Vrijdag 25 juli. STORNOWAY (LEWIS HEBRIDEN) (58°12’000N/006°23’00W): 19 juli t/m 25 juli. Logstand 10861-10983: 122 mijl in deze periode. 2139 mijl totaal gevaren!

Comments 4 Standaard

Zaterdag 19 juli. Faas geboren! Vanmorgen om 08.00 uur heeft Daan gebeld, zie ik. Zou er nu toch ineens iets gaan gebeuren in de buik van Reni? Toen ik haar gisteren sprak waren ze in de Bijenkorf en ze had het gevoel dat het kindje het heel erg naar zijn zin had daar binnen. Ze voelde nog helemaal niets! Helaas heb ik geen bereik, zelfs niet in de lodge van Bill, waar ik wel even mijn verslag van de laatste week op mijn blog kan zetten. Maar even wachten tot we op open water zitten. We varen om 11.00 uur uit. Vanochtend scheen de zon, maar het wordt als snel bewolkt met laaghangende bewolking. Er staat wel wind genoeg om te zeilen gelukkig en we varen hier in een gebied waar je op één dag zeehonden, Gannets, Papegaaiduikers (moeilijk te fotograferen, want ze duiken steeds onder), een zeearend, dolfijnen en een walvis kunt zien. Ongelooflijk wat een natuur hier om ons heen! Ook het feit dat Meine iedere keer als hij gaat vissen beet heeft, zegt natuurlijk iets over zijn voortreffelijke visserman vaardigheden, maar vooral geeft het aan hoeveel vis hier zit! Om 10.00 uur heb ik een sms’je van Daan gekregen, zie ik als ik mijn bereik even check. Vanmorgen om 07.00 uur is Faas geboren. Gelukkig kan ik hem nu direct bellen. Wat fijn dat alles goed is met beiden! Het is heel snel gegaan. Vannacht om een uur of 24.00 had Reni toch een gevoel dat er iets ging gebeuren, om 01.30 uur naar het ziekenhuis en om 07.00 uur was hij daar, een mooi ongeschonden jongetje van 3,2 kg en 52 cm lang. Hopelijk komen er snel foto’s. Met Reni gaat het goed. Ze is niet al te veel vermoeid geraakt en dat is belangrijk voor haar vanwege haar MS! Vanzelfsprekend ben ik best emotioneel als ik Daan spreek. Wat fijn dat de onzekerheid over hoe de bevalling zou gaan, nu voorbij is.

Intussen varen we verder richting het meest noordelijk stuk van SKYE en we gaan tussen het eiland en ELLEAIN TRODDAY door. Hier staat geen stroming. Een eind verder wel, maar vandaag steken we de LITTLE MINCH richting HARRIS, nog niet over. We ronden een klein kaapje RUBBA HUNISH en gaan ankeren in DUNTULM BAY. Het weer is inmiddels verslechterd en het miezert nu. In de baai liggen we beschut, ook al is er niet echt slecht weer voorspeld. Meine gaat in de regen vissen en komt thuis met 6 vissen, deze keer Pollack. Daarna zet hij de lobsterpot uit met 2 visjes er in. De andere 4 eten we morgen. Vanavond eten we de grote garnalen die ik op RONA kocht. Terwijl het al aardig regent gaat Meine, compleet in zeilpak en met lifejacket om, Duca uit laten. Als hij terug komt, pakt hij i.p.v. de lijn van het bootje het witte lijntje waar we ons altijd aan vast houden. Gevolg: bootje drijft weg en snel ook, gezien de stroming. Ik heb nog mijn korte broek aan en ben eerder uitgekleed dan Meine, dus ik ga het water in. Het is koud, maar het gaat prima. Geen kramp of zo en alles bij elkaar ben ik hooguit 15 minuten in het water (ongeveer 11◦C). We gaan iedere ochtend ook wel even over boord, maar dan heel snel. Dipping in and out, zoals de Engelsen zeggen.

Zondag 20 juli. Een beetje strandjutten. Nog steeds bewolkt maar geen regen meer. Eerst ga ik Duca uitlaten en vind aan de kustlijn een groot stuk visnet (4m² schat ik), dat er goed en schoon uitziet. Altijd handig. De praktijk leert met dit soort vondsten, dat je het een tijd bewaart en dan toch weg gooit. Op TORY, was het handig geweest om de dikke boeien, die geen aanhechtingsstuk meer hadden, in te pakken! We vertrekken laat rond, 11.30 en het klaart een beetje op. Vandaag steken we wel THE LITTLE MINCH over, waar ook weer een traffic zone van vrachtschepen is. Maar zoals tot nu toe de gehele reis is het niet druk en we zien maar 1 schip en in de verte weer een onderzeeër. Nu een hele grote.

We kunnen heerlijk zeilen met ruime wind en varen rustig in 3,5 uur naar LOCH STOCKINISH. In dit gedeelte van de zee zijn veel kleine eilandjes en daardoor stroming, maar met dit lichte weer is het rustig. We passeren FLADDA CHUAIN en zien in de verte de SHIANT ISLANDS liggen. Wat ik van de laatste begrijp is dat het een soort SCILLIES zijn, maar dan veel kleiner. Je kunt er alleen naar toe met mooi weer! Wie weet later. Wij varen echter het Loch in via een hele smalle doorgang van maar 26 meter bij POLL CROTT, waar alleen een kleine ponton is en een paar vissersboten liggen. Het weer is weer grauw en miezerig geworden en de aanblik van deze plek doet me erg denken aan GROENLAND. Daar waren de huisjes van hout en was er veel armoe, maar de sfeer van de kale rotsen en de verlatenheid lijkt er op. We varen nog even door naar ankerplek achter in het Loch bij een heel kleine natuurcamping. Eerst gaan we even aan een mooring liggen, maar die is erg klein en op de digitale kaart ziet ik dat we op de rand van een ondiepte met rotsen liggen. Bovendien hangt even verder op een elektriciteitskabel slechts 9 meter (wij zijn 15.5 meter) hoog en ik moet er niet aan denken, dat de mooring niet houdt en we er tegen aan drijven. Dus gaan we ietsje verder op voor anker. We Cobben weer een keer met de 4 visjes die Meine gisteren ving en gaan dan even naar de wal, via de camping. Eerst even een wandeling door de ruige natuur met Duca aan de lijn. Schapen zijn hier overal en ze lopen los. Daarna nog even een praatje gemaakt bij het kampvuur. Men is erg geïnteresseerd in onze tocht en stelt veel vragen. De camping (bij LICEASTO, voor de geïnteresseerde) is erg mooi aangelegd als een tuin met allerlei planten als beschutting en kleine horizontale standplaatsen voor trekkerstentjes.

Daarna bel ik nog even met Daan, want ik heb hier bereik en ben erg benieuwd. Alles blijft gelukkig goed gaan, ze hebben een kordate kraamhulp die van wanten weet en de borstvoeding begint op gang te komen. Daan heeft lekker lang vrij nu en kan er erg van genieten. Reni heb ik nog niet gesproken, want die moet veel rusten.

Maandag 22 juli. Een dag met tussenstops. Het is opgeklaard en met zonnig weer varen we het Loch weer uit. We stoppen bij de ponton om water te tanken en ons afval in een container achter te laten. Het ziet er nu met de zon ineens zeer pittoresk uit! We zien overigens geen mens en ik voel me een beetje bezwaard dat we hier alleen maar water komen halen en afval achter laten, maar dat kan soms niet anders. Op RONA hebben we niets achter gelaten, omdat de afvoer daar niet zo eenvoudig is. We hadden dus wel weer wat rommel verzameld. Onderweg komen we weer langs een zalmkwekerij en één van de mannen, een Griek blijkbaar, wenst ons in zijn taal goedemorgen. Hij heeft de naam van onze boot gezien.

Ik heb gelezen over HARRIS, het eiland waar we nu zijn, dat hier in de 19e eeuw de productie van Harris Tweed is geïntroduceerd en dat Lord Leverhulme (zeep magnaat) veel heeft gedaan voor de visindustrie en de plaats STORNOWAY aan de bewoners heeft gegeven. Van zijn andere goed plannen bleef na zijn overlijden helaas niets over, omdat zijn erfgenamen alles te gelden maakte. De armoe die hier op volgde leidde tot het vertrek van zo’n 1000 jonge manen richting de VS. De weg die hier langs de kust loopt, wordt trouwens THE GOLDEN ROAD genoemd, omdat het zo vreselijk duur was om aan te leggen. Verder schijnen hier in het wild Minks rond te lopen, die in de jaren vijftig ontsnapt zijn uit Minkfokkeijen en nu de vogelstand behoorlijk decimeren. Tot slot schijnt de westkust van de OUTER HEBRIDS heel mooi te zijn met vele stranden en wie weet komen we daar een andere keer wel. Er groeien daar in het voorjaar zoveel bloemen, dat de melk van de koeien geparfumeerd ruikt. Allemaal gelezen in mijn prachtige THE SCOTTISH ISLANDS boek.

Ik ben ook erg blij met de 2 nieuwe pilots die ik in ARDFERN kocht, omdat ze erg veel informatie geven over ankerplekken en de aanvaar routes hiervan. Zeker ook, omdat onze kaarten niet zo gedetailleerd zijn. De informatie klopt altijd tot nu toe. Als er bij voorbeeld staat dat er een hose (slang) is bij de ponton om water te tanken, dan kun je daar van op aan. Voor ons belangrijke informatie omdat we niet zelf een slang hebben. Vervolgens varen we naar TARBERT om wat boodschappen te doen. We liggen even voor anker bij de ferrykade, waar veel auto’s staan, o.a. die van de moeder en 2 kinderen die ik gisteren sprak bij de camping. Het meisje is helemaal enthousiast dat ze ons weer ziet en vertelt over de lange reis terug naar EDINBURGH vandaag. Ze zullen pas in de nacht aan komen. Na de boodschappen en de aanschaf van een gedetailleerde landkaart, varen we weer verder naar een mooie ankerplek: PLOCAPROOL, ietsje verder op. Het is een mooi plekje, maar ligt dichtbij ook weer een viskwekerij en we horen de hele avond het gespring van de zalmen. Er draait iets rond in de grote bekkens en ik vermoed dat dit is om de zalmen te laten springen, zodat ze spiermassa ontwikkelen en zo op wilde zalm lijken. Een groot nadeel is dat het water hier verontreinigd is van alle uitwerpselen en het ziet er troebel uit. Gelukkig stinkt het niet, maar we gaan niet meer ankeren in de buurt van zo’n kwekerij.

Dinsdag 23 juli. Omringd door zeehonden. De mooiste ankerplek van deze reis? Weer mooi weer, maar helaas daardoor ook geen wind. Gisteren hoorde ik van een Nederlander dat hier een hittegolf is voorspeld. Inderdaad ziet het weerbericht er t/m zaterdag heel rustig uit met weinig bewolking. We doen het nu ook zeer rustig aan, want de afstanden hier zijn klein. Het is moeilijk kiezen tussen alle mooie ankerplekken en vaak is de volgende maar 2-3 mijl verderop. We hebben bedacht dat we uiterlijk vrijdag in STORNOWAY willen zijn om daar nog even inkopen te doen, een nieuwe kaart van de Noordoost kust van SCHOTLAND en ENGELAND te kopen en uitgebreid kleren te wassen. Dat is nu echt weer nodig en zeker ons beddengoed heeft verfrissing nodig. Ook heb ik bedacht dat ik toch even naar de kapper wil. Eerst dacht ik dat ik niet zou doen en met een verwilderde kop terug zou willen komen, maar het begint me nu te irriteren. Het wordt te lang en ik wil er de ergste strokleuren uit laten knippen. Van daar steken we dan de NORTH MINCH over naar de westkust van SCHOTLAND, om daar nog wat plaatsen aan te doen voor we eind juli in KINLOCHVERBIE Carolien en Gert zullen ontmoeten. Zij wandelen daar nu in de buurt en we houden via sms contact.

We varen weer om 11.00 uur, er is wederom geen ander zeiljacht te zien en vanwege het gebrek aan wind pruttelen we rustig op de motor. Op zee en op goede diepte vist Meine weer even, nu met een wat grotere haak. Hij wil een keer een grote vis vangen! Ik hoop dat het hem niet lukt, want wat moet je er mee. Hij moet maar eens “the old man and the sea” lezen! Afijn, het lukt inderdaad niet en de vangst bedraagt 1 makreel. Die eet ik vanavond op en Meine het restje vis van gisteren.

We varen LOCH SEAFORTH in, een hele diepe Loch bijna 9 mijl lang, omringd door hoge heuvels tussen de 200 en 500 meter én erg groen. Op de Landranger kaart (1:50000) die ik gekocht heb, zie ik dat er zelfs een bos is. Dat is wel leuk, dat het hier erg afwisselend is. De ene keer vaar je langs kale rotsen en nu dus langs glooiende groene heuvels. Er steekt bij het begin van de Loch ook een windje op en met de genua alleen zeilen we heerlijk. Ondertussen lukt het me eindelijk een goede foto van een Papegaaiduikertje te maken. Ik vind het grappige vogeltjes. Ze hebben een kleurige snavel en kleine vleugeltjes, waarmee ze, als ze te laat in de gaten krijgen dat er gevaar dreigt een heel stuk over het water krabbelen om dan onder te duiken.

In de Loch staat meer wind en we kunnen het gehele eind zeilen. Halverwege ligt een jacht voor anker, maar wij varen door, tot het niet verder kan. De plek waar we uiteindelijk ankeren is echt schitterend. Volledig verlaten, geen huisje te zien en de baai wordt bewoond door zo’n 20 zeehonden. Ze liggen her en der verspreid op het zeewier in de zon. Met de verrekijker zie ik ook veel ”huilers”, die nog drinken bij hun moeder. Echt een prachtig gezicht. We besluiten hier morgen te blijven om te gaan wandelen in de heuvels.

Voor het eten maak ik voor Meine viskoekjes en die lukken wonderwel. Een mooie korst gemaakt van ei, meel en geïmproviseerd paneermeel door een cracker fijn te malen. De zonsondergang is schitterend en met de telelens maak ik detail foto’s van de schitteringen in het water. We zitten lang buiten. Als het donker wordt, hier zo rond een uur of 23.00 lijkt het te beginnen met regenen, maar ik voel geen water. Het blijken allemaal visjes die aan de oppervlakte komen! Vandaar ook als die zeehonden!

Woensdag 23 juli. Vanuit de hoogte een grote roofvogel bewonderen. We slapen weer uit tot 8.30 uur en doen het rustig aan. Even over boord, ontbijten, insmeren met “anti horzel” spul, mijn verslag en foto’s bijwerken en rond een uur of 11.30 gaan we naar de wal. Duca springt ruim voor we aan de kant zijn van het bootje in het water. Dat mag deze keer, want hier kan het geen kwaad. Als we aan de wal zijn liggen er heel dicht bij een stuk of 7 zeehonden vanuit het water naar ons te kijken. Op de wandelkaart heb ik gezien dat er een meer in de buurt is. Later zie ik overigens dat het hier stikt van de meren, maar het is leuk om een doel te hebben om naar toe te lopen. Er is hier helemaal niks. Geen paden, geen schapen, geen konijnen en ook geen steekvliegen! Heerlijk ook voor Duca, die hier los kan lopen. Er zijn voor haar geen luchtjes om achter aan te gaan. Er groeien hier ook de witte pluimen die ik ook in GROENLAND zag, maar helaas niet zoals daar allemaal eetbare besjes. We wandelen eerst naar het meer en op een hoogte van 100 meter is het te zien. Ik heb mijn Garmin hardloophorloge meegenomen (en nee, deze reis nog niet hard gelopen. Dat komt het eenvoudig niet van). Het lijkt me leuk om later de gegevens up te loaden en te kijken wat de GPS er van heen gemaakt. Het is warm, maar naarmate we wat hoger komen is er ook wind. Heerlijk! We wandelen een stuk de SIDHEAN AN AIRGID op, een heuvel van 387 meter. Helemaal naar boven gaan we niet, want het wordt te steil en er zijn ook redelijk diepe kloven waardoor watervallen en riviertjes stromen. Op 200 meter hoogte zitten we een hele tijd. Wat een prachtig uitzicht! Heerlijk dat windje en alle schakeringen groen. Plots zien we een grote roofvogel en met de verrekijker is deze mooi te volgen. Leuk om eens een keer van boven er op neer te kijken. Je ziet dan heel goed de verenpracht. Na weer een tijdje ziet Meine wat bewegen in de vlakte beneden ons en het blijkt een roedel herten te zijn, bestaande uit een stuk of 6 dieren met ook een kleintje er bij. We hadden als sporen gezien, die duiden op hertachtigen, maar om ze nu van verre te zien is mooi. Na een uur of 3 wandelen we weer rustig terug naar de boot. Duca is duidelijk moe, want ze gaat steeds zitten. Voordat we met het bootje terug varen, plukt Meine nog wat mosselen van een grote steen. Heerlijk om morgen te eten als ze 24 uur in schoon zeewater zichzelf hebben gefilterd van eventueel zand. Na even gerust te hebben gaat Meine vissen en ik hang voor het eerst deze reis onze hangmat uit tussen voor- en zij stag. Heerlijk in het windje en uit de zon een beetje schommelen. Het is echt prachtig weer nu. Om 22.00 uur gaan we slapen. Ik ben behoorlijk moe en morgen willen we rond een uur of 07.30 op om het Loch uit te varen voordat de wind hier opsteekt. Die hebben we dan namelijk tegen!

Donderdag 24 juli. Geen wind, maar niet saai! Inderdaad vroeg op gestaan en rond 9.00 uur gaan varen. Net even in een bocht van het Loch, waar een beetje GPRS was op te vangen, heb ik foto’s van Faas ontvangen. Wat een pracht en geluk! We varen rustig op de motor het Loch uit en ik werk dit verslag bij en orden mijn vele foto’s. Ik heb er deze dagen veel gemaakt. Gelukkig doe ik dit bijwerken zeer regelmatig en geef ze ook een naam. Na een paar weken is dat niet meer te doen. Heel veel gooi ik weg. In mijn Recycle Bin staan op dit moment zo’n 2000 foto en filmpje!) Per maand heb ik nu een kleine 200 foto’s bewaard en eventueel wat bewerkt.

In de Loch staat aardig wat wind, maar zodra we op open zee komen is het oppervlak glad als een spiegel. Als we tijdje zo heel rustig op de motor varen zien we walvissen! Niet één maar overal in de verte om ons heen en een enkele van dichtbij. Op een gegeven moment hoor ik een plons en is er één vlak voor de boeg. Machtig! We doen de motor uit en drijven een tijdje in stilte om te genieten én om foto’s te maken. Zo in de stilte hoor je ook duidelijk hun gesnuif. Na een tijdje is het ook weer allemaal voorbij en zijn ze verdwenen.

We naderen de SHIANT ISLANDS, waar we nu vanwege het rustige weer kunnen ankeren. Deze groep eiland bestaat uit 3 grote eilanden (GARBH EILEAN en EILEAN AN TIGH), die met elkaar verbonden zijn door een smalle strook strand, bestaande uit gladde kiezels. Alleen met storm en springtij loopt dit onder water. Ten noordoosten hiervan ligt EILEAN MHUIRE en met zijn drieën vormen ze een beschutte baai. Daarnaast zijn er rondom de eilanden ook nog een reeks puntige rosten GALTA MOR en GALTA BEAG. Niet zo steil en hoog als TORY, maar wel te vergelijken. Dat is nu trouwens wel mooi. Nu we zo lang onderweg zijn en al zoveel hebben gezien, kunnen we veel plekken vergelijken en dat voelt wel rijk! De ene plek is uniek door de natuur en het uiterlijk. Een andere weer door de historie zoals op ARAN ISLAND, met de oude nederzetting. TORY vind ik bijzonder vanwege de lokale gemeenschap en de mensen die we hebben ontmoet. Afijn, ik ben nog niet toe aan een reflectie op de gehele reis, maar het is wel mooi om zo af en toe te kunnen terug blikken.

Op deze eilanden wonen geen mensen, alleen is er een kudde schapen en nestelen er zeer veel vogels. Als we de baai invaren is het een lawaai van jewelste. Het blijkt dat hier zo’n 240.000 Puffins broeden, samen met nog vele andere vogels. En niet alleen broeden, ze schijten ook! De stank valt gelukkig mee, maar als we er net zijn, moet ik wel wennen, dat het steeds even “regent”, meestal in het water, maar soms ook op de boot. Het lijkt alsof een groepje vogels dat samen vliegt ook tegelijk poept. Het zijn maar hele kleine drupjes, en als hier reigers hadden gezeten, waren we wel snel vertrokken. Hier weegt het bijzonder van de plek op tegen het ongemak om straks de boot te moeten afspoelen. Het schijn dat hier op de eiland ook zwarte ratten (vroeger geassocieerd met de pest) leven. Men heeft ze door middel van de introductie van wilde katten proberen uit te roeien, maar blijkbaar hebben de ratten, de katten opgevreten. Toen men een tijd geleden het opnieuw wilde proberen, bleek dat de zwarte rat zeldzaam is en heeft met de pogingen gestaakt. Het eiland is eigendom van de familie van Nigel Nicholson, een publisher en schrijver, die hier in de jaren 30 eenzaamheid zocht om te schrijven. Zijn hut is het enige gebouwtje op het eiland en ook nu nog goed onderhouden. Als we er later langslopen is het een heel mooi plekje om een tijde te bivakkeren. Het ziet er ook gebruikt uit. 100 meter verder is een bron met helder water. Er ligt een deksel op en er ligt een pannetje naast. We proeven even. Inderdaad heerlijk! Op het kiezelstrand maak ik een paar detailfoto’s van restanten van vogels, waar de veren nog aan zitten.

4 gedachtes over “Vrijdag 25 juli. STORNOWAY (LEWIS HEBRIDEN) (58°12’000N/006°23’00W): 19 juli t/m 25 juli. Logstand 10861-10983: 122 mijl in deze periode. 2139 mijl totaal gevaren!

  1. Hallo Meine en Marianne,

    Dank voor de verslagen van jullie reis. Een prachtige tocht door een schitterend gebied. De foto’s erbij zijn heel mooi en geven veel extra informatie! Het doet ons denken aan de reizen met de Zeerob naar o.a. Noorwegen, Shetlands en Orkney”s.
    Leuk dat Meine zoveel vis vangt, zo vers is het extra lekker!

    Geniet nog even van jullie reis, hartelijke groet,

    Rob en Brigit

    • Leuk jullie reactie en fijn dat jullie een beetje mee genieten en zo jullie eigen herinneringen aan reiZen levendig houden!

  2. Hoi Marianne en Meine,
    Door jullie mailtje over Gert en Caroline bedacht ik mij dat ik de blog al heel lang niet had bekeken. Stom van me. Net toch maar eens de tijd voor genomen. Wat een schitterende reis! Je schrijft dat je tzt wel gaat terugkijken; dat zal vast en zeker vanzelf gebeuren. Want jullie doen zoveel indrukken op: teveel om allemaal direct te verwerken. Ik ben nooit in dit gebied geweest. Onlangs een klein beetje toen ik met Sanne een week wandelde in Dingle, Ierland en we naar de Skellig Islands voeren om daar Gannets en Puffins te zien. Dat ‘smaakte’ naar meer. En met jullie foto’s en reisverslag groeit dat gevoel alleen maar. Leuk dat Caroline en Gert meevaren. En gefeliciteerd met de geboorte van Faas. Fijn dat de bevalling zo probleemloos is verlopen.
    Groet, Tineke

    • HI TINEKE, EVEN EEN REACTIE VAN MIJ VANAF DE ITHAKA. WE HEBBEN ELKAAR GEVONDEN HIER IN EEN VISSERSHAVEN KINGLOCHBERVIE. GAAN MORGEN EEN EINDJE MEEVAREN ALS WAT ONHANDIGE LANDROTTEN. LEUK DAT WE MEE KUNNEN EN NU HET GEBIED VANAF DE ZEE GAAN ZIEN. MARIANNE EN MEINE MAKEN HET ZEER GOED EN MORGEN GAAN WE HEN HELEMAAL IN HUN ELEMENT MEEMAKEN.HOOP DAT HET GOED MET JE GAAT.GROET GERT EN CAROLINE

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s