Veel interessante linkjes en aan het eind de bijbehorende YouTube film.

16 juni Gisteren is Tenzin van boord gegaan.

Wat was het heerlijk om haar aan hier te hebben en samen de verjaardag van Meine te vieren. Met z’n drieën is toch leuker dan met z’n tweetjes. Je hebt dan andere gesprekken. We zijn niet helemaal terug naar Ålesund gevaren vanwege slecht weer en harde wind, maar vonden een beschut plekje in Solavågen aan de binnenkant van de fjord waar Tenzin zo op de bus naar Ålesund kon stappen, een ritje van een half uur. Tenzin en ik maakten nog een mooie wandeling door het bos. 5 km op en neer en niet te veel stijgen en dalen. Prachtig met het geluid van de zingende vogels.

De nacht ervoor ankerden we Solnorvika, waar we ochtends alle drie te water gingen. En waar Tenzin haar eerste vis ving. Het vangen ging gepaard met boeddhistische gebeden voor de ziel van de vis. De zon scheen nog, maar dat duurde niet lang meer. Na 12 mijltjes op de motor en het grootste gedeelte in de stromende regen konden we konden we een aanleggen aan de ponton. Het bleek een prima plekje. Wel aan de linkerkant aanleggen om door de ponton beschermt te worden tegen golven en swell uit de fjord.

17 juni varen we naar Sæbø in de Hjørundfjord.

We vinden deze fjord veel mooier dan de Geiranger, die bovendien zeer toeristisch en druk is. Ik heb begrepen dat daar in het hoogseizoen zoveel grote cruiseschepen varen dat er een gelige dieseldamp over het water hangt. De Hjørundfjorden heeft steile wanden en hoge klippen waarvan we de toppen (de hoogste zo´n 1700 meter, steil omhoog vanaf het water) nu niet kunnen zien vanwege de laaghangende bewolking. Die steile wanden brengen ook het gevaar van valwinden met zich mee. Er zijn in het verleden heel wat kleine vissersbootjes vergaan, horen we van een local. Zijn opa vervoerde ooit hout in een klein bootje, kreeg plots te maken met zeer harde wind, bond het hout bij elkaar en gooide het overboord om zo niet te zwaar te zijn. Later haalde hij het hout weer op trouwens. Vissers die hun vangst niet wilden verspelen, waren minder gelukkig en hun bootje zonk. Als ik een dag later met Duca loop is er plots zo´n enorme wind, dat ze bijna weg geblazen wordt. 

Er wordt hier trouwens aan de monding van de rivier Bondalselva op zalmen gevist. Meine maakt een filmpje van iemand die net op het moment dat hij langs liep een grote zalm ving. Spectaculair! In het houten schuurtje ligt een boek waar dit allemaal wordt opgeschreven. Als je een vergunning hebt, mag je in het seizoen dit jaar maximaal 8 zalmen vangen met een minimale lengte van 35 cm. Leuk detail is dat het verboden is polaroid brillen te dragen, omdat dan de vis te gemakkelijk te zien is. Het seizoen is net op 15 juni gestart en loopt tot eind augustus.

Ook hier blijven we een aantal dagen. Er zijn veel paadjes te ontdekken en Meine en ik doen een poging een, wat blijkt voor mij te steil pad te volgen. We besluiten onszelf te trakteren op een luxe etentje in het hotel. We hebben uitzicht op Cestlavie en wat blijkt, de ober heeft foto´s gemaakt toen er net een schitterende regenboog was. Via air drop deelt hij de foto´s. Bij het afrekenen blijkt dat hij de hele fles wijn vergeten is en hij is erg blij als we dat eerlijk vertellen. Het is een Argentijn, die vorig jaar op Senja werkte en nu hier ook zijn broer heeft meegenomen.

De volgende dag schijnt de zon en ga ik wat filmen met de drone. Ik zoek een achteraf plek, want de vele vogels verdedigen hun jonggeborenen fel. Ze maken echte duikvluchten. Deze keer lukt het wat minder, want ik krijg waarschuwingen dat de verbinding met de drone dreigt weg te vallen. Ook had ik vergeten het geheugen kaartje te formatteren. Ik haal het eens in de zoveel tijd via een schijfhulpprogramma helemaal leeg, want ook al delete je alle foto´s er blijven toch te veel gegevens op staan. 

22 juni Van Sæbø spoelen we 20 mijltjes met de stroom mee naar Hjørungvåg

Af en toe schijnt er wat zon op de spitse bergen en dat geeft een prachtig effect. Als we langs een kloof komen, waar we 2 jaar geleden ook waren, kan ik de verleiding niet weerstaan er weer foto´s van te maken. Het is een klein haventje maar er is voor ons net plek aan de ene gastensteiger. We worden verwelkomd door een aardige man, die zichzelf graag hoort praten. Er zou ook een sleutel moeten zijn om de haven weer in te komen, maar die ontbreekt. Een telefoontje is genoeg om een andere man te activeren met de sleutel en ook hij heet ons welkom. Erg leuk allemaal. 

Ik herken de plek nu ook aan het enorme houten vikinghuis, dat hier gebouwd is. Twee jaar geleden nog in aanbouw, maar nu is klaar. Sveinung liet het ons destijds zien toen hij ons rondtoerde over het eiland. Ik moet aan hem denken hoe aardig dat toen was en blijkbaar roep ik hem op, want even later staat hij voor de deur. Hij had ons gezien op AIS en is onder de indruk dat ik zijn naam nog weet. Hij blijft deze keer niet lang, want heeft het druk. Het vikinghuis is gebouwd ter herinnering aan een zeeslag:

De Slag bij Hjörungavágr is een semi-legendarische Noorse zeeslag die in ca. 986 werd uitgevochten tussen de Deense Jomsvikingen en de Noorse Jarls van Lade. De Jomsvikingen vielen vanuit het zuiden aan en werden geleid door Sigvaldi en Buí. De verdediging van de Noren werd geleid door Håkon Sigurdsson en zijn zoon Erik. In de eerste fase van de strijd hadden de Vikingen de overhand, maar het keerpunt kwam voor de Noren toen het begon met stormen. Sigvald trachtte met de helft van de vloot te vluchten, maar Buí bleef doorvechten. Volgens de meeste bronnen zou Buí in de slag zijn gesneuveld. De slag wordt in verschillende middeleeuwse bronnen beschreven waaronder in de Noorse koningssaga’s de Heimskringla, de Jomsvikingensaga en de Gesta Danorum van Saxo Grammaticus. Ook wordt de slag vernoemd in het skaldische gedicht Jómsvíkingadrápa.

In Noorwegen wordt midzomernacht, ook wel Sankthansaften of Jonsok genoemd, gevierd op de avond van 23 juni, de vooravond van Sint-Jan. Dit is een feestdag ter ere van de geboorte van Johannes de Doper en wordt gevierd met vreugdevuren en andere festiviteiten. In sommige delen van Noorwegen worden er ook schijnhuwelijken gehouden, zowel door volwassenen als kinderen, als onderdeel van de viering. In 2025 valt midzomernacht op maandag 23 juni. De festiviteiten vinden vaak al plaats op de avond ervoor, dus op zondagavond 22 juni. Hier echter is het grote vreugdevuur gisteravond ontstoken, dus dat hebben we helaas gemist.

Naar Gasholmen, de haven van de zeilvereniging van Ålesund.

Het is een kort tochtje van 12 mijl en eigenlijk zijn we op zoek naar een mooie ankerplek. We vinden deze wel, maar deze keer is de plek toch echt te klein voor ons. Bovendien ligt het redelijk open. In het haventje van de zeilvereniging liggen aan een mooie nieuwe ponton. Achteraf blijkt dat deze is gereserveerd voor leden, maar behalve aan wapperende vlag is er niemand te bekennen.

Doen omdat het kan: naar vuurtoreneiland Ona buiten op zee

32 mijltjes worden het en het is minder onstuimig als gisteren. Toen kregen we in de buurt van Ålesund plots een hoop golven te verwerken. Waarschijnlijk was ik iets te nauw om een kaap gevaren. Het is grijzig weer en rond een uur of 16.00 komen we aan en vinden een plekje aan de gastensteiger. We maken een wandeling over het eiland tot aan het strand en de begraafplaats. Bij het strand horen we het geluid van krijsende meeuwen: een grote zeearend valt hun jongen aan.

26 juni. Het heerlijke geluid van kabbelend water. 

Zachtjes glijdt Cestlavie tussen de eilandjes door waar de vogels met luid gekrijs hun nesten verdedigen tegen rovers, een visboeitje dat we rustig passeren. Dat hoor en zie ik allemaal als de motor en de stuurautomaat uit zijn. We zeilen namelijk! Met een snelheid van maximaal 3 knopen in het zonnetje kabbelen we van Ona naar Brattvåg, 17 mijlen verderop. We zien een arend op een baken zitten vlak voordat deze weg vliegt. Het zeilen gaat langzaam maar toch snel genoeg. 

We zijn namelijk op de “vlucht” voor heel harde wind en hebben daarom vuurtoren-eiland Ona, een plek waar ik twee jaar geleden al naar toe wilde, verlaten. Het kleine eiland dat ver in zee ligt krijgt de komende dagen een windkracht 10 te verduren! Er wonen momenteel 17 mensen permanent op Ona. Vroeger waren dat er zo’n 300. Er is een gecombineerd café/breiwinkeltje dat het hele jaar door geopend is. Via een bruggetje kom je op het andere deel: Husøya. Hier is een prachtige begraafplaats en een heerlijk wit zandstrand. Ook is er een goed restaurant waar we heerlijk genieten: Walvis carpaccio en daarna mosselen. Voordat we de volgende dag gaan maken we kennis met de vrijwilligers die het Nidaros Nordlandskip Båtlaget Nidaros onderhouden en in ruil daarvoor in de zomer mogen meevaren. Het scheepje is in 4 dagen van Trondheim hier naartoe gevaren. En het is zonnig, dus ik vlieg met de drone.

Een dag later als we beschut in Brattvåg liggen, gaat het los met de wind. Ik film de zee, terwijl ik beschut sta achter de kade. Wat een geweld!!

27 juni. Een gratis ritje. Twee keer!

In Brattvåg doen we boodschappen, een heel eind lopen en terug met zware karretjes, worden we opgemerkt door een man met auto. Hij biedt aan de karretjes en mij mee te nemen naar de haven. Hij wil zelfs nog een keer rijden om Meine op te halen, maar die loopt zelf rustig terug. Aan boord laat ik hem ons schip zien en wisselen we gegevens uit. Olaf Jonas is zijn naam.

Het stormt hier. Het lijkt wel een herfststorm, maar dan in juni.

Zoals verwacht gaat het echt los hier. We liggen goed beschut, maar op zee is het een enorm geweld. Met de telelens maakt ik beschut achter de betonnen wal een film. Juist als ik aan het filmen ben, komt er een Garcia binnen met motorproblemen. Het is een groot schip van zeker 15 meter. De mannen van de haven hielpen allemaal. Het was een gevaarlijke situatie toen het schip een eerste landingspoging deed en iemand aan de steiger de lijn aanpakte om te beleggen op de ponton. Te veel kracht kwam erop en de lijn schoot los. Ik schreeuwde nog een waarschuwing naar de man op de steiger, want je bent zo een vinger kwijt. Het ging gelukkig goed. Wel raakten onze ankers elkaar, maar geen schade. Daarna dreef het schip af en belandde bij de kleine bootjes. Het werd een enorm getrek en geduw. Uiteindelijk deed de motor het weer even en kon het schip met vereende krachten aanleggen. Later bleek het vooral een brandstof toevoer probleem.

We maken ook kennis met een Tsjechisch gezin dat inclusief oma op een heel klein zeilbootje vakantie viert. Het scheepje is trailerbaar en ieder jaar gaan ze ergens anders heen. 

2 dagen Lepsøya, huizen kijken. Ons plan om ons te vestigen in Noorwegen wordt concreter.

We liggen in het kleine haventje van Lepsøya. Gisteren aangekomen van Brattvåg, een kort tripje van zes mijlen. We wilden namelijk heel graag hier nog naartoe omdat we twee jaar geleden hier Magne hebben leren kennen en het eiland ons wel bevalt. Het is heerlijk om hier weer te zijn. 2 jaar geleden raakten we hier zomaar verzeild en ontmoeten Magne.  Wordt dit het eiland van onze toekomst? Magne rijdt ons de volgende dag rond om te kijken naar huizen die eventueel verhuurd zouden kunnen worden. Hij kent hier iedereen en weet welk huis leegt staat. Meine en Magne gaan in de middag vissen met zijn boot. Komen terug met een paar krabben. Verder niets.

Overladen met cadeaus: Aardappelen, eieren, heilbot filet én en prachtige warme schapenvacht van 1 van zijn Gammelnorsk Spælsau schapen vertrekken we. Het is een oud-Noors ras

We varen naar Ålesund waar we Amerikaan Harley ontmoeten. We hebben al langer contact en elkaar leren kennen via de app groep van Alluring Arctic. Hij vaart met een prachtige grote noordkaper, 5 jaar geleden gebouwd bij KM in Makkum. We kunnen mooi bij hem langszij, want het is druk hier nu in het hoogseizoen. En duur, zo´n 35 euro per nacht. Na de boodschappen varen we naar het eind Alnes, waar de EB van Dirk en Inge ook naar toe komt. Het is een prachtig eiland met een mooie vuurtoren. In de beschrijving van de haven vind ik deze Storymap Alnes. Het is een interessante website waar verschillende vissershavens aan de Noorse kust in worden beschreven. Deze gaat over dit haventje, maar even doorklikken brengt me bij  Storymaps Havn Het is een initiatief van Kystverkmusea en een schatkamer van informatie: oude foto´s, informatie over de aanleg van havens, de havenarbeiders, de zogenaamde “Mole” havens, etc. Maar bij de haven Vardø bijvoorbeeld ook over de handel met de Pomor handel: The Hidden North. Wat is een Pomor? 

A “Pomor” is an ethnographic group that come from Russian settlers from around the region of Novgorod. They came to the White Sea region hundreds of years ago, following the various river systems through Russia. The word ‘Pomor’ derives from the word ‘Pomorsky’ (which means ‘maritime’) and is a word used to describe the coast of the White Sea.

6 en 7 juli: Stap voor stap naar Statt.

We verlaten het mooie Alnes op het eiland Godøya en nemen afscheid van onze vrienden Dirk en Inge. We gaan op zoek naar een tussenstop voordat we Statt, de beruchte Westkaap gaan ronden. 

Stad, ook wel Stadt, Statt of Stadlandet genoemd, is een schiereiland aan de westkust van Noorwegen. Het is het westelijkste punt van het Noorse vasteland en staat berucht om de extreem slechte weersomstandigheden, die veel scheepsongelukken veroorzaken. Er zijn vergevorderde plannen om een tunnel voor schepen dwars door het schiereiland te bouwen.

In het Oudnoors stond het schiereiland bekend als Staðr (“dat wat overeindstaat”). Bij Nederlandse zeevaarders stond het in vroeger eeuwen bekend als Statenland. Op Nederlandse kaarten uit de zestiende en zeventiende eeuw wordt het schiereiland Stadt of Statt genoemd. Deze Nederlandse benaming zou de huidige Noorse kunnen hebben beïnvloed.

Het bergplateau Kjerringa aan het noordelijke uiteinde van het schiereiland torent 497 meter boven zeeniveau.

De zee rond het schiereiland wordt gezien als een van de gevaarlijkste stukken van de Noorse kust.[2] Het gebied staat berucht om de extreem slechte weersomstandigheden, met hoge windsnelheden, hoge golven, mist en sterke zeestromingen rond het schiereiland. Er zijn 50 tot 60 stormachtige dagen per jaar rond Stad. Dit maakt het gebied gevaarlijk voor scheepvaart maar ook interessant voor bijvoorbeeld windmolenparken.

Al in de tijd van de Vikingen was de slechte zee rond Stad een probleem. Midden op het eiland is een soort weg (dragseid) over het schiereiland van Leikanger in het noorden naar Drage in het zuiden. De Vikingen sleepten hier hun schepen over het schiereiland om zo niet over de gevaarlijke zee rond Stad te hoeven varen.

Als we net varen, zie ik een groot containerschip aankomen vanuit Ålesund. Gaat het voor of achter ons langs? Leuk om over te filosoferen. Wat is haar bestemming? Naar het zuiden, dan moet het schip langs Statt. Dan weet je dat zij binnenkort haar steven iets zal keren en we dus niet hoeven uit te wijken omdat ze achter ons langs zal gaan. En dat gebeurt. Niets doen dus en ook niet oproepen maar gewoon logisch denken. Ik heb een leuk plekje gevonden: Borgarøya, ook weer een handelsstad. We varen er heen en voor het eerst is er geen plek voor ons. Dan op zoek naar een ander plekje. Ik zie een kade, maar ook een grote groene boei. Vast voor groot schip dus maar niet gaan liggen. Volgende ochtend horen we de hoorn van de Hurtigruten, dus het klopt; een groot schip.

Uiteindelijk liggen we op een zelf gevonden ⚓️ plek via ankertje op de kaart. Mooi uitzicht over de baai. Wel de track aangelaten want toen we net lagen hoorden we wat gerommel op de bodem alsof het anker over de keien gleed. Het is rustig stil weer dus gaat waarschijnlijk goed. Voor het slapen gaan de track nog even checken. In de avond kijk ik naar een aantal Paragliders, die boven de heuvels vliegen. Meine gaat aan de wal om Duca uit te laten en ziet een eland! Op de track de volgende ochtend zie ik dat ons anker ons goed op de plek gehouden heeft.

Het is schitterend weer maar het gaat gedurende de dag wel steeds harder waaien is de verwachting. We vertrekken mooi op tijd en kunnen eindelijk heerlijk zeilen met bezaan en kluiver. We koersen aan op Sandshamn een laatste stop voor het ronden van de beruchte Westkaap. In de loop van de dag gaat het steeds harder waaien maar we liggen hier beschut. Morgen neemt de wind iets af en daarna wordt het zuidenwind dus als we morgen niet gaan dan duurt het zeker nog een week voor een nieuwe kans om de kaap te ronden!

Wat kozen we een goede dag om de beruchte Westkaap te ronden!! Zonnig, noordwest 5 afnemend naar 4!