24 september. Wat een heerlijke dag! Zonnig zeilen door nauwe doorgangen.

We vertrekken om 11.00 uur uit onze mooie ⚓️ baai Narvikbukta nadat ik Duca heb uitgelaten met het bootje. Het is zonnig maar niet genoeg wind om te zeilen. We varen richting de Kragerø archipel en moeten daarvoor zo’n 3,5 mijl onbeschut varen. Er is hoegenaamd geen swell en dat is ook wel weer eens lekker. Wel zien we zeehonden liggen, die chillen in de zon op een rots. Via Pørtør varen we de archipel binnen. Nauwe doorgangen die je volgens mij niet met een sterke aanlandige wind moet nemen. Dan beter de route voor de vrachtschepen. We eindigen in de Rekevika baai voorbij Kragerø aan een steigertje waar wat kleine bootjes liggen. De mannen van de bootjes zijn een beetje aan het rommelen met hun motor. Ze varen weg en komen terug met een speedbootje op sleeptouw. Wij parkeren ervoor met alleen midden bolder en achter bolder. Het is nog best druk met bootjes, maar wat wil je met dit weer! In de stilte van de baai zwemt tot slot nog even een zeehondje naar binnen! 

25 september. Bij het invaren van de mooie ankerbaai Skutevikkilen een rotsje geraakt.

We vertrekken de volgende dag en het wordt een mooie tocht door de smalle Langårsund met een bonkend einde. Het is nog steeds prachtig weer en voorop zittende film ik zwanen die ruzie maken en een reiger die luid krast. Aan het eind van de sund gaan we stuurboord uit om naar de baai te varen. Ook al doen we het invaren heel langzaam want het is heel smal, gaat het toch even mis. Ik sta voorop om te filmen en plots lig ik op het dek. Meine heeft een rotsje geraakt en ik houd er een behoorlijke blauwe plek op mijn elleboog aan over. We kijken op de beschrijving en proberen het opnieuw. De tip is om stootwillen aan bakboord te doen en dan als het ware hierlangs naar binnen te “fenderen”. Niet slim om pas achteraf de beschrijving te lezen, maar ach als we het gelezen hadden vooraf, misschien niet gedaan!

26 september. Wandeling met schitterende uitzicht.

De volgende dag maken we een mooie zwerf wandeling. We volgen verschillende paadjes, komen langs een golfterrein, gaan weer door het bos en zijn dan de weg kwijt. Gelukkig hebben we bereik en kunnen een paadje vinden op Maps.me. Dat gaat omhoog en omlaag en dan opent het bos zich en hebben we een onverwacht schitterend uitzicht over de scheren en de kleine eilandjes. Het Jomfruland natuurpark is ook te zien. We gaan een tijdje zitten om van het uitzicht te genieten, wat te drinken en een boterham met pindakaas te eten. Op de terugweg vinden we weer een klein paadje dat behoorlijk steil naar beneden. Heel voorzichtig daal ik af met steun van mijn 2 stokken. Totaal zijn we 5 uur onderweg en ik begin moe te worden. Het is de langste wandeling sinds mijn valpartij in Bergen. Het is nog steeds schitterend weer en we liggen hier 3 nachten, totdat het na een totaal van 6 nachten tijd wordt om aan de walstroom te gaan liggen.

Een paar dagen in het mooie Brevik tot we een slecht weerbericht zien: Er is storm op komst: Amy heet ze.

Ook dit is een leuk plaatsje met veel houten huizen en een aan Nederland gelieerde geschiedenis: “De boeren rond Skiensfjorden begonnen al vroeg met de export van hout naar het buitenland. We weten dat er rond 1300 een Friese schipper was om hout te kopen, en uit douanebeslagen blijkt dat Skiensfjorden aan het einde van de 16e eeuw de grootste houtexport van het land had”. We liggen aan de lege steiger bij het restaurant, waar we van de eigenaar gratis mogen liggen. Ik maak nog een wandeling over het schiereiland. Ook hier een soort openluchtmuseum. Het gewone museum is gesloten, maar ik raak aan de praat met drie mannen die in een houten loods oude houten bootjes restaureren. Een van hen geeft me een rondleiding. Het is heel kleinschalig, maar het enthousiasme is groot. Dan beginnen we aan onze reis om de storm voor te zijn. We hebben nog wel even de tijd, dus bezoeken eerst nog de Paradisviken. Een baai die in het seizoen ook zeer populair is. Nu liggen we er alleen. Heerlijk!

2 oktober. Mijlen maken om storm Amy voor te blijven. Dag 1.

Het gaat stormen hier aan de zuidkust van 🇳🇴 en behoorlijk ook! Ze heet Amy! Op zoek naar een beschutte plek voeren we vandaag 28 mijl van Paradisviken naar Albykilen, een leuk klein haventje ten zuiden van Tønsberg. Zaterdag gaat het hier echt los dus morgen en overmorgen duiken we nog verder de Oslo fjord in. Drøbak lijkt een goede plek. Het was intensief en heel goed sturen want ik had een route gemaakt dicht onder de kust om zo veel mogelijk beschut te zijn voor de swell. Zie screenshot. Alles staat goed aangegeven met staken, maar toch heel goed opletten. Het meest ondiepe was ergens 4,5 meter. Met een hardere aanlandige wind zou ik dit niet gedaan hebben. Gelukkig kon vanaf 1200 de kluiver erbij omdat de wind draaide van oost naar zuid en ook wat harder werd. Dat ging lekker en snel. Ook de onweersbuien passeerden achter ons!

3 oktober. Mijlen maken om storm Amy voor te blijven. Do you know about the weather that’s coming? Dag 2

Roept een man als we Albylkilen verlaten. Erg attent natuurlijk. We varen via een slingerroute door een rustige gebied richting de Oslo fjord. De route is soms erg nauw en voert vlak langs de steigertjes van de huizen bij Arøysundet. Erg leuk en ik film een stukje. Wel zeer ondiep en op een bepaald moment heeft Meine het gevoel dat hij door een stroming niet goed kan sturen. Snel vaart minderen en bijsturen. Het gaat prima.

Het begint ondertussen al behoorlijk te waaien en de rollende golven vormen zich snel. Met alleen de kluiver en de motor zacht bij lopen we al meer dan 6 knopen. We hebben de wind mee en zijn op weg naar Sætre. Voor de kust van Drøbak loopt een 1500 meter lange en tot 25 meter hoge onderwatermuur van de scheren van Hurum via Småskjær naar het eilandje Søndre Kaholmen, waarop de vesting Oscarsborg ligt. De muur werd gebouwd in 1874-1879 als verdedigingswerk om te voorkomen dat grote schepen de binnenste Oslofjord aan de westkant van de vesting Oscarsborg binnenvoeren. Twee kleine openingen in de bovenste delen van de muur, één bij Hurum en één ten zuiden van Søndre Kaholmen, maken de doorvaart van kleine boten mogelijk. Als we de opening naderen nemen we wat gas terug. Het gaat hard en de golven rollen onstuimig. Je ziet ook een aftekening van onderwatermuur omdat het laag water wordt en omdat de golven er overheen rollen. Ik heb nog steeds spijt dat ik niet gefilmd heb!

We varen uiteindelijk 36 mijl dieper de Oslo-fjord in om storm Amy te ontwijken. Zeilen zat er niet in behalve met de bezaan want de wind was strak van achteren en hoge golven. Het werd niet Drøbak, niet Oscarsborg, maar plots zien we aan bakboord ankertjes op de kaart staan. Snel even de Havnguide raadplegen: het blijkt een zeer populaire baai Sandspollen, waar in het hoogseizoen wel meer dan 100 schepen liggen. Lekker nog even aan een steigertje met zwanen die komen buurten. In de loop van de dag komen er meerdere bootjes binnenvaren om aan de steiger te gaan liggen. Zij zoeken ook beschutting. We liggen aan de overkant langszij een andere steiger, waar het diep genoeg is. Met de kop op de steiger en een achteranker doen wij nooit meer sinds Meine inmiddels bijna 5 jaar geleden zijn rug verrekte met het met de hand ophalen van ons zware achteranker. De volgende dag varen we naar Sætre waar we beschut zullen liggen. Maximaal 6 beaufort en afgeschermd door grote motorboten, die hun “eind van het seizoen” weekend vieren. De anders om deze tijd van het jaar lege haven ligt bijna helemaal vol. We blijven hier 3 nachten en ontdekken ook nog een zeer goed gesorteerde Italiaanse delicatesse winkel.

Naar een schitterend klein eilandje: Ramvikholmen

Voor we vertrekken tanken we eerst ruim 800 liter diesel. De laatste keer was in februari en we wilden tanken nu we nog in Noorwegen zijn en hier geldt een ander belastingtarief: Avgifstfrit, waardoor het aanmerkelijk goedkoper is. Het eilandje waar we naar toe gaan ligt midden in de Oslo fjord net ten zuiden van het plaatsje Tofte. Als we aankomen ligt er al een zeiljachtje, maar de mensen gaan we ga na hun wandeling en wij kunnen verkassen naar een plek met meer diepgang. Het is prachtig weer en die avond genieten we van een mooie zonsondergang. De volgende dag laat ik de drone nog even vliegen. Echt schitterend met die strakblauwe hemel. 

28 Augustus. 6 nachten aan het steigertje van het eiland Randøya, waar niets is en we van alles meemaken

Nadat we het drukke en dure Kristiansand verlaten hebben varen we naar een steigertje aan een mooi eiland. Kristiansand was prima voor boodschappen, maar meer ook niet. Ze vragen hier de hoofdprijs en om 12.00 word je geacht te vetrekken en wordt de stroom afgesloten, ook al heb je nog tegoed. Wel hadden we nog een leuke ontmoeting met Sybren die met een Koopmans vaart. Hij en zijn vriendin Lotte willen in Trondheim overwinteren, dus veel info uitgewisseld. We vertrokken ook omdat er de komende nacht tot 02.00 uur harde popmuziek zou zijn. Onze belevenissen hier op Østre Randøya begonnen direct de eerste avond. Een mink scharrelde wat rond en dat is erg leuk om te zien: dat slanke glimmende lijfje dat zwemt en huppelt over de rotsen. Je zou er bijna menselijke eigenschappen aan toe bedelen, namelijk dat het diertje aan het spelen is. Na de eerste nacht dat we hier liggen is het nog mooi weer en we maken met de Dinghy een tochtje door de fjord. Die is namelijk voor de Cestlavie niet bereikbaar in verband met lage kabels die er overheen gaan. Het is erg leuk om al die luxe vakantiehuizen te zien. De volgende dag is het zaterdag en er komen bootjes aan met Zeeverkenners. Wij gaan ondertussen een wandeling maken. Het eiland is mooi en al vol met herfstkleuren. Naar de laatste rotsen durf ik niet te gaan omdat de brug kapot is daar en ik toch nog steeds wat onzeker ben met betrekking tot lopen. Als we terugkomen zien we net een aantal jongeren uit een bunker komen. Een van de jongens die blijkbaar de leiding heeft vraagt of wij de bunker willen zien; nou graag natuurlijk. Het is echt een openbaring wat we allemaal te zien krijgen. De bunker is in de jaren 50 ten tijde van de koude oorlog aangelegd door Amerikanen en Noren. Randøya Fort

Inmiddels regent het vaak en gaan we hier de vierde nacht in en laten de motor een uur draaien i.v.m. elektriciteit. De zon schijnt de laatste tijd niet en ook nog morgen nog regen. We willen graag met mooi weer (dinsdag?) de Blindleia bevaren. Daarom blijven we nog op dit mooie eiland met een mooi steigertje maar geen elektra.  Meine gaat vissen maar vangt niets, wel plukt hij een hoop bramen. Als ik Duca ga uitlaten ontdek ik een zwarte kabel in het gras, die naar een grote haspel leidt. De kabel komt uit een deurtje dat openstaat bij de bunker. Blijkbaar zijn de zeeverkenners de haspel vergeten op te ruimen. Vanzelfsprekend zullen we als we vertrekken een bedankbriefje met 200 kronen achterlaten. De laatste dag gaat Meine nog een keer vissen na een tip van de man die hier groepen jongeren begeleid: 4 makrelen en een koolvis!!

Voor we weggaan breng ik een enveloppe naar het huis van de zeeverkenners en neem ik afscheid van ons “vismannetje”. Als ik vertel dat ik 200 Nok in de enveloppe heb gedaan zegt hij dat ze “more than satisfied zullen zijn”. Wij ook, want we varen met volle accu´s verder. Overigens liggen we hier met uitzicht op de Grønningen fyr. De plek waar we meer dan 2 jaar geleden Noorwegen binnenkwamen vanaf Skagen. De cirkel is rond dus, maar we varen nog even door

3 september. 17 mijltjes naar Skauerøya door de Blindleia.

Https://en.m.wikipedia.org/wiki/Blindleia Het is wat grijzig weer maar het tochtje is mooi zo langs alle luxe huizen, waar bij 1 ervan een Italiaanse Riva speedboot onder een dektent ligt. Als we er bijna doorheen zijn, zie ik een oranje werkbootje aankomen. Die geven we maar even voorrang en dat is maar goed ook want het bootje blijkt het begin van een sleep van 850 meter te zijn. Ze brengen een waterpijp ongeveer een kilometer verderop, waar hij zal worden afgezonken. De sleep wordt begeleid door een paar RIB boten die bijsturen. Bij de doorgang aan het einde komt ook nog een snel varend visserschip ons tegemoet. Die geven we dus ook maar voorrang. We vinden weer een steigertje om 1 nacht te liggen. Dan is het weer tijd voor boodschappen en we zoeken deze keer de Marina van Lillesand uit. We liggen met uitzicht op alle restaurantjes, die nog open zijn en in de avond een romantisch plaatje opleveren. We liggen hier 2 nachten, gaan heerlijk uit eten én kopen een nieuwe oven: een 3in1 oven die we in het voorjaar in Trondheim ook al hadden gezien. Onze huidige oven is aan vervanging toe en het meest vervelend is dat een gevulde ovenschotel soms langs de houder naar beneden dondert. Nu hebben we oven, magnetron én airfryer in 1 apparaat dat net zo veel verbruikt als de oude. Ook hier krijgen we trouwens weer bezoek van bewonderaars van onze boot. Dat gebeurt best vaak en meestal nodigen we ze even aan boord om het schip te bekijken.

6 september varen we weer verder naar Hesnesøya, waar we eindelijk weer een keer ankeren.

Eerst ben ik er niet gerust op want we liggen midden in het vaarwater, waar de gehele dag bootjes langs ons varen. Het is echter precies de plek die op de kaart staat aangegeven en later zie ik in een pilot een zeilboot precies op deze plek liggen. Toch maar de ankerbal erin wat men volgens mij hier helemaal niet kent. Het is prachtig weer en de zon gaat schitterend onder als ik met Duca naar de wal roei, een plekje met aan beide kanten een strandje. Het is een eiland gelegen aan de zuidkust van Noorwegen in de open zee net buiten Grimstad. Wat wij Hesnesøy noemen, omvat zowel Kvaløya als Hesnesøya, met Hesnessund ertussen. In de 17e eeuw verzandde de zeestraat tussen Østerøy en Vesterøy opnieuw en werd later landbouwgrond. Het schoolgebouw, dat zich bij de pier bevindt, werd in 1958 gesloten, maar er is hier veel bedrijvigheid geweest. In 1801 telde Hesnesøy 95 inwoners. Iedereen had werk, en onder de genoemde beroepen bevinden zich loodsen, vissers en zeelieden. Vrouwen en kinderen runden een marginale boerderij. 64 jaar later, in 1865, was de bevolking toegenomen tot 127. In 1900 woonden er 134 eilandbewoners, wat de basis vormde voor zowel een winkel, postkantoor als bakkerij. In 1797 leed Henrik Ibsens grootvader schipbreuk in de “Caritas”, net ten zuiden van Hesnesøya. De piloot die het ongeluk meldde, heette Reinert Terjesen en was de vader van Terje Reinertsen. Hij woonde in Vigen op Kvaløy. Deze twee zouden Ibsen hebben geïnspireerd bij het schrijven van “Terje Vigen”. Hesnesøya

7 september aan een steiger waar je niet mag overnachten.

De volgende dag 8 mijltjes naar Merdø. Het plan was de zeilvereniging van Arendal, maar plots zagen we dit plekje dat er aantrekkelijk uitzag. Historische gegevens tonen aan dat er al sinds minstens de 14e eeuw een permanente nederzetting op Merdø was, en dat de nederzetting nauw samenhing met het steeds toenemende scheepvaartverkeer op het Skagerrak. Merdø staat sinds 1580 op elke oude Nederlandse zeekaart als buitenhaven aangegeven en was een van de belangrijkste havens langs het Skagerrak. We leggen aan de nieuwe betonnen ponton aan met de neus richting een zandstrandje. Officieel mag je hier alleen overdag liggen, maar nu is het seizoen voorbij. Het historische museum dat het woonhuis van een oud-kapitein laat zien is gesloten en de gordijnen zijn dicht dus i kan niet naar binnen turen. We liggen hier prima en genieten van een schitterende zonsondergang.

8 september Havens aan de zuidkust van Noorwegen zijn duur, toch?

Vandaag een tochtje van 16 mijl naar Tvedestrand op de motor en een deel over open zee. Het eerste stuk gaat mooi rustig door de Tromøysundet nadat we Arendal, links hebben laten liggen. Een te grote stad voor ons. Dan wordt het op zee toch wat woeliger en de wind is tegen. We willen naar Tvedestrand toe omdat het in 2012 onze eerste kennismaking met Noorwegen 🇳🇴was. We kwamen uit Denemarken 🇩🇰 en ik herinner me nog hoe ik onder de indruk was van de huisjes langs de Oksefjord én van de broodjes de volgende ochtend gebracht door de havenmeester! Ook zoeken we beschutting tegen harde oosten en zuidenwind en regen die gaat komen. Er is nu nog niet heel veel wind, want die komt later, maar toch best onstuimig af en toe. Ik zoek een route zoveel mogelijk achter de eilandjes. Soms heel ondiepe 3-4 meter doorgangen maar goed aangegeven. We wijken dus van de hoofdroute af die meer buitenomgaat. 1 passage bij de Kalvøysund is zo smal dat ik het bijna niet durf. Maar in de praktijk valt het toch weer mee en het is een stuk rustiger. Blijft altijd een beetje spannend.

Rond 1500 uur leggen we aan in de haven helemaal achterin waar nu plaats is zo buiten het seizoen. Ik open de Go Marina app om te betalen. Wat een welkome verassing: i.p.v. 450 NOK is het liggeld nu 50!! en de wasmachines groot en gratis. Een Zwitserse zeilster heeft nog even contact opgenomen met het toeristenbureau, wat nu natuurlijk ook gesloten is om na te vragen hoe er betaald moet worden, maar inderdaad gratis, dus je begrijpt: Ik ga “los” met wassen. Natuurlijk het beddengoed ook in het achter gastenverblijf en de hoezen van beide toppers. Dus ongepland grote schoonmaak hier aan boord. Een “obsessive cleaning disorder”, vraagt onze Engelse buurman zich af. Het zijn aardige mensen onze buren, zij een Noorse en hij een echte Engelsman, die de uitdrukking “jolly good” ook echt gebruikt. In het restaurant tegenover de haven waar we gaan eten maken we kennis met Olga, een Poolse jonge vrouw die hier samen met partner woont en nu in de bediening werkt. We nodigen haar de volgende dag uit aan boord voor de koffie. In de winter als alles hier sluit maakt ze met haar partner lange uitdagende reizen Japan, Australië, Afrika, etc.

De zon is er weer en de zeehonden genieten ervan

Dan schijnt op dinsdag dag de zon uitbundig. Wat heerlijk. Boodschappen doen en nog even douchen en dan varen! Wel 1,5 mijl naar eilandje Furøya! De avondschemering is prachtig en ik maak een foto van een klassiek schip dat ligt de blinken in de ondergaande zon. We liggen deels onder lariks dennenbomen en het resultaat ervan zien we de volgende ochtend in het gangboord. De volgende ochtend lekker in de kuip in de zon uit de wind een kopje koffie. Dan nog even met de drone vliegen en met de zoom functie Tvedestrand gefilmd. Dan gaan we varen, de prachtige Oksefjord uit richting Lyngør, wel 9 mijl! Weinig wind maar toch hijsen we de bezaan en rollen de kluiver uit. In dit rustige water maken we een voortgang van wel 2 knopen. Het is heerlijk en soms rollen de kleine golfjes de boot zelfs voorbij. Op deze manier doen we wel 5 uur over de tocht. Als ik in de verte een zeehond boven het water zie liggen, waarschijnlijk op een rotsje, kan de dag niet beter worden. Met de telelens fotografeer en film ik en het worden mooie beelden. Er komt ook nog een tweede bij, die er ook bij wil liggen, maar de plek is te klein.

Rond 1600 leggen we aan de steiger bij de Seilmakersfruenskro, waar we 13 geleden 255 euro uitgaven voor een etentje.

“Gelukkig” is het café “de kroeg van de vrouw van de zeilmaker” nu gesloten. We maken nog een mooie wandeling over het eiland en dat lopen gaat steeds beter na mijn valpartij in Bergen. De volgende dag varen we verder naar Risør, een prachtig stadje vol met witte houten huizen en ook een heel leuk plaatsje zeker als je er een aantal dagen bent zoals wij nu. https://www.visitnorway.com/places-to-go/southern-norway/risor/ In het begin lijkt het allemaal wat te luxe, maar de verschillende oude houten wijken zijn echt leuk om te ontdekken. Het ziet er allemaal heel erg verzorgd uit, ook de dames op straat, wat maakt dat ik me wat slonzig voel zo in mijn zeil kloffie. Nu op maandag ochtend heel rustig maar alle leuke verleidelijke winkels zijn open. Ik houd me in.

Boven de stad ligt Risørflekken , een witgekalkte rotsformatie 45 meter boven de haven en zichtbaar op 12 zeemijl (22 km) uit de kust. Het wordt nog steeds gebruikt als navigatiemarkering en wordt regelmatig witgekalkt. Het is waarschijnlijk de oudste navigatiemarkering en volgens de overlevering was het oorspronkelijk een natuurlijke witte vlek in de rots, mogelijk kwarts. Witkalken vindt al plaats sinds minstens vóór 1641. Volgens de overlevering waren het Nederlandse zeelieden die als eersten begonnen met het witkalken van de rots.

Risør, bekend om de houten botenbouw.

Aan het eind van de middag staat er een man met zijn jonge dochter “op de stoep”: Charlie Beasley, oorspronkelijk uit Chili en hij zeilde in 1992 met zijn zelfgemaakte houten boot hiernaartoe. Hij komt onze boot bewonderen. Zijn dochtertje stapt ook aan boord en begint direct Duca te knuffelen, die niet blaft. Het blijkt dat ze ook een dwergschnauzer hebben! Charley is botenbouwer en werkt hier bij een werf in Buvika: Risør Trebåtsbyggeri. De werf stopt er helaas mee door gebrek aan opvolgers. Charles is een globetrotter en zeiler die afwisselend de zeven wereldzeeën bevaart en met zijn vader in de bouw werkt. Vier jaar geleden kwam hij vanuit Chili onze baai binnenvaren met zijn 8,5 meter lange zelfgebouwde zeilboot uit 1992. Sindsdien werkt hij hier als houten botenbouwer. 200.000 zeemijl onder zijn kiel hebben Charles een diepgaande kennis gegeven van alles wat met zeilen en varen te maken heeft. Zijn passie voor houten boten en hoe ze in elkaar gezet worden, werd al vroeg gewekt. Zijn vader bezat meerdere houten boten en samen bouwden ze de boot waarmee Charles naar Risør zeilde. https://woodenboat.net/?ved=2ahUKEwi1sr64-e6PAxVj9QIHHVEKBpMQgU96BAglEAQ

22 september. “Jongeren willen niet meer werken in de traditionele houtbouw”

(Restauratie van schepen en houten huizen) en dat is een groot probleem”, zegt Lars Grönvold, de baas van https://risorkystkultursenter.no/ in Moen, 7 mijl de Nordfjorden in vanaf Risør. We varen hier speciaal naar toe. Hoe komt dat zo? Risør wordt beschouwd als een van de drie koplopers op het gebied van houten scheepsbouw in Noorwegen. Er zijn in de afgelopen 200 jaar meer dan 50 geregistreerde scheeps- en bootbouwfabrieken in Risør geweest, en er zijn er nog steeds verschillende volop in bedrijf. Het Kustcultuurcentrum heeft ook een bijzondere verantwoordelijkheid voor het scheepsbouwvak en de ambachtelijke traditie en werkt samen met Moen en Risør Trebåtbyggeri aan de verspreiding van ambachtelijke expertise.

2 dagen in de prachtige Narvika baai, waar ik de drone laat opstijgen vanaf de boot.

Het moet toch een keer gebeuren. We liggen rustig, er is weinig wind en ik kan de drone ook met de hand besturen. Hoe dat afloopt zie je in de nieuwe YouTube film. 

7 augustus Ziekenboeg: voor het eerst van mijn leven in een ambulance.

En toen ging het mis en gleed ik uit bij het op de kade stappen in Bergen. We zouden uit eten en Meine helpt me dan altijd even vanwege mijn korte beentjes. Je moet namelijk via grote autobanden op de kade stappen. Met laag water is dat een hele stap. Hij op de wal om me een hand te geven. Het was glad want had geregend. Het erge was dat ik Meine meetrok toen ik uitgleed en hij viel op me en even hingen we tussen wal en schip. Ik voelde mijn been dubbelklappen. Gelukkig lukte het me met mijn achterwerk op het gangboord te werken en Meine kon zich vastgrijpen aan een autoband. Bril kapot in ieder geval. Mijn rechterbeen deed enorm pijn en op dat moment dacht ik: afgelopen met ons varend leven. Er zat ook helemaal geen kracht meer in. Met moeite wist ik me op de bank in de deckhouse te krijgen en Meine verdween naar de badkamer want hij bloedde nogal in zijn gezicht. Ambulance gebeld en die waren er in een kwartier. Ze bleken ook een bootje van het rode kruis gebeld te hebben, want twee jongens stonden paraat om me te helpen om vanaf de boot op de gereedstaande brancard te komen. Bij Meine was het bloeden inmiddels gestopt maar hij ging dus ook mee natuurlijk.

In het ziekenhuis alles gecheckt en röntgen gedaan. (Ik bleek dus artrose te hebben mijn knie). Gelukkig niets aan de hand: 2 dagen rust met paracetamol én ibuprofen. Ik kreeg ook nog een kruk mee. Met Meine ook alles goed. Hij ziet er stoer uit nu met die wondjes en ook nog een zwarte veeg van de autoband.

10 augustus. Het bleek ineens een goede dag om te gaan.

De hele 35 mijl lekker kunnen zeilen wel met motor bij. Pas op het allerlaatste moment een beetje regen. Nu aan een kleine ponton midden in de rust in Smedholmen Heerlijk. Vandaag rustdag want mijn been doet wel weer pijn en het wordt weer vies weer. Ik ben even gestopt met de paracetamol en ibuprofen. Ik slaap achter omdat ik nu niet in ons bed kan klimmen. Wel luxe hoor, 2 bedden aan boord! Toch maar weer aan de pijnstillers aan de pijnstillers gegaan.

Heel veel hartverwarmende lieve reacties op facebook

Voor Meine en mij is dit heel belangrijk, zeker als je zo met zijn tweetjes op elkaar aangewezen bent. Voelt alsof jullie allemaal in de buurt zijn. Meine’s wonden genezen goed, bij gaat het herstel iets langzamer. Nog steeds ibuprofen en paracetamol slikken. Wel hebben we Bergen verlaten. 3 dagen in stromende regen aan een steigers maar nu is het de komende tijd mooi weer én noordenwind: goed om zuid te gaan! Dankjewel 🙏❤️

13 augustus. Ais zenden doet het niet.

Geen dieptemeter geen log. Autopilot werkt niet. Afstand bediening met stuurboord of bakboord wel. Halverwege de tocht werkte het systeem ineens weer! Los contactje of corrosie? We varen de gehele dag op de motor met een licht windje tegen. Onderweg horen we op de marifoon een mayday van een motorschip. “Try to keep away from the rock”, zegt de kustwacht, terwijl ze hulp organiseren.

14 augustus Espevaer. Gisteren Boodschappen gedaan bij Joker en weer door.

Vanmorgen jankte en blafte Duca: ze was gisteravond niet uitgelaten!! Niet aan de wal geweest. Gisteren veel pijn aan het pootje. Enkel was dik. Nu dus met pootje meer omhoog en met de nodige verdoving toch goed geslapen. Aparte manier van betalen hier. Met een houten stop 200 nok door een gat naar binnen zonder naam van schip. Elektriciteit kost hier apart 160 nok maar hadden we niet nodig dankzij onze zonnepanelen. Vanmorgen in de volle zon het eiland Espevær verlaten en aangelegd aan een steiger iets ten zuiden van Haugesund.  Als een spookschip, maar wel een mooi spookschip, in de mist doemt de Gurine op en legt aan bij de ponton naast ons. Prachtig gezicht zo in de regen. Ze hebben een dinghy die eerst aanlegt, polshoogte neemt en vervolgens de lijnen aanpakt. Morgen maar eens kennismaken, maar de volgende ochtend zijn ze al vroeg vertrokken. https://www.gurine.no/

15 augustus de gehele nacht zware regen. Nu rond 1600 klaart het prachtig op.

Avaldsnes is een bijzondere plek. Al 3500 jaar geleden woonden hier de eerste mensen in de video (https://youtu.be/RFKo8FTfuvE?si=NGQSng2QP5i1uygy ) die ik hierover gezien heb is duidelijk te zien dat dit gedeelte van Noorwegen het eerste was dat onder de ijskap vandaan kwam en waar dus mensen konden wonen. De geschiedenis laat verder zien dat hier veel Viking bewoning is geweest en ook een hoofdplaats van koning Harald Fijnhaar, wiens standbeeld aan het begin van Haugesund staat. Er is hier een museum en een openlucht gebeuren maar daar ga ik niet naartoe. Het is me te toeristisch en al dat re-enactment gedoe met mensen die zich verkleden als Vikingen en dan iedereen bezighouden, daar houd ik niet zo van. Wel vind ik het heel bijzonder op deze plek te zijn. Het bos ziet er oud uit met veel dikke ongevallen boomstammen, echt prachtig. Wel is er een prachtig glazen tableau, waarop vikingschepen zijn ingetekend, die hier vroeger in de baai lagen https://avaldsnes.info/en/historie/

17 augustus. Liefdevol slaat Claudia haar armen om me heen.

“Je kan het fluistert ze in mijn oor. Niet piekeren, want als ik zie wat jullie allemaal qua varen gedaan hebben, dan moet je je geen zorgen maken, want je kant het” Dit had ik even nodig, zo’n lief gebaar. De laatste dagen bouw ik wat spanning op omdat we “de bocht om” naar zuid Noorwegen willen. Daarvoor moeten we twee kapen ronden: Lista en Lindesnes. Het is mooi zonnig, maar het waait hard uit het noorden. Dus daar moeten we van profiteren, maar wil/durf ik dat wel? Het weer gaat over ongeveer een week veranderen en wordt dan slechter. Wellicht krijgen we te maken met een staartje van Hurricane Erin We liggen in Skudeshavn en rond een uur of 1800 liep de Orion van Albert en Claudia hier binnen. Ik had een plekje bij ons langszij voor heb vrijgehouden. Erg leuk om ze weer te zien, de laatste keer vorig jaar ergens ten noorden van de Lofoten. Eén paar dagen geleden zijn ze vanuit Shetland naar Bergen overgestoken, dus een mooi moment om hen te zien en bij te praten. Waarschijnlijk gaan ze morgen van hieruit in 1 keer naar Nederland 🇳🇱! 350 mijl ongeveer.

Voordat ze vertrekken vraag ik of ze misschien een Zweeds gasten vlaggetje over hebben. Ik heb nooit meer een nieuwe gekocht na 2021. Inderdaad hebben ze die en nog leuker: wij blijken een mooie vlag van de Orkneys te hebben! Eenvoudig ruilen dus!

Na de bemoedigende woorden van Claudia vertrekken we de volgende dag richting Tananger, 17 mijltjes. 

Harde gunstige wind Beaufort 5-6. Ik had een route uitgezet oostelijk van Kvitsøy, zodat we minder golven zouden hebben. Dat werkte goed maar het was intensief varen: meerdere keren de route aangepast zodat de zeilvoering ok bleef. Goed de ondieptes ontwijken. Zo zag ik een rifje mooi op tijd door het opspatten van de golven. Dus de gehele dag alert. In Tananger aangekomen ga ik niet van boord. Bekaf ben ik. Ook is mijn enkel weer opgezwollen doordat ik vergeten ben mijn been omhoog te houden. 

De volgende dag, 18 augustus varen we in 1 keer door naar anker ⚓️ plek bij Egersund.

We gaan naar een baai waar we twee jaar geleden ook gelegen hebben: Kvernavågen. Toen geankerd, nu aan een steigertje. Het is hier oppassen met de diepte en de rotsjes die verborgen liggen. Gelukkig is het water heel helder en heel voorzichtig manoeuvreer ik de boot op een plekje precies tussen de rotsen in. We hebben vandaag weer lekker kunnen zeilen en ik spot zelfs een Jan van Gent! We schieten mooi op richting de zuidkust van Noorwegen. Nu tijd voor een wijntje. Het is schitterende weer en de volgende dag vlieg ik met de drone. Mooie opnames! Het is erg leuk dat we nu in een gebied komen waar we eerder zijn geweest. 3 nachten liggen we uiteindelijke aan dit steigertje waar het eigenlijk niet kan. Bij het wegvaren raak ik toch nog een rotsje.

Bijkletsen met Ineke en Riens in Egersund

We varen een kort tochtje naar het stadje Egersund wat we in 2023 hebben overgeslagen. We doen uitgebreid boodschappen en kopen een nieuwe verrekijker bij de opticien. De lenzen synchroniseerden niet meer en toen we even door Albert lieten checken zei hij: zeker gevallen? (We kochten deze in 2015 in een buitenwijk van Newcastle, waar we met de taxi naar een chipchandler gingen en met de bus terug.) Hier ga ik ook naar de kapper om na ruim 3 maanden mijn haar te laten knippen. 

Het is leuk om hier Ineke en Riens van de Zeezwaluw te zien. We ontmoetten hen in Groningen toen we daar overwinterden. Zij waren toen net terug van een hele lange (18 jaar) wereldreis en schreven daar uitgebreide verslagen over: https://zeezwaluwtravels.com/blog/

Nog twee tussenstops voor we de kapen Lista en Lindesnes gaan ronden.

Na Egersund varen zeilen we met mooie wind eerst naar Rekefjord, een tochtje van 15 mijl waarbij we lekker kunnen zeilen. Onderweg kruist een grote rode vissersboot ons pad. Ze vaart hard, maar gaat uiteindelijk keurig achter ons langs. De ingang van de haven is moeilijk te zien en bovendien ben ik in verwarring. Het zou zo´n leuk haventje zijn, maar ik zie enkel een grote steens afgraving. Toch moet het dit zijn, dus even teug op de motor en langs de mooie rood witte vuurtoren. Als we langs afgraving varen openbaart zich inderdaad een leuk klein haventje. Er ligt aan klassiek zeiljacht met 3 Noren aan boord die hun boot voor ons beginnen te verplaatsen. Dat is echter helemaal niet nodig want aan de andere kant van de kade is voor ons ruim plaats. Ze helpen en gaan direct bij ons op kade zitten om hun biertje te drinken en een beetje te kletsen. Ze hebben ook een leuke hond aan boord die direct bij ons in het gangboord springt omdat hij Duca ontdekt. Het zijn leuke kerels en ze vinden het mooi om te zien dat ik als vrouw het schip bestuur. Ze hadden het er blijkbaar eerder over gehad dat ze dat zo weinig zien. Zij gaan de volgende dag verder, wij blijven nog een dagje omdat voor ons te hard waait.

De tweede tussenstop wordt Rasvåg en ook dit tochtje kunnen we zeilen en schijnt de zon nog steeds heerlijk. Het is een mooie baai met een smalle ondiepe ingang, althans degene die ik kies. Het is een leuk plekje en ook hier komt zoals we vaker meemaken een “oud mannetje” even een praatje maken. De volgende dag vertrekken we rond een uur of 9 om zeilend kaap Lista te ronden, een tochtje van 26 mijl.

24 en 25 augustus. Eerst bruisend Lista en de volgende dag kalm Lindesnes

De wind is naar zuid gedraaid en het regent. Mooi op tijd hebben we een paar dagen geleden beide kapen Lista en Lindesnes gerond met noordenwind en zon! Eén deel van de spanning die ik eerder opbouwde had ook te maken met: halen we het vanaf Bergen om dit gunstige weer venster met noordenwind te benutten? 

Lista was zonnig, onstuimig en bruisend. Zie de beelden. Het waaide west 4-5 Bft en langs de kust is het maar zo´n 25 meter diep, dus er bouwden mooie golven op en op een bepaald moment hadden we zelfs water in het gangboord! Met de zon erbij was het genieten. Vlak bij de kaap filmde ik 2 hevig rollende vissersbootjes, een kleintje en een wat grotere. Dat zag er niet echt comfortabel uit. 

Rond de kaap werd de voorspelling windkracht 6 ter hoogte van Lindesnes, dus toch maar besloten om binnendoor langs te de eilanden te gaan en een dagje te wachten. We maken dus een stop in Korshavn. We komen er Engelsen tegen die met een gerestaureerde RNLI-reddingsboot uit 1935 waren. 

De volgende dag is de wind weg maar de gevreesde deining rond Lindesnes blijft uit. We vinden een mooie plek aan een steigertje aan een prachtig eiland. Ik vlieg nog even met de drone terwijl het nog super zonnig is. Leuk strandje ook voor Duca. De rots die er ligt hoor ik nachts even tegen de boot schrapen, maar ach het is eb, dus dat is zo over. We zijn aan de zuidkust van Noorwegen!!

En tot slot het linkje naar de bijbehorende YouTube film! Leuk als je een reactie achterlaat!!

2025 Cestlavie on tour deel 4: 10 juli-6 augustus. 299 mijl Silda-Bergen. Onderaan de blog weer een link naar de bijbehorende nieuwe YouTube film

Interview met de krant in Måløy

De nicht van Magne op Lepsøya werkt bij de krant Fjordenes Tidende en na de verhalen van hem over onze, denkt ze dat we wel interessant zijn voor een interview. Erg leuk en ook nuttig als introductie voor mensen die misschien hun huis aan ons willen verhuren. Na het interview (zie link Interview) neemt Gjert ons mee voor een rondrit over het eiland Måløy. Vanaf het water maakt het stadje een wat onaantrekkelijke en industriële indruk. De haringvisserij en scheepsbouw staan centraal. Het klopt echter wat men zegt: in Noorwegen is om de hoek iedere keer een verassing. Het eiland zelf is schitterend. We rijden door een vallei berucht om haar valwinden. Sommige huizen hebben aan 1 kant dikke muren om ze te verstevigen. Het 1,5 km lange zandstrand Refviksanden ligt aan het einde van het dorp Refvik. Het witte schelpenstrand is een van de mooiste van heel Noorwegen. Vågsberget, een van de vele plaatsen langs de kust die vroeger een handelspost met herberg was, ligt op korte rijafstand van Måløy. Kannesteinen – een bijzondere rots in de vorm van een glazen steel – ligt aan de kust bij Vågsberget. Deze is in de loop van duizenden jaren door de golven gevormd.

13 juli de trompet van Magne schalt over het water. 

Lekkere jazzy muziek. Kinderen spelen in het water met een enorme sup. Het is zomer in Noorwegen 🇳🇴. We liggen inmiddels 3 dagen voor anker hier in Krokepollen. Wat verlangden we hiernaar. Zomer, zon en een tikje te warm (30 graden) voor mij. “Gelukkig” verdwijnt rond 1900 uur de zon achter de heuvel en koelt het af. Als we een paar dagen eerder op vrijdag de baai invaren zwaait er een man en ik zwaai terug. Voor we goed en wel geankerd zijn komt hij met zijn bootje belangstellend naar ons toe en nodigt ons uit voor de koffie morgenochtend. De volgende dag gaan we bij Magnus en zijn vrouw Britt op de koffie! 25 jaar geleden raakte hij hier verzeild met pech en de oude eigenaar vroeg of hij interesse had in het stuk grond. Hij bleek een ver familielid en dus vertrouwd. Wat hebben ze hier in 25 jaar een unieke plek gecreëerd. Ze runnen hier een zomerkamp met allerlei activiteiten: Norsk Kystleir, voor “gewone” kinderen maar ook voor kinderen met een “rugzakje”. Beiden komen uit het onderwijs en zijn ook pedagoog, maar het stel heeft elkaar op een muziekschool leren kennen.

We gaan terug naar Cestlavie met broodjes en biologische appelmost. Later komt kleinzoon Tobias zelf gevangen vis brengen. De volgende avond komt Magnus aan boord om ons schip te zien en brengt weer een 3liter zakje appelmost mee. Ze hebben ingeslagen voor het 25-jarig jubileumfeest volgend weekend. Hij drinkt gezellig een whisky bij ons aan boord. De volgende ochtend verlaten we deze bijzondere plek!

3 nachten waarvan 1 met redelijk harde wind in de baai Hovden

Als we de baai binnen varen zien we de herkenbare mast van EB van Dirk en Inge. Het bovenste gedeelte is namelijk in de kleuren van de Nederlandse vlag. Erg leuk om elkaar weer te zien. We combineren onze etensvoorraden en eten weer gezamenlijk. De volgende dag vertrekken ze. Het eiland lijkt aantrekkelijk om te wandelen, maar is vergeven van irritante “knutjes”. Dat merk ik als ik op een avond even met de drone ga vliegen.

Naar de eilanden archipel Bulandet.

Fijn dat het lukt om hier te komen, want deze archipel is alleen met goed rustig weer te bereiken. Ook hier ontmoeten we Dirk en Inge weer en eten samen. Bulandet Nu is het echter schitterend weer en te warm om te fietsen of te wandelen. Daarom nemen we de dinghy en varen heel rustig langs alle eilandjes tot we uiteindelijk bij de vuurtoren aankomen. Alle eilandjes zijn met bruggen verbonden, behalve dit laatste. We spreken een jonge local die zijn huis aan het opknappen is. Hij vertelt dat hij de laatste is die hier geboren is. Hij is blij dat “zijn” eiland niet verbonden is want dat geeft veel rust. Hij woont hier niet meer permanent en is visser van beroep. 

De Joker supermarkt hier is goed voorzien, waar het restaurant is “stengt”, om het personeel wat rust te geven in deze drukke vakantieperiode. Best bijzonder en het lijkt erop dat de Noren niet per se geld willen verdienen in het hoogseizoen, maar ook oog hebben voor hun personeel. De EB vertrekt eerder dan wij en gaat op weg naar het zuiden, want ze willen dit seizoen nog terug naar Nederland. Ik verwacht dat we nu toch echt afscheid nemen. Het is een bijzondere mooie vriendschap, die vorig jaar begon in het noorden, waar beide mannen gingen vissen. Zij overwinterden in Svolvær Lofoten en wij in Trondheim. In februari gingen we met trein, bus en ferry bij hen op bezoek en bleven een aantal nachtjes bij hen aan boord logeren.

21 juli. De Sognefjord, de fjord der fjorden wordt ze genoemd.

Ruim 200 km lang en voor een zeilboot een heel eind, zeker als er geen wind staat. Toch willen we haar een stuk verkennen. Eerst naar een plek (Fløholmen) gevaren waar we konden ankeren. Er bleek echter een ponton! Wel rommelig en geen toegang tot de wal, maar daar hebben we het bootje voor. We vertrokken laat uit Bulandet dus kwamen we pas rond 1800 aan. Dagje gebleven. Meine vissen maar niets gevangen. Ik op Duca gelet want ze is een beetje ziek. Het komt er aan alle kanten uit. Zielig hoor. Aan het eind van de dag knapte ze. Haar even in het water laten afkoelen en daarna had ze trek. 

De vis die Meine had gevangen om in de krabbenkorf te doen hebben we toch niet gebruikt. Dood terug in het water. Meine wil het gebruiken als aas, maar heeft niet schoongemaakt. Nu na een volle dag een beetje link in deze hitte om nog open te snijden. Dus terug in het water en het visje blijft drijven. Dat zegt genoeg over de zich ontwikkelende gassen toch? Gelukkig sleept even later een grote meeuw de vis op een rots en peuzelt haar op. Niet voor niets gestorven.

22 juli. Soms is het genoeg!!

Vanmorgen wat vroeger vertrokken want we willen naar Vik en dat is 40 mijl verder. Rond een uur of 1600 en na 28 mijl waren we er klaar mee. Erg warm en een ETA pas rond 19.30. We stoppen er mee. Aan stuurboord is een klein haventje Ortnevik met een ponton. Met harde wind onbeschut maar nu prima. Morgen verder! Plons even lekker afkoelen, want het is heet! De witte wijn is op dus ik behelp me met een gin-tonic. Proost!

24 juli. Vikøyri. Dat koelt lekker af. 

Kan me niet heugen hoe lang dat geleden is, een buitje. Mooi op tijd een Marina met stevige ponton opgezocht. En het weerbericht: zo accuraat. 20.00 uur voorspeld en dat was ook zo. Uiteindelijk blijven we vier nachten in Vikøyri, een leuke plaats en nu er geen cruiseschip is ook niet zo druk. De eerste twee dagen is het te warm om echt iets te ondernemen. We doen wel boodschappen natuurlijk en ik maak een nieuw YouTube filmpje af. Ik worstel nog wat met de muziek, maar uiteindelijk ben ik er wel tevreden mee.

De derde dag gaan we op de fietsjes 2 oude kerken verkennen beide uit de 12^e eeuw, de laatste de Hopperstad staafkerk. https://www.stavechurch.com/hopperstad-stave-church/?lang=en Hier heb ik al de hele tijd dat we in Noorwegen zijn en dat is al meer dan twee jaar naar verlangt en het valt niet tegen!! Bij de eerste kerk, een stenen uit 1100 en een van de eerste van steen gemaakte kerken in Noorwegen wordt ons veel verteld. De lokale held is hier duidelijk Blix, een architect. Ook vlieg ik buiten het terrein nog even met de drone. Best wel mooi uitzicht dan op de fiets door naar de staafkerk. Ik was van plan hier ook even te vliegen met de drone maar er staat een groot bord dat het verboden is en dan doe ik het niet natuurlijk op de terugweg nog even wat boodschappen en later op de middag verwelkomen we een Nederlands zeilschip. Ze zitten helaas niet op Facebook dus ik kan ze niet ronselen voor Zeilnoord. Leuke mensen trouwens zij gaan werden the Floor in naar vlam van ze willen met het treintje. Ik raad het een beetje af vanwege de drukte en het toerisme. Er ligt daar iedere dag een cruiseschip! En het schijnt dat het toch je met de trein toch ook heel vaak door tunnels gaat afijn iedereen moet het zelf uitzoeken wat ie wil. Gisteren hadden we ook nog even leuk contact met Engelsen die ook met een klassieker te varen met houten masten en bruine zeilen. Ietsje jonger dan die van ons. Een van de vrouwelijke opstap ers is gek van hondjes dus ik maak haar helemaal blij om haar ‘s avonds Duca uit te laten. Rustig loopt ze kwispelend mee.

Wakker van gedreun. Er blijkt vlak bij de haven een cruiseschip te liggen. 

We vertrekken zoals gepland en ik ontdek dat de dagen erna iedere dag een cruisechip op de plek ligt. Wij varen naar Fjærland, (een tip van Nedernoor Guy) waar aan het eind van deze steile fjord en Jostedalsbreen gletsjer ligt. Hier is zicht op de grootste gletsjer van Europa de Jostedalsbreen. Ik maak foto’s met de telelens en die lukken best goed. Jostedalsbreen

We fietsen naar het bezoekerscentrum dat zeer de moeite waard is. Stiekem film ik de drone opnames die hier vertoond worden in een filmzaal.  Ook is er info over een interessante documentaire“Chasing Ice is a documentary that follows photographer James Balog as he captures the beauty and disappearance of glaciers around the world”.  chasingice  

29 juli. We liggen voor anker bij het kleine eilandje Kvamsøy in de Sognefjord. 

Het heeft een kerkje uit rond 1300 en is daarmee het kleinste eilandje in Noorwegen dat een kerkje heeft. Kvamsøysundet is een van de beste natuurlijke havens in de Sognefjord en het zou hier zijn geweest dat Kong Sverre en zijn mannen met hun vloot aanmeerden voordat ze Sogndalsfjøra rond 1200 platbrandden. Het is mooier weer dan voorspeld en Meine wil voordat er dagen met regen komen aan de slag met het vervangen van aantal teakproppen en ik roei naar het eilandje. Ik heb een lange broek en shirt met lange mouwen aan tegen teken. Het is er stil en de vogels schrikken op als ik aan land stap. Het kerkje en de bijbehorende begraafplaats is mooi en eenvoudig.  Het diende als pelgrimsoord voor de zeevaarders die hier stopten om te wachten op goede wind of om voor een storm te schuilen. Er staat ook een bord naar de Olavskjelda. Het is een goed onderhouden pad en ik ben de enige op het eiland. Zo alleen door een bos boezemt me altijd wat angst aan. Volgens de legende dronk Sint Olav uit de bron en zou het water geneeskrachtig zijn. Als ik er aan kom blijkt de bron opgedroogd. Aan de andere kant van de sundet is een enorme opslag van hout. Grote balken beschut door een afdak. Zal dit ooit nog gebruikt worden? In korte tijd drie kerkjes bekeken! Dat is heel wat voor ons.

2 augustus We lagen gisteren verwaaid in de niet zo oude handelsstad Dingja uit 1918. 

Lekker beschut. Buiten op zee zo’n windkracht 6-7. Het bezoeken van het eiland Fedja zit er niet in. Het haventje ligt vol met visbootjes om te huren. Het is erg in trek bij vooral Duitsers. Gezellige boel. Ze slapen in een appartement alhier of in een oude caravan of omgebouwde bus. 

Aan het eind van de dag komen de bootjes binnen mét hun vangst en dat is veel! Ze hebben namelijk allemaal een sonar en peilen de vis op zo’n 100 meter diep. En dan is het een kwestie van hengel uitgooien en ophalen maar. Zeggen ze! Maximaal 18 kg mag meegenomen worden terug naar huis. Je kunt hier dus ook een diepvries huren. Met 1 man hebben we meer contact. Een leuke vent die ook duidelijk een sociale regel rol heeft. Hij ligt naast ons en slaapt in zijn bootje, dat later op de trailer weer mee naar huis gaat. Hij vangt zoveel dat hij het weggeeft. Ook aan ons! Later op de avond brengt een van de mannen ons ruimveen kg aan filets. Ik maak er een ovenschotel van! 

Voor anker op dezelfde plek als 2 jaar geleden: Grunnensundet

Toen we vanmorgen vertrokken heeft Meine hem onze krabben korf gegeven die we nooit gebruiken. Hij is er blij mee en wij beginnen aan een zonnige zeiltocht van 28 mijl. We nemen de binnen route want op zee staat te veel wind. Waarom zouden we moeilijk doen. In het beschutte water halen we met kluiver en bezaan tussen 5 en 6 knopen! Grunnensundet kanaal bij Veste en dan bakboord uit met een ruime bocht om het rotseilandje. Twee jaar geleden raakte ik die namelijk lichtjes. Het is nog prachtig weer en gisteren konden we de gehele tocht zeilen. Ik probeer steeds een nieuwe plek te vinden, maar deze kon ik niet weerstaan. 

4 augustus Storm Floris

We willen trouwens naar Bergen om drie redenen: Beschutting zoeken voor storm Floris, Duca naar de hondetrim door Paulina, ook van 2 jaar geleden én een ontmoeting met zeilvrienden Dick en Johanna, die nu met hun auto en tent op pad zijn. Oorspronkelijk zouden ze een aantal dagen meevaren, maar het verwachtte slechte weer maakt dat ze liever naar oost Noorwegen gaan waar de zon schijnt. We hebben een gezellige avond met en genieten de vegetarische risotto met paddenstoelen, die ze zelf bereiden. Zulke gasten wil je vaker aan boord. Ze blijven een nachtje slapen, terwijl de wind giert en het schip achter ons de genua niet goed heeft opgebonden. Die klappert de gehele nacht en gaat uiteindelijk aan flarden. Dick is snachts nog even gaan kijken, maar kon niets doen. De eigenaren waren dus niet aan boord.

Topic: moet je je registreren bij Noorse politie als je langer dan 3 maanden in het land verblijft, ofwel zijn wij nu na ruim twee jaar een soort illegale immigranten??

Gisteren varend buiten Bergen Noorwegen 🇳🇴 aangehouden door de Politi. 

Vraag: Hoe lang we al in 🇳🇴 zijn? Eerlijk antwoord: meer dan twee jaar. 

Vraag: iets geregistreerd i.v.m. 3 maanden regel? Antwoord: nee.

Agent gaat bellen met meerdere instanties, want geeft hij toe, het is complex. “I grant you that”! Waarschijnlijk moeten jullie binnen nu en een week of twee het land verlaten. Dat hoeft niet lang te zijn: bijvoorbeeld met de ferry naar Hirsthals en direct weer terug. Of even buiten de territoriale wateren. Hij verwacht niet dat we een boete krijgen! Hij maakt een afspraak: we moeten ons morgen om 10.00 uur melden bij afdeling immigratie van het centrale politiebureau van Bergen. 

Voor we afscheid nemen vraag ik zijn 🆔 en maak een foto van de politieboot.Meine en ik kijken elkaar aan: dit kan toch niet waar zijn? We hebben meerdere keren gecheckt o.a. bij politie in Ålesund en altijd was het antwoord: als je uit een Schengenland komt en jezelf financieel kunt bedruipen hoef je je niet te registreren. Zouden de regels verscherpt zijn?? Of hebben we te maken met een overijverige agent? Hoe dan ook, we gaan ons hieraan conformeren en varen eerst naar een Marina vlakbij, maar vandaar uit is het zeer omslachtig om met ov in het centrum van Bergen te komen. Dus toch maar terug en met stroom en wind (het waait weer aardig) gaat het snel én is er rond 1700 ook nog een plekje aan de kade vrij.

Vanmorgen dus naar het politiebureau en er blijkt inderdaad een afspraak gemaakt te zijn dus we hoeven niet eindeloos te wachten. Precies om 10.00 uur staat er iemand voor ons klaar. Hij heeft maar 1 vraag: kunnen we ons financieel redden? Vervolgens: jullie kunnen zo lang blijven als je wilt en je hebt dus te maken gehad met een overijverige collega. Er hoeft niets geregistreerd. Wat nu vraagt Meine als we nog een keer worden aangehouden. Hij belooft ons een mail te sturen die al binnen is voordat we terug aan boord zijn. Zie hieronder de Nederlandse vertaling. Pfoehh😅

“Aan wie het aangaat. De politie kan bevestigen dat Meine Oosterveld en Marianne van Iperen, beiden Nederlandse staatsburgers, legaal in Noorwegen verblijven, conform artikel 112c van de Immigratiewet (gepensioneerden met een huidig inkomen en de nodige verzekeringen). Het legaal verblijf is niet aan een tijdslimiet gebonden. Bij onduidelijkheden kunt u contact opnemen met ondergetekende. Met vriendelijke groet”

Veel interessante linkjes en aan het eind de bijbehorende YouTube film.

16 juni Gisteren is Tenzin van boord gegaan.

Wat was het heerlijk om haar aan hier te hebben en samen de verjaardag van Meine te vieren. Met z’n drieën is toch leuker dan met z’n tweetjes. Je hebt dan andere gesprekken. We zijn niet helemaal terug naar Ålesund gevaren vanwege slecht weer en harde wind, maar vonden een beschut plekje in Solavågen aan de binnenkant van de fjord waar Tenzin zo op de bus naar Ålesund kon stappen, een ritje van een half uur. Tenzin en ik maakten nog een mooie wandeling door het bos. 5 km op en neer en niet te veel stijgen en dalen. Prachtig met het geluid van de zingende vogels.

De nacht ervoor ankerden we Solnorvika, waar we ochtends alle drie te water gingen. En waar Tenzin haar eerste vis ving. Het vangen ging gepaard met boeddhistische gebeden voor de ziel van de vis. De zon scheen nog, maar dat duurde niet lang meer. Na 12 mijltjes op de motor en het grootste gedeelte in de stromende regen konden we konden we een aanleggen aan de ponton. Het bleek een prima plekje. Wel aan de linkerkant aanleggen om door de ponton beschermt te worden tegen golven en swell uit de fjord.

17 juni varen we naar Sæbø in de Hjørundfjord.

We vinden deze fjord veel mooier dan de Geiranger, die bovendien zeer toeristisch en druk is. Ik heb begrepen dat daar in het hoogseizoen zoveel grote cruiseschepen varen dat er een gelige dieseldamp over het water hangt. De Hjørundfjorden heeft steile wanden en hoge klippen waarvan we de toppen (de hoogste zo´n 1700 meter, steil omhoog vanaf het water) nu niet kunnen zien vanwege de laaghangende bewolking. Die steile wanden brengen ook het gevaar van valwinden met zich mee. Er zijn in het verleden heel wat kleine vissersbootjes vergaan, horen we van een local. Zijn opa vervoerde ooit hout in een klein bootje, kreeg plots te maken met zeer harde wind, bond het hout bij elkaar en gooide het overboord om zo niet te zwaar te zijn. Later haalde hij het hout weer op trouwens. Vissers die hun vangst niet wilden verspelen, waren minder gelukkig en hun bootje zonk. Als ik een dag later met Duca loop is er plots zo´n enorme wind, dat ze bijna weg geblazen wordt. 

Er wordt hier trouwens aan de monding van de rivier Bondalselva op zalmen gevist. Meine maakt een filmpje van iemand die net op het moment dat hij langs liep een grote zalm ving. Spectaculair! In het houten schuurtje ligt een boek waar dit allemaal wordt opgeschreven. Als je een vergunning hebt, mag je in het seizoen dit jaar maximaal 8 zalmen vangen met een minimale lengte van 35 cm. Leuk detail is dat het verboden is polaroid brillen te dragen, omdat dan de vis te gemakkelijk te zien is. Het seizoen is net op 15 juni gestart en loopt tot eind augustus.

Ook hier blijven we een aantal dagen. Er zijn veel paadjes te ontdekken en Meine en ik doen een poging een, wat blijkt voor mij te steil pad te volgen. We besluiten onszelf te trakteren op een luxe etentje in het hotel. We hebben uitzicht op Cestlavie en wat blijkt, de ober heeft foto´s gemaakt toen er net een schitterende regenboog was. Via air drop deelt hij de foto´s. Bij het afrekenen blijkt dat hij de hele fles wijn vergeten is en hij is erg blij als we dat eerlijk vertellen. Het is een Argentijn, die vorig jaar op Senja werkte en nu hier ook zijn broer heeft meegenomen.

De volgende dag schijnt de zon en ga ik wat filmen met de drone. Ik zoek een achteraf plek, want de vele vogels verdedigen hun jonggeborenen fel. Ze maken echte duikvluchten. Deze keer lukt het wat minder, want ik krijg waarschuwingen dat de verbinding met de drone dreigt weg te vallen. Ook had ik vergeten het geheugen kaartje te formatteren. Ik haal het eens in de zoveel tijd via een schijfhulpprogramma helemaal leeg, want ook al delete je alle foto´s er blijven toch te veel gegevens op staan. 

22 juni Van Sæbø spoelen we 20 mijltjes met de stroom mee naar Hjørungvåg

Af en toe schijnt er wat zon op de spitse bergen en dat geeft een prachtig effect. Als we langs een kloof komen, waar we 2 jaar geleden ook waren, kan ik de verleiding niet weerstaan er weer foto´s van te maken. Het is een klein haventje maar er is voor ons net plek aan de ene gastensteiger. We worden verwelkomd door een aardige man, die zichzelf graag hoort praten. Er zou ook een sleutel moeten zijn om de haven weer in te komen, maar die ontbreekt. Een telefoontje is genoeg om een andere man te activeren met de sleutel en ook hij heet ons welkom. Erg leuk allemaal. 

Ik herken de plek nu ook aan het enorme houten vikinghuis, dat hier gebouwd is. Twee jaar geleden nog in aanbouw, maar nu is klaar. Sveinung liet het ons destijds zien toen hij ons rondtoerde over het eiland. Ik moet aan hem denken hoe aardig dat toen was en blijkbaar roep ik hem op, want even later staat hij voor de deur. Hij had ons gezien op AIS en is onder de indruk dat ik zijn naam nog weet. Hij blijft deze keer niet lang, want heeft het druk. Het vikinghuis is gebouwd ter herinnering aan een zeeslag:

De Slag bij Hjörungavágr is een semi-legendarische Noorse zeeslag die in ca. 986 werd uitgevochten tussen de Deense Jomsvikingen en de Noorse Jarls van Lade. De Jomsvikingen vielen vanuit het zuiden aan en werden geleid door Sigvaldi en Buí. De verdediging van de Noren werd geleid door Håkon Sigurdsson en zijn zoon Erik. In de eerste fase van de strijd hadden de Vikingen de overhand, maar het keerpunt kwam voor de Noren toen het begon met stormen. Sigvald trachtte met de helft van de vloot te vluchten, maar Buí bleef doorvechten. Volgens de meeste bronnen zou Buí in de slag zijn gesneuveld. De slag wordt in verschillende middeleeuwse bronnen beschreven waaronder in de Noorse koningssaga’s de Heimskringla, de Jomsvikingensaga en de Gesta Danorum van Saxo Grammaticus. Ook wordt de slag vernoemd in het skaldische gedicht Jómsvíkingadrápa.

In Noorwegen wordt midzomernacht, ook wel Sankthansaften of Jonsok genoemd, gevierd op de avond van 23 juni, de vooravond van Sint-Jan. Dit is een feestdag ter ere van de geboorte van Johannes de Doper en wordt gevierd met vreugdevuren en andere festiviteiten. In sommige delen van Noorwegen worden er ook schijnhuwelijken gehouden, zowel door volwassenen als kinderen, als onderdeel van de viering. In 2025 valt midzomernacht op maandag 23 juni. De festiviteiten vinden vaak al plaats op de avond ervoor, dus op zondagavond 22 juni. Hier echter is het grote vreugdevuur gisteravond ontstoken, dus dat hebben we helaas gemist.

Naar Gasholmen, de haven van de zeilvereniging van Ålesund.

Het is een kort tochtje van 12 mijl en eigenlijk zijn we op zoek naar een mooie ankerplek. We vinden deze wel, maar deze keer is de plek toch echt te klein voor ons. Bovendien ligt het redelijk open. In het haventje van de zeilvereniging liggen aan een mooie nieuwe ponton. Achteraf blijkt dat deze is gereserveerd voor leden, maar behalve aan wapperende vlag is er niemand te bekennen.

Doen omdat het kan: naar vuurtoreneiland Ona buiten op zee

32 mijltjes worden het en het is minder onstuimig als gisteren. Toen kregen we in de buurt van Ålesund plots een hoop golven te verwerken. Waarschijnlijk was ik iets te nauw om een kaap gevaren. Het is grijzig weer en rond een uur of 16.00 komen we aan en vinden een plekje aan de gastensteiger. We maken een wandeling over het eiland tot aan het strand en de begraafplaats. Bij het strand horen we het geluid van krijsende meeuwen: een grote zeearend valt hun jongen aan.

26 juni. Het heerlijke geluid van kabbelend water. 

Zachtjes glijdt Cestlavie tussen de eilandjes door waar de vogels met luid gekrijs hun nesten verdedigen tegen rovers, een visboeitje dat we rustig passeren. Dat hoor en zie ik allemaal als de motor en de stuurautomaat uit zijn. We zeilen namelijk! Met een snelheid van maximaal 3 knopen in het zonnetje kabbelen we van Ona naar Brattvåg, 17 mijlen verderop. We zien een arend op een baken zitten vlak voordat deze weg vliegt. Het zeilen gaat langzaam maar toch snel genoeg. 

We zijn namelijk op de “vlucht” voor heel harde wind en hebben daarom vuurtoren-eiland Ona, een plek waar ik twee jaar geleden al naar toe wilde, verlaten. Het kleine eiland dat ver in zee ligt krijgt de komende dagen een windkracht 10 te verduren! Er wonen momenteel 17 mensen permanent op Ona. Vroeger waren dat er zo’n 300. Er is een gecombineerd café/breiwinkeltje dat het hele jaar door geopend is. Via een bruggetje kom je op het andere deel: Husøya. Hier is een prachtige begraafplaats en een heerlijk wit zandstrand. Ook is er een goed restaurant waar we heerlijk genieten: Walvis carpaccio en daarna mosselen. Voordat we de volgende dag gaan maken we kennis met de vrijwilligers die het Nidaros Nordlandskip Båtlaget Nidaros onderhouden en in ruil daarvoor in de zomer mogen meevaren. Het scheepje is in 4 dagen van Trondheim hier naartoe gevaren. En het is zonnig, dus ik vlieg met de drone.

Een dag later als we beschut in Brattvåg liggen, gaat het los met de wind. Ik film de zee, terwijl ik beschut sta achter de kade. Wat een geweld!!

27 juni. Een gratis ritje. Twee keer!

In Brattvåg doen we boodschappen, een heel eind lopen en terug met zware karretjes, worden we opgemerkt door een man met auto. Hij biedt aan de karretjes en mij mee te nemen naar de haven. Hij wil zelfs nog een keer rijden om Meine op te halen, maar die loopt zelf rustig terug. Aan boord laat ik hem ons schip zien en wisselen we gegevens uit. Olaf Jonas is zijn naam.

Het stormt hier. Het lijkt wel een herfststorm, maar dan in juni.

Zoals verwacht gaat het echt los hier. We liggen goed beschut, maar op zee is het een enorm geweld. Met de telelens maakt ik beschut achter de betonnen wal een film. Juist als ik aan het filmen ben, komt er een Garcia binnen met motorproblemen. Het is een groot schip van zeker 15 meter. De mannen van de haven hielpen allemaal. Het was een gevaarlijke situatie toen het schip een eerste landingspoging deed en iemand aan de steiger de lijn aanpakte om te beleggen op de ponton. Te veel kracht kwam erop en de lijn schoot los. Ik schreeuwde nog een waarschuwing naar de man op de steiger, want je bent zo een vinger kwijt. Het ging gelukkig goed. Wel raakten onze ankers elkaar, maar geen schade. Daarna dreef het schip af en belandde bij de kleine bootjes. Het werd een enorm getrek en geduw. Uiteindelijk deed de motor het weer even en kon het schip met vereende krachten aanleggen. Later bleek het vooral een brandstof toevoer probleem.

We maken ook kennis met een Tsjechisch gezin dat inclusief oma op een heel klein zeilbootje vakantie viert. Het scheepje is trailerbaar en ieder jaar gaan ze ergens anders heen. 

2 dagen Lepsøya, huizen kijken. Ons plan om ons te vestigen in Noorwegen wordt concreter.

We liggen in het kleine haventje van Lepsøya. Gisteren aangekomen van Brattvåg, een kort tripje van zes mijlen. We wilden namelijk heel graag hier nog naartoe omdat we twee jaar geleden hier Magne hebben leren kennen en het eiland ons wel bevalt. Het is heerlijk om hier weer te zijn. 2 jaar geleden raakten we hier zomaar verzeild en ontmoeten Magne.  Wordt dit het eiland van onze toekomst? Magne rijdt ons de volgende dag rond om te kijken naar huizen die eventueel verhuurd zouden kunnen worden. Hij kent hier iedereen en weet welk huis leegt staat. Meine en Magne gaan in de middag vissen met zijn boot. Komen terug met een paar krabben. Verder niets.

Overladen met cadeaus: Aardappelen, eieren, heilbot filet én en prachtige warme schapenvacht van 1 van zijn Gammelnorsk Spælsau schapen vertrekken we. Het is een oud-Noors ras

We varen naar Ålesund waar we Amerikaan Harley ontmoeten. We hebben al langer contact en elkaar leren kennen via de app groep van Alluring Arctic. Hij vaart met een prachtige grote noordkaper, 5 jaar geleden gebouwd bij KM in Makkum. We kunnen mooi bij hem langszij, want het is druk hier nu in het hoogseizoen. En duur, zo´n 35 euro per nacht. Na de boodschappen varen we naar het eind Alnes, waar de EB van Dirk en Inge ook naar toe komt. Het is een prachtig eiland met een mooie vuurtoren. In de beschrijving van de haven vind ik deze Storymap Alnes. Het is een interessante website waar verschillende vissershavens aan de Noorse kust in worden beschreven. Deze gaat over dit haventje, maar even doorklikken brengt me bij  Storymaps Havn Het is een initiatief van Kystverkmusea en een schatkamer van informatie: oude foto´s, informatie over de aanleg van havens, de havenarbeiders, de zogenaamde “Mole” havens, etc. Maar bij de haven Vardø bijvoorbeeld ook over de handel met de Pomor handel: The Hidden North. Wat is een Pomor? 

A “Pomor” is an ethnographic group that come from Russian settlers from around the region of Novgorod. They came to the White Sea region hundreds of years ago, following the various river systems through Russia. The word ‘Pomor’ derives from the word ‘Pomorsky’ (which means ‘maritime’) and is a word used to describe the coast of the White Sea.

6 en 7 juli: Stap voor stap naar Statt.

We verlaten het mooie Alnes op het eiland Godøya en nemen afscheid van onze vrienden Dirk en Inge. We gaan op zoek naar een tussenstop voordat we Statt, de beruchte Westkaap gaan ronden. 

Stad, ook wel Stadt, Statt of Stadlandet genoemd, is een schiereiland aan de westkust van Noorwegen. Het is het westelijkste punt van het Noorse vasteland en staat berucht om de extreem slechte weersomstandigheden, die veel scheepsongelukken veroorzaken. Er zijn vergevorderde plannen om een tunnel voor schepen dwars door het schiereiland te bouwen.

In het Oudnoors stond het schiereiland bekend als Staðr (“dat wat overeindstaat”). Bij Nederlandse zeevaarders stond het in vroeger eeuwen bekend als Statenland. Op Nederlandse kaarten uit de zestiende en zeventiende eeuw wordt het schiereiland Stadt of Statt genoemd. Deze Nederlandse benaming zou de huidige Noorse kunnen hebben beïnvloed.

Het bergplateau Kjerringa aan het noordelijke uiteinde van het schiereiland torent 497 meter boven zeeniveau.

De zee rond het schiereiland wordt gezien als een van de gevaarlijkste stukken van de Noorse kust.[2] Het gebied staat berucht om de extreem slechte weersomstandigheden, met hoge windsnelheden, hoge golven, mist en sterke zeestromingen rond het schiereiland. Er zijn 50 tot 60 stormachtige dagen per jaar rond Stad. Dit maakt het gebied gevaarlijk voor scheepvaart maar ook interessant voor bijvoorbeeld windmolenparken.

Al in de tijd van de Vikingen was de slechte zee rond Stad een probleem. Midden op het eiland is een soort weg (dragseid) over het schiereiland van Leikanger in het noorden naar Drage in het zuiden. De Vikingen sleepten hier hun schepen over het schiereiland om zo niet over de gevaarlijke zee rond Stad te hoeven varen.

Als we net varen, zie ik een groot containerschip aankomen vanuit Ålesund. Gaat het voor of achter ons langs? Leuk om over te filosoferen. Wat is haar bestemming? Naar het zuiden, dan moet het schip langs Statt. Dan weet je dat zij binnenkort haar steven iets zal keren en we dus niet hoeven uit te wijken omdat ze achter ons langs zal gaan. En dat gebeurt. Niets doen dus en ook niet oproepen maar gewoon logisch denken. Ik heb een leuk plekje gevonden: Borgarøya, ook weer een handelsstad. We varen er heen en voor het eerst is er geen plek voor ons. Dan op zoek naar een ander plekje. Ik zie een kade, maar ook een grote groene boei. Vast voor groot schip dus maar niet gaan liggen. Volgende ochtend horen we de hoorn van de Hurtigruten, dus het klopt; een groot schip.

Uiteindelijk liggen we op een zelf gevonden ⚓️ plek via ankertje op de kaart. Mooi uitzicht over de baai. Wel de track aangelaten want toen we net lagen hoorden we wat gerommel op de bodem alsof het anker over de keien gleed. Het is rustig stil weer dus gaat waarschijnlijk goed. Voor het slapen gaan de track nog even checken. In de avond kijk ik naar een aantal Paragliders, die boven de heuvels vliegen. Meine gaat aan de wal om Duca uit te laten en ziet een eland! Op de track de volgende ochtend zie ik dat ons anker ons goed op de plek gehouden heeft.

Het is schitterend weer maar het gaat gedurende de dag wel steeds harder waaien is de verwachting. We vertrekken mooi op tijd en kunnen eindelijk heerlijk zeilen met bezaan en kluiver. We koersen aan op Sandshamn een laatste stop voor het ronden van de beruchte Westkaap. In de loop van de dag gaat het steeds harder waaien maar we liggen hier beschut. Morgen neemt de wind iets af en daarna wordt het zuidenwind dus als we morgen niet gaan dan duurt het zeker nog een week voor een nieuwe kans om de kaap te ronden!

Wat kozen we een goede dag om de beruchte Westkaap te ronden!! Zonnig, noordwest 5 afnemend naar 4! 

6 dagen Veiholmen: fietsen naar vaste land.

Het is natuurlijk niet alleen maar verwaaid liggen vanwege harde wind. Er zitten ook mooie dagen tussen, waarin we wandelen, fotograferen en fietsen naar het vaste land.

31 mei een dag met een goud randje; uiteindelijk: Walvissen!!

De halve nacht wakker gelegen. Ik was gespannen en wat zenuwachtig. We willen in 1 keer naar Bud, 49 mijl. Dan hebben we de tricky Hudstavika (Dit wordt beschouwd als een van de gevaarlijkste delen van de Noorse kust, en er zijn al veel schepen vergaan. In tegenstelling tot het grootste deel van de Noorse kust zijn er geen grotere eilanden die de scheepvaartroute beschutten tegen de golven. Het gebied is ondiep en heeft veel kleine eilandjes en riffen, waardoor schepen verder de open oceaan op moeten.) gehad en ligt de weg vrij om op tijd in Ålesund te komen waar pleegdochter Tenzin aan boord komt om Meine’s verjaardag te vieren.

Het weer is de laatste tijd instabiel. Moeilijk plannen dus en we liggen nu al een aantal dagen op Veiholmen. Het is ook lang geleden dat we een lange overtocht over zee deden. De voorspelling is goed. Voor zolang het duurt: Windkracht 3 uit het westen die afneemt tot nul en zonnig eindigt. Het zou net motorzeilen moeten kunnen worden. Bij het wegvaren uit het kleine haventje schampte ik bijna een vissersboot door een te ruime bocht. Ik kon nog net bijsturen. 

Motorzeilen kon: het eerste uur. De volgende 25 mijl van de 50 niet meer en het werd een schommeltochtje, waar ik alle zeilen hihi bij moest zetten om niet zeeziek te worden. Dus buiten blijven met de horizon in beeld. Meine redde binnen de spullen die we niet goed zeevast hadden gezet en gaf me af en toe een droge boterham. Het is behoorlijk oncomfortabel!

Ik zit prima, laat mijn gedachten gaan en kijk naar de vogels die over het water scheren: veel meeuwen natuurlijk, maar ook een enkele Puffin en Jan van Gent. We rollen nog steeds behoorlijk en om 1500 hebben we de helft erop zitten. Het wordt iets rustiger en Meine kan de bezaan weer bijzetten. Het schommelen wordt direct minder. In de verte zie ik ook blauwe lucht. 

En dan rond een uur of 1600: Zie ik een ademspuit? Jaahhh eindelijk een walvis. Veel vogels in de buurt dat is ook altijd een teken. Eerst aan bakboord, maar de foto mislukt gedeeltelijk omdat onze grootschoot ervoor zit. Later aan stuurboord een betere foto. Het is inderdaad een walvis en geen Orka. We leggen de boot bijna stil en dat geeft dus extra geschommel, maar toch lukt het een goede foto te maken en ervan te genieten. Tot een hele tijd later zien we aan de horizon 2 spuiten. Het zijn er dus twee en best groot.

We vervolgens onze weg over een inmiddels bijna spiegelgladde zee en in volle zon. Om 20.00 uur leggen we aan in het haventje van vuurtoren eiland Bjørnsund, vlakbij Bud. Wat een dag. Ik maak nog een mooie foto van de zonsondergang. De volgende dag regent het en wordt er weer harde wind uit het zuiden verwacht. We hebben de goede dag gekozen.

1 juni. Bjørnsund vuurtoren eiland. Wat een goede timing.

De dag na onze tocht langs de Hustadvika is het weer wederom bar en boos. Harde wind uit het zuiden en veel regen! Zo blij dat we gisteren gegaan zijn! Gisteren trouwens gebeld door de Coastguard met vragen over ons schip. Ze wilden weten hoe lang we zijn. 46 feet dus. Dankzij een tip op ZeilNoord was ik op de hoogte en kon ik adequaat reageren: Er is nu een aantekening gemaakt dat wij slechts 14 meter zijn. (Gepubliceerd 4 mei 2025. Heb je een boot die langer is dan 15 meter (LOA) dan moet je sinds 1-1-2025 aan strikte regels voldoen als je Noorwegen binnen vaart. Het heeft allemaal te maken met de hybride oorlogvoering van de Russen. De maatregelen in het kort: minimaal 24 uur vooraf je aankomst in een Noorse haven melden (regels, sectie 10), permanent AIS uitzenden of om de zes (6!) uur melden waar je bent. Onderwateropnamen/sonaropnamen zijn verboden, ankeren alleen toegestaan op daarvoor aangewezen plekken en als je met je dinghy aan wal gaat moet dat vooraf aan de politie gemeld worden. Doorvaart door territoriale wateren zonder stoppen mag wel want dat is een internationaal zeerecht. Deze regels bestonden al voor schepen langer dan 24 meter (LOA) maar zijn per 1-1-2025 geldig verklaard vanaf 15 meter Lengte Over Alles, dus ook zwemplatform en anker tellen mee)

Pas op 11 juni hoeven we in Ålesund te zijn, dus nog even tijd.  Na onze overtocht vanaf Veiholmen hadden we direct weer slecht weer met veel regen en wind. Dus erg blij dat we die 50 mijl erop hadden zitten. 3 nachten hebben we bij Bjørnsund gelegen, een vuurtoren eiland. Betalen lukt niet want alhoewel ik cash geld bij me heb, er is nergens een honesty box met enveloppen te vinden. Meine vangt de ene vis na de andere. Het wordt tijd dat we een inmaak recept vinden.

Ik film kinderen die leren roeien in oude houten boten. Het waait stevig en regelmatig moet een bootje opgehaald worden. De roeispanen gaan nog niet echt synchroon. Later vlieg ik nog even met de drone en maak mooie opnames van de vuurtoren met op de achtergrond het haventje.

3 juni varen we naar een mooie plek maar kunnen die niet vinden. 

Er zou een steigertje moeten zijn tussen een aantal prachtige eilanden. We varen rondjes op de motor en besluiten te ankeren in de Kolbeinsundet. Dat gaat niet helemaal goed want het anker houdt niet en we drijven snel af richting de rotsen. Start de motor nú! roept Meine en net op tijd varen we weg. We gaan toch maar aan de mooring liggen. Later ziet Meine alle waterplanten, die ervoor zorgden dat het anker geen grip kreeg.

Prachtig plekje weer. Een jonge reiger scharrelt wat tussen de keien. Een stel meeuwen zorgt voor nakomelingen. Meine vist en vangt volop. In de avond als het water vlak is zien we vlak onder het oppervlak vissen jagen. Mooi gezicht. 

We hebben inmiddels ook weer contact met Frank en Lucy van de Festina Lente. We hebben hen bijna vijf jaar geleden ontmoet toen zij gingen overwinteren in Stockholm en wij in Saltsjöbaden. Zo’n paar keer in de afgelopen jaren kwamen we elkaar tegen als het lukt en dat gaat nu gebeuren! Zij zijn op weg naar het noorden en wij naar het zuiden. Hoe moeilijk kan het zijn. Uiteindelijk spreken we af in Midsund, waar wij naartoe op de motor varen en zij lekker kunnen zeilen.

Ik heb nog aardig wat zelf gevangen vis over dus maak ik een lekkere visschotel voor ‘s avonds het was. Het was erg gezellig om weer bij te praten. Zij willen proberen te overwinteren in Svolvær, waar Dirk en Inge gelegen hebben. Zou mooi zijn als dat gaat lukken.  Na de koffie scheiden onze wegen weer en varen wij naar Molde, waar we een afspraak gaan hebben met Annie en André. De Festina lente gaat naar de plek waar wij aan de Mooring lagen en vangen daar zowaar ook vis.

In Molde is met de Pinksteren een bijeenkomst van de https://www.knbf.no, de Noorse equivalent van ons watersportverbond. Zo aan het begin van het vaarseizoen promoten ze veiligheid aan boord. Allereerst worden we verrast met verse broodjes die in de kuip zijn gelegd, samen met allerhande informatiemateriaal. Als ik de haven wil betalen met de Go Marina app, werkt die niet. Wat blijkt, het is deze dagen gratis liggen. Na de boodschappen maken we een praatje en genieten nog van verse wafels en koffie.

Een meer dan gastvrije ontvangst in het zomerhuis van Annie en André

Annie en André halen ons op van de bus en we rijden naar hun prachtige vakantiehuis met uitzicht op een fjord. 20 jaar geleden laten en bouwen. Na de koffie doen we een 4 km wandeling langs boerderijen en een prachtig verlaten houten huis in Zwitserse stijl. We blijven overnachten en na een heerlijke maaltijd gaan we vroeg slapen. 15 k stapjes, dus dat slaapt goed. Volgende dag is het mooi weer en ik vlieg even met de drone om als dank een filmpje te maken.

Dan met de auto naar het  https://no.wikipedia.org/wiki/Farstadbukta_naturreservat Prachtig gebied met veel wilde bloemen. We wandelen op en neer naar de vuurtoren. Erg leuk én interessant om dit gebied eens vanaf land te zien. Duca vindt het heerlijk op het strand, maar moet aan de lijn blijven.

10 juni. Omdat het weer nog steeds instabiel is varen we in 1 keer van Molde naar Ålesund.

Morgen komt Tenzin aan boord voor een aantal dagen. Zo bijzonder nog steeds die inmiddels al 23 jaar durende vriendschap. We doen hier boodschappen, halen nog extra Nederlandse kaas en andere lekkernijen bij de Lovenvold Deli, die we 2 jaar geleden ontdekten.

Naast ons ligt de Lagoon catamaran https://www.nordvaer.com die we vorig jaar in Lovund ontmoetten. Ze varen met gasten, die een culinaire ervaring willen en willen genieten van de producten van het Noorse boerenland. Marte vertelt dat ze 5^e generatie is die de boerderij op het eiland beheert. Toen ze een concept zochten dat ook geld oplevert, bleek dit een goede keuze. Varen met 6-8 “high end” gasten die bereid zijn rond de 20.000 euro te betalen voor een week op het schip met alles erop en eraan. Aardige mensen en weer een mooi voorbeeld van het in ere houden van Noorse cultuur.

De bushalte waar Tenzin aankomt ligt pal tegenover de haven waar we liggen. De volgende dag aan het eind van de middag sluiten we haar in onze armen. Een heerlijk weerzien na haar bezoek in Groningen voorjaar 2023. De volgende dag varen we uit en vinden een mooring op een prachtige plek in de Honnigsdalsvågen. Het is schitterende weer en we liggen er rustig. Morgen is Meine jarig en we hebben besloten om naar Geiranger te varen. Dat moet een mooie plek zijn en bovendien beschut, want aan de kust bij Ålesund gaat het waaien.

13 juni. We vieren de 80ste verjaardag van mijn Meine ❤️

Ik maakte een gedichtje: 

“Tachtig en krachtig en wat prachtig soms zelfs nog jongensachtig.

En vóór je laatste uren wens ik nog mooie avonturen: 

Een aantal jaren gezond, nieuwsgierig en actief

Wonen in een Noors huisje met mij als je lief” 

We zijn vroeg met varen gestopt en niet helemaal tot Geiranger gevaren. Te ver op de motor en bovendien moeten we ook weer op tijd terug i.v.m. Tenzin´s terugvlucht de 16^e. Een hele goede beslissing blijkt. Stranda is een leuk klein haventje waar we precies inpassen. We sturen Meine van boord met Duca om de verjaardag voor te bereiden, compleet met ballonen en slingers, die Tenzin heeft meegenomen. Heerlijk hier in Stranda een relaxte dag en cadeautjes, champagne, taart en mooie boeddhistische ceremonie door Tenzin. Daarna zelf gevangen vis gegeten. Prachtige dag en voor het eerst heel warm: 26 graden.In de avond gezamenlijk alle 20 verzamelde felicitaties bekeken. Ik had alles verzameld in een PowerPointpresentatie en Meine was compleet verrast! Kortom een prachtige 80-jarige verjaardag! Om 00.30 uur zongen de vogels nog steeds. 

25 april. Binnenkort weer varen, maar eerst

• Wintertent eraf, zeilen erop
• Spullen die we niet meer gebruiken naar een goed doel.
• Nieuwe batterij in mijn iPhone
• Aangroei van onderwaterschip verwijderen. Dat doet Meine vanuit het bootje.
• Bij André Nederlandse kaas bestellen en laten sealen zodat we even vooruit kunnen.
• Cash halen om te betalen in kleine havens
• Een hardnekkige verstopping van onze wasbakken verhelpen. Het bleek uiteindelijk de ontluchting te zijn die verstopt was. Niet een kapotte pomp van de grijs water tank, niet verstopte leidingen, maar dit dus. Dat vroeg van Meine heel wat geploeter.
• Ik ben op stap geweest met mijn nieuwe camera. Om macro (met speciale lens die ik al had) foto’s te maken. Ik kan nu automatisch een stack (stapel) maken en die in Lightroom samenvoegen. Zo worden de scherpe onderdelen van verschillende foto´s tot 1 plaatje gemaakt. Verbluffend resultaat.

26 april. Een prachtige zonnige dag

Dus een mooie gelegenheid om een wandeling te doen die nog op mijn lijstje staat: naar de Estenstadhytte. Met bus 10 tot aan het eindpunt Sæterbakken, dan nog een paar kilometer omhoog, zo’n 200 meter tot de hut. Een schitterende plek met een fantastisch uitzicht over Trondheim en de fjord. Eerst maar eens binnen een rijkgevulde Goulashsoep. Daarna een andere weg naar omlaag gezocht, maar eerst lekker gescharreld langs het meer. Veel vogels, waaronder een specht. Af en toe een bewegende tak van een wegspringende eekhoorn. Wat macro opnames gemaakt van bloemetjes langs de weg. Toen rustig naar beneden. Gelukkig had ik mijn stokken bij me want het was best steil. Vervolgens bus 12 weer terug naar de stad. Het blijft me verbazen hoe snel je vanuit de stad in de natuur bent. De landelijk glooiende omgeving van Trondheim is weer anders dan bij Bymarka, waar we deze winter naar toe gingen. 

Terug bij de boot schijnt de zon nog steeds en er staat geen wind, dus lekker in de kuip met een wit wijntje. Genieten. Duca (automatisch en toepasselijk vertaald als Diva hihi) op schoot. Lekker om de spieren warm te houden. Bijna 18000 stappen.

17 mei in Trondheim: de nationale feestdag van Noorwegen.

We wilden eerder vertrekken, maar het weer zat niet mee. Toen besloten 17 mei in Trondheim te vieren en dat was een goede beslissing! Zie het filmpje hierboven. De hele stad vol met jong en oud, de meesten in klederdracht: de Bunad met een verschillend ontwerp per streek van Noorwegen. In de ochtend de kinderoptochten, ‘s middags de volwassenen. Veel muziek en fanfares, alle beroepsgroepen hobby- en sportclubs, ieder met hun eigen vaandel. Meine en ik vonden het indrukwekkend en waren op bepaalde momenten geëmotioneerd, vooral door de muziek. Aan het eind van de middag kwamen we Sissel en Stein Olav tegen en zochten we gezamenlijk een restaurantje op. 

18 mei. Cestlavie en haar bemanning heeft Trondheim verlaten op weg naar het zuiden.

https://videopress.com/v/orwCXW3L?resizeToParent=true&cover=true&preloadContent=metadata&useAverageColor=true

Ons plan is deze zomer rustig af te zakken langs de westkust van Noorwegen en te eindigen op het Zweedse eiland Öckerö, waar we vanaf eind oktober zullen overwinteren. Nu rustig op de motor de fjord uit. Na een half uur al een bruinvisje gespot. Zin in het “ZeilZwerven” deze zomer. Mooi weer, maar het gaat gedurende de dag wel weer waaien.  In ieder geval zijn we op pad en hadden vannacht na 35 mijltjes onze eerste ⚓️ plek in de baai van Storfosna. Heel rustig was het. Meine was ‘s nachts een beetje aan het spoken (maagzuur), dus ik werd wakker en kon niet meer in slaap komen. Oordoppen en 2 paracetamol doen dan wonderen. Om 08.00 opgestaan want Duca was gisteravond niet uit geweest. We zijn vanmorgen namelijk van plan om de 25 mijl naar Hitra te overbruggen en dan wordt het wel heel lang voor het hondje. 24 uur niet plassen/poepen is geen probleem, maar dit zou dan wel erg lang worden. Met de dinghy naar de kant. Mooi hard zandstrandje met onder water heel veel mosselen. Terugroeien was nog even een dingetje want er stond inmiddels veel meer wind. Daarom naar het haventje gevaren in om rustig het slechte weer af te wachten. Leuk om hier een tweede keer te zijn. In 2023 in oktober en nu tijdens de lente. Rond een uur of 1500 aan de wandel gegaan richting de baai waar ik oorspronkelijk wilde ankeren. Wit strand en aquamarijn blauw water, maar vandaag stond hier dus de wind verkeerd in. Onderweg reeën, veel vogels, want het gebied noordelijk van de strekdam is een reservaat. Had mijn telelens bij me dus prachtige foto’s. 13k stapjes!

20 mei. Wolfje en Wanten, want het is koud. Van Storfosna naar Melandsjøen.

Voor ons doen vroeg vertrokken 8:50 uur ‘s ochtends. Er wordt namelijk harde wind verwacht en we willen naar Hitra varen. Dat betekent ongeveer 15 mijl over open zee tegen de wind in. Het is een wat saai koud tochtje, maar het lukte wel om de harde wind en regen voor te blijven. Ik zit buiten beschut achter de deckhouse met “Wolfje” over me heen en de Eiderdons wanten, vorig jaar gekocht op Vega aan. We zijn ook weer in het gebied van de arenden. Meine spotte er twee op een rots en ik zag er 1 wegvliegen. Blijft mooi en ik kan er geen genoeg van krijgen. We varen onder een grijze lucht en het is niet warmer dan 10°. Het zal de komende dagen nog wat kouder worden zelfs. In Trondheim wordt sneeuw verwacht! Meine is daarom heel toepasselijk snert aan het maken. We leggen aan bij de handelspost Hopsjø in Melandsjøen: In de zomer liggen jachtjes soms drie dik hier, maar nu zijn we de enigen. Het is nog vroeg in het seizoen. Het gebouw is open en er zit een dame achter een naaimachine. Ze is erg aardig en verontschuldigt zich dat ze nu alleen maar het weekend open zijn. De open haard is aan. Er is ook een oude Krambua. Dat zijn de oude winkeltjes vaak verbonden aan een handelsstad. Het is ook een plek waar men samenkwam om verhalen (roddels?) uit te wisselen. De eerste cafés van Noorwegen?

21 mei. Verwaaid maar beschut op het mooie Hitra.

We liggen nu de handelspost Hopsjø , opgericht in 1730 door de familie Hegge. In de 17e en 19e eeuw was het een van de grootste handelsposten van Trøndelag. Hopsjø was een stadhuis en verkeersknooppunt. De eerste stoomboot meerde aan in Hitra. Op het terrein bevonden zich een conservenfabriek, een “trandamerie” voor de productie van haringolie en haringmeel. Er zijn nog enkele oude gebouwen bewaard gebleven. Vroeger was het een boerderij. Er zijn nog restanten van schuren. In de zomer liggen jachtjes soms drie dik hier, maar nu zijn we de enigen. Het is nog vroeg in het seizoen. Het gebouw is open en er zit een dame (Tonya) achter een naaimachine. Ze is erg aardig en verontschuldigt zich dat ze nu alleen maar het weekend open zijn. De open haard is aan. Er is ook een oude Krambua. Dat zijn de oude winkeltjes vaak verbonden aan een handelsstad. Het is ook een plek waar men samenkwam om verhalen (roddels?) uit te wisselen. De eerste cafés van Noorwegen? 

22 mei. Het is nog echt heel koud, zo’n graad of 6. Harde wind rondom op zee. 

We liggen nog bij de oude handelsstad en zeer beschut. Deze plek is ooit natuurlijk niet voor niets gekozen. Morgen gaan we de bus maar eens nemen naar Fillan, want de wijn raakt op en daar is een Vinmonopolet! We zijn om 14.45 de enigen in de bus, die normaliter als schoolbus functioneert. Aardige chauffeur die ons afzet waar we willen, vlak voor het winkelcentrum! Snel de wijn gescoord en de bushalte voor de terugweg zoeken, want de enige bus terug, gaat over een half uur. Rond een uur of 16.00 gaan we naar het restaurant dat nog steeds gesloten is. Via de keukendeur komen we binnen en heerlijke geuren verwelkomen ons. Tonya had gezegd dat ze gingen koken en dat er genoeg is voor ons. We drinken een heerlijk bier van een plaatselijke brouwerij en wat later wordt er hert stoof (er zijn op Hitra meer herten mensen, dus meer dan 5000) met puree en cranberries geserveerd. Ondertussen worden gordijnen gestreken en verft de kokshulp de kozijnen. In het weekend verwachten ze grote groepen gasten. Allen van een bedrijf en dat is in deze tijd van het seizoen de enige rendabele manier om open te zijn. De uitbaatster Tonya is een nazaat en 5^egeneratie. Toen ze jong was vertelde haar vader alle geschiedenissen, maar ze sloot haar oren ervoor. Nu zou ze het graag willen weten. Meine ontdekt een Zaanse klok, die natuurlijk niet loopt. 

Vrijdag een mooie wandeling.

Het waait nog te hard om te varen maar de zon schijnt. Er is hier een zogenaamde cultuurwandeling. Niet erg ver maar toch wel interessant. We komen aan het eind bij een Cairn, een oude graf plek uit de ijzertijd. Gelukkig staat er een bordje bij, anders had ik het niet herkent. Het doet me denken aan de reconstructie van de Hitraman, die we een aantal dagen eerder in het Trondheim wetenschapsmuseum zagen.  Trondelag man uit stenen tijdperk gevonden op Hitra Het beeld was zo levensecht, dat ik dacht als ik het aanraak, reageert hij.

Wonen tussen herten en kraanvogels. 

Zaterdag komt Adri ons ophalen om hun huis en B&B te bekijken. We hebben hen leren kennen omdat ze in Trondheim een Nederlands schip lagen liggen en nodigden ons toen al uit. Het is een prachtplek, midden in de natuur.  BNB Adri en Ria Het leven is hier niet duur, omdat het land en de zee zoveel voedsel geven. Heel veel mensen hier hebben een diepvries vol hert en vis.(Er leven meer herten dan mensen op Hitra). Het is een enorm gezellige kennismaking, die smaakt naar mee. Vandaag tijdens het varen geen lange onderbroek aan. Geen wind of veel wind. De wind is gaan liggen, dus we kunnen varen. Op de motor helaas, want de zee is vlak. Een tochtje van 28 mijl naar Veiholmen, waar ik graag heen wilde. Overal zijn kleine vissersbootjes en ook wij proberen het even. Deze keer nog geen geluk. De ingang tussen de staken is diep genoeg, maar spannend nauw. Het is laag water en dan is dit extra goed te zien en dus minder spannend wat mij betreft.

4 dagen Verwaaid, maar genoeg te doen.

Sinds zondag avond liggen we hier op dit mooie eiland, dat zoals zovelen tegenwoordig in Noorwegen via wegen met het vaste land is verbonden. We wandelen, fietsen over de 16 meter hoge brug, doen wasjes en Meine vervangt een aantal teak proppen op het dek. Het plan is morgen naar het kleine Grip archipel  te varen met hoop op een plek. De volgende dag door naar Bud, zodat we de toch wel spannende Hustadvika kust achter de rug hebben. Dan ligt de weg open naar Ålesund waar we de verjaardag van Meine gaan vieren.

P.S. we nemen ruim de tijd om het binnenland te verkennen

Dat doen we altijd al, maar nu hebben we zo goed als zeker besloten om over ongeveer een jaar te stoppen met varen, onze Cestlavie te verkopen en naar een leuk huisje in Noorwegen te verhuizen. We zijn nu nog fit om aan een nieuw avontuur te beginnen.

De 3 films die bij deze blog horen vind je op mijn kanaal. Film 1: Sailing in the Sixties with SY Fair Lady. Memories of my youth. Film 2: 2024 Oktober Hurtigruten MS Nordkapp en Film 3: 2025 Film 1 Wintertrip in February from Trondheim to Svolvær Lofoten https://www.youtube.com/channel/UCjqGSaaPYmnKZ2FXr31Bzgw

20 september Een weekje Nederland. 

Heerlijk om vele vrienden en familie te zien. Daan en Joost & families. Ad en Elzo de Boer. Hanneke. Henk en Garmyn. Afgelopen weekend wandelweekend met de “Pyreneeën groep”. Sinds 1991 kennen we elkaar en wandelen 2 keer per jaar. Deze keer kon ik ook mee. Prachtig weer tussen de regenachtige dagen! Wat een geluk. Meine en Duca zijn in Trondheim gebleven.

Daarna drie nachtjes bij Petra en Peter Hoekman. In alle rust laatste voorbereidingen voor mijn Hurtigruten reis als begeleidster samen met Pian. Verheug me er zeer op. Begin oktober: Reisleidster op de Hurtigruten! Dit voorjaar kreeg ik een uitnodiging om een keer als reisleidster mee te geen op de Hurtigruten Bergen Kirkenes Trondheim. Een prachtige reis én hard werken. De meeste voldoening bracht me het naar de zin maken van de 41 Nederlandse gasten. Ik kwam erachter dat ik de Noorse kust inmiddels wel heel erg goed ken. Mijn maritieme kennis kwam van pas. Zo maakte ik iedere dag een screenshot van de MarineTraffic track die gevaren werd. Ik voelde me op een bepaald moment zo senang met de groep dat ik 2 films vertoonde, die ik deze zomer maakte, toen we in hetzelfde gebied voeren. Dat werd erg gewaardeerd.

27 oktober. Gisteren prachtig gewandeld bij Trolla.

Met de bus erheen. Iets te vroeg uitgestapt waardoor we nog zo’n 150 meter moesten stijgen voor we bij het begin van de wandeling waren. Maar het was prachtig. Zo dichtbij bij de stad Trondheim in 15 minuten met de stadsbus midden in het bos.

7 november. Lieve mensen, vandaag is het precies 35 jaar geleden dat mijn papa Jan van Iperen stierf.

Een zeiler die zijn “ladies” liefhad. Mijn moeder Aafke, ikzelf en onze stalen SSpant de Fair Lady. In de jaren 60 maakte hij films van onze zeilvakanties. Op de kager plassen. Je ziet een vlootschouw met de Groene Draeck, maar ook het IJsselmeer met Volendam en Enkhuizen. Zeilen in de jaren Zestig met de Fair Lady. Zie Film 1.

9 november.

Gisteren een heerlijke dag: Zonnig, een graad of 9, geen wind en dus een mooie gelegenheid om naar Grilstad te varen voor water en diesel. (1,31 euro de liter, mede dankzij de zwakke kroon). Het water is hier namelijk al afgesloten en in Grilstad is een verwarmd watertappunt. Heerlijk tochtje dat begint varend langs het majestueuze cruiseschip Queen Mary 2. Onlangs voor een slordige 140 miljoen opgeknapt. Ze ligt hier voor 1 dag en komt linea recta nu uit Tromsø. Nog meer varen dan de Hurtigruten dus. “Gelukkig” worden de gasten uitermate geëntertaind merk ik als ik een gesprekje opvang. Om 1800 vaart ze weer uit richting Ålesund. Het water tanken gaat langzaam en zowel Duca als Meine wachten geduldig. Als we weer in de haven terug zijn geniet ik nog even na zittend in de kuip totdat het echt donker is en vochtig wordt. De koude komt eraan! Als onze vrienden Petra Hoekman en Peter Hoekman over 2 weekjes komen is de verwachting lichte vorst en regen 🌧️ die in ❄️ verandert!! En ☀️ natuurlijk 🤞

13 november. Heerlijk helemaal schoon geweekt en begonnen met zwemtraining.  Net als vorige winter een maandabonnement (40euro) genomen op @Pirbadet, hier naast de haven. Voor dat geld krijg je onbeperkt toegang tot alle zwembaden, aquajogging lessen, 4 verschillende sauna’s en een buiten whirlpool. Daarnaast natuurlijk goede douche. Die bij de haven kosten 20 nok voor 10 minuten, maar dan moet je wel eerst 50 nok toegang betalend. Dus bij elkaar zo’n 7 euro. Wat sporten betreft: vorige maand kocht ik in Nederland een Fitbit horloge. Ideaal. Ik kan een timer aanzetten en mezelf zo verplichten iets een bepaalde duur vol te houden. Ook het zitten in de sauna hihi. Het zwemmen werd herkent als training op een roeimachine. Ook prima.

14 december. In Trondheim is de Kerstmarkt van van 4-21 december en gecombineerd met de boerenmarkt

https://bondensmarked.no/markedsdager/trondelag-12

Trøndelag, de omgeving van Trondheim is met haar vruchtbare grond en gunstige klimaat verantwoordelijk voor vele, ambachtelijk bereide lekkernijen van vlees, vis en zuivel en traditierijke alcoholische versnaperingen. De boerderijen die hier verantwoordelijk voor zijn komen naar Trondheim voor de “Boerenmarkt”, iedere 2 weken. Na dagen regen en harde wind klaart het een beetje op. Wat hadden jullie geluk met het weer toen Petra en Peter hier waren. Gisteren heeft Meine heerlijke erwtensoep gemaakt en we hebben ook nog over. Ook alvast wat inkopen op de bondesmarkt gedaan. Het verblijf in Oppdal heb ik afgezegd: alles dicht behalve het hotel en dus verplicht 4 dagen duur dineren. Bovendien maar 4 uur licht. We amuseren ons best en ik ben begonnen aan een nieuw groot fotoboek van 1,5 jaar Noorwegen. Oja vanmorgen een nieuwe 💻 gekocht. Kerst. Wij genoten gisteren van de rendierbiefstuk met heerlijke wijn. 🍷Het regende hier de gehele dag. 50-70 mm, maar ik ben begonnen aan een nieuw fotoboek zoals ik ook van Zweden 🇸🇪 heb gemaakt. Leuk om te doen. Van Joost kreeg ik een mooie foto van het gehele gezin rond de kerstboom met in het midden het cadeau van lego dat ik ze stuurde. Net zoiets als Daan en Faas gekregen hebben.

28 december. “Een vliegende kraai vangt altijd wat”, zei mijn vader altijd.

Een wijze les die ik tot op de dag van vandaag toepas. Erop uitgaan en me laten verrassen door onverwachte momenten. Zo ook zaterdag. Het weer was redelijk, geen regen geen wind en ik wist dat er in de middeleeuwse kerk van Trondheim een miniconcert zou zijn. Vorige week konden we daar genieten van prachtige saxofoon en pianomuziek. Nu zou het een akoestische gitaar zijn. Zullen we gaan of toch maar aan boord blijven? Gaan, dan hebben we in ieder geval een loopje. Echter bij de aanvang had ik Greta al ontmoet en even later voelde ik een warme arm om mijn schouder: Sissel. Beiden had ik vorige winter leren kennen in het zwembad. De avond eindigde met elkaar in een gezellig Tapas restaurant.

3 januari. Vannacht hadden we te maken met een zogenaamd Polar Low, of actieve sneeuwdepressie.

Het is een term in de meteorologie die gebruikt wordt voor een klein lagedrukgebied, dat meestal gepaard gaat met zware windstoten en een dik pak sneeuw. Het ging behoorlijk tekeer en begon al eind van de ochtend. Van slapen kwam niet veel. Rond een uur of 05.00 werd de wind minder. Fijn dat Windy zo secuur is met voorspellingen! Nu schijnt de zon en is het kalm. Voordeel van de harde wind was dat de sneeuw van het dek geblazen was! Wat ook was weggewaaid: het T-stuk van onze Dickinson dieselkachel!! Niets van gemerkt, want de kachel bleef gelukkig branden. We hadden weer geluk. Het lag op de steiger!! 

4 januari. De mensen die hier de weg en het spoor vrij moeten houden moeten heel erg hard werken.

Ook in het Noorse nieuws wordt erover gesproken. Wat het moeilijk maakt is dat deze code oranje/rood nu al een aantal dagen duurt. Overal langs de weg liggen hoge hopen sneeuw. Gelukkig is nu de wind gaan liggen. Net even samen met Meine met Duca gelopen.

8 januari Door de vele sneeuw hielden de sneeuwschuivers het niet bij.

Nu een paar dagen later worden er weer paadjes vrijgemaakt en grote vrachtwagens gevuld met sneeuw om ergens in de zee te lozen. Ook zijn sommige trottoirs afgesloten i.v.m. gevaar voor vallende sneeuw van daken en ijspegels. 12 januari. Vanmorgen bereikte de zon voor het eerst weer tussen de gebouwen door een stukje van de haven. Het is nu 57 minuten langer licht dan op 21 december. De snelheid waarmee het licht wordt gaat exponentieel. In het begin 26 seconden meer per dag. Nu ruim 4,5 minuten langer licht sinds gisteren. 18 januari. Terwijl er winstwaarschuwing geldt toch maar de boot achter gelaten om naar de film Better Man te gaan. Kaartjes waren al gekocht immers. Windkracht 7 voorspeld met windstoten tot 10. Altijd een beetje spannend of onze Dickinson niet uitwaait. En wat een geweldige film was het.

23 januari Prachtig weer: zon, geen wind en nog net koud genoeg om de fotogenieke sneeuw te laten glinsteren.

Al een tijdje ben ik benieuwd naar een oud vissersdorpje aan de zuidkant van Trondheim: Ilsvik Ørais een kenmerkende kleine collectie huizen op een zandeiland in Ilsvika in Trondheim. Het gebied is gebouwd in de tweede helft van de 18. Eeuwenlang gesetteld door stedelijke vissers, zeelieden en houtwerkers.

Direct ten oosten van Ilsvik Øra en Ilabekken bevonden zich de houtopslagplaatsen. Deze werden regelmatig benaderd door Nederlandse schepen en de kleine buitenwijk kreeg daarom de bijnaam “Neuholland”. De inwoners van Ilsvik Øra behoorden niet tot de rijkste, waardoor het district ook wel “Lus Øra” heette. Toen Ilsvik Øra in 1893 in de stad werd opgenomen, stonden hier 28 huizen. Vandaag zijn de woningen prachtig gerenoveerd en lijkt de hele omgeving heel idyllisch. Ilsvik Øra is meerdere malen blootgesteld aan het gevaar van commerciële bouw, in 1977 werd het echter verklaard tot natuurgebied en werden de percelen individueel geregistreerd. We lopen ernaartoe via de promenade langs de fjord. De zon schittert op de zeilboten die in Skansen liggen. Bladstil. Achter de grote silo vinden we het wijkje: houten huisjes. Bij een duidelijk niet meer bewoond huis een etalage vol oude spullen. Leuk! En zowaar ontdek ik er een oude jeneverkruik uit Rotterdam tussen! We lopen verder naar de haven waar de kleine vissersboten liggen die ik altijd zie varen op de fjord. Er is ook het Ilabekken dat naar beneden stroomt vanaf Theisendammen, iets verderop in de heuvels, een kunstig in een kromming aangelegd bouwwerk. Even verder vinden we “Trondheim Streetart Alley. Vantevoren wist ik dit niet. Zo wordt het een echte ontdekkingstocht! Teruglopend is het “golden hour” aangebroken. Ik maak nog een paar verstilde foto’s.

1 februari. Voor het eerst de zon in de kuip. Met de trein en veerboot naar Svolvaer om Dirk en Inge te bezoeken. Een trip van 15 uur.

Geen wind. Buiten onder “wolfje” (heb ik al 10 jaar) een mooi boek aan het lezen. De witte wijn (moet kunnen op zaterdagmiddag) blijft koel want staat op het ijs. Een gelukkig gevoel doorstroomt me.

Geweldig om de Lofoten in de winter te zien en weer bij te kunnen praten met onze vrienden, die hier aan boord van hun schip overwinteren. Ze hebben een prachtig plekje en zijn hier aardig ingeburgerd. We lopen naar het bekende beeld van de vissersvrouw, dat ik afgelopen zomer fotografeerde. Volgend lokaal gebruik kun je een wens doen met je rechterhand op plaquette. Meine en ik doen dat voor een goede en dierbare vriendin. Op de terugweg komen we langs de stokvisrekken die nu gevuld worden met verse vis. In een enorme trommel en loods is men visnetten aan het wassen. Het Lofoten wintervis seizoen komt eraan. Overal zie je vissersboten die klaar gemaakt worden. Men maakt zich zorgen of de vis wel komt, omdat het lang niet zo koud geweest is als in andere jaren. 

We nemen ook nog even de gratis veerboot op en neer naar het eiland Skrova. Ik had daar graag afgelopen zomer naar toe gewild. Hier speelt zich een verhaal af waarvan wij het boek hebben gelezen. Haaienkoorts Link met dank aan VPRO. We lopen wat rond, praten met een visser die een paar kabeljauwen gevangen heeft en de resten aan de meeuwen voert en dan brengt de veerboot ons weer terug naar Svolvaer. Op een volgende ochtend ligt er een laagje verse sneeuw en schijnt de zon. Echt prachtig.

Dan gaan we weer beginnen aan onze lange terugreis naar Trondheim. Eerst met de veerboot en nu met daglicht. We doen een aantal plaatsjes aan waar we eerder zijn geweest zoals Nordskott. Dan in Bodø eerst met de bus to Fauske, omdat de trein nog steeds niet dat stuk rijdt. Bij het station in Bodø staat een dame van het spoor chocolaatjes uit te delen. De tocht langs de bevroren watervallen is prachtig. 

23 februari. Een prachtige dag. Zon geen wind en een graad of 7. 

Perfect om naar Grilstad te varen om water en diesel te tanken. De laatste keer was 7 november. Heel zuinig dus met onze 1000 liter water gedaan!! Meine heeft af en toe een tankje water gehaald dat wel. We raakten in Grilstad nog in gesprek met een Noors echtpaar dat ons uitnodigden om binnenkort bij hen langs te komen om te zien hoe zij leven. Kortom een fijne dag met al lang licht! Leuk ook voor Babette, die een kleine week is overgekomen om Noorwegen te ervaren. Ze wilde vanaf Grilstad terugwandelen naar Trondheim, maar belde al snel dat het pad veel te glibberig was. Gelukkig lagen we nog in het haventje en kon ze mee terug varen.

26 februari Gisteren had Duca een ongelukje.

Ze kwam met een hinkend pootje naar me toe. “Pootje AU”, zeg ik dan. Het zag er ernaar uit dat ze een nageltje gebroken had en dat is wel eens eerder gebeurd en toen kon ik het makkelijk verwijderen. Nu vond ik het toch te serieus en maakte een afspraak met de dierenarts. Ze moest daar toch binnenkort naartoe vanwege het reinigen van haar gebit en hoe flexibel is men hier: een paar afspraken werden verzet zodat ik direct al de volgende dag met Duca naar de arts kon, waar ze twee behandelingen krijg en dus maar een keer onder narcose hoefde. De 700 euro houden we in op haar zakgeld hihi. Dik verband eromheen, pijnstillers en anti infectie middel toegediend en na twee dagen mag het dikke verband eraf. Ze mag er absoluut niet aan likken, dus weer zo’n Buster kraag gekocht om haar nek. Om te voorkomen dat haar pootjes nat wordt heb ik van een stukje waterdicht zeildoek een schoentje gefabriceerd. #allesvoorhethondje

9-16 Maart. Naar Nederland

Aanleiding om te gaan is de derde ZeilNoord dag die ik Samen met Arjan en Peter organiseer. Dat wordt een geweldig succes. Er komen ruim 200 Mensen op af. 

We logeren bij Joost in Hilversum en later bij Drikus in Havelte. Heerlijke wandeling in Dwingeloo. Onderweg vanuit Havelte nog een hagelbui, maar toch doorgezet natuurlijk. Mooie wandeling van bijna 6 km. #kruipdoorsluipdoor vanwege nogal wat omgewaaide bomen. Nu heerlijk biertje en bitterballen bij café de Brink in Dwingeloo. We eten bij Dick en Johanna in Uffelte. Zeilvrienden die we ook alweer een hele tijd kennen. Het plan is dat ze komende zomer een tijdje met ons meevaren.

In Nederland koop ik ook een nieuwe camera: De OM-1 Mark II. Zie hieronder alvast een resultaat.

De bijbehorende YouTube film “2024 Film 6 2024 Film 6 Cestlavie sails south from Lofoten to Trondheim“, vind je door te klikken op deze link: YouTube films Marianne van Iperen

7 Augustus. Nu weer richting noord.

Prachtig zeer warm weer: 25 plus graden. Een nieuw woord geleerd: coolcation, oftewel een koele vakantie plek zoeken. Er zijn hier veel Fransen en in het Noorse nieuws worden ze geïnterviewd. Warme kleding en zelfs dons Jacks hebben ze mee. Veel te warm dus hier, vinden de Fransen. Vandaag van Reine naar Nusfjord gevaren: ook weer een “E10” haventje. Ik had gezien dat Sam en Marion hier liggen, maar toe we aankwamen herkenden ze ons niet. Ze gingen net weg riepen ze in het Engels, dus precies een plekje voor ons in het kleine haventje. Nadat we lagen zag ik ze terug komen varen: het kwartje was gevallen. Gezellig even langszij en Sam bood direct een biertje aan. Na een uurtje gezellig kletsen gingen ze verder. De volgende ochtend wat door het haventje gewandeld. Er draaide een historisch filmpje in de Tramdaperiet, de oude “cod liver refinery”. https://visitlofoten.com/en/destination/nusfjord-lofotens-hidden-gem/ In de avond is het er heel rustig omdat alle dagjesmensen vertrokken zijn. Alleen hotelgasten en wij blijven over. En de schreeuwende Kittiwakes direct boven ons hoofd. Nu druk met het voeden van de kuikens. Er wordt slecht weer met onweer verwacht, dus ankeren liever niet na onze ervaring een tijd geleden. We zoeken een plek in de Buksnesfjord in richting Leknes. Heerlijk een paar uurtjes zeilen trouwens. Bij het invaren valt er ergens een bui die behoorlijk wat wind genereert. Geen regen gelukkig. We stuiven de zeer brede fjord in. Uiteindelijk hebben we het plaatsje Gravdal gekozen. Daar zou een steiger zijn. Vanuit de verte lijkt het heel klein en dus geen plek? Voor de haven ligt een grote zwarte buis als breakwater. Rustig varen we er omheen en wat blijkt: achter de vissersboot is ruim plaats voor ons. Een aardige man helpt met aanleggen en we liggen prima. Een uur later en de gehele nacht regent het fors, maar zonder onweer.

Volgende dag weer een zonnetje en we besluiten naar Henningsvær te gaan. Als je dan in (of op?) Lofoten bent, dan ook maar de bekende plekjes opzoeken. Dit is het eiland met het voetbalveld dat meerdere keren op dronefoto’s voorbij is gekomen. Ik had me even niet gerealiseerd dat ook dit eiland verbonden is via een brug en dus de E10! Het is zonnig mooi weer en we drinken een biertje op het terras van de oude timmerfabriek: Trevarre. Leuk sfeertje en doe me denken aan de industriële complexen in Amsterdam noord. De volgende dag regent het en krijgen we een berichtje dat Dirk en Inge ook hierheen komen. Gezellig dus en als ze er zijn gaan we pizza eten bij Trevarre. 

12 augustus naar Svolvær.

Bedoeling was alleen een tussenstop voor een bezoekje aan de Vinmopolet. We besluiten echter te blijven. Even verder de stad in en uiteindelijk op een terrasje met een biertje en ik een aperolspritz. Later met Duca aan de wandel op zoek naar het oudere gedeelte van het stadje dat ook hoofdstad van Lofoten is. Kan het niet echt vinden, wel een klein parkje rond de kerk met wat kunst. Onder ander een bedrieglijk echt beeld van een wandelende vrouw

13 augustus. Niet leuk, maar wel verstandig.

We verlaten Svolvær/Lofoten eerder dan gepland. Er komt slecht weer aan na morgen. Veel regen en wind en einde van de week zeer harde zuidenwind. Dan maar niet naar Trollfjorden en Skrova. We gebruiken deze dag om over te steken en dan een beschut haventje te zoeken. Wat dan weer een cadeautje is: we zeilen met ruime wind Bft 3 en vol tuig met 5,5-6 knopen richting Kjerringøy. 9 uur varen waarvan 8 uur zeilen. De tot nu toe langste en meest heerlijk zeiltocht deze zomer. Dit haventje heeft volledig nieuwe douche/wc/wasmachine. In het haventje maken we kennis met Anita van een catamaran. Zij maakte een mooie foto van ons toen we zeilden. Altijd leuk. We blijven hier 2 nachtjes liggen om ook nu weer de harde zuidenwind te ontlopen. We maken een wandelingetje langs de kustlijn. Hier en daar liggen oude motor onderdelen. Meine en ik fantaseren dat die motoren zijn van WO 2 vliegtuigen. Het handelsstad openlucht museum bezoekt we deze keer niet. De volgende dag valt het weer mee dus we gaan toch varen. Ik zou Anita laten zien hoe iMovie werkt, maar helaas. Als ik haar gedag ga zeggen is er niemand aan boord. Dan maar mijn visitekaartje door het raam naar binnen.

2 nachtjes Bodø met harde wind en veel regen.

Erg duur als haven (42) euro voor onze lengte en we liggen aan de buitensteiger waar het aardig klotst. Leuk is wel dat de grote Bestevaer 62, die ik in Tromsø zag nu ook hier ligt. Aardige Engelse mensen, die in de Lakedistrict wonen. Ze vertelt dat ze toen ze hoorde dat wij aan boord wonen dacht: dat zou ik niet kunnen zonder de honden. En toen zag ze Duca. In Bodø ben ik naar de kapper geweest en voor Noorse begrippen spotgoedkoop: 36 euro. De dame zei aan het eind: “thank you for trusting my hands”.

Er komt een gunstig weergat aan en dus varen we op de motor naar Inndyr, wat een erg leuk plaatsje blijkt te zijn. 600 bewoners, een nieuwe Coöp en minder dan de helft liggeld dan Bodø. We liggen 3 dagen verwaaid en verregend in Inndyr, 18 mijl zuid van Bodø. Prima plek en toch nog lekker gewandeld voor het weer ging regenen. Het zalmcentrum bezocht. Prachtig om de zalmen te zien zwemmen in een groot rond bassin. Je kunt met de trap naar beneden en er dan middenin staan. Leuk om de vissen te filmen! De wandeling voert verder over het schiereiland. Erg mooi en ook weinig stijgen en dalen dus ideaal voor mij!

Bij de Coöp vraag ik of ik geld kan pinnen voor havengeld. We zitten bijna zonder. De dame verwijst me naar de bank. Ik ben verbaasd dat er hier een is. 5 minuten voor sluitingstijd kom ik binnen en word prima geholpen. Eerst bij de inpandige flappentap en daarna om de coupures klein te maken. De dame haalt van achter een grote cassette vol met briefjes. In een ruimte waar ook een camera is wordt zorgvuldig gewisseld. Met 2000 nok aan kleine coupures loop ik de bank uit. Nu kunnen we een hele tijd vooruit, misschien wel tot Trondheim. 

Deze dagen edit ik ook een nieuw YouTube film. Ook deze is weer prachtig en het is nauwelijks voor te stellen dat we nauwelijks 1 week geleden zulk prachtig weer hadden. Het is nu echt herfstweer met vaak harde wind en veel regen. Een aantal zeilvrienden ondervindt hier ook wat problemen mee: zij willen nog terug naar Nederland 🇳🇱. We hoeven enkel naar Trondheim, zo’n 270 mijl zuidelijk. 

20/8 we varen naar Støtt.

De wind houdt zich even rustig, maar dat betekent een behoorlijke deining. Een 10tal mijlen met aan stuurboord open zee tot aan Groenland, dus dat wil wel. Onderweg zien we een hele verzameling zeehonden die opeengepakt (want het wordt hoog water) op een paar rotsen liggen. Lang geleden dat we er zoveel zagen! We meren af in de haven. Ook hier is het seizoen afgelopen en het restaurant gesloten. Na een uurtje breekt de zon door en met het wispelturige weer van de laatste tijd moet je iedere gelegenheid pakken. Mooie wandeling met uitzicht op zee. In krap een week is de natuur in herfst stand. Uitgebloeide bloemen, paddestoelen (helaas geen cantharellen gespot) en al bruine blaadjes.

22 augustus. 30 mijl verder zuid.

Het weer is nog steeds instabiel. Gisteren de gehele dag regen en nu een dagje zon en geen wind. Ankeren komt er de laatste dagen weinig van. Misschien vandaag? Op een staak zitten twee arenden. De kleinste vliegt weg maar de grootste met waarschijnlijk meer ervaring blijft zitten. Ziet in ons geen gevaar. We passeren de Svartisen gletsjer en ook poolcirkel weer. We zijn duidelijk op de terugweg. Ik neem me voor om zoveel mogelijke andere en dus nieuwe plekken aan te doen.

Het is puzzelen met het weer. Vandaag een mooie dag gehad met een paar kleine bruinvissen die de baai inkwamen. We liggen aan een piepklein steigertje bij het eiland Renga. We wilden eerst ankeren, maar Meine kreeg het anker niet los. Achteraf gelukkig maar, want s’avonds waaide de wind weer hard en precies de baai in. Na morgen wordt het hier inderdaad slecht weer dus beschutting zoeken. We genieten van de mooie momenten. Mijn nieuwe film is klaar. Onwaarschijnlijk het mooie weer dat we hadden en hoe het nu is.

14 augustus verlieten we in zomerse sferen de Lofoten.

Het weer zou verslechteren en dat klopte. Sindsdien lijkt de herfst begonnen te zijn: een enkele mooie dag afgewisseld door vele met veel zuidenwind en regen. We zijn op weg naar Trondheim. We waren in Kjerringøy, Bodo, Inndyr, Støtt, Renga en nu in Aldersund. We kiezen de momenten dat we varen tactisch; meestal dus voor de bui binnen en/of voordat het hard begint te waaien. Morgen gaat het echt los hier in het noorden van Noorwegen: gale-warming. We zijn vandaag meer landinwaarts gevaren en hebben een klein beschut haventje gevonden. 

24 augustus. Verwaaid en verregend in het kleine haventje van Aldersund.

De ene galewarning na de andere. Soms is er ineens een cadeautje zoals gisteren toen het aan het eind van de middag opklaarde. Toch maar even een wandelingetje. Waarheen? Langs de weg en dan zien wat we tegenkomen. Een pad wat schuin omhoog gaat. Niet te steil. Het leidt naar een meer; Rismålsvatnet op 100 meter hoogte.  Langs het pad loopt een snelstromende rivier. Het meer is prachtig. Op de terugweg spreken we een Noor met zijn zoon die zijn 4 jaar geleden gekochte cabin aan het opknappen is. Terug aan boord begint het weer te regenen. Toch mooi 11000 stapjes gezet. 

4 dagen verwaaid en verregend in Sandnessjøen.

We liggen hier zeer beschut. Boodschappen gedaan en wijn aangevuld, Zomergasten met Pierre Bokma gekeken, wasjes gedraaid en de laatste avond heerlijk uit eten met een goede fles wijn: mijn verjaardagsdineetje dat ik nog tegoed had. Terug naar de boot lopend ineens een prachtig avondschemering. De zon laat zich eindelijk weer zien. In dat mooie licht komt een 1-pitter Noorse houten boot aanvaren. Heerlijk geluid!! Hij legt aan achter onze boot. We maken een praatje en ik film de motor met de ene cilinder. Echt leuk! De volgende ochtend varen we uit, maar eerst tanken: 620 liter voor 1,38 euro/liter. De NOK staat laag!

De eerste uren heerlijk kunnen zeilen.

Eindelijk weer eens. Dan valt de wind weg om vervolgens te draaien en weer zuid te worden: 5 Bft. Pittig tochtje wordt het: 3 uur motoren met inmiddels weer stroom en opboksen tegen de golven. We leggen aan in het lege haventje van Ylvingen. 

Het is een prachtig plekje maar de volgende ochtend realiseer ik me dat het eiland Vega vlakbij is. Het is een UNESCO werelderfgoed site i.v.m. het verzorgen van de Eidereenden en het verzamelen van het kostbare dons. 10 mijlen verderop is een haventje bij het bezoekerscentrum. Prachtig tochtje erheen langs de scheren. De Vega archipel bestaat uit zo’n 6000 eilandjes en rotsjes. Dan tellen ze de kleinste wel mee!

Aan de steiger ligt een zeer groot aluminium zeiljacht: “In the Same Boat” Het is een stichting die al het afval van de stranden haalt en afvoert. Mooi initiatief maar ik ben er toch wat ambivalent over. Ze varen langs de kust met aluminium tenders met twee enorme motoren en gaan er steeds volspeed vandoor. Dat kost heel wat diesel dus. Ik vind dat niet verantwoord voor zo’n stichting. Later komt het hele gezelschap terug van boodschappen doen bij de Coöp. Allemaal met de gele plastic tasjes van de winkel wel 10 stuks. Heel gek vind ik dat. Als Meine en ik boodschappen gaan doen nemen we onze eigen tassen mee.

Als de snelle veerboot aankomt, herken ik ineens Maarten.

Hem ontmoeten we aan het begin van onze reis in Brønnøysund. Hij woont hier. Hij blijkt nu op een andere veerboot te werken dus het is echt toeval dat we hem treffen. Hij belooft morgen met zijn vriendin langs te komen. En inderdaad, hij komt langs, samen met vrouw Annika. Erg leuk om over de lokale gebruiken te horen. Ze is hier geboren. De volgende dag maken we nog een mooie wandeling, die eindigt bij een hotel in plensbuien. Dezelfde weg terug is geen optie en langs de weg lopen terug naar de haven is nog een km of 10. Dan maar een taxi bellen. Die is er binnen 10 minuten.

2 september. Een paar uur na de drone opnames op onze prachtige ankerplek zette de wind aan en niet zo zuinig ook.

Ik had al een plan B want die wind was voorspeld alleen niet zo vroeg. Meine was vissen in de dinghy op zee. Ik in de stress dat hij niet tegen de wind terug kon komen. Ging goed uiteindelijk maar wel afgesproken dat hij voortaan de handheld marifoon meeneemt. Had natuurlijk wel reddingsvest aan. Toen vertrokken van de ankerplek en twee uur opboksen tegen de wind om 5 mijl af te leggen. (=plan B) en liggen nu beschut in Vennesund. We liggen precies beschut achter het breakwater. Ik was aan het eind van de dag bekaf. Beetje reismoe door als die wind.

5 september. Een tochtje met laaghangende nevel van Leka naar Rørvik. 

Hier boodschappen gedaan want al het verse eten was op. In de loop van de middag klaarde het op tot een strakblauwe lucht. Wat heerlijk die zon na al die wind en regen! Dus na de boodschappen het stadje verlaten op zoek naar een ankerplek. Snel gevonden en een half uurtje varen. We liggen hier nu met uitzicht op zee en de zon. De Noren met hun snelle visbootjes passen hun snelheid keurig aan. De visarend cirkelt af en toe boven ons. Meine zet zo de BBQ aan. 

6 september. Ochtendnevel, middagzon en arenden “all over the place”. 

Vroeg in de ochtend zorgt de dauw voor parels in het groen, die ik dankbaar fotografeer. We liggen in een zelf gevonden ⚓️ baai 2 mijl ten zuiden van Rørvik. Doodstil is het hier terwijl de stad dichtbij is. We wandelen een stuk over het eiland. Passeren een oude verlaten boerenschuur. Het hert dat ik gisteravond vanaf de boot naar ons zag kijken is nergens te bekennen. Ook hier hebben we onze “huis arend”, die zich vaak laat zien. Gisteren zagen we er weer 2 naast elkaar zitten. Het blijft prachtig.

Er is hier ook een kerkje, de Nærøykirka, is een overdekte kerkruïne uit de 12e eeuw. De kerk brandde in 1848 af en werd daarna weinig meer gebruikt. De oude sagen vertellen over vele zogenaamde “zeekoningen” die hun zetel hadden op Njardøy, de oude naam van Nærøy, genoemd naar de zeegod Njord. Te lui om er helemaal naar toe te lopen maak ik een foto met de drone. Gisteravond toverde de schemering een sprookje. Weer een cadeau. Vanmorgen de baai verlaten en met opkomend tij bruisende golven weten te pakken met mijn telelens 

7 september. Soms valt een haventje tegen. 

Eerst blijkt de gasten ponton al weggehaald voor de winter, maar iets verderop is er nog een, meer voor de locals. Een aardige Belg die hier met vrouw op zijn schip woont helpt met aanleggen. Het is hier wel een beetje een gribus. De man is bezig de steigerplanken te vervangen en ik ben een beetje bang dat we de rest van de middag in de herrie van zaagmachines zullen zitten. Dat valt mee want hij stopt er gelukkig mee. Zijn kleinkinderen hebben de hele middag zwem plezier maar dragen wel pakken. 

Later ga ik Duca uitlaten en wordt plotseling door twee loslopende paarden lastiggevallen. Ze stonden achter een paar schuren en zijn best opdringerig, ook naar Duca toe. Ze stampen met hun hoeven. Ik vind het niet leuk. Op de terugweg loop ik achter de schuren langs zodat ze me niet zien. Dat werkt maar als ik later achterom kijk volgen ze me weer. Rustig lopen dus en niet gaan rennen. Later hoor ik van het echtpaar dat ze van hun dochter zijn, die de boerderij heeft overgenomen.

8 september. Schitterend weer. 

23 graden en volop zon, maar het gaat wel veranderen, dus vandaag ervan genieten en weer wat mijltjes zuid. Er staat een lekker windje maar dat wordt minder. We kiezen voor een binnendoor route. Het eerste stuk kunnen we 2 uur lang heerlijk zeilen en dan wordt het minder of zelfs bladstil. Een goede keuze, want op zee is nu een behoorlijke swell als er geen wind is. En wat is het prachtig, deze Flatanger archipel!! 1400 eilanden en skerries en een eldorado voor de zeearend. Er schijnen hier 20 paren te zijn! Aardige mensen hier in Småværet en de pub is open tot 1 oktober i.v.m. de mensen die hier komen vissen. Het tapbiertje smaakt prima!!

9 september. Vandaag zal het gaan regenen maar later op de middag, dus we gaan varen. Bessaker.

De barman komt naar buiten en zwaait ons uit. We houden het bijna droog tot het haventje Bessaker. Ook hier zeer aardige ontvangst door de havenmeester die alles uitlegt. Het is hier heel goedkoop: 130Nok incl. stroom en 20 Nok voor wasmachine of droger. Daar maak ik dus gebruik van. Iets verderop is een 24/7 supermarktje. Nog 77 mijl tot Trondheim, waar we uiterlijk 18 september willen zijn. 

11 september. Een verhaaltje over een die topservice levert.

2 dagen verregend en nu verwaaid in het kleine haventje van Bessaker. Redelijk beschut tegen Bft 7. Er is hier verder niets maar wel een goede en goedkope (20 Nok) wasmachine en droger. Dan maar wasjes draaien. Havengeld inclusief stroom is maar 11 euro. Meine vangt vanaf de steiger nog een mooie vis waar ik direct een ovenschotel van maak. 

Na 2 dagen regen waait het op de 3e dag hier nu hard. Morgen ook waarschijnlijk. Ik ben er zo langzamerhand wel een beetje klaar mee en word van het schommelen zelfs een beetje zeeziek. We overwegen om naar het stadje te lopen voor boodschappen maar dat is best een eind. Om even bij te komen ga ik de wasmachine ruimte zitten. Daar staat een🪑 en kan ik lekker rustig lezen. Na een minuut of 10 gaat de deur open. De aardige havenmeester die ons ook ontving stapt binnen. Hij wijst met zijn vinger naar zijn mond. Ik begrijp hieruit dat hij vraagt of we boodschappen nodig hebben? Zeker weten! Ik roep Meine en Knut brengt ons met de auto naar de Matktroken. (Plaatselijke kleine maar meestal goed voorziene supermarktjes, die ook hardware zoals vishaken en dergelijke verkopen). We slaan ruim in en worden natuurlijk ook weer teruggebracht!! Knut wijst Meine nog even op een bord waar zijn telefoonnummer staat. Voor als er iets is!

14 september Het leek wel het Westgat bij Lauwersoog met slechte timing. 

Na twee uur beter en uiteindelijk heerlijk in het zonnetje getuft. Ik wil de 18e eind van de dag in Trondheim zijn. Ik vlieg de 21 ste, dus we kunnen nu na de 37 mijl van vandaag weer even vertragen. Misschien gewoon een dagje hier of nog een paar andere plekjes zoeken. Het weer blijft rustig! Naar Trondheim nu nog 44 mijl. 

15 September Goedemorgen en dus toch weer een krabbend aan ⚓️!!

Vannacht ging het goed en vanmorgen vroeg ook maar ik dacht: laat ik de track van Navionics eens aanzetten. Lekker boekje lezen maar plots dacht ik: effe checken en wat bleek net op dat moment gingen we er vandoor. En het ging snel. Motor gestart en aangelegd bij een bedrijfssteiger. Wat bleek? We lagen op een plek met een hele steile bodem. 1 windvlaag en die rukte ons anker los.

19 september: Trondheim! 

We hebben onze winterhaven weer bereikt, maar het was wel puzzelen met het veranderlijke weer en de bijbehorende depressies. We liggen helemaal in het hoekje en hopelijk iets meer beschut tegen de herfst stormen die vast gaan komen. Sinds Reine iets meer dan 500 mijl gevaren! 

14 augustus verlieten we de Lofoten in stralend zomerweer. Sindsdien was het weer zeer onvoorspelbaar. We hebben alles bij elkaar 15 dagen verwaaid c.q. verregend gelegen. Dat gaf best wel stress, steeds maar de weerberichten checken en zoeken naar beschutte plekken. Een prachtige ⚓️ plek en die dan de volgende ochtend verlaten omdat het toch weer hard waait. Of een krabbend anker! Of varen met stroom mee en wind tegen alsof je het Westgat bij Lauwersoog verkeerd plant. Soms kun je genoeg krijgen van die wind om je oren! Tijdens de dagen met mooi weer genoten we natuurlijk extra en maakten regelmatig wandelingen.