De bijbehorende YouTube film “2024 Film 4 Cestlavie sails into the arctic summer above 70 degrees north “, vind je door te klikken op deze link: YouTube films Marianne van Iperen

Zie onze totale track van deze periode hierboven. Vanaf Eiland Landegode zeilen we verder noord. Het plaatsje Nordskot is te bezeilen. Eerst hebben we een ruige start met valwinden van de Rypdalstinden berg op het eiland: steil en 830 meter hoog. Met kleine kluiver en bezaan: 7.1 knopen! De aanloop naar Nordskot gaat via scheren en een goed gemarkeerde betonning. In de haven is het erg druk, want morgen vindt er een regatta plaats naar de Lofoten. Ze liggen 4-5 dik aan de steiger. Gelukkig zijn er ook een paar moorings!

1 juli. Herenigd met onze vrienden van de “Zee van Tijd”!

Er is harde wind op komst en Annet en Rainier verlaten hun niet zo beschutte plek en voegen zich bij ons.  Gezellig!! Het regent een dag behoorlijk, maar dan is de zon er weer! We maken een wandeling de berg op met een mooi uitzicht. Helaas lukt het mij niet helemaal. Ik word duizelig en volgens Annet komt het doordat ik niet diep genoeg ademhaal. Dat zou inderdaad kunnen. In ieder geval blijf ik achter en zoek zelf een route terug. Later krijg ik van Meine de foto’s van het uitzichtpunt. Inderdaad prachtig.Hier in Nordskot is trouwens een 24/7 zeer goed gesorteerde supermarkt! Je komt binnen via je (Nederlandse) betaalkaart, er wordt 1 kroon afgeschreven en binnen neem je wat je nodig hebt en reken je af. Bijzonder handig en ongetwijfeld wel camera’s, maar toch spreekt er een groot vertrouwen uit. 

2 juli. De volgende dag nemen we afscheid van onze vrienden. 

Zij steken over naar de Lofoten en wij varen 30 mijltjes op de motor naar een ankerplaats. We willen naar het noorden en het is noordenwind. Daarom een passage binnendoor gekozen. Prachtig en geen wind. Onderweg zagen we veel meeuwen boven het water: daar zit vis! Inderdaad wat een spektakel. Redelijk grote vissen springen boven het water uit. Met de telelens een mooi filmpje van gemaakt. We hadden natuurlijk ons schepnet moeten gebruiken, maar wat doe je met zoveel vis? De ankerplek die ik had uitgekozen bleek niet goed: te diep water en de ondiepe plekken te klein. 2 mijl verder wel een mooie plek gevonden. Wat een mogelijkheden zijn hier. Ondertussen zagen we aan de kant van de Lofoten zeemist opkomen, maar die bereikte ons niet. Nú heerlijk achter ons anker! Na het eten gaat Meine nog even vissen buiten de baai: 2 mooie horsmakrelen! We zitten tot na twaalven in de kuip. De zon en het licht zijn schitterend. Het is nog erg warm met de zon in mijn gezicht. Onwaarschijnlijk mooi en het blijft bijzonder. 

3 juli. Een prachtige zeiltocht met een stressvol eind.

Om 10.00 uur verlaten we onze mooie baai om naar de Lofoten te zeilen. Op het moment van wegvaren zie ik 4 zeevarenden en dat had ik verwacht omdat ik er ook een paar had gezien bij aankomst gisteren. Dus mijn telelens vanmorgen op de camera gedaan. Met resultaat! En inderdaad 20 mijltjes bakstag windje 5-6 knopen. Later iets minder. Dan de laatste 3 mijl. De wind draait (was voorspeld) maar wordt behoorlijk hard tegen dus zeilen naar beneden en met tegenstroom gaat het niet snel.We komen uiteindelijk bij ons doel van vandaag: Lødingen. Ik wist al dat we voor de Marina te groot zijn, maar er zijn ook pontons. Ze deinen behoorlijk. Er staan enorme rollers de haven in. Hoezo een “9” op de Havneguiden website? Het lukt me om te draaien en aan te leggen, maar de pontons bewegen zo erg dat de stootwil er tussenuit schiet! Wegwezen hier en Meine stapt weer snel aan boord. Verderop is een andere plek. Kjerstad, schuin 2 mijlen verder in de fjord tegen de wind en golven in. Ik ben benieuwd. Deze plek krijgt nu een “8”. Er zou een ponton zijn om aan te leggen. Voor ons vaart een Duits zeiljacht en ik zie op de ais dat hij voor anker is gegaan in de kleine baai. Geen plek? Geen ponton? Als we met eb door de smalle goed bebakende vaargeul varen zie ik de ponton al liggen én er is plek. En wat blijkt er is ook walstroom. Voor ons dus even niet ankeren. Even bijkomen! We zijn op de Lofoten …., maar laten die eerst nog even achter ons. We willen 15 juli onze verste plek bereiken en dan in 2 maanden terug naar Trondheim, waar we weer zullen overwinteren.

3 juli. We pakken door om op 15 juli zo noordelijk mogelijk te zijn.

Doel vandaag 50 mijl naar Sjøvegan op de motor met af en toe een beetje motorzeilen. Het is wat grijzig weer maar droog. Als we bij de smalle Tjeldsundet komen hebben we stroom mee. Met 7,2 knopen gaan we door het water. Dat is meer geluk dan wijsheid. We zijn gewoon om 9.00 uur vertrokken. De Steinlandstraumen vlak voor de hoge brug is nog smaller dus daar wil het water snel doorheen. Een tegemoetkomend jacht vaart slechts 3,5 knopen zie ik op de ais. Dat schiet op. Later wordt het grijs, slecht zicht door laaghangende bewolking met regen. 2 mijl voordat we ons doel bereiken ontdek ik een mooie ankerbaai op een eilandje. We meren af tussen het gekwetter van alle vogeltjes. Prima plekje! 48 mijl gevaren. De volgende ochtend vlieg ik nog even met de drone. Niet lang want de scholeksters vinden het niet leuk. Ze vallen niet aan, maar scheren wel vlak langs de drone. Dat zie ik later op het filmpje!

4 juli efficiënt dagje. 

In dit plaatsje is het zomerdrukte!! Een feesttent met luide muziek overdag, snelle motorboten met de bemanning half bloot aan dek, een vissersschip dat met betaalde gasten vaart en ook met de grote luidspeakerboxen vol aan. Na de boodschappen en een noodzakelijk bezoek aan de Vinmopolet maken we los en varen weer terug naar onze ankerplek. Geluid van de vogels is beter! De volgende dag varen verder naar het noorden. We passeren een brug van 18 meter hoogte. Wij hebben 1,5 meter over, maar van onderop gezien is het toch heel spannend.

6 juli. Ons anker hield niet! 

Wij hadden een stressvol ochtendje met tot 3 keer toe krabben van het anker door harde windstoten. Hele harde wind in een onweersbui, die ons schip scheef trok. We maakten zelfs een soort van slagzij. De aangekondigde bui toch iets onderschat. Tot drie keer toe haalt Meine het anker op en zorg ik ervoor dat we niet in de ondiepte belanden. Het leek zo’n mooie beschutte baai (Skognesboth) in een natuurgebied: leuk om het weekend te blijven. Nu 4 mijl verderop het kleine maar fijne (en goedkoop 150 nok) haventje. Gibostad. Morgen eindelijk die rustdag die we onszelf al dagen beloven. Het worden er 2! Hieronder een screenshot van krabben van het anker.

9 juli Tromsø, een stoere plek

Het voelt een beetje hetzelfde als toen we op eigen kiel naar Stornoway (Schotland) en Stromness (Orkneys) voeren. Zo’n bestemming waar je wel van droomde, maar niet kon voorstellen er ooit te komen met je eigen zeilboot. Onderweg met een snelheid van 8,5 knopen door de nauwe Rystraumen gespoeld! Deze keer wel gepland! Ik voel me best wel stoer zo op deze plek waar echt grote zeilschepen hun tocht naar Spitsbergen beginnen en waar Amundsen in 1918 aan zijn avontuur begon met zijn schip “Maud” om door de noordoostelijke passage te varen. Ik bezoek het Arctic museum met een overdaad aan informatie. Erg beeldend en interessant. We bleven hier 2 nachten en we besluiten om hierna toch nog wat verder noord te gaan, misschien wel tot de Øksfjordjøkelen (Samisch: Ákšovuonjiehkki). Het is de op acht na grootste gletsjer op het Noorse vasteland. De Øksfjordjøkelen is de enige gletsjer in Europa waarvan de ijstong tot aan de zee reikt, of in dit geval aan de Jøkelfjord, in de provincie Troms. Bovendien passeren we dan net de 70ste breedtegraad. Over deze plaats:

“Traces from the Komsa culture, a Mesolithic culture of hunter-gatherers that existed 12,000 years ago, have been discovered here. These people inhabited an area that stretched from Øksfjord through Alta, eastern Finnmark and then in through the coastal areas of the White Sea in Russia. Trading began in 1814, and although fishing has always taken place here, it was the arrival of huge herring shoals during the 19th century that led to Øksfjord’s growth. Legend has it that, in 1860, a wealthy English hunter, Mr. White, wanted to lease the hunting rights here. The Tromsø solicitor handling the affair did not have a very good grasp of the English language and sold the peninsula for 2,000 dollars, making it formally British property until 1890”

Tromsø is een mix van oud en nieuw door elkaar. De straten liggen open i.v.m. de aanleg van straatverwarming. Een levendige toeristische stad met veel roering. Best ok voor een paar dagen.

12/7 Ruige Rotsen en Kusten!

Vanmorgen toen ik wakker werd in het kleine haventje van Lenangsøyra was het grijs en grauw, mist en miezer maar het klaarde gelukkig op. Gisteravond klaarde het ook op en scheen de zon nog net even op de heuvels en de vissersbootjes. Prachtig. Tijdens het varen zag ik hier en daar een spatje blauwe lucht. We zijn op weg na Skjervøy. De wind hield zich aan haar voorspelling en het werd nog een heerlijk zeiltochtje: stevig bakstag windje en uitgekiende stroom weer mee dus zo’n 7,5 knopen. Halverwege de tocht brak de zon verder door! Wat is het dan prachtig. We zijn nu ook de 70ste breedte graad gepasseerd. Ruig is het hier en mooi.

14/7 Skjervøy is een echte grote vissershaven met veel grote en kleine vissersboten. 

Ook de Hurtigruten komt hier een korte stop maken. Verder een supermarkt bij de haven en het liggeld is 200 NOK inclusief stroom. Zoals het weer er nu uitziet gaan we morgen toch nog naar de Øksfjordgletsjer. Diezelfde dag dan een stukje terug naar het eiland Spildra, waar we als we na 2100 aankomen kunnen liggen aan de veerbootkade. De veerboot is dan net weg en vaart niet op maandag. We zijn te groot voor de gewone boxen. 

15/7 Wat een dag! Strakblauwe luchten en een lekker windje. 

Op weg naar de Oksfjord gletsjer. 3,5 uur kunnen we zeilen met kluiver en bezaan. Veel puffins in zee, maar moeilijk te fotograferen. Dan naderen we de Jøkelfjord waar de gletsjer aan het eind ligt. Ik raak niet uitgekeken naar de majestueuze bergen, waarvan het groen nu prachtig oplicht door de zon. Het maakt diepe indruk op me. Hoe ga ik dit onthouden behalve door foto’s te maken? Dit punt is ook onze meest noordelijke positie deze reis. Vanaf haar het zuidwaarts en gaan we de Lofoten ontdekken. Het schijnt er nu heel erg druk te zijn.

We eindigen de dag in het haventje van het eiland Spildra.  Eerst lagen we op de plek waar de ferry stopt omdat we hadden begrepen dat er na negen uur ‘s avonds niet meer zou komen en ook op maandag niet. Nadat we net een glaasje wijn hadden in geschonken en goed lagen kwam er een dame redelijk snel naar ons toe lopen: “Jullie moeten hier weg. Een Ferry komt eraan en die is er over 6 minuten! Gelukkig is het ponton vrij. (de vissersboot die hier normaliter ligt is permanent verhuisd naar een andere haven) Beter ook zodat we geen rekening hoeven te houden met het tij. En er is walstroom. We blijven hier 3 dagen op dit prachtige eiland met 25 bewoners en 250 schapen. Bovendien is er een aantal dagen mist in de Kvænangen fjord.