24 september. Wat een heerlijke dag! Zonnig zeilen door nauwe doorgangen.

We vertrekken om 11.00 uur uit onze mooie ⚓️ baai Narvikbukta nadat ik Duca heb uitgelaten met het bootje. Het is zonnig maar niet genoeg wind om te zeilen. We varen richting de Kragerø archipel en moeten daarvoor zo’n 3,5 mijl onbeschut varen. Er is hoegenaamd geen swell en dat is ook wel weer eens lekker. Wel zien we zeehonden liggen, die chillen in de zon op een rots. Via Pørtør varen we de archipel binnen. Nauwe doorgangen die je volgens mij niet met een sterke aanlandige wind moet nemen. Dan beter de route voor de vrachtschepen. We eindigen in de Rekevika baai voorbij Kragerø aan een steigertje waar wat kleine bootjes liggen. De mannen van de bootjes zijn een beetje aan het rommelen met hun motor. Ze varen weg en komen terug met een speedbootje op sleeptouw. Wij parkeren ervoor met alleen midden bolder en achter bolder. Het is nog best druk met bootjes, maar wat wil je met dit weer! In de stilte van de baai zwemt tot slot nog even een zeehondje naar binnen! 

25 september. Bij het invaren van de mooie ankerbaai Skutevikkilen een rotsje geraakt.

We vertrekken de volgende dag en het wordt een mooie tocht door de smalle Langårsund met een bonkend einde. Het is nog steeds prachtig weer en voorop zittende film ik zwanen die ruzie maken en een reiger die luid krast. Aan het eind van de sund gaan we stuurboord uit om naar de baai te varen. Ook al doen we het invaren heel langzaam want het is heel smal, gaat het toch even mis. Ik sta voorop om te filmen en plots lig ik op het dek. Meine heeft een rotsje geraakt en ik houd er een behoorlijke blauwe plek op mijn elleboog aan over. We kijken op de beschrijving en proberen het opnieuw. De tip is om stootwillen aan bakboord te doen en dan als het ware hierlangs naar binnen te “fenderen”. Niet slim om pas achteraf de beschrijving te lezen, maar ach als we het gelezen hadden vooraf, misschien niet gedaan!

26 september. Wandeling met schitterende uitzicht.

De volgende dag maken we een mooie zwerf wandeling. We volgen verschillende paadjes, komen langs een golfterrein, gaan weer door het bos en zijn dan de weg kwijt. Gelukkig hebben we bereik en kunnen een paadje vinden op Maps.me. Dat gaat omhoog en omlaag en dan opent het bos zich en hebben we een onverwacht schitterend uitzicht over de scheren en de kleine eilandjes. Het Jomfruland natuurpark is ook te zien. We gaan een tijdje zitten om van het uitzicht te genieten, wat te drinken en een boterham met pindakaas te eten. Op de terugweg vinden we weer een klein paadje dat behoorlijk steil naar beneden. Heel voorzichtig daal ik af met steun van mijn 2 stokken. Totaal zijn we 5 uur onderweg en ik begin moe te worden. Het is de langste wandeling sinds mijn valpartij in Bergen. Het is nog steeds schitterend weer en we liggen hier 3 nachten, totdat het na een totaal van 6 nachten tijd wordt om aan de walstroom te gaan liggen.

Een paar dagen in het mooie Brevik tot we een slecht weerbericht zien: Er is storm op komst: Amy heet ze.

Ook dit is een leuk plaatsje met veel houten huizen en een aan Nederland gelieerde geschiedenis: “De boeren rond Skiensfjorden begonnen al vroeg met de export van hout naar het buitenland. We weten dat er rond 1300 een Friese schipper was om hout te kopen, en uit douanebeslagen blijkt dat Skiensfjorden aan het einde van de 16e eeuw de grootste houtexport van het land had”. We liggen aan de lege steiger bij het restaurant, waar we van de eigenaar gratis mogen liggen. Ik maak nog een wandeling over het schiereiland. Ook hier een soort openluchtmuseum. Het gewone museum is gesloten, maar ik raak aan de praat met drie mannen die in een houten loods oude houten bootjes restaureren. Een van hen geeft me een rondleiding. Het is heel kleinschalig, maar het enthousiasme is groot. Dan beginnen we aan onze reis om de storm voor te zijn. We hebben nog wel even de tijd, dus bezoeken eerst nog de Paradisviken. Een baai die in het seizoen ook zeer populair is. Nu liggen we er alleen. Heerlijk!

2 oktober. Mijlen maken om storm Amy voor te blijven. Dag 1.

Het gaat stormen hier aan de zuidkust van 🇳🇴 en behoorlijk ook! Ze heet Amy! Op zoek naar een beschutte plek voeren we vandaag 28 mijl van Paradisviken naar Albykilen, een leuk klein haventje ten zuiden van Tønsberg. Zaterdag gaat het hier echt los dus morgen en overmorgen duiken we nog verder de Oslo fjord in. Drøbak lijkt een goede plek. Het was intensief en heel goed sturen want ik had een route gemaakt dicht onder de kust om zo veel mogelijk beschut te zijn voor de swell. Zie screenshot. Alles staat goed aangegeven met staken, maar toch heel goed opletten. Het meest ondiepe was ergens 4,5 meter. Met een hardere aanlandige wind zou ik dit niet gedaan hebben. Gelukkig kon vanaf 1200 de kluiver erbij omdat de wind draaide van oost naar zuid en ook wat harder werd. Dat ging lekker en snel. Ook de onweersbuien passeerden achter ons!

3 oktober. Mijlen maken om storm Amy voor te blijven. Do you know about the weather that’s coming? Dag 2

Roept een man als we Albylkilen verlaten. Erg attent natuurlijk. We varen via een slingerroute door een rustige gebied richting de Oslo fjord. De route is soms erg nauw en voert vlak langs de steigertjes van de huizen bij Arøysundet. Erg leuk en ik film een stukje. Wel zeer ondiep en op een bepaald moment heeft Meine het gevoel dat hij door een stroming niet goed kan sturen. Snel vaart minderen en bijsturen. Het gaat prima.

Het begint ondertussen al behoorlijk te waaien en de rollende golven vormen zich snel. Met alleen de kluiver en de motor zacht bij lopen we al meer dan 6 knopen. We hebben de wind mee en zijn op weg naar Sætre. Voor de kust van Drøbak loopt een 1500 meter lange en tot 25 meter hoge onderwatermuur van de scheren van Hurum via Småskjær naar het eilandje Søndre Kaholmen, waarop de vesting Oscarsborg ligt. De muur werd gebouwd in 1874-1879 als verdedigingswerk om te voorkomen dat grote schepen de binnenste Oslofjord aan de westkant van de vesting Oscarsborg binnenvoeren. Twee kleine openingen in de bovenste delen van de muur, één bij Hurum en één ten zuiden van Søndre Kaholmen, maken de doorvaart van kleine boten mogelijk. Als we de opening naderen nemen we wat gas terug. Het gaat hard en de golven rollen onstuimig. Je ziet ook een aftekening van onderwatermuur omdat het laag water wordt en omdat de golven er overheen rollen. Ik heb nog steeds spijt dat ik niet gefilmd heb!

We varen uiteindelijk 36 mijl dieper de Oslo-fjord in om storm Amy te ontwijken. Zeilen zat er niet in behalve met de bezaan want de wind was strak van achteren en hoge golven. Het werd niet Drøbak, niet Oscarsborg, maar plots zien we aan bakboord ankertjes op de kaart staan. Snel even de Havnguide raadplegen: het blijkt een zeer populaire baai Sandspollen, waar in het hoogseizoen wel meer dan 100 schepen liggen. Lekker nog even aan een steigertje met zwanen die komen buurten. In de loop van de dag komen er meerdere bootjes binnenvaren om aan de steiger te gaan liggen. Zij zoeken ook beschutting. We liggen aan de overkant langszij een andere steiger, waar het diep genoeg is. Met de kop op de steiger en een achteranker doen wij nooit meer sinds Meine inmiddels bijna 5 jaar geleden zijn rug verrekte met het met de hand ophalen van ons zware achteranker. De volgende dag varen we naar Sætre waar we beschut zullen liggen. Maximaal 6 beaufort en afgeschermd door grote motorboten, die hun “eind van het seizoen” weekend vieren. De anders om deze tijd van het jaar lege haven ligt bijna helemaal vol. We blijven hier 3 nachten en ontdekken ook nog een zeer goed gesorteerde Italiaanse delicatesse winkel.

Naar een schitterend klein eilandje: Ramvikholmen

Voor we vertrekken tanken we eerst ruim 800 liter diesel. De laatste keer was in februari en we wilden tanken nu we nog in Noorwegen zijn en hier geldt een ander belastingtarief: Avgifstfrit, waardoor het aanmerkelijk goedkoper is. Het eilandje waar we naar toe gaan ligt midden in de Oslo fjord net ten zuiden van het plaatsje Tofte. Als we aankomen ligt er al een zeiljachtje, maar de mensen gaan we ga na hun wandeling en wij kunnen verkassen naar een plek met meer diepgang. Het is prachtig weer en die avond genieten we van een mooie zonsondergang. De volgende dag laat ik de drone nog even vliegen. Echt schitterend met die strakblauwe hemel.