2025 Blog 2. Een lentetripje met het autootje om voordat we gaan varen het binnenland van Noorwegen te verkennen: 1125 km

7 april. Vanmorgen werd ik wakker en keek op mijn horloge: 10.10 uur!! Wat!!

Dan zijn we straks te laat met inpakken en de auto ophalen! Bleek mijn horloge stil te staan en was het pas 6.15 uur. Niet meer geslapen daarna. Prachtig weer om auto te rijden. Zonnig, wat wel wennen was na al die regen in Trondheim de afgelopen weken. Gelukkig aan mijn zonnebril gedacht. Na de stop in Oppdal werd het pas echt prachtig. We reden een stuk over de oude “Kongsvegen”, die in de middeleeuwen Bergen en Oslo met elkaar verbond. Regelmatig gestopt om rond te kijken en wat foto’s te maken, onder andere bij Kongsvold Mountain Lodge, daterend vanaf de 12e eeuw toen koning Eystein de pelgrimsweg veiliger wilde maken. Het ligt in de Gudbrunsdalen op weg naar Dombås. 

Rond 1700 kwamen we bij hut nr.2, maar is dit wel de goede plek? Eén heel vies klein hutje, volgestouwd met rommel. Wat bleek: het aanklikken van de route in de Airbnb app gaf een heel andere plek aan, 13 km verder!! Uiteindelijk bereikten we onze echte plek en wat is het hier mooi!! Een smal weggetje leidt ons door een boeren landschap en op de plek van bestemming staan 6 hutten bij elkaar. We zijn de enigen want het is nog voorseizoen. Voor we gaan eten zit ik nog even buiten en wandelt Meine met Duca naar de rivier.   We blijven hier 3 nachtjes en gaan van hieruit tripjes maken.

8 april. Lekker niks en beetje bijkomen van het autorijden gisteren.

Zelfs een powernapje gedaan. Stukje langs de rivier gewandeld waar nú natuurlijk nog geen zalmen zijn. We hoorden trouwens wel een plons. In de verte zwommen twee zwanen. Wilde met de drone maar het waaide te hard. Altijd beetje spannend de eerste keer in een nieuw seizoen. Vanmiddag open haard aan. Meine bakt pannenkoeken met spek en kaas: alsof we een fysiek zware dag hadden. Uiteindelijk toch nog 10000 stappen gezet.

9 april. Zonnig, maar ijzig koud gecombineerd met een harde wind.

De wandelroute die ik voor vandaag bedacht heb ligt op een hogere vlakte en daar vriest het momenteel met harde wind. Dat gaan we niet doen. 

Een leuk autoritje plannen dan maar richting het kerkje van Lesja uit 1749. Het is gesloten. We dwalen wat over het kerkhof. Zelfs in de zon is het koud. We lopen naar beneden naar het openluchtmuseum. Ook dat is nog gesloten, maar de deur is op. Er komt een jonge vrouw naar ons toe en we vertellen dat we graag de kerk willen zien. Ze vertelt dat ze hier net werkt en niet goed weet wat te doen. Ik houd mijn mond. Uiteindelijk zegt ze dat ze de kerk wel kan open als het lukt met de beveiligingscode. We lopen er heen en we vetrellen dat we uit Trondheim komen omdat onze boot daar ligt. Ze blijkt daar net vandaan verhuist te zijn. De kerk van binnen is echt prachtig met veel houtsnijwerk. De doopvont is nog ouder en in een hoek hangt nog een oude preekstoel uit de tijd dat hier een echt oude staafkerk stond. 

Buiten lopen we ook nog door het openluchtmuseum. Dit soort musea zagen we eerder, maar de diversiteit aan gebouwen is hier groter. Dan naar de Joker voor wat boodschappen. Terug naar onze hut nemen we nog even een zijpaadje. We komen langs een houthakkerskamp. Het staat vol met pallets openhaardhout. Morgen verlaten we deze luxe hut en gaan we op weg naar onze volgende hut in Nesbyen, waar we ook 3 nachten zullen blijven. Vandaag is het daar 17 graden!! Het is hier 250 km vandaan en het blijkt dat de A6 is afgesloten en we om moeten rijden: bij elkaar wel 5,4 uur. We gaan het zien.

10 april. Wat een fantastische dag.

De A6 was inderdaad afgesloten althans tot het moment dat wij daar waren. We zagen nog wel werkzaamheden maar we konden gewoon doorrijden. Dat betekende dat we vandaag toch over de route 51 konden rijden. Ik kijk al een hele tijd naar het overzicht van de 18 Scenic Routes in Noorwegen. De website is prachtig en overzichtelijk en geeft ook interessante stops en objecten aan. https://www.nasjonaleturistveger.no/en/routes/valdresflye/ Dat is een route over de sneeuwvelden die pas sinds een paar weken open is. Het landschap is echt schitterend en fenomenaal. 

We rijden Jotunheimen binnen met hoge pieken tot zo’n 2500 meter, alle glinsterend in het zonlicht. We stoppen voor de lunch bij een enorme hut, die open is, maar bijna geheel verlaten nog. Het ligt aan een nog deels bevroren meer.

Na de lunch rijden we verder. Waar blijft die sneeuw? Wel zagen we sneeuwbuien hangen. De wind is al de gehele dag hard, de bomen zwiepen. Naarmate we hoger (tot zo’n 1300 meter) komen ligt er toch behoorlijk sneeuw. De weg is ook niet schoon meer. Even later komt ons een sneeuwruimer tegemoet. Het gaat nu ook sneeuwen en gecombineerd met harde wind is het zicht slecht. Ik minder vaart en achter mij doet de andere auto dat ook. Even later staan auto’s voor me stil. Er is iets gebeurd? Ik zag al een auto met knipperlichten in de berm. Het leek alsof de voorkant in elkaar zat. Na ruim een half uur komt er een takelwagen aan en kunnen we verder. 

Langzaam dalen we af en komen we in een mensvriendelijker gebied. Het is dan nog 2 uur rijden tot we in de hut vlakbij Nesbyen zijn. Die ligt ook hoog, maar niet meer in de sneeuw. Het laatste stuk gaat over een onverharde weg. Boven is het prachtig met een weids uitzicht.

11 april. Dit bedenk je niet.

Hoeveel hutten zijn er in Noorwegen? Hoeveel mooie plekken? We zitten ergens midden op een heuvel bij een boerderij.

Ik spreek met de oudere man (in zijn werkzame leven ingenieur met de specialiteit van het aanleggen van sprinklersystemen in staaf kerken, ook die in Lesja) waar ik later mijn pizza mag bakken en vertel dat we aan boord wonen in Trondheim. “Ken je dan misschien Astrid? Ze woon ook op een zeilboot in de haven. Een klein smal jachtje”? Wat blijkt: haar moeder woont hier op het terrein in het houten huisje tegenover ons. Twee dagen later ontmoeten we Astrid zelf want ze is hier voor de paasvakantie. Opgegroeid op deze unieke plek. 

We drinken een drankje in haar ouderlijk huis samen met haar broer en zus. Later komt haar vader er ook bij. Een unieke en bijzondere ontmoeting. De volgende dag een wandeling gemaakt in het bos. Er lag nog wel sneeuw hier en daar. Dat maakte het soms wel glibberig.  Op veel plekken uitwerpselen van elanden, maar dat is helaas het enige wat we van ze gezien hebben. 

12 april. Ik google wat om te zien wat hier in de buurt te doen is. 

Natur-Park Langedrag lijkt wel wat en is maar 30 minuten rijden. We gaan op weg via de nieuw aangelegde grindweg. Overal staat hier vakantie huizen, honderden. Ze zien er wel leuk uit maar het lijkt me toch erg massaal. Het natuurpark (gestart in 1978) is groot en nu nog niet druk. Enorme nog grotendeels lege parkeerterreinen. Er zijn rondleidingen in het weekend met uitleg. Toch best leuk!! De elanden hebben zo’n 15 hectaren tot hun beschikking en worden naar een verzamelplaats gelokt. Ze zijn aardig gedomesticeerd. De rendieren mogen we binnen het hek zelf voeren. Meer moeite heb ik met de terreinen met gaas waar wolven en lynxen verblijven. Ze lopen wat rond of liggen in het zonnetje te suffen. En moeten kunstjes doen al ze gevoerd worden. 

13 april. Vandaag besloten om ons reisje een dag te verlengen. 

Dat kan via de autohuur. Ik wil namelijk heel graag nog de “Scenic Route Rondane rijden en dat kost tijd. Bij Gausdal hebben we een mooi 3^e plekje bij de ruisende rivier. Een hele simpele hut maar wel met alles voorzien. Een kookplaat, verwarming en een poepdoos buiten. Vuurtje gestookt buiten en onder een afdak toch nog buiten kunnen eten, want het was koud. De eerste keer dit jaar. Nu ruisende regen. ‘s Nachts moet ik er een keertje uit om te plassen, maar ik ga niet naar de poepdoos lopen. Iets te ver en te glibberig. Dan maar direct op de trap want het regent toch dus schoon wordt het wel.

14 april. Ik zie de zon alweer.

Het wordt vast een prachtige dag met het rijden van onze Scenic route “Rondane”. Wat een goede beslissing om dit te doen. Het is echt schitterend en we stoppen een aantal malen om goed te kunnen kijken en foto’s te maken. Op de bergen ligt nog veel sneeuw. https://www.nasjonaleturistveger.no/en/routes/rondane/ Rond een uur of vier ‘s middags komen we aan in Oppdal om nog wat boodschappen te doen en vervolgens gaan we naar onze hut. Ook deze is weer net zo luxe als de eerste met een open haard, maar nu zit ik lekker buiten in de zon met een wijntje. Het is echt stralend weer hier. Trouwens, het Polarsteps gedoe bevalt me niet. Te dwingend.

15 april. Nog een laatste omweg.

Geen Scenic Route meer, maar nog wel een mooie route door Sunndalen. Het woord zegt het al. De bomen zijn hier al veel groener dan op eerdere plekken. Nog even met de pont over en dan via Orkanger terug naar Trondheim. Wat een geweldige trip was het.