oktober aankomst in Trondheim en verwelkomt door Rob en Marga van de Adagio.

In een paar uurtjes varen we naar onze winterhaven. We varen nu net een kalm gangetje op de motor naar Trondheim. Mooi op tijd heb ik foto’s gemaakt van de besneeuwde bergtoppen in de verte. Boven de 500 meter sneeuwt het al. Nu zijn ze alweer door wolken onzichtbaar geworden! Nog steeds zijn de herfst kleuren schitterend. Meine ziet plots een vosje scharrelen langs de rotsen. Ik heb de telelens paraat! We verblijven daar in de Brattøra bassin, een goed beschutte haven met toch prachtig uitzicht over de fjord. Als we aankomen staan Rob en Marga al klaar om ons op te vangen. Gezellig en even later een wijntje bij hen aan boord.

19 oktober. Toch nog even varen naar Småland. 

Voor de winter echt invalt nog een weekendje weg. Na dagen regen aaneen, een goed weerbericht! De komende dagen volop zon! Schitterend zonnig koud weer. Na veel regen. Er staat een stevig windje in de Trondheim fjord, maar het is net mogelijk om met kluiver en motor bij naar Småland te varen.  Een haventje aan de hoge wal. Het wordt een heftig tochtje. Als we het geweten hadden?? Met de kluiver half uit varen we 7 knopen én gaan schuin. Meine gaat binnen alles toch maar wat zeevast zetten. Daar zijn we wel vaker (te) laat mee. De Dickinson kachel zet hij ook uit. Te risicovol. Ondertussen stuur ik buiten: nieuwe warme winterjas aan, fleece “Wolfje” over mijn benen en over mijn dunne handschoenen mijn nieuwe Noorse Devold wollen wanten. Dan gaat het goed. Het is een afstand van 15 mijl. 

Dan zie ik dat de bovenkant van onze kachelpijp weg is en ik roep Meine. Met lifeline aan naar voren. Niets!! Hoe krijgen we nu een nieuwe hier naar toe opgestuurd? De kachel is noodzakelijk nu het snachts al vriest. Dan ziet Meine het stuk toch liggen in het gangboord aan de andere kant. Gauw naar binnen halen. Pfoehh. Het haventje waar we naar toe gaan is heel klein en binnenvarend in eindelijk rustig water, want er was behoorlijk rare stroming tot op het laatst met klotsende golven, is er geen plek!! Ik draai wat rondjes en dan komt er een man uit zijn vissersboot die aan de buitenkant ligt. Hij roept wat en loopt naar de andere steiger. Niet voor ons maar om te kijken of hij daar naast een andere boot past. Hij gaat voor ons verkassen en zo de steiger vrij maken voor ons!! Geweldig, want zijn die Noren toch aardig. Als we later goed vast liggen loop ik naar hem toe om hem te bedanken met een blik bier. Dat wordt gewaardeerd en ik krijg twee mooie verse stukken pollak mee. Maak ik direct een ovenschotel mee. We blijven uiteindelijk 4 nachten in het haventje Småland. je kunt hier mooi wandelen en met de zon op de bomen die nu nog prachtige herfstkleuren hebben, kan ik nog mooi foto’s maken! Prachtige wandeling door een bos met herfstkleuren! Superzonnig, maar de effecten van de nachtvorst waren nog te zien: ik gleed uit op een paadje, maar niet ernstig en gelukkig had ik mijn mooie nieuwe jas niet aangedaan. Ik val wel eens vaker namelijk. Leuk ook waren de bevroren dennennaalden: net een trosje druiven. 

We liepen een deel van een pelgrims pad. 7,5 km omhoog en omlaag, prachtig door stille bossen. Geen wild gezien maar wel een eekhoorntje. Op de terugweg zagen we in de fjord twee dolfijntjes. Wat is Noorwegen toch een heerlijk land! Wel het noorderlicht gemist, omdat ik niet wist dat het voorspeld was. Voortaan beter op de Aurora app kijken, ook al moet ik eerlijk zeggen dat er mijn bed voor uitkomen lastig zal zijn. Gezellig met de lokale mensen gepraat en vrijdagavond kwamen er nog 4 zeiljachten uit Trondheim, die ons ook weer mooie tips gaven. Zij zeilden de volgende dag verder, ook omdat ze inschatten dat dit wel eens het laatste zeilweekend zou kunnen zijn. Mensen maken zich klaar voor de winter: kleine bootjes gaan het water uit en men klust aan huizen nu het nog kan. Deze dagen hadden we behoorlijke nachtvorst, wat mooie foto’s opleverde. 

23 – 28 oktober. Cestlavie winterklaar maken.

Wij gaan volgend weekend ook de dektent over in ieder geval de deckhouse leggen en ik ga op zoek naar een plek om een paar grote dingen te stallen. Ik heb een paar tips gekregen van watersport gerelateerde bedrijven aan de Fosenkaia, een havengebied meer de stad in. Vannacht -8. Gisteren zeilen eraf. Die worden morgen opgehaald door een zeilmaker (Riggmaster), gedroogd, geïnspecteerd en opgeslagen. Ook de rubberboot gaat er heen. Fijn alle spullen van boord om wat ruimte te creëren voor logés!

27 oktober. Met Marga naar het openlucht museum Sverreborg.

Het is schitterend weer en we besluiten een tochtje te maken. Sverresborg. We gaan met de bus en een half uurtje later zijn we er al. Het is erg leuk en mooi. Met kerst organiseren ze hier twee weekenden een kerstmarkt, dus daar gaan we zeker naar toe.

6 november, gisteren een leuke wandeling gemaakt. 

Het was miezerig stil weer en de zon liet zich niet zien, alhoewel wel voorspeld. We liepen via het oude havengebied eerst langs het Dora gebouw. https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Dora_(U-bootbunker)

Vervolgens kwamen we bij een hip gebeuren. Ik zag een tent, sauna bij het water en een algemene zwemplek. De Noren lijken op Meine en zwemmen in de winter door. Er was ook een buiten douche met aparte kraan. Even proberen. Hij doet het. Dit zou een oplossing voor een probleem kunnen zijn. Het water in de haven is afgesloten en tanken kan alleen bij de Fosenkaia ná de spoorbrug. Dat zou betekenen vroeg in het donker erheen en laat in het donker terug. Hij draait namelijk niet zo vaak. Niet echt fijn. Ik vraag een van de jongens of we hier misschien 1 keer per maand onze 1000 liter tank mogen vullen. Als ik een foto van Cestlavie laat zien en vertel dat we aan boord wonen en hier de hele winter blijven wordt hij enthousiast 🤩. Natuurlijk mogen we komen tanken!! Dat gaan we dan wel met hoog water doen want de kade is hoog en het getijde verschil is hier zo’n 2,3 meter. Een kort tochtje wordt het dan. Een paar meter verder horen we geluid van diesel motoren. Er blijkt een soort museum te zijn met allerlei scheep gerelateerde spullen. De oudste motor is van rond 1850 en werkt nog steeds. Navraag leert dat deze niet voor een schip was, maar door de Noorse Spaarbank gebruikt werd om een drukpers voor papier geld aan te sturen. Een krasse baas van 90 jaar runt de tent en start even later een grote zware dieselmotor. Die staat binnen, maar heeft wel de uitlaat pijp gelukkig wel naar buiten gericht. 

Hierna begint de echte wandelen met behoorlijk steil stijgen en dalen. Het café aan het eind blijkt gesloten voor de winter. Dan maar met de bus terug en een biertje aan boord.

8 november. Iedere keer dat ik over de rand van het zwembad, of door ramen van de sauna over de zonnige Trøndelag fjord kijk voel ik me gelukkig en dankbaar. 

De Hurtiguten boten passeren elkaar steevast rond 9.30 uur. Hurtiguten. De postboten van vroeger De zon schijnt over de licht besneeuwde heuvels aan de overkant. Drie keer in de week ga ik nu maar het Pirbadet zwembad voor een Aqua jogging les. Het zwembad schijnt het grootste en nieuwste van Noorwegen te zijn en ik hoef maar 5 minuten vanaf de boot te lopen om er te komen. Pirbadet

15 november. Laatste voorbereidingen voor het winterweer begin! 

Twee weken geleden de zeilen eraf gehaald. Die worden opgehaald door de mensen van Riggmasterhier in de stad. Daar worden ze gedroogd, geïnspecteerd en opgeslagen. Het bedrijf leren kennen via een tip van de zeilers die we in Småland tegen kwamen. Geestig was dat toen ik daarheen ging om te informeren, ik 1 van die zeilers daar tegen kwam. Ik begin al mensen te kennen!

De wintertent zit er inmiddels op, maar we hebben ook nog zeildoek, destijds gekocht in Stockholm. We hadden toen onze wintertent niet bij ons. Van dit stuk willen we twee delen maken voor een voor- en achterdek om het teakhout te beschermen. Meine en ik meten en bedenken en knippen uiteindelijk doormidden. Als je het goed wilt doen, moeten er uitsparingen komen voor een aantal stagen, de kachelpijp en de twee masten. Dat gaan we niet zelf doen! Dus wandelen we met de spullen naar zeilmaakster Ragna. Zij weet er wel raad mee. De volgende dag loopt ze mee met ons om nog even precies te meten. 

Bij het bedrijf raken we aan de praat met John. Hij heeft aan dat ze meer doen dan alleen zeilen en verstagingen, dus Meine vertelt van de lekkage bij de motor. Die is droog gekoeld en er lopen buizen met water die de motor koelt. Het is een gesloten systeem, maar de laatste tijd lekt het dus. John loopt direct mee om een eerste inspectie te doen. Alles bij elkaar gaat het wel wat kosten natuurlijk, maar we hebben vertrouwen in deze mensen. Zelf heb ik twee goedkope antislip badkamerkleedjes vermaakt zodat ze op de vloer beneden passen. Lekkerder aan de voeten dan het kale hout. Dat vindt Duca ook, want die ligt er de laatste nachten lekker op te slapen vlak bij de kachel. Slim hondje! 

16 november. Gisteren naar een prachtig concert van Mahler 3e symfonie geweest hier in Trondheim. 

Meine kwam een tijdje gelden met kaartjes aan boord als verassing. Een groot orkest plus een kinderkoor. Zelden maakte ik een concert mee dat zo harmonieus, meeslepend, maar ook strak gedirigeerd werd door de Koreaanse dirigente Han-Na Chang. De sopraan zong prachtig. De zaal was uitverkocht. Op het filmpje zijn ze aan het inspelen. Geen opnames gemaakt tijdens. Vond ik niet gepast. Het mooie is dat het ook weer stimuleert om aan boord naar muziek te luisteren via de alom vertrouwde iPod.

25 november. Tis nu echt winter hier. -12 vandaag overdag. Beetje sneeuw. We genieten! 

Vorig weekend gingen we met de trein en terug met de bus naar het Sprookjesachtige Røros. Rijden door een zonnig winterwonderland. Magische nieuwe verse sneeuw. Bomen dik met sneeuw. Romantische paardensleeën in het donker met bellen en kaarsen. Bevroren rivieren oversteken. Kerstverlichte straten in het dorp. De oude kerk duikt op in het donker. Røros ligt op 600 meter hoogte landinwaarts en is ontstaan rond een kopermijn. Nu is het een toeristische maar nog authentieke plek. Even nadat we vertrokken terug naar Trondheim klaarde het op en ik heb 3 uur lang alleen maar naar het zonnige winterlandschap gekeken. Nadat we weg waren is het gaan regenen op de sneeuw. Nu is alles bevroren en dus glad. Mijn Yaktrex schoen klemmen werken erg goed. Ooit in Nederland gekocht en ze passen goed onder mijn nieuwe laarzen. Mijn nieuwe laarzen bevallen ook erg goed. Ondanks de kou stap ik er met blote voeten in en uit.

28 november 1945. Een herinnering.

Vandaag 78 jaar geleden trouwden mijn ouders Aafke en Jan in Rotterdam. Het was net na de oorlog en er was nog niet veel, maar Papa’s vader was begrafenis ondernemer en had nog een paar koetsjes, die gebruikt konden worden voor de bruiloft. Wel zwart ipv wit natuurlijk. (De foto’s hiervan zijn helaas niet gedigitaliseerd en liggen in de opslag) Als bloemen waren er volgens mij alleen maar witte chrysanten beschikbaar. Dat mocht de pret natuurlijk allemaal niet drukken: het was vrede eindelijk. En er was jenever genoeg. Ze gingen wonen in Rotterdam aan de Zestienhovensekade aan de Schie, dus aan het water. In de beginjaren van hun huwelijk hadden ze “inwoning”, zoals dat gebruikelijk was in het gebombardeerde Rotterdam destijds. Leo en Nel werden goede vrienden. Het huis was eigendom van papa’s vader. Daar hadden ze veel geluk hij mee tijdens de eerste jaren van woningnood. Aafke en Jan hadden elkaar voor de oorlog in 1939 ontmoet op de Rottemeren, waar Jan een kleine BM had. Mama stapte aan boord en is niet meer van boord gegaan. In de eerste jaren van de oorlog gingen ze ook nog samen op vakantie in Nederland. Vanaf 1943 werd dat moeilijk en moest papa onderduiken vanwege de razzia’s voor de tewerkstelling in Duitsland. Hij besloot te vluchten naar Oostenrijk omdat hij daar vrienden had. Dat lijkt een wat vreemde keus maar het was heel verstandig. Een beetje naar het hol van de leeuw gaan. Een aantal weken nadat hij vertrokken was is mama hem achterna gereisd door oorlogsgebied. Onderweg schuilde de trein in tunnels om aan de bombardementen te ontkomen. Ze hadden alleen nog maar verkering en waren verder niet verloofd, maar de familie had er geen problemen mee dat ze samen op pad gingen. Mijn grootmoeder schijnt gezegd te hebben: “liever dat ze met z’n drieën terugkomen dan helemaal niet”. Na de oorlog kocht papa een eerste kajuit jachtje, het Goudhaantje. Zij hadden bovendien besloten om voorlopig niet aan kinderen te beginnen (aan mij dus). De angst voor de (koude) oorlog zat er goed in en bovendien wilden ze weer eens tijd hebben om plezier te maken. Een oudoom van mij vertelde ooit dat zij eigenlijk de eerste yuppies waren. Uiteindelijk ben ik 11 jaar later geboren in 1956. Zeer gewenst en met liefde ontvangen. (Het raakt me nu ik dit vertel). De zeilboot werd verkocht om veiligheidsoverwegingen met zo’n kleine baby aan boord en papa kocht een kleine bakdekkruiser, de Pavia. Maar we bleven varen!!

3 december Fris wandelingetje. Vanmorgen hier minus 17 met een gevoelstemperatuur van – 23!

Net terug van een wandelingetje langs de kade. Koud maar prachtig. Het is nu 15.00 uur en de zon is al onder gegaan. Het is nog licht en de lucht kleurt een roze pastel. Voor de haven ligt een vrachtschip voor anker. Het ligt in de mist. Dat is geen mist, maar de zeedamp. Omdat het nu zo koud is en we hier de invloed van de warme golfstroom ervaren, dampt het water. Echt een schitterend gezicht.

Wandelend langs het zoute zeebad  Sjøbadet since 1858, zie ik een paar mensen de trap afdalen het water in. Mij niet gezien nu zelfs Meine is er (even?) mee gestopt.

Het is hier nu een kleine 5 uur daglicht en het valt me mee. Vooral ook omdat het steeds mooi zonnig weer is. Vandaag rond een uur of 12 maakte ik een foto van de zon die nog net over de heuvels scheen. Ik ben benieuwd of dat zo blijft tot de kortste dag over een week of 3.

tot slot volgt hieronder een linkje naar het nieuwst zeilfilmpje: Van Eide naar Trondheim. 210 NM

30 augustus. Het wereldberoemde Union hotel in Øye

Gasten van het wereldberoemde Union hotel (hier ging in het begin van de 20ste eeuw de high society voor het eerst op reis naar de Noorse fjorden) Hotel Union Øye worden ingevlogen per helikopter en ook gebracht met snelle motorboten. Ondertussen liggen wij hier rustig aan onze steiger. Deze fjord is te smal voor cruiseschepen. Ik kan niet ophouden met om me heen kijken naar de steile bergen. En foto’s en filmpjes maken natuurlijk. 

31 augustus Mooie wandeling van 10 km gemaakt met Max 136 meter hoogte. in Øye

Duca mee dus wat eten extra voor haar mee. Water vindt ze wel in de beekjes. Ze is al bijna 11 jaar maar het gaat goed. Geen schapen enzo in de buurt, dus we laten haar lekker los. Eten voor onszelf hadden we vergeten, maar bosbessen én bramen zijn er om te plukken. Toch werd ik een beetje flauw en keek uit naar een appelboom. Die zagen we mooi op tijd, dus Meine een paar appeltjes “geroofd”. 

Eerder op de dag spraken we een boer die zijn trekker dwars op het pas had gezet: hij moest zijn kalveren vangen en wilde niet dat ze er vandoor zouden gaan. We hadden een gesprek over “rules and regulations”. Als hij straks stopt (nu 63 jaar) mag hij niet zelf bepalen voor hoeveel hij zijn boerderij verkoopt. Een koper wil 6 miljoen betalen? De overheid zegt: nee 3 is genoeg. Hij vertelt ook dat het jachtseizoen op de herten morgen begint. Ze gaan dan hoog de bergen in. Ook daar regels natuurlijk. Vooraf wordt bepaald hoeveel er geschoten mag worden. In dit grote gebied totaal 60. Aan het eind van de middag spreken we een andere boer. Hij was net zijn wildcamera aan het checken. Het is hier wel een happening merken we, de start van het jachtseizoen. 

In de middag lunchen we luxe in het hotel. De ober Sigurd kennen we inmiddels, want hij zwemt ook iedere dag aan “onze“ steiger. Hij woont in Trondheim en komt ons zeker een keer bezoeken! 

1 september verlaten we dan na 5 nachten ons mooie plekje in Øye.

Ik betaal braaf en doe een enveloppe met 1200 Nok in de honesty box. Gek hoe gevoelens veranderen. Toen we hier een dag lagen en er steeds gasten met helikopter en RIB werden aangeleverd, dacht ik: ze hebben hier genoeg, dus ik betaal alleen voor stroom verbruik. Nu we hier 5 nachten hebben gelegen, ben ik dankbaar voor deze prachtige plek en is betalen vanzelfsprekend.

We varen op de motor en denken bij een bocht zeilwind te krijgen maar nee hoor. De wind draait mee en we hebben weer pal tegen. Behoorlijk sterk ook vanwege valwinden. We overwegen ergens eerder te stoppen omdat we zo wel heel veel diesel verbruiken: stroom en wind tegen en maar 3 knopen snelheid. Toch wordt het even later beter en we vervolgen onze reis naar Hareid, waar een grote supermarkt zit. Onderweg zien we nog een klassiek wit motorschip, de Polarstar, dat met toeristen vaart.

Als we in de Sullafjorden varen zien we net zoals een aantal dagen geleden een grote school grienden. 

In de haven van Hareid komt er een man aanlopen. Eerst nog wat aarzelend, maar dan spreekt hij ons aan. Hij vindt het een mooie boot! We maken een praatje en ik vraag hem of hij de boot wil zien vanbinnen. Heel graag! Hij vertelt dat hij boven op de heuvel woont en ons zag binnenvaren. “Daar moet ik even gaan kijken”, dacht hij. Zo bijzonder. Als hij een uurtje later weggaat nodigt hij ons uit om morgen met hem en zijn auto een rond rit rond het gebied te maken. Hij zal ons om 11:00 uur komen ophalen.

2 september De volgende ochtend doen we eerst onze boodschappen bij de extra. We slaan veel in. Herland

En zorgen dat we op tijd terug zijn. En inderdaad om 11:00 uur Staat Sveinung klaar. Hij neemt ons mee naar plekken van vroeger, waar hij zijn jeugd heeft doorgebracht. Zoals het plaatsje Kjelsund, aan de andere kant van het eiland. Een prachtige plek waar wij trouwens zelfs ook met ons schip zouden kunnen komen en waardoor kinderen gekanood wordt en waar een oud mooi gebouw staat wat afgehuurd kan worden, er liggen wat oude vissersschepen, en iets verderop is een verlaten haringrokerij. Daar kijken we ook even binnen, een grote puinhoop maar wel interessant om te zien. Vervolgens neemt hij ons mee naar een plek waar met de hand een Viking huis wordt gebouwd. Ze zijn er nu een jaar aan bezig en het is bijna klaar. Daarna bezoeken we nog een winkel waar we een krabben net kunnen kopen voor weinig geld en tot slot gaan we naar de konditorei in het stadje om hem iets aan te bieden en lekker koffie te drinken. Hij wil nog wel verder met ons, maar het is een mooie dag en we willen eigenlijk ook nog een stukje varen.

Om 2:00 uur ‘s middags gooien we los om richting Lepsøya te varen. We kunnen zelfs een beetje zeilen. Alleen met de kluiver.

Het is een erg klein haventje en tot het laatste moment is het me onduidelijk of we er ook echt kunnen liggen. Bovendien komen we met eb aan. Het haventje staat niet in de gidsen maar op mijn Navionics is het wel te zien. Het is rustig weer dus we proberen het. Er is een lange steiger met net een plekje voor ons vrij. En er is elektriciteit. Het gaat slecht weer worden dus we zullen hier wel weer even een paar dagen liggen. Ook deze keer komen er direct een paar mensen naar ons toe om naar de boot te kijken. Één van en is Magne Kjerstad. Hij nodigt ons uit om morgen een rondje over het eiland te rijden. Geweldig!

3 september. Magne rijdt ons over het gehele eiland Lepsøya.

Hij weet veel is hier geboren was vroeger onderwijzer en vind het erg leuk om nieuwe mensen te ontmoeten. Eerst rijden we naar de grote vuurtoren wadden nu ook mensen wonen, dan bezoeken we een oud gebouw waar in de kelder een heel museum is ingericht. Het was vroeger het gebouw waar de priester woonde. Hij vertelt over een priester uit de tijd van rond 1700 die altijd dronken was. Hij wilde ook dat hij op een wit paard naar de kerk werd gebracht. Op een bepaald moment was hij zo dronken dat hij besloot zelf op het paard te berijden en het niet te laten leiden. Hij is nooity aangekomen in de kerk en is later gevonden. Het bleek dat hij zich had vastgereden tussen twee gebouwen, waartussen doorgang steeds nauwer werd. Het was winter en hij bevroor. 

Het museum is geweldig. Er zijn het oude winkeltje, de schoenmakerij, en meerdere inmiddels verdwenen plekken van het eiland prachtig mooi verzameld. Daarna gaan we naar een plek waar het wild dat geschoten is wordt verzameld. Het is inmiddels 1 september geweest en het jachtseizoen is geopend. Er hangen in een gekoelde container een drietal karkassen. Bijzonder om te zien en het doet me denken aan de Wild workshop die we ooit in Cothen deden. Terwijl wij zo rondrijden vertelt hij van alles en wijst de stukken grond aan die zijn eigendom zijn en waar zijn schapen grazen. Ook rijdt Magne nog even met ons door de nieuwe tunnel die Lepsøya verbindt met Haramsøya. Geopend in 2021, 3500 meter lang en 112 meter diep!

4 september. Inmiddels is het hier bar en boos geworden. Er komt weer een “Hansje” storm voorbij. 

Veel regen en wind tussen Beaufort 7 en 9. In de ochtend belt Magnus met de vraag of we bij hen willen eten rond een uur of 1500. Natuurlijk! Als hij komt helpt hij ons nog even met wat extra lijnen en vooral om ervoor te zorgen dat wij niet zoals destijds op Terschelling de bolders uit de steiger trekken. In veel havens zie je hier trouwens dat men met lijnen extra lussen door de vlonders heeft getrokken. Die kun je dus ook gebruiken om aan vast te maken.

De gehele middag in hun mooie huis de storm uitgezeten. Heerlijk echt Noors gegeten en kennis gemaakt met zijn beide zoons die ik even langskwamen. Magnus vond mijn film erg mooi en daarom hebben we ook naar meer YouTube filmpjes gekeken. De hele serie van onze rondreis rond Engeland. Zelf ook blij om het weer eens te zien. Wat hebben we die reis veel gezeild. Ik heb in deze films een Nederlandse ondertiteling En het leuke was dat we weer ontdekten dat zoveel woorden hetzelfde zijn. Hij vond het erg leuk om nu eens de plaatsen te zien waar de vissers het altijd over hadden, zoals Stornoway (Hebriden) en Stromness (Orkneys)

Het was een heel erg fijn contact! Zo fijn dat ik me kan voorstellen dat we hier wel zouden kunnen wonen als we stoppen met varen. Prima locatie dichtbij Ålesund en de huizen zijn hier niet duur! Als we vertrekken rond een uur of 19:30 uur krijgen we nog een paar mooie stukken ingevroren heilbot mee en viskoekjes plus nog een grote zak met pruimen. Wat een rijkdom.

5 september. Het zeehondje naast de boot is Meine natuurlijk.

In de nacht gaat de wind liggen en de volgende ochtend is het hier rustig en zonnig. We hadden ook nog een ander natuurfenomeen: een aalscholver die de gehele nacht op onze reling zat. We verlaten onze veilige haven en de liefdevolle mensen die we ontmoet hebben. 

Vandaag varen we naar Finnøya, 17 mijltjes noordelijk. Via de gepensioneerden mannen die iedere dag naar de haven komen om gezellig te kletsen, (het is ook overal hetzelfde) regel ik dat ik kan betalen, een tientje per dag.

Het wordt een prachtige zeildag! Eerst dacht ik nog dat de zee misschien nog ruw zou zijn vanwege de harde wind gisteren. Dat valt erg mee omdat we binnendoor varen. Aan stuurboord zien we de gehele dag het vasteland in de wolken en regen. Wij krijgen een klein beetje mee. Maar steeds meer richting het eiland wordt het zonnig. Maar belangrijker nog, we kunnen zeilen! Met kluiver en grootzeil varen op een bepaald moment 6,5 knopen. Echt heerlijk. Het waait zuidwest 4 tot 5.

Met windkracht 5 stoven we op de smalle ingang van de baai bij Finnøya af. Tegelijkertijd met de veerboot. Dat voelt niet goed dus in overleg met Meine toch maar even overstag om ruimte te geven. Als de veerboot aangelegd heeft hebben wij alle tijd om af te tuigen. De ingang van de jachthaven is ten westen van de veerkade. Ik wacht nog even maar de veer blijft lang liggen dus naar binnen. Het lijkt smaller dan het is. Kleine vingerpiertjes én een grote drijvende steiger voor ons. Mooi! Nog even de wal op en het uitzicht over zee is helder en schitterend in de zon. We zien in de verte het vuurtoreneiland Ona liggen. 

Hopelijk kunnen we hier eindelijk eens genieten van een in zee zakkende zon, maar helaas. Wolken aan de einder, dus niet veel te zien.

We lopen nog een rondje langs de kust en komen in een verlaten fabriek. De huidige Finnøya Gear & Propeller AS is gevestigd in een nieuw pand. In het oude pand ligt nog van alles. 

6 september. Met prachtig stil en zonnig weer naar Åndalsnes. De bergen in!!

Er is prachtig stil weer voorspeld en dat wordt het ook. Finnøya valt me een beetje tegen: weinig authentiek, klein en met een autoweg dwars eroverheen. We besluiten te gaan varen naar Åndalsnes, 38 mijl verderop, maar eerste vlieg ik nog even met de drone, een beetje buiten het dorp vanwege de privacy. We vertrekken om 09.15 uur en varen in precies 8 uur door een schitterende bladstille omgeving. De bergen in de verte worden steeds meer zichtbaar. 

8 september. Goedemorgen, nog steeds kortebroekenweer hier in Noorwegen 🇳🇴.

We liggen al een paar dagen in Åndalsnes. De was moest weer eens gedaan worden, kletsen met leuke mensen zoals Malachi uit Nieuw-Zeeland die hier woont en aan het oefenen was met zijn foilerbord. (En blij was met het filmpje dat ik maakte). Malachi werkt in de filmindustrie. Hij doet stunts en coacht acteurs die dat moeten doen. Op Facebook vind ik filmpjes van hem samen met Tom Cruise!! (Mission impossible dead reckoning part 1). Ja zeggen ze, je bent vaak maar 1 handdruk verwijderd van een bekend persoon! 

Åndalsnes is de thuisbasis van pareltjes als de Trollveggen, de Romsdalseggen-bergkam en de Noorse schilderachtige route Geiranger-Trollstigen. Beroemd om zijn hoge toppen en lange geschiedenis van bergbeklimmen, staat de stad Åndalsnes in het noordelijke deel van Fjord-Noorwegen bekend als het bergdorp aan de fjord. Gisteren met de gondel (49 euro p.p. retour!!) naar boven voor een wandelingetje en magnifieke uitzichten. We besluiten in het restaurant te eten. Magnifiek uitzicht en lekker!!

9 september. Zon en bladstil tochtje naar Midsund. 

Rond 9.00 vertrekken we richting Midsund, naar het zuiden! Apart maar we gaan terug naar Ålesund omdat dit de handigste plek is om onze nieuwe accu’s te laten plaatsen. Het is niet zo ver om en voordeel is dat Andrej, die alles gecheckt heeft eerder het kan doen als hij beschikbaar is. Een paar dagen geleden kregen we namelijk goed bericht van Øyvind: Volledige garantie van Victron. Onze systemen zijn in orde. Op afstand via Victron Remote is alles gecheckt. Er zijn nu nieuwe accu’s u besteld! Die worden waarschijnlijk dinsdag geleverd.

Rond 1600 komen we aan in Midsund, een klein plaatsje precies op de helft richting Ålesund. We gaan aan de buitenkant liggen, want het is druk en weekend en zomer.

10 september. Goed dat je hebt doorgepakt gisteravond schat zegt Meine de volgende ochtend.

De weer berichten gaven aan dat er veel regen zou gaan vallen, maar over de wind was het niet zo duidelijk. Veel verschillen: Windy gaf aan op deze specifieke plek 3 tot 4 en de Noorse app YR 6 tot 7 Beaufort. En lagerwal. Die laatste weerupdate heb ik dus helaas genegeerd. Vanaf een uur of 22.00 uur gaat het los. We liggen dan net in bed en slapen komt er dus niet van. Althans bij mij. Meine is alweer vertrokken. Ik ben er niet helemaal gerust over en om een uur of 2300 zeg ik dat tegen hem. Dan moet je wat doen zegt hij. En slaapt verder. Ik ga er toch maar uit doe mijn lenzen in en even checken hoe het buiten is. Er is nog niet heel regen maar het waait fors. Een van de stootwillen komt al een beetje omhoog. Ik had ook de andere van bakboord meegenomen om ertussen te proppen maar dat lukt me niet. Ik roep Meine toch maar even uit bed. Hij komt met jack aan, maar in zijn blote kont. Niemand die het ziet, maar het lijkt me wel frisjes. Om 24:00 uur liggen we weer in bed, ik neem een glaasje rode wijn om de adrenaline te laten zakken en we gaan slapen. Twee uur later is de harde wind gaan liggen.

Het plan is om hier vandaag te blijven en Meine gaat het met het bootje vissen. Gisteravond heb ik nog een hele tijd in het donker naar iemand zitten kijken die liep te rommelen aan de overkant en ondertussen aan het mompelen was. Wat ik natuurlijk niet kon verstaan. Was hij misschien dronken? Er kwamen ook af en toe mensen bij hem staan om een praatje te maken. Op een gegeven moment ging hij op zijn buik liggen met zijn handen naar beneden van de kade af. Dat gaat hij nu doen dacht ik. Al snel bleek dat hij met veel moeite een krabben korf omhoog aan het trekken was. De volgende morgen vertelde de havenmeester mee dat deze man bekend is en niet alles op een rijtje heeft. Maar hij wordt er wordt goed voor hem gezorgd en hij doet niemand kwaad. Als je hem weg wilt hebben, moet je hoesten en zeggen dat je ziek bent. Daar is hij doodsbenauwd voor.

In het begin van de middag kijk ik weer eens naar het weerbericht en weer wordt het slecht. Als we morgen naar Ålesund zouden varen hebben we waarschijnlijk veel regen en wind tegen. Ik bel Meine in het bootje met het voorstel om nu maar direct te vertrekken. Gelukkig neemt hij tegenwoordig de telefoon op. Hij is het helemaal eens en komt terug. We vertrekken om 15:45 uur ‘s middags en komen rond een uur of negen aan in Ålesund. Het is een prachtig toch tochtje weinig wind en geen regen. In de haven is plaats genoeg. Het seizoen is voorbij.

11 September. Ålesund.  A fish called?!.

Inderdaad regen en niet zo weinig ook. We besluiten met de bus en een stukje lopen naar het grote Atlantic Seapark te gaan. Dat was ons al eerder aanbevolen maar toen kwam het er niet van. Het is echt de moeite waard. Hele grote bassins met rustig zwemende vissen. Ik word er helemaal “Zen” van! Ook het voederen van de otters is leuk om te zien. https://g.co/kgs/AXuizC

14 September “Winter is coming. This morning the first snow was in the mountains”, zegt de man van de diesel pomp. 

En inderdaad, onderweg zien we de bergtoppen van Åndalsnes bedekt met een dun laagje verse sneeuw. 

Voor we vertrekken ga ik nog even naar de slager die ik gisteren heb ontdekt. Er zijn er namelijk niet zoveel in Noorwegen. En dit is echt een kwaliteit ‘s winkel. Dus ik ga nog even terug om twee mooie Sirloin Steaks te kopen, een rendier entrecote, en wat toastjes. 

Vervolgens gaan we sinds Helgoland weer een keer 400 liter diesel tanken ⛽️ voor 1,52 per liter. Dan vertrekken we richting Vestnes. De windvoorspelling klopt niet. Tegen beaufort 3 i.p.v. 1 en stroom tegen. Dit gaat dus wel even duren.

Echter niets is hier zo veranderlijk als de wind en rond 1600 uur is het weer bladstil en hebben we stroom mee! We besluiten 15 mijltjes verder te tuffen naar het eilandje dat Rob en Marga aanbevolen hebben. Veøya.  Rond 19.45 komen we aan nog net voor donker. Inderdaad zien we onderweg de ons inmiddels bekende bergtoppen van Åndalsnes bedekt met een dun laagje sneeuw. 

15 september. Veøya. Goedemorgen! Eindelijk weer aan een privé steigertje zonder walstroom! 

Zojuist lekker (nou ja het was frisjes) in ons blootje even over boord geweest. Viel mee. Meine doet het iedere ochtend, maar ik alleen in de vrije natuur. Eergisteren zijn de nieuwe Victron accu’s geplaatst onder volledige garantie!! Erg blij mee. Alle systemen aan boord zijn getest en bleken in orde. We hebben ook nooit te ver ontladen. 1 van de accu’s was kapot en de andere 5 aangetast; dus alle zes vervangen. De reden is onduidelijk. Misschien beschadigd bij transport of gewoon pech. Of deze batch was niet in orde, want het is uitzonderlijk dat Victron garantie verleend. PS. Ik deel dit om iedereen op de hoogte te brengen en degenen die mee heeft gedacht te bedanken. Dit hele gebeuren heeft ons sinds eind juni best beziggehouden ook al hebben we veel ondernomen en prachtige plekken gezien. Ankeren en aan een steigertje zoals nu was echter niet mogelijk

Veøya – het heilige eiland! Het is een heilige en ook een pelgrimsplek. Ik heb er zelfs een stempel kunnen scoren. Die staat nu in het logboek. De kerk die er staat stamt uit 1200. Helaas op slot. Toen wij langs de Högakusten voeren in Zweden, waarin dit soort kerkjes open en te bezichtigen. De ijzeren sleutel hing dan aan de deurpost. Nu dus niet en ook een camera die iedereen in de gaten houdt. Het is niet anders. Nu in het najaar is het echt heel erg rustig en je voelt de sterkte van de mystiek. Ook is het er heel erg stil. ‘s Nachts geen licht en heerlijk slapen. Soms kom je op dit soort plekken die je dan heel lang in gedachte houden. Af en toe vliegt er een white tailed eagle voorbij. Mooi!! De laatste keer dat we er een zagen was bij Florø. Veøya had een vroege nederzetting en werd in de Middeleeuwen een belangrijk machtscentrum in Romsdal. Hier was zowel het gerechtsgebouw als de marktstad. Het eiland is idyllisch gelegen in de Romsdalsfjorden. Er staat hier een unieke stenen kerk uit de 12e eeuw. Hieronder een wat uitgebreide tekst voor wie geïnteresseerd is. De plek heeft mij zeer aangesproken. 

Veøya is a small island in the Romsdalsfjord It is just over 1 km 2. The word woe is Norse for “holy” and the name Veøy means the holy island or the island with the sanctuary. “Woe” was used in pre-Christian times. The island’s two parts are connected by a narrow strip of land that was formerly the seabed. In the Middle Ages there was a Kaupang or market town on the island, and several apartment buildings are mentioned in documents from the Middle Ages. What may be Christian graves from the 9th century have been identified, Brit Solli concludes that the earliest Christian burials may have been in the middle of the 9th century.

The island was strategically located as a hub for boat traffic in the Viking Age . At the time the fjord was the road, Veøya was centrally located. The climate is relatively mild and the island has good harbor conditions. The Viking ships rarely crossed Hustadvika but rather went an inner route into the Romsdalsfjorden and further into today’s Åndalsnes if they were going to Eastern Norway or into the Langfjorden if they were going further north towards Nidaros . In the middle of this intersection lies Veøya, and the location led to the creation of a kaupang there, Romsdal’s first settlement – an economic, administrative, and religious centre. In the Middle Ages, the island was the seat of the Raumsdøla county. Veøya is mentioned by Snorri in connection with the battle of Sekken in 1162 , where King Håkon Herdebrei fell against Erling Skakke . The Baglers attacked the Birkebeiners at the island in 1206.

In 1375 a king’s farm on Veøy was mentioned, this was probably a trading farm which was also a collection point for taxes and fees. Kaupangen had at most around 300 inhabitants but lost its importance towards the end of the Middle Ages. The decline in the Veøy purchase price probably began before the Black Death.

Olav Håkonson ordered in 1384 that the trade had to take place in cities and fixed trading posts: Borgund for Sunnmøre, Veøy for Romsdal, Trondheim for Nordmøre. In documents from 1519, Veøy is no longer referred to as a market town.

17 september. Op weg naar Bud. 

Na drie nachtjes aan de steiger zonder Walstroom verlaten we het prachtige eiland. We liggen nu aan het steigertje met dat aan landerige wind. Dat betekent even goed afspreken hoe we hier weg zullen varen. Meine hangt alles stootwillen aan één kant en ik houd er een paraat. Zo kan ik als er zich toch nog ergens een lastig plekje voor doet de stootwil direct ertussen hangen. Heel langzaam vaart Meine achteruit. Toch komen er nog wel een paar stootwillen omhoog. 

Nou ja nog even over dat stille: vrijdagavond, de tweede avond dat we hier lagen kwamen er drie Noorse motorbootjes aan. Met een aantal kerels en een dame. Ze gingen aan het bier en hadden het erg gezellig samen. Toch hadden ze met ons consideratie. Af en toe hoorde ik ‘s nachts de muziek aangaan en iemand anders het weer uitzetten.

Het weer is het wisselend zonnige en regendagen wisselen elkaar af. Vandaag schijnt de zon weer uitbundig. Gisteren de hele dag regen, maar op de mooie plek waar wij lagen is alles mooi. Vanmorgen werd ik wakker met een gespannen gevoel in mijn maag. Ik had ook nog beelden van een droom. Ik ben een erg heftig boek aan het lezen dat handelt over de Spaanse burgeroorlog. Daar weet ik natuurlijk wel wat vanaf maar toch grijpt het me aan.

We liggen nu in Bud, de laatste haven voordat we de beruchte Hudstavika gaan bevaren. Zo berucht vanwege de vele ondiepe plekken. Het is rustig stil weer en vandaag erg zonnig. Het weerbericht voor morgen ziet er goed uit. Zeilen wordt het natuurlijk niet, maar dat zijn we inmiddels gewend. Vanmiddag ben ik vast even gaan kijken, want ik was wat onrustig geworden van alle ruige verhalen. 

Naast ons ligt nu een Franse García 68, die met gasten vaart: Lifesong. We lijken plots heel klein. Het kleine meisje wil direct bij ons aan boord mét haar mama dat wel. Als ik de hoes van het stuurwiel afhaal en haar uitnodig om achter stuur plaats te nemen glundert ze. Later komt de schipper met zijn moeder die een tijdje mee vaart aan boord ons schip bekijken.

18 september. Ik sliep redelijk goed ondanks de spanning die ik aan het opbouwen was. 

We varen in zeer rustige condities door het gevaarlijke gebied. In 2019 kwam hier in cruiseschip Cruise ship Viking Sky accident Hudstavika in de problemen, door dat de motor uit viel. Het grote anker, dat hier nu in Bud ligt, hield het gelukkig op haar plek. Het weer is wat somber, maar het is droog. Na een uur of 3 bereiken we de hoge brug van de Atlantic Road. Inmiddels schijnt de zon weer. Ergens ankeren? Toch maar niet, want het wordt slecht weer met veel wind en regen en dus varen we door naar Eide, een kleine haven waarvandaan ook veel kleine vissersbootjes varen de Kornstadfjoren en de Kvernesfjorden bevaren. 

Het weer staat hier de laatste dagen “aan of uit”: een dag zon en droog en een dag regen met wind wisselen elkaar af.

Are you going south? No north! 

Mijn antwoord schept wel verbazing de laatste tijd, want niet veel vakantiegangers zijn nog op weg en zeker niet naar het noorden! We zijn dan ook geen vakantiegangers, wij zijn “liveaboards”!

10 augustus. Alle ZeilNoord vrienden zijn de storm goed doorgekomen.

Na 4 nachten verlaten we Skjerjehamn richting Leirvik, een beschutte baai met naast de haven een supermarkt. De volgende dag komt SY ZaZoe van Scarlett en Ad de haven binnen. We kennen elkaar van ZN en wilden elkaar ontmoeten nu het nog kan. Zij varen zuid richting Nederland en wij Noord.

13 augustus. Wat hadden we gisteren een geweldige dag.

Eerst ‘s ochtends gezellig koffiedrinken met Ad en Scarlett van de ZaZoe. We hadden wel uren door kunnen praten maar we moesten op een bepaald moment toch echt gaan varen. We vertrokken rond 11 uur met het plan om te zeilen. Het zou dan eindelijk kunnen gaan gebeuren deze reis. Zuidenwind kracht drie naar het noorden. Meine had alle zeilen voorbereid en we gingen ervandoor. Helaas viel de wind toch heel snel weg en moesten we de motor aanzetten. Jammer! 

Het werd wel heel erg mooi weer gedurende de dag en een uurtje later toch maar even de kluiver erbij gezet. Dat ging eigenlijk best goed en de motor kon uit. We voeren door een schitterende omgeving en ik keek mijn ogen uit. Iemand had gezegd dat het naar het noorden toe na Bergen alleen maar mooier wordt. Dat klopt! Veel foto’s en films gemaakt dus.

Op een bepaald moment kregen we ook te maken met het fenomeen “valwind“, een bekend verschijnsel in Noorwegen. De hoge steile heuvels zorgen ervoor dat de wind naar beneden raast. We hadden dit ooit al eens in Schotland ervaren dus wisten er wel vanaf. Toch was het maar goed dat we alleen met de kluiver voeren want op een bepaald moment tikten we de 8!! knopen snelheid aan en dat is voor deze 22 ton wegende dame best snel. Om 15.15 uur kwamen we aan in Herland. Dit is een vissershaven maar plezierboten welkom zijn. Er is verder niets behalve elektriciteit en daar houden wij van.

Vanmorgen eerst met Daan en Faas ge-FaceTimet. Er is namelijk een nieuwe baby: Duco! Toen een wandelingetje totdat het echt hard ging regenen 🌧️.

14 augustus Herland en de hele dag regenen.

Later op de dag kwam er nog een mooi groen zeiljacht binnen, de sy Amanda, van Noor Kjertil. De drie opvarenden gingen nog even wandelen de berg op in de stromende regen. Ik was er zelfs een beetje ongerust over. Vanmorgen sprak ik Kjertil en vroeg hoe laat ze terug waren gekomen. Rond 22.30 uur in de avond. Stevig nat wandelingetje dus en ze zijn helemaal naar de top gegaan. Ja de Noren ijn stoer!! Onderweg de eerste Jan van Gent sinds Helgoland gezien. Zulke prachtige vogels. 

Vandaag weer lekker zeilen richting Florø. Eerst alleen met kluiver en bezaan een voor de wind rakje met windkracht drie ongeveer. Later kluiver binnengehaald en grootzeil erbij. Heerlijk. En dan zeggen ze dat Noren stug zijn. Zojuist een klein motorbootje waarbij de schipper letterlijk uit zijn dak ging om ons te begroeten. Pet af en juichbewegingen. Erg leuk. Dan voel je je wel welkom!

15 Augustus. Florø Kon ons niet bekoren.

Vanaf vijf uur vanochtend begonnen de veerboten al hun motor warm te draaien. Het stadje zelf is best een rommeltje. Veel afbraak panden, die natuurlijk wel fotogeniek zijn. Wel even een “noodzakelijk” bezoekje aan de Vinmopolet gedaan en geld gepind voor de “Honesty box”, die we af en toe tegenkomen om het havengeld te betalen. Het bezoek aan de supermarkt stellen we uit tot het volgende dorp en dus uitgevaren richting Kalvåg, een klein stukje van 11 mijl.

Het is een leuk plaatje en we liggen aan de steiger bij het restaurant. Dat belooft wat voor morgen. Aan het eind van de middag komt er ook nog een Duitse zeiler uit Berlijn binnenvaren; Ullie, begrijpen we later. Hij is al een tijd in zijn eentje op pad en af en toe wordt hij vergezeld door zijn vriendin. Hij heeft nu net 50 mijl gevaren om kaap Stattlandet heen en is vermoeid. 

16 augustus. Weer een topdag!

Prachtig weer en we besluiten een wandeling te maken. We lopen door de bossen en de bloeiende heide naar een top van 132 meter: Fiona. Niet echt heel hoog maar ik ben er blij mee. De uitzichten over zee zijn magnifiek. Wat is Noorwegen toch fotogeniek! Ik kan wel blijven fotograferen! Uiteindelijk blijkt dat we ook een rondje kunnen lopen van in totaal zo’n 6 km. Terug aan boord ga ik even tukken om fit te zijn voor ons etentje. We hebben namelijk gereserveerd en gaan eigenlijk voor het eerst deze reis ons echt culinair laten verwennen. 

17 augustus. Naar Silda, de uitgangspositie om kaap Stattlandet te ronden.

Weer een prachtige dag. Volop zon, maar wel op de motor vanwege tegenwind. Weer kijk i mijn ogen uit naar alle natuur en rotsen. Voordat we in Silda aankomen maak ik een telelens foto van de Kaap. De volgende dag blijven we liggen en wachten op vrienden die nu de kaap aan het ronden jij.

19 augustus. De dag die ik wist dat zou komen: Ronden van de beruchte kaap Stattlandet.

Ik sta heel vroeg op om de zon te zien opkomen net boven de bergen. Schitterend. Om 7:30 uur vertrekken Janneke en Wytze verder naar het zuiden. We hadden een hele gezellige avond. Bij het verlaten van de haven zie ik in de verte een mooie school dolfijnen 🐬🐬🐬

De uiterste punt van Stattlandet, de kaap bij het 496 m hoge rotsplateau Kjerringa, is beter bekend onder de naam Vestkapp (Westkaap), het meest westelijke uitzichtpunt van Noorwegen. 

De zee rond het schiereiland wordt gezien als een van de gevaarlijkste stukken van de Noorse kust, met extreem slechte weersomstandigheden, hoge windsnelheden, hoge golven, mist en sterke zeestromingen. Er zijn 50 tot 60 stormachtige dagen per jaar rond Stad. Dit maakt het gebied gevaarlijk voor scheepvaart. Midden op het eiland is een soort weg (dragseid) die loopt van Leikanger in het noorden naar Drage in het zuiden. De Vikingen sleepten hier hun schepen over het schiereiland om zo niet over de gevaarlijke zee rond Stad te hoeven varen. De Stad Skiptunnel (in voorbereiding om te bouwen) moet voor een snelle, veilige doorgang gaan zorgen, groot genoeg zelfs voor cruiseschepen.

Onze 22 ton wegende Cestlavie over het land slepen is natuurlijk geen optie. Ook al zijn we net zo stoer als de Vikingen.

We varen dus langs de kaap Stattlandet in korte broek condities! Bijzonder. Schitterend weer strakblauwe hemel zon en weinig wind. Dat laatste maakt dat we toch behoorlijk schommelen. Ook in deze condities laat de kaap haar stevige gezicht zien. 

Op zee zie ik weer verscheidene Jan van genten. Ik vind het zulke prachtige vogels. Fotograferen lukt deze keer niet want daarvoor is de deining te stevig. Om 14.15 uur ‘s middags komen we aan in het haventje Sandhamn. Weer een mijlpaal. Sinds Groningen 1030 mijl gevaren. Hier is het volledig zomer. Geen wind en bijna iedereen zit in de volle zon. Ik zoek de schaduw op. Wellicht morgen afhankelijk van het weer naar het 

20 augustus. Naar Runde, het vogeleiland om puffins te zien.

Voordat we vertrokken nog even gebruik gemaakt van het snelle internet van het nieuwe hotel hier. Eindelijk mijn blog kunnen uploaden, een dag of 10 later. Het wordt een mooi kort tochtje van 11 mijl onder smalle boogbruggen die de eilanden verbinden. Dat moet heel wat betekend hebben voor de bewoners toen de bruggen kwamen. Geen isolement meer, maar ook minder rust.

Weer ontmoeten we een heel aardige Noor die eerst zijn motorboot voor ons verplaatst zodat we aan de enige steiger in het Runde haventje kunnen aanleggen. Hij gooit er vervolgens al zijn kracht in om de Cestlavie niet precies op een gemeen stuk hoekijzer te laten landen. Later krijgen we van waarschijnlijk zijn zoon vier mooie dikke vette krabben poten krabbenpoten. ‘s Avonds kort gekookt zes minuutjes en met de twee vissen die Meine gevangen heeft opgegeten. De krab smaakt naar kreeft.

21 augustus. Runde. De gehele nacht en de volgende ochtend regen.

Vanaf 1400 begint het weer zich gelukkig aan haar voorspellingen te houden. Het wordt droog en later breekt de zon door. Perfecte condities om te fietsen en wandelen naar de uitzichtpunten voor de vogels. Het is een stevig klimmetje, behoorlijk steil. Schitterende uitzichten. We gaan echter niet helemaal naar boven want we worden opgevreten door de knutjes. Niet aan gedacht om ons in te smeren! Sowieso zijn de puffins er niet meer, want die zijn al op zee. Gelukkig hebben we destijds met onze ronden UK op de Shiant Eilanden er vele gezien.

Papegaaiduikers zijn zeevogels. Ze komen alleen aan land om te broeden. Zodra de jongen groot genoeg zijn, verdwijnen ze weer naar zee en zijn ze voor ons onzichtbaar. Als je papegaaiduikers wil zien, is het dus belangrijk dat je tijdens het broedseizoen naar een broedkolonie gaat. Over het algemeen genomen is van half mei tot half juli de beste tijd. Soms wat eerder, soms wat later, dat ligt een beetje aan de weersomstandigheden in het voorjaar. Maar wie in augustus gaat kijken, is zeker te laat.

Later op de avond komt een echtpaar langs dat hier woont. Ze hadden van vrienden, de man van gisteren, gehoord dat we hier lagen. De man is gepensioneerd zeeman op cruiseschepen. Zou dit leven ook wel willen, maar heeft twee huizen om voor te zorgen. Tsja keuzes!!

22 augustus. Naar Ålesund om ons accuprobleem te laten oplossen??

De volgende morgen varen we van Runde naar Ålesund waar Anda Olsen gevestigd is. Dit bedrijf Anda Olsen Ålesund is ons door meerdere mensen aanbevolen. Het schijnt de top te zijn op het gebied van Victron apparatuur in Noorwegen. Onze hoop is op hen gevestigd. Ik had al eerder telefonisch contact en afgesproken dat ik zou bellen als we in de buurt zijn. Dat is nu dus. Ik krijg direct iemand aan de lijn. (Øyvind). Hij gaat iemand regelen die langs kan komen. Handig vraagt hij ons MMSI-nummer, zodat ze later kunnen zien waar we liggen in de haven. Uiteindelijk vinden we een topplekje aan een ponton helemaal achterin de haven.

23 augustus Regeling langer dan 3 maanden in Noorwegen verblijven. De politie is je beste vriend.

Vanmorgen hier in Ålesund naar het politie hoofdkantoor gegaan om te informeren over het langer dan 3 maanden verblijven in Noorwegen 🇳🇴. Wat blijkt en in tegenstelling tot eerdere berichten van mede ZeilNoord zeilers: als je Schengen niet verlaat, genoeg inkomsten hebt en niet aan het werk gaat hoef je niets te doen. Dus geen formulier en ook niet eens per 3 maanden even het land uit. Dat valt dus weer mee! Ik heb wel een foto gemaakt van het kantoor zodat ik in ieder geval kan laten zien dat ik me gemeld heb. 

Gisteren een bijzondere ontmoeting en herinneringen aan mijn vader verlevendigd.

Ik kwam langs een klein winkeltje dat eruitzag als een ouderwetse drukkerij. Even door het glasvenster naar binnen getuurd. Ik zag allerlei letterbakken en houten ladekasten. Even aan de deur gevoeld. Open! 

Binnen kwam er een man, Torgeir Melsæter in een stofjas maar me toe. Hij is familie van de oprichter en heeft als gepromoveerd historicus duidelijk een hart voor de zaak en haar oorsprong. Ik vertelde over mijn vader en dat hij fotoretoucheur was en ook reclameadviseur. Hij nam me vaak mee naar een klant van hem in Overschie waar een drukkerij gevestigd was. Inmiddels meer dan 55 jaar geleden. Ik moet 12 jaar geweest zijn. Toen ik over de drempel stapte en mijn verhaal vertelde kwamen allerlei herinneringen terug. In de zaak stonden een paar Heidelberger drukpersen, kasten vol met loodletters in alle soorten en maten, een “moderne” machine waar de krant van Ålesund opgemaakt werd. Heel modern, je typte regels die als een loodstrip geproduceerd werd. Daarmee vormde je een gehele krantenpagina. Was de krant gedrukt, dan werd het lood weer omgesmolten. Alles werkt nog en het is geen museum. 2 dagen in de week geopend van 10-1400 uur dus het was puur geluk dat ik op het juiste moment kwam.

http://merkur-melsaeter.no/firmahistorie.html

24 augustus. Een museum voor mij alleen!

Het Jugendstil museum. Deze dag uitgekozen omdat er geen cruiseschepen in de haven liggen. Dat scheelt 13.000 toeristen.

Het museum is erg mooi. Natuurlijk veel kunst uit de Jugendstil periode, maar ook beelden van de grote brand hier in de stad in 1904. Men heeft hiervoor een soort van tijdcapsule gemaakt. Je stapt in een lift die naar beneden lijkt te gaan en door raampjes zie je rood flikkerend vuur oplichten. Als je uitstapt kom je in een kleine ruimte met verschillende tv’s waar filmpjes vertoond worden uit deze periode. Na deze brand waar uiteindelijk maar een dode bij viel, is de stad in een recordtempo van drie jaar opnieuw in steen opgebouwd. En dus in de toentertijd populaire Jugendstil.

Ook wordt Le voyage dans la lune uit 1902 vertoond, over een reis naar de maan, werd een humoristische bewerking van het beroemde boek van Jules Verne en was naamloos populair. Het iconische beeld van een raket in het oog van de maan is nog steeds wereldberoemd.

Ook de eerste Frankenstein film uit 1910 wordt vertoond. Ik had beide ooit wel gezien, maar zeer lang geleden. Bijzonder allemaal en zeker om daar in je eentje van te kunnen genieten!

Ons Accu probleem

Gisteren was Andre Macuk, een monteur via Anda Olsen, al aan boord geweest om eerdere metingen aan de accu’s’ te doen. Die gaven aan dat de accu’s goed zijn. Echter om zeker te weten moet er met andere apparatuur gemeten worden. Deze moet worden opgehaald bij AO. Andre komt nog even langs om e.e.a. te bespreken. Morgen, ook al is het dan zaterdag, komt hij met een collega met de speciale apparatuur. De volgende dag staan beide mannen rond 10.00 uur op de stoep. Ze zijn erg lang bezig, maken van alles foto’s en checken ook of er “stroomtrekkers” zijn. Wanneer ze klaar zijn, leggen ze ons hun conclusie uit, compleet met tekeningetjes. Ook al begrijp ik het op dat moment, reproduceren hier lukt me niet! Het komt erop neer dat de accu’s kapot zijn, er geen foute stroomtrekkers zijn. Of onze Quattro omvormer en charger de goede is, kunnen ze moeilijk inschatten. Echter, die heeft al die jaren geen problemen gegeven en doet het nu ook goed. Ik ga AO toegang geven tot ons VRM zodat hij op afstand kan kijken of alle settings in orde zijn. Ze zullen een Engelstalig rapport schrijven en dat ook naar ons sturen. Dan is het verder aan AO hoe nu verder. Waarschijnlijk kan AO de garantie regelen. Als Andre weggaat, zegt hij dat ik me geen zorgen moet maken om alle uren. Hij zal niet meer dan 3 uur schrijven, want het is ook een hobby van hem. Wordt vervolgd.

27 augustus. Nu aan een steigertje als enig schip.

We verlaten Ålesund met zonnig weer, maar weten dat het gaat regenen. Daarom zijn we al voor ons doen vroeg weg om 09.15 uur. Het is een tocht van 29 mijl en via de Sulafjorden en Hjørundfjorden komen we uiteindelijk in de smallere Norangsfjorden. Het is echt prachtig. Steile wanden met hoge pieken waarop nog sneeuw en zelfs gletsjerijs te zien is. Het weer valt mee en i.p.v. rond 11.00 uur begint het pas rond een uur of 13.00 te regenen. Daarvoor vele flarden met mist rond de bergtoppen. 

In de Sulafjorden zie ik iets drijven, een boomstronk? Het blijkt een dode dolfijn of waarschijnlijk een griende te zijn. Zo te zien onbeschadigd. Het was me al opgevallen dat er veel vogels waren op die plek. Ze waren echter nog niet begonnen met het aanvreten.

We leggen vast aan het enige steigertje hier. Er is elektriciteit en een sauna. Het steigertje hoort bij het beroemde Union hotel op een steenworp afstand. Hotel Union Øye Het is superluxe en een kamer kost rond de 400 euro, maar dan verblijf je wel in een luxueuze ambiance uit het eind van de 19^e eeuw.

Established in 1891, Hotel Union Øye has gained great fame over the years for its wonderful location nestled high in the Sunmmøre Alps. Aristocrats and luminaries from across Europe descended upon the village of Hjørundfjorden to experience this bucolic treasure. Numerous royals, such as Queen Wilhelmina of the Netherlands, Emperor Wilhelm II of Germany, and King Haakon VII of Norway all resided at the hotel at one time or another. Despite the great changes that have occurred in the area over the last century, Hotel Union Øye still radiates the quaint charm that made it a popular among European high society for the last hundred years.

Heerlijk na het drukke Ålesund met iedere dag zo’n 13000 extra toeristen van de cruiseschepen. Bijna allemaal kwamen ze langs ons, dus we voelden ons ook een toeristische attractie. We liggen hier uiteindelijk 5 nachten.

In deze film 210 NM. Na storm Hans verlaten we Skjerjehamn om weer verder noord te varen. We gaan de komende dagen een rustig weervenster zoeken om de beruchte Kaap Stadlandet te ronden, maar eerst varen we langs prachtige baaien en bergen. We liggen op mooie plekken, zoals Leirvik, vissershaventje Herland, Kalvåg, waar we een prachtige wandeling maken met magnifieke uitzichten op zee en de heide in bloei. Vandaar gaat het naar Silda, ons uitgangspunt om de kaap te ronden.

Dat doen we op een dag in zeer rustige condities met volop zon. We liggen een nachtje in Sandhamn, doen heel even Florø aan en varen dan naar het vogeleiland Runde. Helaas zijn we te laat voor de puffins. Die hebben hun jongen al groot gebracht en zijn weer op zee. Van Runde naar Ålesund, waar we een aantal nachten liggen om vervolgens naar Øye te varen. Hier ligt ook het wereldberoemde hotel Union. Het is een prachtige rustige omgeving en ook hier maken we een mooie wandeling.

Enjoy!!

Onze Track de afgelopen weken.

18 juli. Busje komt zo.

Gisteren met de bus vanaf ligplaats bij Bergevik (Lysefjorden Marina) naar Stavanger. Met senioren kaart 50% korting. Lekker lunchen bij @flamingo (duurt even maar alles vers gemaakt) en toen naar het Olie museum. Zeer de moeite waard! https://www.norskolje.museum.no/en/ En het is dan een paar uur opgehouden met regenen.

Hieronder een paar tips met betrekking tot Lysefjorden Marina haven:

150 Nok inclusief elektriciteit. Grenzend aan een goed gesorteerde supermarkt: “Joker”. Bushalte ernaast. Echter de snelle veerboten geven een enorme swell. Zelfs ons schip van 22 ton ging enorm te keer. Zo erg dat één van de lijn brak.

Over Lyseboth aan het eind van de fjord: Ook hier swell van de veerboten maar minder. Geen elektriciteit maar ik mocht die van een verhuurbedrijf gebruiken. Toen ik bij vertrek ging bedanken, bleek dat ze 30 euro per dag hiervoor rekenden. Ik heb tot 25 euro kunnen afdingen. 

19 juli. Nog steeds behoorlijk veel regen. Ik geloof de zesde of zevende dag.

Nu aan een steigertje van het eiland Rossøya, waar het normaal gesproken in het hoogseizoen superdruk is. Nu ligt er 1 ander zeiljacht. Van de Noren die hier met hun zeiljacht liggen krijg ik een adres voor een trimmer voor Duca in Bergen. Zou fijn zijn als dat gaat lukken. Altijd ingewikkeld: Duca’s vacht moet eraan toe zijn, trimmers zijn vaak lang vantevoren volgeboekt en wij weten niet waar we tzt zijn.

Het is nu al een dag of 6 heel slecht weer met heel veel regen. Het duurt nu al zo lang dat we vandaag maar gewoon zijn gaan varen. Ontdekt dat mijn zeilpak dus niet meer waterdicht is.

20 juli. Vandaag varen we nog weer verder Noord, 30 mijltjes naar Haugesund.

We hopen hier hulp te krijgen met ons accu probleem. Vanmorgen heb ik een hulp vraag op ZeilNoord gezet en daar kwamen mooie reacties op. Sommigen belde ook op en wij kregen van drie verschillende berichten dat Baardsen een goed bedrijf is. Ik had dat zelfde bedrijf ook al gevonden omdat Meine een nieuwe hengel nodig heeft. Zeilen richting Haugesund zit er ook nu niet in. We raken er aan gewend.  We varen naar het licht. Zon op groene heuvels. In ieder geval heeft het vandaag totnutoe 12.00 uur nog niet geregend! Ik zie zelfs kleine stukjes blauwe lucht.

We komen hier in Haugesund op donderdagavond aan het is druk. We vinden alleen een plekje aan de kade. De “gezelligheid” gaat tot vier uur ‘s nachts door. Het valt op dat hier ook veel zwervers en volgens mij ook daklozen rond lopen. Bedelaars in de straten. Best sneu. De volgende dag verkassen we dus naar de Marina en gaan liggen aan de buitenkant. Het is inmiddels schitterend weer geworden. Eerst maar eens naar Baardsen om te vragen of zij ons elektra probleem kunnen oplossen. Dat kunnen ze niet maar ze hebben wel een ander adres. Ondertussen koopt Meine hier een mooie nieuwe werphengel en schepnet. Ik bestel wat nieuwe papieren kaarten voor ten noorden van Bergen want die heb ik niet. Een krijg ik er zelfs cadeau want die is van 2015 en volgens de verkoper te oud. Mooi meegenomen.

Baardsen verwijst ons naar een ander bedrijf een kilometertje lopen goed voor onze beweging. We hadden eerst gebeld maar dan wordt er niet opgenomen en de ervaring is dat je maar het beste op de stoep kan staan. Er was inderdaad iemand aanwezig en de twee techneuten die hij heeft zijn op zee met een schip bezig. Misschien dat na het weekend iemand nog tijd heeft. Een aantal uren later als we gezellig kennismaken met de opvarenden van de Blue Whale (ook ZN), zie ik zijn autootje aankomen rijden. Joepie dat is mooi. Maar helaas komt hij alleen maar vertellen dat beiden geen tijd hebben. Het is niet anders. Wel erg aardig dat hij persoonlijk langskomt. Hij verwijst ons weer naar een ander bedrijf. Het is nog voor drie uur en daarna sluiten de meeste Noordse bedrijven op vrijdag dus we wandelen er snel naartoe. Ook zij kunnen ons niet helpen maar zijn bereid in het Noors wat andere bedrijven te bellen en hen uitleggen wat het probleem is. Uiteindelijk vinden ze Brommeland Skips electronics. Een monteur daarvan heeft dinsdag aanstaande tijd. 

Gisteren was Faas trouwens jarig. 9 jaar al weer. Ik weet nog hoe we bij het eiland Rona Schotland een heuvel beklommen om telefonisch bereik te hebben tijdens zijn geboorte!

21 juli. Morgenochtend komt de monteur om 7.30 uur 🤪.

Inmiddels lijkt het erop dat alles verkeerd is aangesloten. Meine heeft schema’s gekregen. Hopelijk bevestigt de monteur dat. Kunnen we nieuwe accu’s bestellen en de installateur aansprakelijk stellen. De winkel hier aan de kade kan bestellen en binnen een paar dagen hier hebben. Er zouden twee kabels te veel aangesloten waardoor de achterste drie accu’s niet goed werden opgeladen. (Later na overleg met onze NL-leverancier blijkt dat die twee met de balancer te maken hebben en er juist op moeten, dus Meine zet ze er weer op.) Accu’s worden alle 6 professioneel getest en lijken goed. Vannacht als test walstroom eraf en vanmorgen was de spanning weer laag. 22.46. Walstroom er op en direct weer naar 27. Iets trekt snachts stroom. Of de accu’s zijn inderdaad kapot. Maar waarom dan? Nieuw geïnstalleerd in opkober2022! Monteur komt begin van de middag weer, maar vindt niets. Inmiddels hebben we dus ook contact met onze leverancier in Nederland. Die zijn flabbergasted. Ik maak een rapportje waarin alles beschreven staat ook voor onze eigen administratie. Omdat de BCM en de Colour Control meter twee verschillende waarden aangeeft als het alarm afgaat, denkt onze Nederlandse monteur dat er misschien in de Quattro een los contact je zit. Ook gecheckt en niets gevonden.

Haugesund is prima. Gisteren op de fietsjes erop uit.

Naar Haralds Haugen een nationaal monument. Het monument werd opgericht tijdens de duizendjarige viering van de eenwording van Noorwegen als een koninkrijk onder het bewind van koning Harald I van Noorwegen. We zijn ook nog naar het Dokkenmuseum openluchtmuseum geweest. “The museum represents an important part of the urban environment in Haugesund during the herring times and shows how people lived between 1850 and 1950. The first houses of Dokken were built almost 200 years ago. Back then there was a small, closed harbor for the herring boats, called a “dock”. It is from here the name “Dokken” originates. Since then, the dock itself has been filled with stone, concrete and earth, but the area is still known for its old name.”

De volgende dag met de bus naar winkelcentrum geweest om een paar noodzakelijke dingen te kopen zoals printer cartridges. Niet gelukt. Wel begin ik me inmiddels weer erg thuis te voelen in Scandinavië of het nu Zweden of Noorwegen is ik vind het heerlijk. Ik herken weer zoveel dingen als uit onze tijd in Zweden.

27 juli, Dat was een leuke pitstop gisteren in Haugesund.

Op ais had ik gezien dat SY “Imagine” van Gido van Praag en Ineke van Praag onderweg naar het zuiden was richting Haugesund na hun prachtige reis naar de Lofoten. Maar even een Messenger berichtje gestuurd. Uurtje later lagen ze langszij voor de koffie. Gezellig gekletst en elkaars boten bewonderd. Wij liggen nu op de plek waar zij gisteren vandaan kwamen. Mosterhamn. Heerlijke rust hier.

Wel nodig na alle spanningen en stress rondom onze accu’s. Het probleem is toch nog niet opgelost ook al leek het er wel op. We krijgen veel advies van technische vrienden. Dat is fijn. En we kunnen varen natuurlijk, als we s ’avonds maar ergens met walstroom liggen.

Overweging is nu om in Ålesund bij de Victron dealer alles nogmaals te laten bekijken. Misschien na overleg met hen wel alvast nieuwe accu’s te bestellen. Want het lijkt er wel op dat ze na 1 jaar echt kapot zijn, terwijl de onderliggende oorzaak nog steeds niet bekend is.

Ondertussen wel blijven genieten natuurlijk. En de zon schijnt — in Mosterhamn.

28 juli we lopen een stukje van het “cultuurpad”.

Vanmorgen even met de drone gespeeld en mooie opnames gemaakt en toen een stuk van het cultuurpad gelopen. Prachtig. Synken, een overblijfsel uit de limestone mijnindustrie. 

“If you stop by Moster Old Church you are informed about the story of Olav Trygvason who came from England in 995 to claim his royal inheritance and to christianize the people of Norway, and Olav Haraldsson and his bishop Grimkjell who introduced the Christian (Ecclesiastical) Law at the Mostra Thing (Assembly) in 1024. The track takes you further from Mosterhamn over parts of the old post road (path) along Bømlafjorden and onto Marmorvegen (the Marble Road) at Notland. This idyllic area varies from open country with view to the fjord to tight deciduous forest. At Notland there are several historical mines with quays and systems of export, telling about the unique history of the Marble- and Limestone Operations in Synken which has left its mark on Moster from around 1000 and up to modern times. From Notlandsvåg you can follow the main road back to Mosterhamn”. Aan het eind van de wandeling belanden we bij een repetitie van een musical die hier binnenkort wordt opgevoerd. Echt prachtig. Het merendeel van de acteurs zijn professionals horen we later.

29 juli. Als we net terug zijn: “Cestlavie mogen we langszij?”

Er komt een Nl zeiljacht aanvaren. Ze hebben ons op ais zien liggen. Ik herken Eliane direct. Nooit ontmoet maar ze heeft ons geholpen met het vinden van de komende winter ligplaats in Trondheim. Ook weer via een vriend van haar. Eliane en Huibert komen langszij en drinken we gezellig een wijntje. Ondertussen geven ze ons allerlei tips voor ons traject naar het noorden. Heel erg leuk en handig. Het klikt echt tussen ons en het gesprek wordt mooi diepgaand. De volgende ochtend vertrekken ze verder naar het zuiden en wij naar het noorden. 

Eindelijk kunnen we zeilen en zelfs wel vier uur achter elkaar. Als er een bui komt een jachtje met een spinnaker wat in de problemen maar wij we beginnen dan pas lekker te lopen. 6 knopen. We varen naar Pilapollen. En er is plek aan de steiger. Een prachtige rustige baai. Morgen naar Bergen 

2 augustus. Zonnig Bergen is druk in het hoogseizoen.

De cruiseschepen spugen een aantal keren per dag een toeristen uit en die komen allemaal langs de boot, maar gelukkig niet zoveel herrie overlast als in Haugesund en ook geen harde muziek. Bergen is prachtig én zonnig deze dagen. We doen klusjes: naar de vestiging van Maritim om nieuwe patronen voor mijn reddingsvest te kopen. Ik gleed gisteren uit bij een strandje en ging kopje onder. Gek gevoel als het vest opblaast. Direct ook maar even gezwommen om te testen hoe dat voelt. Goeie oefening want zwemmen is lastig, meer peddelen op mijn rug. Mijn iPhone en mijn Cartier horloge hebben de duik overleeft gelukkig. 

Bij de zeer uitgebreide watersport winkel koop ik een nieuwe zeilbroek. Mijn Musto is oud, niet meer waterdicht en is zo stijf dat ik me  er moeilijk in kan bewegen. Door zo’n wandeling van 2 km zien we veel van de stad én ontlopen we de toeristen. Terug naar de boot lopend, willen we lunchen in het vis restaurant aan de haven, maar zien ervan af vanwege de drukte en de hoge prijzen. Wel kopen we een kartonnetje wijn in de Vinmopolet. Terug aan boord ben ik erg moe. Het stijgen en dalen heeft me vermoeid. Het is ook best warm en ik zweet me te pletter. Ook aan boord lijkt het alsof ik nog steeds last heb van opvliegers; steeds erg warm en het zweet breekt me uit. Het vermoeit me. Ik ga vroeg naar bed en heb geen trek in avondeten.

Op een middag word ik geroepen. Het zijn de opvarenden van de Libelle die we bij de Lysefjord leerden kennen. Ze doen een dagje Bergen met de auto.

4 augustus. Vroeg op want onze buren die aan de kade liggen willen vroeg vertrekken.

Het is Cor met de Aeolus, die we ook in Haugesund ontmoetten. Inmiddels is zijn familie aan boord en ze willen van het varen genieten. 

Ik neem de tram naar Paradis, waar een honden trim salon zit: Pauline. Adres kreeg ik paar weken geleden van Noorse zeilers die in Bergen wonen. Ze hadden een mooie hond bij zich. Wie niet vraagt wie niet wint dacht ik. Ik kreeg een aantal adressen waaronder dat van hun eigen trimster. Pauline wist niet zeker of ze kon plukken, dus afgesproken dat ik langs zou gaan met Duca om haar te laten zien. Ze had het erover dat ze dan zaterdag tijd zou hebben. Het is nu donderdag en ik hoopte natuurlijk op eerder.

Dit soort dingen ondernemen vind ik heerlijk. Je leert het land kennen en mijn Zweedse ervaring helpt dan ook. Dus drie kwartier met de tram, lijn één die ook naar het vliegveld gaat, en vervolgens nog ongeveer 10 minuten lopen. Onderweg zie ik dat het Edward Grieg museum dichtbij is. Bij Pauline aangekomen checkt ze het hondje of de vacht klaar is om te plukken en zegt dat ze zaterdag tijd heeft. Dat wordt het niet dus. Na enig heen en weer gebel kan het toch vandaag. Mooi! Ik kan haar rond een uur of vier vanmiddag weer ophalen en besluit dus naar het museum te gaan. Het is maar 10 minuutjes lopen. Wat een goed besluit en ik geniet volop. Een mooi museum, een concert een prachtige film over Noorwegen met muziek van Grieg er onder, de villa waar zij woonden en een prachtige tuin. 

We eindigen deze dag op een waanzinnig mooie ankerplek bij Feste: Grunnensundet ofwel Vestre Eidsvik.

Gisteren onderweg hier naar toe prachtige tocht door smalle waterwegen. Onderweg onze eerste White tailed eagle 🦅 deze reis gespot én gefotografeerd. Qua accu’s experimenteren we nu met 1 of 2 nachtjes zonder walstroom. 1 is goed te doen en zeker als de zon schijnt en de zonnepanelen produceren. 

5 augustus. Wat een dag! Vroeg wakker op onze prachtige ankerplek,

Het alarm voor het lage accu niveau gaat nog net niet af, dus geen elektriciteit gebruiken. Ook niet de pompen van de wc. We hebben dus nog steeds last van ons energieprobleem, maar we leren ermee om te gaan. Even later komt de zon op, zwakjes door de wolken maar ze laat net genoeg de zonnepanelen op om wat stroom te kunnen gebruiken. Het zou volgens het weerbericht vandaag zwaar bewolkt zijn. Het lijkt er niet op! Meine gaat even te water maar ik heb er geen zin in en ik roei met het bootje met Duca naar het kleine rots eilandje aan de ingang van onze bij. Eigenlijk wil ik ook nog wel even met de drone maar ik durf het niet aan vanwege het te kleine oppervlak om op te stijgen en vooral om verantwoord te dalen. Duca laat ik er wel uit. Ze springt uit het bootje scharrelt wat op het eilandje, doet haar ding, ik roei er omheen, en ze springt weer aan boord. Na het ontbijt ga ik met het bootje nog even roeien en foto’s en filmpjes maken. Wat een schitterende omgeving! We zijn omringd door alleen maar bomen vandaar de naam Grunnensundet. Het vaarwater loop nog wat verder door maar is niet geschikt voor ons schip om verder te varen. Het kan wel met de dinghy. Gisteren zagen we bij laag water een speedboot voorbijkomen, die zijn motor even omhoog deed voor de ondiepte, maar uiteindelijk toch weer terugkwam.

Om 10:30 uur vertrekken we, ik tik bij het uitvaren van de baai nog even heel langzaam varend een rotsje aan maar dat kan geen kwaad. We maken een pitstop bij de supermarkt vlakbij en varen vervolgens de hele dag door steeds mooier wordende natuur. De zon begint uitbundig te schijnen en het wordt een topdag, ook al zeilen we niet. Ik kijk mijn ogen uit naar de bergen, het groen en de natuur. Werkelijk schitterend! Uiteindelijk komen we aan bij de bestemming van vandaag en het lijkt er even op dat er geen plek is, maar om de hoek is toch nog de kade vrij. Wat een leuk plekje is dit! Skjerjehamn. Zeer fotogeniek. We drinken een biertje op het terras voor een tientje per stuk en besluiten de volgende dag hier uit eten te gaan. Het liggeld is hier € 28 en ik boek direct voor twee dagen. Het gaat trouwens slecht weer worden en hard waaien, maar morgen nog niet. Misschien kunnen we wel een mooi stuk wandelen? Of nee het heet tegenwoordig hiken. Terwijl ik dit nu alles inspreek zit ik op het voordek met mijn kop in de zon met een klein beetje wind erbij maar met mijn warme Nepalese vestje aan te genieten. Het koken voor het avond eten stel ik dus even uit.

6 augustus Skjerjehamn. Prachtig schuilen hier voor storm Hans en de vele regen.

Straks een wandeling (oh nee het heet “hiken” tegenwoordig). We blijven waarschijnlijk hier het slechte weer afwachten. Er zijn slechtere plekken. Wij zijn in Skjerjehamn een steigertje verkast en hopelijk nu goed beschut: 4 schepen: Amerikaan, Noor, Duitser en wij. Wie weet wordt het nog een gezellige community! 

Vandaag hier nog zonnig en een mooie wandeling gemaakt. Ik merk dat ik best wel wat zenuwachtig was voor een echter wandeling. Ik wil niet weer zoals in Mandal aan het eind flauwvallen. Dus beter voorbereid: bergschoenen aan, stokken mee, wat te eten en water genoeg. Het is echt prachtig en een eenvoudig pad. Toch besluit ik 40 meter onder de top van 165 meter niet verder te gaan en te rusten. Ook vanaf deze plek is het uitzicht al mooi. Meine gaat wel verder en hij is er snel. Misschien ben ik wel te voorzichtig, maar ik lees zo vaak over ongelukken op Facebook van vrienden die net een misstap maken. Nu is er een regenboog te zien dus ergens valt regen!

7 augustus We liggen heel beschut en achter onze “dikke” Amerikaan.

Gister nog even verkast naar deze plek.  Niet meer aan de kade met een verval van 1,4 meter. Natuurlijk wel een beetje onder helling. Vanavond in dit restaurant uit eten. Schijnt goed te zijn! En vandaag blog en YouTube maken dus stay tuned 🤪

En weer eindigt een blog met: zullen we hier ooit nog wegkomen??

PS: we zijn hier weg gekomen! Echter door slecht internet nu pas deze blog kunnen uploaden helaas.

We zijn zelfs als de beruchte Kaap Stadlandet gepasseerd. Hoe? dat lees je in het volgende blog.

De kaap is zo berucht dat ze zelfs een kunnen aan het graven zijn om niet te hoeven ronden.