De bijbehorende YouTube film “2024 Film 2 Cestlavie sails along Helgekysten to Lofoten part 1”, vind je door te klikken op deze link: YouTube films Marianne van Iperen

19 mei. Morgen dan eindelijk “op tocht”, zoals we vroeger bij ons thuis zeiden.

Verder naar het noorden. Vandaag een regenachtige dag met veel wind. Morgen ziet er goed uit en de wind gaat ook uit een goede hoek komen. Ons Facnor rolsysteem is geïnstalleerd en wat hebben de mannen hard gewerkt. In de zomer werken ze door tot het bijna donker is, dus een uur of 23.00. Dan is het trouwens nog niet donker. Alle stagen gecontroleerd en op juiste spanning gebracht. “She will sail like never before”, zei Tor. Gisteren net voor het hard ging waaien nog even met drone gevlogen. De baai van Tautra ligt vol zeiljachten: 2 en soms wel 3 dik. We hadden ook nog bezoek van Aurore met wie we de winter doorbrachten. Ik zag haar op de ais en nodigde haar uit voor het eten. Een bijzondere getalenteerde jonge vrouw van 22, die haar scheepje solo vaart.

20 mei. Om 09.00 uur vertrokken richting Uthaug 45 mijl verderop.

Het is een vissershaven en de reden dat we hier speciaal naar toe gaan is dat we er vis willen kopen bij dezelfde man die altijd in Trondheim staat. 4,5 uur kunnen we zeilen. Dan valt de wind weg. Onderweg krijg ik een berichtje van een facebook vriendin dat ze ons gespot heeft. Leuk fotootje. Na 11 uur bereiken we Uthaug. Daarvoor nog door behoorlijk sterk stromend water gevaren. Bij de meest gefotografeerde vuurtoren (Kjeungskjær) van Noorwegen komen we ook een Hurtigruten schip tegen die even als groet op zijn hoorn blaast.

De haven is groot maar er blijkt zeer weinig plek. Alleen een stukje voor een ander zeiljacht is beschikbaar. We steken een behoorlijk stuk uit maar het is rustig weer dus dat gaat wel goed. Even later komt er een havenmeester en die vertelt dat de grote ponton van 70 meter door een groot schip kapot gevaren is en dat het nog wel even duurt voordat er reparatie plaats vindt. Onderweg had ik al eten gemaakt Dus we konden snel aan tafel. Best wel een beetje moe na 11 uur varen. Die nacht slaap ik echt heerlijk weer eens en wordt pas om 9:00 uur wakker. Lekker douchen in het gebouwtje.

De man van het zeiljacht achter ons reageerde nauwelijks als Meine hem groet. Later als ik Duca uitlaat zorgt het hondje weer voor verbinding. Ze loopt los en ik verwacht een strenge opmerking van dezelfde man. In tegendeel, want hij gaat op zijn knieën voor haar. We maken een praatje en ik vertel dat we later 5 km naar Brekstad fietsen voor boodschappen. Zijn vrouw gaat later met de auto en we mogen mee. Zo zie je maar hoe een eerste indruk niet altijd klopt. De Noren zijn zo aardig en hulpvaardig! Na de boodschappen gaan we vis kopen en drinken gezellig koffie met de Uthaug (zo heet hij niet, maar wist eerst niet dat het een plaatsnaam was) en zijn vrouw.

Rond een uur of 1500 varen we uit naar een ankerplaats bij het eiland Tranøya, die ik gevonden heb op Harbourmaps.com (Een geweldige interactieve website en een tip van een Noor in Bergen vorig jaar). Onderweg zie ik een veerboot aankomen die mijn koers gaat kruisen. Even opletten dus, maar wat blijkt, het schip stuurt bij, gaat achter mij langs, de stuurman komt uit zijn hok, zwaait uitbundig en neemt foto’s. Zo vroeg in het seizoen zijn we opvallend.

Nieuwsgierige schapen.

De ⚓️ plek blijkt een heerlijk rustig plekje en in de ochtend ga ik aan wal op te dronen. De schapen zijn erg nieuwsgierig en komen heel dichtbij. De ram snuffelt zelfs even aan mijn landingspad. Ik laat ze maar even met rust en na een tijdje gaan ze vanzelf weg.

Later in de ochtend varen we 6 mijltjes verder naar de heel mooie natuurhaven Asen op het eilandje Vågsøya. Het is een slalom route langs rotsjes en Fish farms. Asenvågøy Fyr  Over deze natuurlijke haven: “Hoewel veel vuurtorenstations langs de kust vanwege slecht weer en zware zee voor langere tijd geïsoleerd kunnen zijn, bevindt de landing bij de vuurtoren van Asenvågøy zich in een van de best beschutte natuurlijke havens van de kust. Vågsøyhodet, waarop de vuurtoren staat, is vernoemd naar de sund die er dwars doorheen loopt met het eiland Asen als levende muur in het zuiden. Rondom de pier staan meerpalen en markeringen – een herinnering dat deze plek in de tijd van de zeilschepen goed werd doorzocht, in afwachting van goed of beter weer. Het is onzeker wanneer ijzeren bouten en ringen in dit land voor het eerst werden gebruikt voor ligplaatsen, maar we hebben zeker sporen die minstens teruggaan tot de 16e eeuw. Het vuurtorenstation op Asenvågøy werd in 1921 opgericht als baken voor vissers die op weg waren vanaf de Frohavet. De haringvisserij voor de kust had zich steeds verder naar het noorden verplaatst, en meer vissers dan voorheen zochten de havens van Lysøysundet en Vallersundet.

22 mei. Heb ik nu twee arenden in 1 shot gefotografeerd?

Ja dus en met mijn nieuwe telelens. Blij mee! Pas een paar dagen op pad en nu al een belevenis. Heerlijk warm weer en dat blijft nog wel even zo.

25 mei. Na 3 dagen verlaten we ons privé paradijs.

Af en toe komt er een bootje voor een paar uur om te chillen bij de vuurtoren, maar wij zijn de enigen die hier overnachten. De eerste avond voor het eerst buiten gegeten. Heerlijk warm. Ik hoorde dat op het NOS nieuws verteld werd dat het in Trondheim nu warmer is dan in Spanje! De 2e dag en Meine ging vissen met het bootje. Kwam na een aantal uren terug met de eerste gevangen vis dit seizoen. Direct maar op de BBQ. De 3e dag waaide het hard en hebben we het eiland verkend, op zoek naar verroeste overblijfselen van meerpalen uit de oude tijd. Vandaag dus vertrokken om 36 mijlen noordwaarts te gaan. Na de harde wind is de zee op de eerste stukken nog behoorlijk onstuimig, maar na een tijdje varen we meer beschut. Wel op de motor en tegen de wind in. Uiteindelijk kiezen we het kleine oude vissershaventje Vingsand. Een ponton met genoeg plaats. Later komt nog een jong Noors stel met een Bavaria die ze 3 weken geleden gekocht hebben.

26 mei. Een dagje naar het strand?

Nee toch niet. Ik heb last van de warmte (nog steeds zo’n 27 graden). Ik doe niet veel vandaag behalve een tukje. Meine gaat weer vissen en komt thuis met een vis van 3.1 kg. Gedeelte eten we en gedeelte invriezen.

27 mei Mooie zuidenwind dus zeilen.

Ik ben op de een of andere manier zenuwachtig. Met zeilen voel ik altijd de macht van dit schip. Maar zodra we varen is alles prima en het wordt een heerlijke dag. We kunnen 5 uur zeilen tot de wind weg valt, eerst allen met kluiver en bezaan omdat het toch best hard waaide. Met een bakstagwindje tikten we heel even de 7 knopen aan. Toen de wind minder werd het grootzeil erbij gehesen. De laatste 2 uurtjes op de motor op een bladstille zee. Uiteindelijk een nieuw doel voor de dag gekozen en niet naar Rørvik gevaren. Nu op de eilanden groep Sør Gjæslingen. Kittiwake meeuwen broeden hier op door bewoners gefaciliteerde houten plankjes.  “In goede jaren zouden er 1.300 vissersboten in Sør-Gjæslingan. Pas na 1520 vestigden mensen zich op Sør-Gjæslingan. Tegen die tijd had de vispopulatie in Folla een sterk herstel doorgemaakt. Vanaf 1610 was het een goede tijd voor Sør-Gjæslingan. In het hoogseizoen roeien er 400 boten vanuit dit vissersdorpje. Nederlandse handelaren kwamen naar Sør-Gjæslingan om vis te ruilen voor andere goederen. Hollenderholmen is waarschijnlijk naar deze handelaars vernoemd. Na aankomst wandelen we naar het plaatsje om in de Butik ons liggeld te betalen. Onderweg zien we inderdaad heel veel vogels nestelen tegen de rotswand, allemaal op gelijke afstand van elkaar. In het dorpje zelf is de wand van een heel huis helemaal vol met nestplekken. De houten plankjes zijn duidelijk aangelegd en door de vogels gevuld met een nest.

29/5. Voor we vertrekken van Sør-Gjæslingan even met de drone op deze wederom zonnige dag.

Dan zeilen richting Leka, 36 mijl noord. Als we wegvaren geeft onze Raymarine dieptemeter geen info over diepte en snelheid. De plotter geeft wel goede info. Op diep water de hoofdschakelaar even uitgezet en weer aan en dat loste het probleem op. Wel fijn als je tussen de rotsjes vaart. Het werd een prachtige zeildag, de wind draaide gunstig naar oost. De onweersbuien die voorspeld waren kwamen helaas iets eerder dan voorspeld en we zaten er middenin!! Geweldig hoe ons 22 ton schip zich dan gedraagt en zelfs even de 8,5 knopen aantikt. Een paar uur later was het weer raak. Nog iets heftiger qua wind. We hadden de zeilen weg gehaald omdat er geen wind meer was. Dat was dus meer geluk dan wijsheid 🤪 en windje mee gelukkig.

31/5. 3 nachten in Leka.

Wat een prachtig eiland. De fietstour gemaakt rondom het gehele eiland. De rotsformaties zijn een bezienswaardigheid! “De aarde binnenstebuiten: 400 miljoen jaar geleden werd de oceanische korst aan land gestoten waar je nu staat, starend naar de bergen en het rijke tapijtwerk van de rotsen, hun tinten grijs, rood en geel. Geen wonder dat Leka is aangewezen als nationaal monument van het geologische verleden van Noorwegen”. Experience Leka

1 juni. A room with a view.

Na 3 nachtjes aan de steiger op het prachtige Leka, nu een mooie ankerplek gevonden. Gisteren op de fietsjes het geologisch zeer interessante eiland Leka verkend. Prachtige rotsformaties. Nu dus hier met uitzicht op de beroemde berg met het gat erin: Torghatten. Het gat gaan we morgen zien!!

Knock Knock, de havenmeester?!

Er staat een jonge man met blauwe trui en gouden anker-embleem bij onze boot. Ik heb toch wel het havengeld betaald? “Mag ik wat vragen?” zegt hij in het Nederlands. Het blijkt Maarten, die matroos is op de ferry en ons zag liggen. Kom aan boord en even later zit hij aan de koffie mét stroopwafel. “Dat had ik vanmorgen niet kunnen denken: koffie met stroopwafel”. Nieuwsgierigheid wordt bij ons aan boord beloond! Hij woont op Vega en is op zijn 15^e naar Noorwegen gekomen samen met zijn moeder. Hij vertelt honderduit en ook veel informatieve dingen. De riolen lozen hier allemaal in zee, dus als er geen Noren zwemmen, doe dat dan ook niet. Er liggen hier in de bergen nog vele door het verzet in de 2^e WO gesmokkelde wapens, die naar Zweden moesten. Onze krabbenkorf is niet goed: de opening te klein voor de krabben. Als we naar Vega komen moeten we ons melden, want dan geeft hij ons een rondleiding. Vega is werelderfgoed en het eiland waar het verzamelen van Eider dons weer in ere is gesteld. (1 deken kost zo’n 2000 euro). Vega Archipelago

Harde wind verwacht, maar wel uit het zuiden! We verlaten de volgende ochtend onze ⚓️ plek en gaan naar een beschutte haven: Brønnøysund. Heerlijk zeilen! Tegenover de haven is het winkelcentrum en dus boodschappen doen. In de avond zien we vissers op de steiger de ene na de andere grote vis binnen slingeren. Na een nachtje varen we door met het plan om te gaan ankeren! Onderweg besluiten we toch maar een haven aan te doen, want het blijft waaien, maar wat zeilen we heerlijk!! Met kluiver en bezaan zo’n 6 knopen en soms wat meer. Wel af en toe een buitje en de heuvels zijn niet goed te zien. Ik kies het haventje Nordvika waar een langsteiger is die groot genoeg is voor ons. Vlak voor binnenvaren zie ik op de AIS dat de Free Spirit er ligt. Een Brits gezin varend met een Koopmans. Dochter Jasmin maakt prachtige films van hun avonturen en zijn nu op weg naar het zuiden. YouTube Sailing Free Spirit. We volgen elkaar al een tijdje op Facebook. Aan het eind van de middag komen ze terug van een wandeling: “Hé Marianne, we finally meet”. We maken alvast een eerste praatje en besluiten later bij ons aan boord te eten. Zij brengen dan ook wat mee. Het wordt een heel gezellige avond met veel uitwisseling van ervaringen. We kijken op de laptop naar een paar van mijn filmpjes, o.a. over onze tocht door het Götakanaal in 2021. De beide mannen drinken een glas whisky (Highland Park 12 jaar door Meine gisteren gekocht). De volgende ochtend meld ik me aan als Patreon en ik zie dat ik zelf er een nieuwe abonnee bij heb!

4 juni. Na het sombere weer van de laatste dagen, breekt de zon door en is het weer wat warmer

Zijn dat de “Seven Sisters” die ik nu zie? De “syv søstre” is een bergketen op het eiland Alsten in de gemeente Alstahaug in de provincie Nordland, Noorwegen. De bergketen bestaat uit zeven toppen op de zuidoostelijke helft van het eiland, alle rond de 1000 meter hoog. De steile pieken beginnen al te lijken op de bergen in de Lofoten!!

We doen een wandelingetje naar het kerkje, waar een bijzondere plaquette te zien is, maar het gebouw is op slot. Dan lopen we naar het openluchtmuseum, dat gesloten is. Dat laatste is prima, want geen andere bezoekers en bij ieder huisje hangt een foto van het interieur. Een paar scholeksters worden erg zenuwachtig van ons bezoek. Ze hebben hun nest op de tak. De meeuw, die ook zit te broeden houdt zich stil en valt bijna niet op. Later drinkt Meine koffie en eet ik een ijsje in de koffiebranderij bij de pier. Erg leuk plekje en met allerlei curiositeiten ingericht. Meine koopt een pak koffie én scoort 2 pakken stroopwafels.

5 juni verwaaid

Zwaar weer, harde wind en veel regen. Niet varen dus. Foto’s gemaakt van de dreigende luchten, beetje rondgelopen tussen de buien door en aan mijn verslag gewerkt.

6 juni 30 mijl naar Mosjøen om onze loge op te halen.

Een tochtje op de motor maar het is geen straf. We varen langs prachtige rotsformaties, zoals de rode berg Rødøya en natuurlijk de Zeven Zusters, die terwijl we erlangs varen uit de wolken komen. Wat is dit weer een prachtige tocht en wat prijs ik me gelukkig.

Blijf ons volgen op onze zeilzwerftocht langs de Helgeland Kysten op weg naar de Lofoten én misschien wel verder!!