De bijbehorende YouTube film kun je alleen op mijn kanaal bekijken in verband met de auteurs rechten van de prachtige muziek. https://www.youtube.com/channel/UCjqGSaaPYmnKZ2FXr31Bzgw

24 april. Wij gaan waarschijnlijk volgende week varen.

Het wordt mooi warm weer, zelfs Max 17 graden.  De douches hier zijn beschikbaar maar duur. 50 kronen voor entree per dag. Dat is het me niet waard. Meine gaat ok. Heeft een keelontsteking die zeer langzaam geneest nu. We slapen maar even gescheiden. Wat een luxe: 2 slaapkamers aan boord. Zijn wonden zien er ook niet zo leuk uit maar het komt goed verwacht ik. De specialist die hem heeft behandeld, praktiseert ook in Bødo. Voor het geval.

28 april. Gisteren met Rod en Jon een afscheidsetentje bij Lille Skansen.

Leuk om zo gezellig met nieuwe vrienden samen te komen. 

29 april. Fijne verjaardag gehad.

Heel veel felicitaties via facebook en WhatsApp. Leuk hoor. Meine’s creatieve verjaardagskaart oplossing (1 voor 60 jaar en 1 voor 8 jaar en het kind in mij) vindt ook veel bijval. Eind van de middag een telefoontje van Henk en Garmyn.  Wat ben ik trots op mijn tweede ouders (94 en 90)! Henk vertelt dat hij zeer geniet van het boek over de 61 Waddeneilanden, dat ik hem cadeau gegeven heb. Hij krijgt er zelfs weer zeilkriebels van. Dat wordt dan wel in een volgend leven, zeg ik met een lach. De volgende dag krijg ik een mail van Garmyn: ze heeft genoten van mijn blog en vooral de film van mijn vader waarin ik als 5jarig meisje. 

Zomaar een paar leuke reacties over de film die mijn vader maakte in 1961. Steve Mason. Just like to say how much I enjoyed it, the old cars, boats, splashing around in the water having fun during the day and partying at night, how glamorous the Ladies were. Thank you for posting this beautiful video. En “De film van je vader is een parel! Wat is het begrip ‘tijd’ toch veranderd. Toen werd een verhaal traag in beeld gebracht, nu flitsen reels van amper 1 minuut”. Inmiddels bijna 500 keer op YouTube keer bekeken. Dit raakt me op een mooie manier: Bijna 35 jaar na zijn dood, weet hij de aandacht te trekken. Via een medium waar hij zich destijds geen voorstelling van kon maken. Hoe mooi is dat??

1 mei varen! Ja en nee.

Er is een probleem met ons rolfok systeem. Door de vorst is water in de sleuf bevroren en daardoor is het geheel uitgezet. Kluiver kan dus niet gehesen worden. We hebben dit al eerder gehad in 2019 en toen kon er wat weg geslepen worden. Nu wordt dat te link en te dun.

Volgende week “krijgen” we een nieuw systeem van het merk Facnor. Tot die tijd gaan we met het schitterende weer de Trondheim fjord verkennen. Ook leuk. Jon van Riggmaster regelt voor ons een goede deal. Ze hebben namelijk een Facnor Flatdeck 190 op voorraad (want gekocht voor een klant die deze toch niet wilde), dus hoeven we niet op het bestellen te wachten. Ook spreken we een vast prijs af voor het installeren en eventueel aanpassen. Wel even wachten tot ze tijd hebben, een dag of 10. We besluiten de Trondheim Fjord te gaan verkennen.

2 mei. De natuur slaat toe.

Heerlijk varen (wel op de motor want geen wind) en al na een uurtje “slaat” de natuur toe: kleine dolfijnen zijn aan het vissen. Met mijn nieuwe telelens krijg ik er eentje aardig in beeld. We gaan aan een mooring (van de zeilvereniging van Trondheim) liggen bij het eiland Tautra klooster Er liggen hier 12 moorings, wat uitzonderlijk is in Noorwegen en de reden is dat het eiland een natuurgebied is waar geen veste steigers gebouwd mogen worden. Mooi plekje tussen alle vogels, die zich tot zeer laat of eigenlijk de gehele nacht laten horen. Af en toe vliegt er een grote arend rond die alle andere volgers opschrikt. Hun gekrijs is dan een mooi signaal dat de grote vogel in aantocht is.  

Nou ja nacht? Echt donker is het nog maar een paar uur. Vrijdag aan het eind van de middag wandelen we via een paadje langs de boerderij naar het klooster. “Velkommen”, hoor ik iemand zeggen die over de leuning van haar veranda leunt en zo voel ik me ook: Welkom! 

In de tuin van het klooster drinken we een hier gebrouwen biertje  Tautra Klostergarden Brewery en eet Meine een taartje. We spreken brouwer Jorn, die hier op de boerderij is opgegroeid en nu de accommodaties beheert. Restaurant, 14 kamers. Mijn vader kookt nog, zegt hij. Wat een rijkdom om zo op te groeien tussen de vruchtbare akkers en de geitjes. Terug op de boot komen er steeds meer jachtjes om de hoek varen. Het is vrijdagavond en prachtig weer en uiteindelijk liggen we hier met 16 zeiljachten, sommige zelfs met z’n tweeën aan de mooring. Ik hoef me dus geen zorgen te maken over ons gewicht en wat heb ik hier naar verlangd afgelopen winter. 

Stijf en Stram?

Daar had ik niet over nagedacht. De afgelopen winter merkte ik dat ik af en toe iets minder zeker loop, zeker op schoenen die weinig steun geven. Gemiddeld liep ik de afgelopen 6 maanden 7978 stappen per dag en ook de wandelstabiliteit is ok, zegt mijn iPhone. Maar ben ik nog lenig? Kan ik na een winter nog wel over de reling in de bijboot stappen? En vervolgens aan een gammele drijvende steiger weer uitstappen? “No problemos”, maar wel met beleid en voorzichtig, zoals het een jonge vrouw van 68 betaamt!

Met schaamrood op de kaken, moet ik bekennen dat we dodenherdenking vergeten zijn. Op de dag wel aan gedacht, maar uiteindelijk kwamen we om 2100 uur achter. Toen dus maar even stil geweest.

5 mei. Ytterøya, het voor ons kleinste haventje ooit.

Wij voeren gisteren naar dit piepkleine haventje en toen dacht ik, even met de drone gaan kijken hoe het binnen is. Het haventje was ook niet zichtbaar op Navionics dus het leek net of we het land opvoeren. Wel hadden we even voor ons een vrij grote motorboot naar binnen zien varen en achter de rotsen zien verdwijnen. Ook de havenmeester gebeld die niet aanwezig was maar wel opnam. “Oei”, zei hij toen ik onze lengte van 14 meter noemde, maar hij gaf aan dat het gezien onze geringe diepgang toch moest kunnen. Uiteindelijk met ouderwetse stuurvrouw kunst heel voorzichtig naar binnen gevaren. Het was zeer kalm weer gelukkig. Het lukte me de boot te keren zonder een rots (het was laag water) te raken. Vannacht was er aardig wat swell en het slapen ging lastig. Ook omdat een grote schijnwerper precies naar binnen scheen en de drijvende steigers maakten af en toe veel lawaai. Oordoppen en twee paracetamol om te ontspannen doen wonderen in zo’n nacht. 

6 mei. Een prachtige wandeling op Ytterøya.

Niet heel veel kilometers maar heerlijk gezworven zoals Meine en ik dat vaak doen; gescharreld langs het strand op zoek naar mooie kleine schelpjes en vervolgens via een karrespoor door het bos terug. Heel veel prachtig mooi jong groen. Ook hoorden wij het geluid van een hert maar hebben hem of haar niet gezien. De wind valt inmiddels weg dus het slapen dit avondje wordt een stuk rustiger. 

7 mei varen we op de motor in een miezer regen terug naar onze ankerplek bij Tautra.

We liggen daar een heerlijk nachtje, tot we ontdekken dat het de volgende dag Hemelvaart is en alle winkels dicht. Onze verse voorraden zijn na een week wel aan vervanging toe. Dus naar Småland, waar we afgelopen najaar ook lagen en er is een mooi plekje vrij. Fietsjes van boord en op naar de Coöp. Niet ver maar wel de berg op. Blij met mijn elektrische fiets. Meine moet af en toe even wandelen. De Coöp blijkt ook een Vinmopolet te hebben. Nou ja dan toch maar weer even een kartonnetje wijn gekocht. Ook hier blijven we een nachtje liggen en de volgende ochtend betaal ik in de Honesty box 250 kronen. (We hadden hiervoor speciaal cash geld gepind in Trondheim) De regen houdt op rond een uur of twee en er is forse wind verwacht 4 tot 5, die zeer waarschijnlijk als een swell ook dit haventje in zal komen. Daarvoor nog wel even een klusje gedaan: keukenkastjes schoonmaken inclusief alle voorraad bussen. Dus weer naar de ankerplek in Tautra, daar liggen we beschut.

10 mei. Rustig zonnig weer.

Vandaag de wandeling gemaakt die ik al eerder wilde maken over het andere deel van Tautra. Prachtig. Ook nu weer langs het verse groen. Veel vogels en zeker te zien vanaf de uitkijktoren. Het gebied zelf is afgeschermd van 1 april tot half juli in verband met het broedseizoen. We doen het grootst mogelijke rondje: 7 km. Door de landerijen, langs oude boerderijen, langs het nonnenklooster, waar als we er voorbij komen op dat moment net de klokken luiden voor de Vesper. Eerder op de dag maakten we een praatje met een dame die planken stond te teren voor haar huis en ze nodigde ons uit om 17 mei (de nationale feestdag) samen met de lokalen én de nonnen te vieren hier op het eiland. Dat lijkt ons wel heel bijzonder. Ik zag er al een beetje tegenop omdat in de grote stad Trondheim mee te gaan maken. Daar zouden we waarschijnlijk toch wat anoniem rondlopen en nu hebben we de gelegenheid om intiem met mensen te praten en kennis te maken.

Het wachten op een nieuw Rolfoksysteem duurt vanaf nu nog wel een week en we gaan eerst nog verder de fjord verkennen en dan terug naar Trondheim . Hopelijk is dat dan voor 17 mei klaar en kunnen we weer terug hiernaartoe.

12 mei. Een historische scheepswerf.

Na een dag regen aan de mooring varen we met stil weer op de motor verder de fjord in. Een leuke manier om de tijd te doden. Dicht langs de kust zodat we veel kunnen zien: vervallen schuren, rotspartijen en verse groen. Echt weer schitterend. Na bijna 5 uur varen komen we aan in Kjerknesvågen Shipyard Een haventje waar oude houten schepen gerestaureerd worden. Prachtig liggen ze erbij. Boven in een rood huisje staan diverse scheepsmodellen uitgestald. Dat vind ik zo fijn in Noorwegen; die vrij toegankelijke mini museumpjes, waar je alles kunt aanraken. Jammer dat de heerlijke teergeuren niet te vangen zijn. De volgende ochtend krijgen we een telefoontje van Jon: “Of we vanavond in Trondheim bij hen aan de kade kunnen zijn”? Dat betekent even doorvaren om Skansen Bridge van 18.15 te halen. 

14 mei. Zomer in Trondheim. Het is heerlijk warm, zo’n 24 graden.

Jongens lopen met blote bast. Ik zie iemand varen in een bootje met een parasol ☂️ tegen de zon. Ik vind het altijd zo heerlijk om vóór het eerst in korte broek en op blote voeten te lopen. Mijn armen en benen kleuren al een beetje. Dit jaar extra bijzonder want we zijn in Noorwegen en vrij noordelijk. We liggen bij Riggmaster voor de deur waar een nieuw rolfok systeem wordt geïnstalleerd. Ook nog even alle andere stagen gecontroleerd en her en der wat smeermiddel gespoten. De kraanlijn vervangen door een Dyneema lijn. Afijn ze zijn nog bezig want in de zomer werken ze tot het donker wordt. De volgende dag gaat het werk verder en tot slot worden alle stagen juist gespannen. “She will sail like never before”, zegt Tor. Met al dat werk blijft het bedrag dat we moeten betalen toch datgene wat is afgesproken. Meine en ik gaan later naar een 🏧 om te pinnen, want ze willen het graag cash. Prima, dat scheelt weer een hoop btw.

16 mei. Opgesloten!!

We zijn klaar om te gaan en ik bel Skansen Bridge, dat we er door willen. “The bridge is broken and closed until May 21”. Dat is een dikke tegenvaller. 4-5 dagen liggen we hier dan vast. In de warmte en de stadsgeluiden, want die zijn er wel. Vooral het resoneren van de treinen! (Wat ben ik blij dat we de gehele winter in Brattøra gelegen hebben).

Ook kunnen we nu niet naar Tautra. De andere kant door 5 bruggen is geen optie, want het is te kostbaar voor de gemeente om dat te regelen en al het verkeer moet worden stil gelegd. Morgen is het dus 17 mei, de nationale feestdag van Noorwegen en dat brengt me ineens op het idee om vandaag nog net op tijd voor deze grote dag een nieuwe Noorwegen 🇳🇴 vlag te kopen. Gedurende de avond is er al veel vertier met muziek van partyboten. Als ik terug ben blijkt er nieuws. Het bedrijf dat verantwoordelijk is voor de bruggen is onbereikbaar, Tor en Jon hebben de monteur die aan de brug werkt zelf gebeld. Hij kan het wel fixen. Uiteindelijk gaan we om 23.50 uur in een konvooi van 7 schepen door de brug. 

Eerder op de avond was ik nog even naar de Skansen Marina gelopen om te kijken of daar voor ons plaats is voor de nacht.  Tot nu toe wel en mocht dat veranderen dan mag ik langszij een grote Duits charter zeiljacht. Dat geeft rust. De wandeling langs de kade is ook best wel leuk. Puur zomer, al een paar dagen 25 graden en vol met (jonge) mensen die barbecueën, zwemmen en gezellig samen zitten. Een beetje de sfeer van koninginnennacht. 

17 mei Feest op Tautra gemist

Door de kapotte brug lopen we vertraging op en komen pas begin van de middag op Tautra, waar we waren uitgerust. Ik had als bijdrage Arretje cake gemaakt, inclusief een Engelstalige verklaring plus recept. Onderweg naar de kloostertuin komen we Christine tegen, maar niet in haar mooie Bunad. Het feest is al voorbij en blijkt vooral in de ochtend plaats te vinden. Jammer, maar helaas. Weten we dat ook weer voor volgend jaar hihi. We gaan nog wel naar de Kloostertuin, even steil omhoog en het is behoorlijk warm. Ik doneer mijn cake aan de mensen daar en we lunchen heerlijk in de schaduw van een grote boom.

18 mei Aurore te eten 

Pinksteren is in aantocht en ik ben benieuwd hoe druk het hier in de baai bij Tautra, dus ik kijk op AIS. Wat leuk, ik zie de boot van Aurore onderweg. Ik app haar dat we hier liggen en nodig haar uit voor het eten. Ze komt de volgende dag en meert langszij onze boot af. We eten heerlijk vis en hebben daarna een paar mooie gesprekken over onder andere haar toekomstdromen. Ik realiseer me dat ik 3 keer zo oud ben. De volgende dag waait het behoorlijk en regent het, maar aan het eind van de middag klaart het op en wordt de wind minder. We nemen best wel emotioneel afscheid. Zullen we elkaar ooit nog zien. In ieder geval hebben we erg genoten van onze winter in Trondheim. Morgen beginnen we aan onze tocht naar het noorden. Stay Tuned.