De bijbehorende YouTube film “2024 Film 4 Cestlavie sails to Lofoten part 2 and passes the Polarcircle”, vind je door te klikken op deze link: YouTube films Marianne van Iperen

6 juni, vriendin Sjanie komt aan boord en we halen haar op in Mosjøen

Een handige verbinding met de trein vanaf het vliegveld van Trondheim. Sjanie is nog nooit in Noorwegen geweest en heeft ook nog niet op een zeilboot geleefd. Er gaat een mooie wereld voor haar open. Voordat we haar ophalen van het station varen we eerst de rivier op omdat daar een ponton zou zijn. Best wel spannend want het wordt laagwater en er staat een behoorlijke stroming de rivier op. Hoe we ook zoeken en kijken we vinden geen ponton dus dan maar naar de jachthaven die een heel eind (1 uur lopen) van het station en de stad is verwijderd. Later horen we dat de ponton pas geplaatst wordt als de rivier minder wild is van de gesmolten sneeuw.

8 juni Akvik.  Goedemorgen vanaf een prachtige ⚓️ plek met uitzicht op de “zeven zusters”. 

Wat een prachtig weer hier zo’n 60 km ten zuiden van de noordpoolcirkel. Vanmorgen ook voor het eerst “dipping in and out”, samen met Meine. Water 13 graden. Is te doen!

9 juni. Wat gaat dat anker zwaar!? 

Als we onze mooie ankerbaai na twee nachten willen verlaten gaat het anker ophalen wel heel zwaar! Na 30 m ketting omhoog gesjouwd te hebben, overleeft onze ankerlier het enorme gewicht van het antieke anker wat aan ons anker hangt. Een heel groot vies oud anker dat we maar niet meenemen.

De volgende ankerbaai levert in totaal drie vissen op i.p.v. een anker. Heerlijk! De laatste dag van Sjanie’s bezoek is het weer omgeslagen. Het regent de hele dag en we varen 30 mijltjes op de motor naar Mo I Rana.

13 juni, De volgende dag is het ook nog wat grijs weer.

Ik ga naar de kapper om mijn haar te laten knippen. Kleuren doe ik zelf wel een keertje want dat is te duur. De volgende ochtend ga ik even naar het Helgeland museum met onder andere plaatjes van hoe de Sami de oren van hun rendieren merkten. Later varen we de fjord uit die we nu bij zonlicht zien. Ons doel is een ankerplek verderop. Toch wijken we eerder uit naar een andere ⚓️ plek. Daar liggen we heerlijk rustig voor de nacht.

Licht!! Sun up all day!

Donker wordt het al een hele tijd niet meer. Een vreemde maar prachtige gewaarwording. Zomaar wat observaties:

• Geen ankerlicht aan bij het ankeren
• Als het stormt is het ‘s nachts minder eng omdat het licht is
• Slapen gaat prima met mijn hoofd onder het dekbed. Verduisteren doen we niet. 
• Ik wil van alles doen, maar om 23.00 uur ben ik toch wel moe
• Vaker op een dag kijken hoe laat het is.

14 juni. Klussen achter ons anker.

Ons in 2022 mooi gelakte teakhout van de deckhouse heeft voor grote delen de kou niet overleefd. Via Jon uit Trondheim hebben we nu een olie die hier veel gebruikt wordt. Voordat ik begin met krabben maak ik eerst wat foto’s. Het ziet er afschuwelijk uit. Ik haal alleen lak weg die los zit. Dat gaat vrij gemakkelijk. Daarna licht opschuren en 2 lagen dunne lak. Hierna moet nog een laag dikkere olie. Het ziet er beter uit en wat belangrijker is, het beschermt!

We zijn nu bijna bij de poolcirkel en ik loop in korte broek. 21 graden. 

Precies goed voor mij, want warmer houd ik niet van. Eind van de week wel weer slechter weer en harde wind. We liggen nu op het Puffin eiland Lovund en vanmiddag komen zeilvrienden met hun schip hierheen. Lang niet gezien. Het is hier zo mooi!! Met de vrienden schuilen we hier voor de harde wind die gaat komen en komt! We maken prachtige wandelingen, maar zien helaas geen puffins, waar het eiland om bekend is. Gelukkig maakte ik een foto van 2 toen we nog op zee voeren.

21 juni. 47 jaar geleden passeerde ik de Noordpool cirkel en nu weer.

Wat ben ik blij met het prachtige boek over de Lofoten dat ik van René Vleut heb geërfd! ❤️ Er staat een mooi overzichtje in over de middernachtzon. Vandaag precies op 21 juni voeren we langs het Polar Circle monument! En het is nu precies een jaar geleden dat we Noorwegen binnenvoeren. Voor mij de 2e keer in mijn leven voorbij de poolcirkel: in 1977 voor het eerst met een bus reis naar de Noordkaap. We overnachten in het haventje van Selsøyvik een oude handelsplek en al vanaf 1777 continue in gebruik.

Selsøyvik is een eiland in de gemeente Rødøya in Nordland. Het eiland is 0,8 vierkante kilometer groot en telt in de winter 9 inwoners, maar in de zomer neemt het aantal flink toe. De oude handelspost van Selsøyvik dateert uit de 18e eeuw en is de millenniumlocatie van de gemeente Rødøya. De Selsøyvik-school heeft ongeveer 10 leerlingen van omliggende eilanden. De belangrijkste industrie is de zalmkweek. De Nordland Express heeft twee afvaarten per dag en het eiland wordt ook aangedaan door een lokale snelboot en een autoveerboot met meerdere afvaarten per dag naar het vasteland en andere eilanden in de gemeente. Selsøyvik Havbruk is het grootste particuliere bedrijf van de gemeente en beschikt over twee licenties voor forel en zalm. Het eiland heeft ook een eigen winkel, een winkel die bij de handelspost hoort. Sinds 1994 heeft Selsøyvik een wegverbinding met Rangsundøya in het oosten.Vanmorgen vroeg hoorde ik een zware hoorn toon: de Hurtigruten kondigt zich aan als ze door de sund vaart.

Wat doen die wolken daar boven de bergen? Het zou toch zonnig blijven? 

In glorieus zonnig weer varen we richting de Svartisen gletsjer. Onderweg maak ik de ene foto en film na de andere. Het is hier zo prachtig! Met al die scherpe bergtoppen. In de verte zie ik de gletsjer al blinken in de zon, want wat blijkt de bewolking die ik meende te zien was natuurlijk de grote gletsjer die heel hoog boven de bergen uitsteekt. Als we aan komen ligt de “Zee van tijd” van Annet en Rainier er al. Dat komt goed uit want dan kunnen we langszij. Het is namelijk heel erg druk vanwege midzomernacht feest.

Het is prachtig weer en voor het eten lopen Meine en ik richting de gletsjer tot aan het meer. Ik heb de drone mee. De beelden zijn prachtig, maar ik durf toch niet te ver te vliegen. Mijn drone kan best een grote afstand aan, maar op de een of andere manier durf ik niet verder te vliegen. Voor mijn film combineer ik de beelden met de foto’s die ik met de telelens maakte. Hier aan de steiger liggen trouwens ook Albert en Claudia van de Orion. Zij hebben met een gids een 7 uur durende “klettersteig” over de gletsjer gemaakt. Indrukwekkend!

Drie dagen verwaaid en regen verblijven we in Ørnes is goed te doen in gezelschap van goede vrienden. 

Samen boodschappen doen, lekker bijkletsen en bij elkaar eten aan boord. Het voelt zo vertrouwd! We kennen elkaar al jaren. Heerlijk vind ik het om met Annet vertrouwelijk te praten. Ørnes is een prima klein plaatsje waar we inkopen kunnen doen en later ook diesel zullen tanken. Op de tweede dag bezoek ik het kleine museum dat is gevestigd in het gebouw van de oude handelsstad. Alles is in het Noors, maar omdat ik de enige bezoeker ben, loopt de museum beambte met me mee en legt alles uit. In noord Noorwegen waren weinig steden en de enige manier om belasting te innen was via een stad. Daarom zijn op veel plekken deze handelssteden gesticht: meestal door een reeds gefortuneerde ondernemer. Om vertrouwen te wekken dat producten geleverd werden, was het ook belangrijk om te laten zien dat zo’n gezin plus medewerkers goed ging. Vandaar de mooie inrichting en luxe kleding van de dames. Operation Musketoon WO2 Het slechte weer nu, horen we van een Noor, ontstaat ook als gevolge van de gletsjer die nog steeds dichtbij is. De kou botst met de opwarmende zee in deze tijd van het jaar en geeft regen en harde wind. Na het slechte weer vertrekken we weer, maar eerst tanken we 500 liter diesel voor 1.53 euro per liter. de laatste keer was in december in Grillstad.

Langzaam doemen de Lofoten op?

Annet en ik hebben onderweg app contact en beiden denken we dat het hoge spitse eiland het begin van de Lofoten is. Dat kan echter niet want de afstand is te groot, meer dan 40 mijl. Het blijkt het eiland Landegode te zijn. Over dit eiland en vooral de ankerplek had ik ooit een tip gekregen en een waypoint in mijn Navionics gezet. Het is wat verder dan we oorspronkelijk van plan waren, maar wat een beloning als we zachtjes de spiegelgladde baai invaren! Vogelgeluiden, een steile door de zon beschenen berg en witte stranden. 45 mijl gevaren en om 19.30 laten we het anker vallen. Hier blijven we een dagje!!

27 juni. What a difference a day makes!

Heerlijk rustig geslapen en vanmorgen waaide het een beetje. Met Duca naar de wal en het is hier prachtig. Terug aan boord gaat het steeds harder waaien. We liggen als een huis in 3,5 meter water. Ik let op of we niet verplaatsen. Dat is niet het geval, maar ik merk dat ik zenuwachtig word. Het is nog harder gaan waaien en in de loop van de nacht zal de wind gaan draaien. Altijd spannend hoe het anker zich dan houdt. Het lukt me Meine te overtuigen om een baai te verkassen naar de steiger van de Handelsstad. Daar ligt inmiddels ook de Aurora die al eerder verkast is. In eerste instantie liggen we bij hen langszij maar later verkassen we naar de andere kant van de steiger, als een ander jacht weg is. Het waait hard en het is nog een hele operatie om ons schip aan te leggen terwijl de wind haar weg blaast. Mijn eerste poging is perfect, meer helaas laat Alf de lijn slippen en drijf ik weer weg. Het is raar hoe het werkt maar op de een of andere manier verlies ik in zo’n situatie mijn concentratie en pas bij de 3^e poging lig ik goed. Ik krijg dan een soort haast om snel uit de stressvolle situatie te komen. Ik word er ook moe van en doe een slaapje rond een uur of 17.00. Daarna maken we echt kennis met Mette en Alf. Leuke mensen en we wisselen contactgegevens uit. Ik krijg ook een tip voor weer aan paar Noorse romans. Het eerste deel vind ik in het Nederlands als E-book.  Jan Guillou “Bruggenbouwers”

De volgende ochtend vertrekken zij naar de Lofoten, waar ze een zomerhuis hebben en we zeilen met een straffe wind en behoorlijk wat valwinden van de hoge berge verder naar het noorden. Hoe dat gaat lees je in het volgende blog.