Zaterdag 19 juli. RONA (TEN OOSTEN VAN SKYE) (57°32’291N/005°59’10W): 11 juli t/m 18 juli. Logstand 10814-10861: 158 mijl in deze periode. 2017 mijl totaal gevaren!

Comments 2 Standaard

Vrijdag 11 juli. Een heleboel vliegen in één klap. Vandaag liggen we dus in de haven voor onze reparaties. Onze walstroom oplader werkt weer en de technische mannen zijn het met ons eens, dat dit nu in orde is. Waarschijnlijk lukte het opladen niet meer omdat de accu’s zo leeg waren. Blijft nog wel de vraag hoe dat komt, maar we hebben nu de noodverbinding, die Richard heeft aangelegd. De boiler is nog een ander verhaal. Uiteindelijk blijkt toch dat de pomp die we in KILMORE QUAY hebben gekocht, waarschijnlijk toch te zwaar was en in de loop van 3 weken het ventiel van de boiler kapot heeft gemaakt. Er komt dus een weer een nieuwe pomp in en een nieuw ventiel. De oude nieuwe verkopen we wel via markplaats! Verder lukken ook alle andere dingen die moesten gebeuren:
1. Zodiac: nieuw ventiel plus toch een gaatje, twee nieuwe “doll locks” van een nieuw type (Deze zijn nu van RVS) en 2 bevestigingsplaatjes voor het bankje, die passen bij ons type bootje.
2. Life jacket Meine: nieuw tablet erin zodat we zeker weten dat het opblaast indien nodig.
3. 2 nieuwe kaarten en 2 nieuwe pilots.
4. En het vrouwtje een nieuw truitje.
Hier in de haven ligt trouwens ook het zeilschip van `The princess Royal`, zoals ze hier prinses Anne noemen, `but we are not supposed to know`! Het is een mooie blauw schip van een meter of 14, dus eigenlijk heel bescheiden. Dat verwacht je ook eigenlijk wel van échte Royalty. Terwijl men bezig is met de reparaties, gaan Meine en ik even lunchen in een klein café. Het geeft geen vergunning om wijn te schenken, maar het is hier gebruikelijk dat je dit zelf koopt in het winkeltje verder op. Ze verschaffen wel glazen en een flesopener. Handig dus. Doet me denken aan de regeling in RUSLAND bij het BAIKALMEER, toen ik daar met mijn moeder was. De vissers aan de kade rookten visjes, maar hadden geen gelegenheid om ergens te zitten. Het café wel en dan werd er van je verwacht dat je er wel een biertje bij bestelde. Gelukkig kunnen Meine en ik ons altijd goed overgeven als we ergens op moeten wachten en e.e.a. niet kunnen beïnvloeden. Aan boord gekomen, varen we zonder bootje (dat ligt nog op de wal om te checken of het lek echt dicht is) naar een baaitje verder op waar we een mooring pikken.
Vanmiddag heb ik trouwens nog een leuk filmpje gemaakt van een schaapsherder met slechts één hond en een hele kudde schapen, die hij over een al netiets te ver onder gelopen stuk land moesten drijven. Dat was een hele klus voor de hond, want steeds ontsnapte er weer een schaap, maar uiteindelijk lukte het.
Zaterdag 12 juli. Onze eigen lobsterpot. We slapen lekker uit en varen dan terug naar de haven om alles af te rekenen en ook nog even wat boodschappen te doen. We willen ook veel cash hebben, voor het geval dat later niet meer zo gemakkelijk lukt. Alles bij elkaar zijn we toch nog wel even bezig en we gaan lunchen in de pub. Daar raak ik in gesprek met een gezellige man, die veel zaken heeft gedaan in Nederland en dat is hem altijd goed bevallen. Een echte SCHOT, met geruit overhemd en een geruite pet op. Ik vertel hem van onze avonturen en hij vindt het echt geweldig! Ik laat het ook wat foto’s zien, die ik zojuist dankzij vrij en sterk internet op mijn blog heb gezet. Als hij weg gaat maken we nog even een praatje en ik zeg dat wij ook zo’n petje gaan kopen. Hij laat het Meine passen, het pub meisje zegt `It suits you`! en de Schot zegt `keep it`, as a present for my Dutch Friends. Dat is ons 2e cadeau vandaag! Eerder wilden we een lobsterpot kopen en werden verwezen naar Bruce van de village store. Wij er heen, hij heeft er één en ik vraag wat het kost. Hij heeft geen idee en geeft het ons. Ik ben erg benieuwd of we kreeften kunnen vangen. Het is inmiddels heel vies weer geworden en in de regen varen we voor de 2e keer naar `onze` mooring. In de stromende regen zet Meine later met het bootje de pot uit dicht bij de rotsen. Aan het eind van de avond klaart het op en kunnen we weer even buiten zitten. Vandaag heb ik ook Daan gesproken, want de geboorte van hun eerste kind is uitgerekend op 16 juli. Het gaat allemaal heel voorspoedig en ik hoop dat ik tegen die tijd bereikbaar ben!
Zondag 13 juli. Een zonnig Loch, helemaal alleen voor ons! Vanmorgen hadden we een heleboel kleine krabben en twee zeesterren, die we allebei weer terug in zee hebben gegooid. Duca vond het echt spannend al dat gekriebel in de kuip. Ons plan is nu om geen grote afstanden te gaan afleggen, meer hier de SCHOTSE EILANDEN te verkennen, bijvoorbeeld rondom SKYE varen en dat via de OUTER HEBRIDS weer terug in de richting van het CALLEDONINAL CANAL. Ik sprak vandaag iemand, die hier al 22 jaar vaart en nog steeds nieuwe plekken ontdekt. Meine heeft hier trouwens in het winkeltje voor het eerst een whisky gekocht, nl. van ROBERT BURNS, the national poet of Scotland, gebotteld op THE ISLAND OF ARRAN.
We varen om 10.30 weg van onze mooring op zoek naar een nieuw mooi plekje. Het is mooi rustig zeilweer en we varen zonder moeite en alleen met het zeil door de beruchte DORUS MOR, waar veel stroming kan staan. Wij komen echter, dankzij een goede planning er gemakkelijk langs. Wel zijn er kabbelingen zien, maar dat is altijd in dit water. Vervolgens zeilen we door de SOUND OF LUING en ook dit ligt precies op de goede koers. Dan gaat het verder naar het noorden. Het zeilen is hier heerlijk en schitterend. Overal zijn wel goede ankerplekken! Dus als je het op een bepaald moment genoeg vindt voor de dag, dan stop je gewoon. Voor ons is dat vandaag LOCHE SPELVE, aan de oostkant van het eiland MULL. We varen helemaal naar de westkant van het Loch en vinden daar zelfs een mooring. We liggen hier schitterend en helemaal alleen. Een heel klein bootje meert ook aan; een familie die een dagje is wezen varen en nu naar huis gaat. Eén voor een worden de 3 kinderen in een opblaasbaar bootje over gezet naar de wal. Wij gaan wat later wandelen in de richting van een zoetwater meertje LOCH UISG. Het staat hier vol met prachtige varens en vooral rododendrons. In het voorjaar moet dat schitterend zijn. In de avond gaat Meine vissen om lokaas te vangen voor onze lobsterpot en zowaar, direct weer raak: een grote makreel, die we bewaren om zelf te eten en een kleinere, die in stukken in de pot gaat. Al met al is Meine bezig tot een uur of 23.00 en hij moet ook wel een beetje om zichzelf lachen. De volgende ochtend is de vangst weer een heleboel krabben, vijf zeesterren en een mini langoustine lijkt het wel. Allemaal terug over boord vanzelfsprekend!
Maandag 14 juli. Varen langs groene heuvels die we niet zien. Vandaag is het weer bewolkt en een beetje somber. Het lijkt wel of de dagen elkaar afwisselen. We varen vandaag langs het eiland MULL, verder naar het noorden richting TOBERMORY, een klein plaatsje dat eind 19e eeuw is opgezet t.b.v. de haringvangst. Dat plan is mislukt, maar het heeft wel een leuk klein stadje opgeleverd met allerlei gekleurde huizen. Voor een regenachtige dag een prima bestemming. We vertrekken om 10.45 en eigenlijk is het een prima zeildag. We varen alleen op de genua en hebben soms slecht zicht. Des te mooier is het, als het dan even opklaart en je kunt zien in welke omgeving je vaart. Bij het uitvaren van ons Loch staat er een stevige race en de motor moet op 3000 toeren en dan gaat het prima. Meine geleidt me weer net als gisteren via de GPS naar buiten, omdat de ingang hier heel smal en kronkelig is en er veel rosten zijn. Ondieper dan 4 meter wordt het echter niet. Via de FIRTH OF LOIN gaan we de SOUND OF MULL binnen. We hebben heel slecht zicht en onze dieptemeter doet weer erg raar. Op een gegeven moment vertrouw ik het niet en vraag Meine om binnen even precies onze positie te checken. Ondertussen ga ik overstag en om terug te varen. Het beste wat je kunt doen: dezelfde koers terug. Uiteindelijk blijkt alles oké en was het alleen onze dieptemeter die gek deed. Om 17.15 komen we aan in de baai van TOBERMORY en het ligt helemaal vol met jachten. We vinden nog een lege mooring en zijn vervolgens enorm aan het prutsen. Meine krijgt de lijn niet te pakken en ik zie niet waar de kleine boei is. (meestal heb je een grote boei, wat de feitelijke mooring is, die aan de grond verankerd is, dan een lijn naar een kleinere boei. Die draad moet je oppikken en aan boord trekken om zo vast te leggen). Uiteindelijk is het zo erg, dat ik over de lijn heen ben gevaren, die vervolgens onder ons schip vast komt te zitten. Een man van een Nederlands (!) jacht achter ons schiet te hulp en weet onze lijn in ieder geval vast te maken, zodat we vast liggen. Ik bel de havenmeester om advies te vragen, maar tegelijkertijd is het Meine toch gelukt de boot nog een keer te draaien en komen we los. De havenmeester komt nog even langs met zijn bootje om te checken of we de mooring niet hebben beschadigd en waarschuwt ons vervolgens, dat deze sinds lange tijd niet gecheckt is en we op eigen risico liggen! Beetje inconsequent lijkt ons. Haal een mooring dan weg, als je het niet vertrouwt. Wij blijven in ieder geval liggen, want we hebben al vaker zo maar een mooring ergens opgepikt en het gaat altijd goed. De man van het Nederlandse jacht is trouwens van een erg hoog “ons soort mensen” gehalte en wij behoren daar blijkbaar niet toe. Een praatje zit er niet in, behalve zijn woorden: “Ik doe ook wel eens wat doms”. Na het eten gaan we nog even naar de pub, ik maak een foto van de distilleerderij en Meine drinkt en Tobermory biertje. Het bezoeken van een whisky distilleerderij trekt hem niet. Althans nu nog niet.
Dinsdag 15 juli. Een eiland dat Tolkien inspireerde. De zon schijnt en de mooring heeft het gehouden. Leuk is dat het grote cruise schip WINDSURF in de baai is komen te liggen. Ze heeft vijf masten en in 2012 kwamen we haar tegen in de OSLO FJORD. Eerst even boodschappen doen en een verjaardagskaart voor Tibbe Duuk posten. Hij krijgt een speciaal verjaardagstempel. We zijn lekker vroeg, maar als ik om 09.30 uur wil afrekenen in de supermarkt, blijkt dat de 4 flessen wijn pas om 10.00 uur verkocht mogen worden. Dus ik laat mijn gehele karretje even staan, en ga op zoek naar Meine, die Duca aan het uitlaten is. Dan maar in de bakkerij die door GLENGORM CASTLE, weer tot leven geroepen is, een taartje eten. Helaas moet ik dat buiten doen, want Duca mag niet naar binnen. Rules en Regulations hier in Schotland! Heerlijk taartje trouwens. Dan weer terug naar de supermarkt waar ik een voorbeeld van Britse humor mee maak. Een oude dame, voor wie ik de deur open houd, omdat ze met krukken loopt, zegt dat de speciale knop om de deur automatisch te open: “In theory good is, but the results are disastrous”! It does not give me time and I get the door in my behind and then are swirled outside”.
We varen om 11.00 uur uit en het is goed weer. Ze kunnen heerlijk zeilen, maken een slagje en ronden vervolgens POINT OF ARDNAMURCHAN, waar de wind weg valt en we even de motor bij moeten zetten. Vervolgens voor het lapje richting THE SOUND OF SLEAT. Er staat prima wind om de spinnaker te hijsen en dat gaat steeds meer geroutineerd. Helaas is er op een gegeven moment zo weinig wind, dat zelfs hiermee we geen voortgang maken. Alle zeilen gaan naar beneden en we varen richting het eiland EIGG, waar we voor de haveningang voor anker gaan. Een prachtige plek in de zon en 2 spelende zeehonden die ons verwelkomen. Er ligt een mooi klassiek houten jacht naast ons en even later komt de WINDSURF, zeilend voorbij. Ik heb echter het weerbericht gezien en het wordt vannacht vanaf een uur of 04.00 uur heftig. We besluiten straks 2 uur voor hoog water naar binnen te varen en vannacht droog te vallen op het harde zand van de haven. Toen we voor anker gingen, deed plots onze ankerlier net niet meer. Meine ontdekt, na het weghalen van een paneeltje voor in de boot, dat de motor naar beneden is gevallen! Alle 4 de moeren waar deze mee vast zit, zijn in de loop der jaren los getrild. Gelukkig hebben we een hele voorraad moeren en is het klusje snelt geklaard. Als we rond 19.00 in de haven liggen, staat er 1.80 meter water en het is ongelofelijk hoe helder dat is. EIGG is in 1997 door de 80 bewoners aangekocht via een vorm van crowd funding (toen heette dat nog niet zo denk ik) en men is behoorlijk, in de goede zin van het woord, idealistisch bezig. Bijvoorbeeld door de vele watervallen te gebruiken voor groene stroom en niet meer afhankelijk te zijn van generatoren. In 1798 woonden er 500 mensen en in 1997 68, waarvan 21 kinderen. Dat is het hoogste percentage kinderen van alle Schotse eilanden, lees ik. In 1840 zijn hier de fossiele overblijfselen van een zwemmende dinosaurus gevonden. Het sfeertje bevalt ons wel. In mijn mooie boek THE SCOTTISH ISLES, dat ik voor deze reis kocht, lees ik veel over het eiland. Dit boek beschrijft alle Schotse eilanden, voor zover ze bewoond zijn. Erg leuk en interessant en verluchtigd met prachtige aquarellen. Zo lees ik dat TOLKIEN, hier ooit vakantie heeft gehouden en hierdoor geïnspireerd zou zijn voor het schrijven van THE LORD OF THE RINGS. Als ik later met Duca aan de wal ga, kan ik me hier wel wat bij voorstellen. Donkere bossen met weelderige varens en een steile bergtop, die je al van verre ziet: AN SHURR. Misschien morgen verkennen?
Woensdag 16 juli. We zijn geen mooi weer zeilers! Maximaal 34 knopen wind gehad vandaag! Vannacht prima geslapen en niets gemerkt van de droog vallen. Toen ik om 4.30 even wakker was, lagen we kaarsrecht op het harde zand. Het waaide inmiddels behoorlijk en het regende, dus ik ben niet om de boot heen gelopen om alles even te “inspecteren”. We slapen uit en ik kijk naar het weerbericht. In dit kleine baaitje heb ik plotseling gratis internet. Voor het gebied ten zuiden van ons geldt een “Galewarning”, maar hier lijkt het ergste achter de rug te zijn. De windkracht is ook niet te vergelijken met eerder op TORY ISLAND. Ook al regent het, we besluiten toch te gaan varen. In de regen en nevel een eiland verkennen is ook niet aantrekkelijk. De wind is zuidwest 4-5 en we kunnen dus met de genua alleen prima varen met de wind van achter. Er varen vandaag niet zo veel jachtjes. Na een tijdje ontdekken we er één die ook onze richting uit vaart. We varen namelijk door de SOUND OF SLEAT, richting de hele smalle SOUND KYLE RHEA, berucht om zijn sterke stroming en tunnel effect van de hoge heuvels, waardoor de wind plots zeer krachtig kan zijn. We hebben echter goed gepland, dat we er zullen aankomen op het moment dat de Noordelijke stroming begint. Dat staat allemaal in onze pilots en kun je dus berekenen. Je moet daar de stroom niet tegen hebben, zeker als er redelijk harde wind het gat in blaast. Na een tijdje klaart het op en we zien zelfs de zon. We zijn blij dat we zijn gegaan. Ergens ter hoogte van ISLE ONRNSAY HARBOUR, verliezen we de fix van onze GPS. Het kan zijn door de magnetische storingen die hier veel voorkomen, maar het viel ook samen met het moment dat ik even zat te mailen met de iPhone er naast. Uit eindelijk duurt het 1,5 uur voor we weer een positie hebben en dat is nádat we door de smalle sound zijn gegaan. Gelukkig doet onze hand held GPS het wel! Het weer verslechtert namelijk weer en het zicht wordt minder. Gelukkig zien we 2 jachtjes voor ons en dat geeft een goed gevoel. Net alsof je samen op weg bent en dus ook weet dat onze timing niet verkeerd is. Vlak voor de Sound wordt het inderdaad heel heftig en toch ook enorm sensationeel. De wind neemt soms toe tot 34 knopen (dat is ongeveer windkracht 8), we hebben de motor bij staan en een hele kleine genua. Ik stuur en Meine regelt het zeilt, dat steeds anders moet worden gezet. Het geeft wel een kick om zo te varen en met mijn zeillaarzen aan sta ik ook redelijk stabiel, want dat is wel nodig. De diepte gaan hier heel snel van 60 naar 20 en naar 11 meter en de breedte van de sound is op deze plek maar 0,26 mijl, terwijl de sound daarvoor bijna 1 mijl breed was. Dus een behoorlijke fuik. We komen er goed door heen, zijn blij dat we ook andere schepen zien en het is goed te ervaren, dat dit dus kan met deze windkracht. Weer een ervaring rijker. Overigens schiet onze diepte meter ook steeds heen en weer tussen bijvoorbeeld 125 meter diep en dan direct 9 meter. ik maak me daar inmiddels geen zorgen meer over, want ik weet dat war we varen het diep genoeg is. Ergens lees ik dat dit ook een onderzeeër kan zijn, die hier veel oefenen en onder schepen onbereikbaar willen zijn voor satellieten. Een sterk verhaal lijkt me, maar de volgende dag zien we inderdaad wel een onderzeeër varen. Uit de sound komend blijft het hard waaien en ook hier hebben we last van wind die vanuit LOCH ALSH zo uit de bergen naar beneden raast. Ook regent het weer. Het is mooi geweest en om 17.00 leggen we aan langszij een IERS jacht in het haventje van KYLEAKIN. Na de spaghetti deze keer, gaan we nog even naar het klein dorpje en belanden in SAUCY MARY’S pub, waar net de elektriciteit is uit gevallen. Lastig voor het bandje dat muziek gaat spelen! Ze doen het echter wel en ik heb vooral respect voor de zanger die zijn stem behoorlijk moet overschreeuwen. Nog even aan de praat met een stel jonge backpackers uit AUSTRALIË. Als ik vertel dat het we uit Nederland komen, krijgen ik een high five, want het blijkt dat de ene jongen Nederlandse voorouders heeft en hij studeert nu in DELFT.
Donderdag 17 juli. Leuke nieuwe ontwikkelingen. Het is volkomen windstil als we wakker worden en de weerberichten zijn heel gunstig. Het wordt mooi weer met een oosten wind. Prima dus om naar de OUTER HEBRIDS te varen. Om 10.00 bel ik met Carolien en Gert, want ze hebben ge-sms’t, dat ze van plan zijn in SCHOTLAND, ter hoogte van CAPE WRATH te gaan wandelen. Misschien dat we elkaar kunnen ontmoeten? We spreken af dat we contact houden en dat we ergens rond 30 juli zouden kunnen afspreken in de vissershaven van KINLOCHBERVIE, net ten zuiden van de kaap. Misschien kunnen ze zelfs wel met ons mee varen richting DE ORKNEYS, want ja onze plannen zijn weer veranderd. We willen eigen toch wel graag buiten om en via het noorden terug naar huis en niet door het kanaal. We hebben nog veel tijd, het weer is gunstig en de ruige verlatenheid van het echte noorden spreekt ons erg aan. De afstand van hier terug naar het kanaal wordt trouwens zo langzamerhand net zo lang als buiten om. Het kanaal trekt ons ook niet zo omdat we verwachten, dat het er in augustus best druk en toeristisch zal zijn. We varen nu op de motor in de richting van PORTREE, voor een tussenstop voor boodschappen en internet en willen dan vervolgens vandaag in één van de baaien van het eiland RONA gaan liggen. Daar vandaan is het maar zo’n 30 mijl naar het noordelijk deel van de OUTER HEBRIDS!
Rond 17.00 komen we aan met laag water en kunnen de rotsen goed zien liggen. Er liggen nog 2 andere scheepjes, dus plek genoeg voor ons. Het is een kleine baai en ik hoor later dat het maximum aantal jachten vorige jaar 22 was! Meine brengt de lobsterpot uit en gaat daarna vissen. Hij is pas rond 22.45 uur terug met het bootje en het is best koud geworden.
Vrijdag 18 juli. Spic and Span! Prachtig weer en we liggen in de natuurlijk  haven van RONA, vroeger een rovershol van piraten. Vandaag blijven we hier liggen en een beetje het kleine eiland verkennen. Er woont een echtpaar Bill en Loraine, dat het onderhoudt en in dienst is van de DEENSE eigenares, die het in 1995 kocht en meerdere gebieden in eigendom heeft met als doel Wildlife Reservation. Het is 930 ha groot en de rotsen hier behoren bij de oudsten van SCHOTLAND, ontstaan zo’n 2500 miljoen jaar geleden. Het eiland ligt ten oosten van SKYE en heeft ook een interessant blog. Isleofronalog.wordpress.com
Dit is zo’n dag die we altijd wel een keer meemaken, als een vakantie als wat ver gevorderd is. Eerst maar even wat verstelwerk doen, wat meestal draag ik steeds het zelfde en dat slijt natuurlijk! De combinatie van prachtig stil weer en zon en een schip dat zo langzamerhand onbehoorlijk vuil begint te worden, maakt dat ik dan meestal begin met schoonmaken en Meine gelukkig mee doet. ik begin binnen met onze douche/wc, dan alle plafonds, waar behoorlijk wat vliegen lijkjes tegen aan zitten en vervolgens sleep ik alle zit kussens naar buiten om écht goed te reinigen. Dat hebben we eigenlijk nog nooit gedaan. Ze zijn van een crème kleurig skai en we zouden ze het liefst ooit vervangen door mooie stof. Meestal begin ik aan zo iets, zonder voor te bereiden en gaat het van kwaad tot erger. Dus na een mooie wandeling van bijna 2 uur op het eiland, waarbij naar de110 meter hoge BEINN NA H-LOLAIRE lopen om telefoonverbinding te hebben met Daan en Reni, begin ik in de middag aan de ‘buitenboel”. Dat is altijd wat zwaarder werk, maar het resultaat is er een aantal uren later dan ook. Meine doet intussen de romp van het schip, die ook wat te lijden heeft gehad van het liggen op TORY ISLAND. Hij verwijdert met Commandant o.a. de rode verf van een vissersboot waar we toen tegen aan waren geknald.
Om 16.00 uur zijn we klaar en komt Iain naar ons toe roeien. Ik ontmoette hem vanmorgen toen ik Duca een het uitlaten was en hij ligt hier samen met zijn vrouw Fiona met hun mooie klassieke zeiljacht AITHNE. Hij nodigt ons uit voor de borrel straks!
Dat wordt dus erg gezellig. Leuke mensen, die hier al jaren komen en hun thuishaven in Ardfern hebben. Ze hebben een mooring in de lagoon daar. Wie weet hebben wij daar wel gebruik van gemaakt een weekje geleden! Daarna aan boord verse tuinbonen met lamskoteletjes, die ik vanmiddag al gemarineerd had, eten.

2 gedachtes over “Zaterdag 19 juli. RONA (TEN OOSTEN VAN SKYE) (57°32’291N/005°59’10W): 11 juli t/m 18 juli. Logstand 10814-10861: 158 mijl in deze periode. 2017 mijl totaal gevaren!

Laat een reactie achter op ithakazeilt Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s