⚓️ plek FUR. We liggen hier weer prachtig en ik ga met Duca naar de wal. Het wandelen langs het strand is wat lastig. Zand, steentjes en schuin. Een stuk verder een doorgang door de struiken en ik kom bij een parkeerplaatsje met ook hier weer een 🚾. Deze keer wonder boven wonder niet nodig. (Ik moet altijd vaak en veel én tijdig plassen). Duca scharrelt en komt naar me toe met een bek alsof er iets klem zit, een stokje? Nee deze keer iets heel anders, ze heeft blijkbaar poep gegeten en het zit vastgeplakt aan haar gehemelte. Getver. Dan is die wc toch handig vanwege papier. Met zeewater maak ik het zo goed mogelijk schoon. Er is ook hier weer een zwem steiger met trapje.
Er is hier ook een herdenkingsplaquette: “operatie water dropping”. Op zondag 4 maart 1945 werd vanuit Londen via BBC Radio een “speciale groet aan Franklin” gestuurd. Zo wisten de leden van de “Toldstrup-groep” dat er ’s nachts 12 containers boven Færker Vig zouden worden gedropt. Operatie Waterdropping was enigszins een historische gebeurtenis, aangezien het de eerste keer was dat de geallieerden containers in het water lieten vallen. Als dropvliegtuig werd een viermotorige Britse bommenwerper van het merk Lancaster ingezet.
Op de terug weg zie ik een wandelpad net achter de struiken. Dat loopt een stuk gemakkelijker. Nu we alweer bijna een maand onderweg zijn komen het herinneringen aan eerdere reizen boven zoals: “Er is altijd wel ergens een paadje”
Na de harde wind in Thyborøn lag ons scheep vol met zand, weggewaaid van het strand. Ze zetten daar zelfs ieder seizoen dennenboompjes neer om het zand tegen te houden en beschutte plekken te creëren.
Met zo’n harde wind helpt dat echter niet. Meine heeft dat allemaal weggespoeld maar de bijboot zit nog vol. Die neemt hij op de steiger in FUR onder handen. Grondig zoals alles wat Meine doet: bodem eruit en ook weer alles behandeld met een soort zon bescherming. En weer hard op pompen. Ik doe twee wasjes, we doen uitgebreid boodschappen en ik douche weer eens uitgebreid. Gewoon aan boord, want de boiler staat aan!
Vanwege het geweldige Wi-Fi in de haven dat zelfs aan boord werkt, zet ik foto’s op Dropbox, upload een nieuwe video en blog en update ik mijn Navionics kaarten.
Vooral nu met schitterend weer en nog niet druk. De haven is nog bijna leeg, de Wi-Fi perfect, supermarkt om de hoek en niet duur. Prijs inclusief onbeperkte elektriciteit.
Vandaag de fietsjes gepakt en bijna het gehele eiland rond geweest; het oude haventje, de brouwerij voor de lunch, het noordelijk gedeelte met bossen (pas aangelegd eind 19e eeuw) afgewisseld met weilanden en natuurlijk de zandsteen afgravingen.
Wel val ik een paar keer van mijn fietsje, omdat ik te laat inschat welke kant de fiets valt als ik stop. Mijn benen zijn dan te kort om dit op te vangen. Mooie blauwe plekken worden dat! Wanneer we bij aankomst in de havenkroeg even een biertje bestellen, zak ik zeer pijnlijk door mijn linkerbeen. Lopen lukt niet en Meine moet me ondersteunen naar het tafeltje op het terras. Een enigszins aangeschoten vrouw wil me helpen en regelt een glas water. Volgens haar heb ik te weinig vocht. Aardig dus. De volgende dag gaat het al beter, maar het doet me denken aan de pijn die ik begin 2021 had op Terschelling. Toen naar een fysiotherapeute, die aangaf dat mijn bekken scheef stond. Met een paar behandelingen was het opgelost. In gedachten houden dus.
Is er iets fijners dan na een stevig zeiltochtje achter het ⚓️ in de Feggesund en met zon in de kuip dineren: kippenboutjes en knoflook aardappels van de green egg, met Ottolenghi komkommersalade.
We vertrokken rond 1300 uit FUR met de gedachte aan een motor tochtje vanwege geen wind. Echter de voorspelde oostenwind kwam eerder en steviger dan verwacht. Een kruis koersje om tegen de wind in te zeilen, maar ook om de ondieptes te ontwijken. Snelheden van 6,8 (snel voor onze 22 ton wegende Ketch) knopen, opbouwende golven (want lager wal en ondiep) en de zon in het gezicht. 20 mijltjes waren het maar en wat een genot!!
Wat hebben we samen mooie tijden beleefd. Ik hoop en wens nog vele jaren in gezondheid samen actief bezig. Veel leuke reacties op Facebook
Hoog zomer hier. 23 graden en voorlopig genoeg voor mij. Wandelend maar de supermarkt 1 kilometer verderop merkte ik dat ik eraan moest wennen. Paraplu als zonnescherm mee. Op de terugweg stapt Meine stevig door om de boodschappen fris te houden. Terug aan boord neem ik even rust met een groot glas water. Dat helpt. Hier in het haventje lijkt het wel vakantie. Een eerste warme dag? Mannen in hun witte blote bast met bruine armen wagen zich op een sup. Duca ligt plat op het koele hout in de deckhouse; ook zij moet wennen.
Ons zonnetentje is geïnstalleerd en ik maak een verjaardag maal met verse doperwten, Patak Naan brood (erg handig om aan boord te hebben, want het blijft zonder koeling lang goed) en een eendenborst, nog van de Groningse markt. Wel ingevroren natuurlijk. Morgen verder. De wind draait van oost naar noord. Misschien kunnen we morgen zeilen richting Hals het einde van de Limjefjord!
Tegenwind in het smalle kanaal. Prachtig weer. Nu in Hals. Hier waren we eerder in 2011 en 2012. De wind is nu helemaal weg en we liggen mooi aan een kade, straks na het eten misschien een ijsje? Dat laatste niet. Meine heeft geen zin en is een beetje klaar met de schattige Deense dorpjes.,
We zeilen een uurtje met westenwind zelfs meer dan 5 knopen en zonder de motor. Dat duurt niet lang. We liggen stil dus zeil weet strijken en motor bij. Zo blijft Meine bezig. Echter 1 knoop stroom mee de wind begint nu eens een keertje eerder dan voorspeld gunstig naar het oosten te draaien. Als dit doorzet kunnen we straks weer zeilen
Havengelden worden steeds hoger nu we meer aan de toeristische westkust zijn. Limjefjord en westkust Denemarken alle lengtes 1 prijs. Rond de 160 kronen. Oostkust Denemarken prijs per lengte: Hals 200, Sæby 300 en Skagen 320 (42 euro).
Sinds vandaag heb ik last van mijn linke ooglid, alsof ik gestoken ben. De volgende dag is het helemaal dik, dus naar de apotheek. De medicijnen voor mij wespensteek zijn te gebruiken.
Een paar dagen later vervolgt iedere boot weer haar eigen koers. Wij gaan naar Skagen om vandaaruit naar Kristiansand Noorwegen over te steken. Met de motor bij kunnen we een beetje zeilen richting Skagen. De haven is al redelijk vol, maar we vinden een plekje direct aan de kade.
De volgende morgen om 08.00 uur eerst naar een huisarts met mijn oog. Om 10.00 uur kan ik terecht. Perfect. Wat het is komt er niet uit, maar het komt goed. Een koud kompres erop helpt en inderdaad. Op advies koop is bij de supermarkt vloeibare “Brown Soap”, die ik in een klein plastic zakje doe, in de koelkast en vervolgens liggen en op het oog.
(Even vooruitlopend hierop. Het is nu 26 juni en het is bijna over. Na een gesprekje met Petra en ik aangeef dat het voelt als een soort aangezichtspijn vooral aan de linkerkant van mijn gezicht is de diagnose snel gesteld: Gordelroos. Alle symptomen kloppen. Het schijnt ook vanzelf over te gaan. Nu heb ik alleen nog wat korstjes, die gelukkig niet jeuken. Wel heb ik de afgelopen dagen weinig energie. Het lichaam is blijkbaar hard aan het werk.)
Om 11.00 uur is het alweer afgelopen: wind weg. Tis een kalm zeetje. Op de motor. Traffic Lane haaks gekruist. Ook om alle vissersboten te ontwijken. Dat was een handige zet, want Inderdaad zien we er veel op ais nu aan bakboord.
Saai? Ach af en toe zie je iets. 3 NATO Warships. Een meeuw. Richting Noorwegen wordt het steeds lichter. Achter ons Denemarken grauw. De zon laat zich steeds een beetje meer zien. 18.00 uur. 40 mijl gevaren en nog 54 mijl te gaan tot begin fjord Kristiansand. Plan is morgenochtend daar ergens te ankeren. De laatste 20 mijl nog kunnen zeilen met direct dus veel minder een klots bak. Aan het eind viel weer de wind weg, dus toch weer motor.
Het is de gehele dag grauw met matig zicht, dus een spectaculair uitzicht op Noorwegen lukt nog even niet. Bovendien was het nog donker, alhoewel echt donker werd het niet. Ongeveer van 00.30 uur tot 02.30 uur. We kwamen tegelijk met een tanker binnen, maar die moest wachten op de pilot boot.
Het was erg vermoeiend door het continue wiebelen van het schip. Geen wind. Wel deining en zeilen klapperen alleen maar, dus dat heeft geen zin. Zo kunnen ze ook kapotgaan. 20 uur is dan best lang.
Ik was zo moe dat ik niet meer zo helder dacht en kon niet kiezen uit alle mogelijke ankerbaaien. Toen maar bedacht dat we het zouden bekijken als we er waren en het licht was. Het binnenvaren is wel echt Noorwegen. Heel veel rotsige eilanden en ook in de baai zeer diep water. Zo diep dat onze dieptemeter het niet aankon. (Gaat tot ongeveer 150 meter). Gekozen voor Bragdøya, een natuur haventje, piepklein maar we passen erin. Tot vlak voor de ingang meer dan 150 meter diep en dan ineens loopt het steil omhoog. We liggen nu op 3,5 meter diep water. Nu nog niet druk. In de zomer is het een soort Vlieland en “kindereiland”, waar je maar een beperkt aantal dagen mag blijven. Het heeft iets van een kitscherig decor, zo mooi!
Afijn vanmorgen douane gebeld i.v.m. Duca en het is toch weer anders: we moeten met haar langskomen op het kantoor in Kristiansand en dan wordt alles gecheckt. Gelukkig hebben we nog tijd: binnen 4 dagen dus dat doen we morgenochtend.
Daar een bijzonder ongeïnteresseerde en chagrijnigste beambte getroffen. Hij keek naar de papieren en wapperde met zijn handen: ok you can go. Met moeite kreeg ik hem zo ver een handtekening, datum én stempel te zetten op de nota van de dierenarts uit Skagen. Neem aan dat dit genoeg is.
Vanmorgen gebeld met een huisartsenpraktijk en na lang wachten was ik aan de beurt: als je hier geen dokter hebt, kan dat niet. Dus een algemeen Noors nummer bellen. Ook al was het Engels ik kwam er niet uit. Nummers per provincie die ik niet wist. Laten we eerst maar naar Mandal gaan, dan zien we daar wel.
Het waait hard maar grootste deel binnendoor. Het binnendoor was minder binnen dan ik dacht en ook tunnel effect, stroom tegen en harde wind. Gekkenwerk en zonde van de diesel. 2,5 knopen snelheid slechts. Dus een andere ankerbaai opgezocht. Prima plekje en beschut. Bij het eiland Skålevik. Uitzicht op de vuurtoren Grønningen.
Meine gaat met het bootje gaan vissen en komt met een vis (een wijting) terug. Mooi gemiddelde: na twee dagen Noorwegen 🇳🇴 1 vis. De volgende dag is de wind een stuk minder en pakken de route naar Mandal weer op. De route van zo’n 25 mijl is schitterend. Het is zonnig, de wind valt nu mee en ik vind het heerlijk om weer door de scheren te varen. Natuurlijk op de motor want ook nu hebben we wind tegen. We hebben maar besloten dat we doen alsof we een motorboot hebben en dat we als we geluk hebben kunnen zeilen.
Ik zag ze al op de steiger nadat ik terug was van het uitlaten van Duca. Twee mannen en een jonge dame. Die zag natuurlijk direct het hondje. En Duca haar ook. Blaffen toen ze aan boord kwam. Gelukkig was ons bezoekje aan het Toll kantoor in Kristiansand dus niet voor niets! Alles heel goed in orde.
Toen keek ze me vriendelijk aan en zei slechts 1 woord: “Alcohol?”. Ik zei maar direct dat we meer hadden dan is toegestaan en ze wilde het graag zelf zien: 6 flessen wijn, een 3 liter kartonnetje, een paar biertjes en wat aangebroken sterkte drank. Aangebroken is goed, want dat telt niet mee, omdat we het niet kunnen verkopen. Het kartonnetje rode wijn had Meine net geopend, maar de witte wijn nog niet. Voor het 3 literpak moesten we via de Toll app 179 NOK betalen, dus dat viel mee. Je kunt op de app zelf precies zien wat is toegestaan afhankelijk van het aantal mensen aan boord. Ik kreeg een bevestigingsmail, die ik kan laten zien bij een volgende controle en ik denk dat we bonnetjes van eventuele nieuwe aankopen bij de Vinopolaget bewaren.
Niet om mee te varen, want dat zit er deze keer niet in, maar wel om elkaar even te zien. Ze zijn op vakantie in Noorwegen en gaan komende vrijdag weer terug met de veerboot. Heerlijk om ze te zien. We verkennen Mandal, lunchen op een terrasje en beklimmen het uitzichtpunt.
Voor we gaan varen even samen met Meine Duca uitlaten. Daarna weer een stukje westwaarts varen. We wilden eerst nog boodschappen doen maar het blijkt dat supermarkten op zondag dicht zijn. Verrassend.
We lopen langs het langste strand van Noorwegen: 1 kilometer. Tsja na de standen van Denemarken valt dat een beetje tegen. Aan het eind is een paadje omhoog. Ik had het al van verre gezien. Het paadje wordt een uitdagende klauter tocht met ook nog een gammel hekje. Niet te veel leunen, zegt Meine. Iets later wordt het pas echt uitdagend. Grote hoge rotsen die voor Duca te veel zijn, dus Meine helpt haar. Mijn korte benen helpen ook niet echt. Het wordt echt klauteren op mijn knieën en dat met mijn nieuwe linnen broek. Gelukkig heb ik mijn nieuwe wandel Teva sandalen aan. Die zorgen voor goede grip. Ooit in een ver verleden leerde ik altijd te zorgen voor 3 steunpunten. Struiken en takken helpen me omhoog te komen en ook wortels zijn handig. Wel opletten voor dode takken want die laten los. Uiteindelijk komen we boven bij een oude betonnen schiet bunker en dan zie ik dat we het verkeerde pad genomen hebben. Er was een iets gemakkelijker paadje. Boven op een bankje kom ik bij van een stijging van slecht 65 meter. Echter zeer inspannend. Even later voel ik dat ik duizelig word en zeg dat tegen Meine: “Ik denk dat ik ga flauwvallen” Wat later kom ik bij van een geruststellende hand op mijn schouder: iemand wil me helpen. Ik was maar een paar seconden weg en was al op mijn knieën gaan zitten. Ruim een uur zitten we op het bankje want het voelt nog niet goed. Een prachtig uitzicht en in de verte zien we zeemist opkomen. Terug aan boord rusten en een paar uurtjes slapen. We varen vandaag niet uit. Onderstaand verslag vond ik op een blog van iemand anders:
“We reden rond de landtong aan het einde van het strand net onder de camping en dachten dat we de landtong naar Hobdeodden konden volgen. We zagen een paar houten bruggen in het terrein en dachten “piece of cake”. De houten bruggen brachten ons naar prachtige rotsachtige kliffen die recht naar beneden in zee leidden. Het alternatief was omhoogklimmen. Het leek erop dat iemand daar eerder zou hebben gelopen, althans op sommige plaatsen. Ik raad deze route op zijn zachtst gezegd niet aan. Het was een beetje kruipen en kruipen, en we waren het erover eens dat dezelfde weg niet gepast was! Maar we bereikten de top, en we waren hier nog niet eerder geweest, en we kenden de plaats niet. Maar wat een plek! Check dat uitzicht! Er zaten mensen op de bank bovenaan en ze keken ons een beetje vreemd aan, misschien met goede reden, gezien de keuze van de weg naar boven. Hobdeodden is een steile rots tussen het strand van Sjøsanden en Lordens, dat onder Risøbank ligt”.
Sinds we in het buitenland zijn ben ik zuinig met gebruik van ons wifi-internet aan boord. 35 gb per maand hebben we. Afgelopen maand is dat goed gegaan en hoefden we niet bij te kopen (5 gb voor 15 euro). Eergisteren ging de nieuwe periode in en vandaag is alle alweer op. Wat is er gebeurd? Ik zet steeds mijn laptop uit als ik niet gebruik, automatische downloads staan sowieso uit en onze smart tv-stekker uit het stopcontact. Op de laptop gebruik ik mijn iPhone als hotspot omdat dit op de een of andere manier veel minder gb’s gebruikt. Echter gisteren even met Duca gaan wandelen, laptop op de hotspot laten staan en ja dan zoekt mijn Mac dus automatisch het boord wifi. Toen ik terugkwam was alles verbruikt. Meer dan 35 gb naar I-Cloud gesynchroniseerd. K…T.
Ik had vanmorgen net een reservekopie gemaakt op mijn LaCie externe harde schijf, want I-Cloud gebruik ik dus liever niet in het buitenland. Dus I-Cloud uitgezet en een aantal belangrijke documenten weer van de harde schijf teruggezet. Niet echt praktisch, want nu raakt mijn laptop vol en kan ik ook niet meer via de IPhone bij mijn bestanden. Wat een gedoe. Toch maar eens nadenken over Starlink…
We wisten het al. Veel dominante westenwinden aan de zuidkust en dan is Kaap Lindesnesronden met harde wind niet een goed idee. Een oplossing is om ’s ochtends vroeg te gaan varen, want dan is de wind minder. Het voorlopig doel: Flekkefjord.
Sinds vanmorgen voel ik me trouwens eindelijk beter. Het genezen van de gordelroos kost duidelijk energie. Gisteravond ook weer echt heel moe en vroeg naar bed rond 21.30. Goed geslapen, dus ik heb het nodig. Ik droomde dat ik op een groot ouderwets ledikant lag, dat op het strand stond.
Voor de komende dagen is ons doel om rond de kaap te komen. Ik werd er ook een beetje somber van dat het nog niet lukt. Echter vandaag Havneguiden 3 erbij gepakt voor de gebieden na Lindesnes en daar word ik dan weer heel vrolijk van. Zoveel mooie plekken en we hebben zoveel tijd. Eerst dus maar naar Flekkefjord voorbij de kaap. Wanneer we daar zijn lees je in een volgend blog.
Vind je het leuk om ook meer bewegende beelden te zien, kijk dan naar deze nieuwe YouTube film.
Hi Marian and Meine! So interesting to read about your adventures in areas I partly am very familiar with! Wish you a continued nice journey and that you are soon better! Congrats to Meine! I would never have guessed his age! I thought he was much younger! Love from Gia on Yemaya in Enkhuizen. We will soon go out into the North Sea….
Hallo Noorwegengangers,
Geertrui en ik waren in 2011 in Mandal met de caravan eind mei.
Hoe anders is Noorwegen dan ons landje.
Wij hebben toen op het land ook genoten. Dat doe ik ook van jullie blog.
Veel plezier van Arie de Ruiter
Cestlavie Zwerft. 
Wat een leuk verhaal! Wat een gedoe met de Toll maar fijn dat het met je gezondheid weer beter gaat. Gelukkig is ook westenwind eindig hoor.
Hi Marian and Meine! So interesting to read about your adventures in areas I partly am very familiar with! Wish you a continued nice journey and that you are soon better! Congrats to Meine! I would never have guessed his age! I thought he was much younger! Love from Gia on Yemaya in Enkhuizen. We will soon go out into the North Sea….
So nice and thanks. Could you translate?
Hallo Noorwegengangers,
Geertrui en ik waren in 2011 in Mandal met de caravan eind mei.
Hoe anders is Noorwegen dan ons landje.
Wij hebben toen op het land ook genoten. Dat doe ik ook van jullie blog.
Veel plezier van Arie de Ruiter