Maandag 25 mei 2014; LYME REGIS (50°43’191N/002°57’132W): 15 mei t/m 23 mei. Logstand 9105-9354:

Leave a comment Standaard

Donderdag 15 mei. Mud, mud, glorious mud. Meine slaapt tot 12.00 uur. Duca is een beetje van slag: kotsen en diarree. Misschien hier een daar een “chips” van de straat gegeten? Het is schitterend weer. We veranderen de zwemtrap bevestiging, zodat je er bij kunt al je over boord gaat en het trapje zelf naar beneden kunt krijgen. Dat wilde ik al een tijdje, maar na mijn “tussen wal en schip raken”, heb ik nu blijkbaar pas de motivatie om het echt te veranderen. Overigens verwacht ik wel, dat als je echt in nood bent, je wel de kracht hebt, om jezelf op de achterplecht te trekken. Ook kopen we een extra stootwil en bevestigen het bankje in de bijboot.

Om 1400 varen we uit, of toch niet? De motor start nieten Meine en ik kijken elkaar aan met enige wanhoop in de ogen: Wat nu (weer)? Gelukkig krijgt Meine een ingeving en controleert de accu. Eén van de polen zit helemaal los, dus is alles snel opgelost. We varen heerlijk rustig en “voor het lapje” de RIVER ORWELL op voor een mooring plekje bij PINN MILL. ( een mooring is een grote boei, die meestal met een hele groot stuk beton verankerd is. Eraan vast zit een kleinere ketting met een kleine boei. Met een speciale haak, die we eerder voor SCANDINAVIE hadden gekocht’, kun je deze oppikken, meerlijn erdoor en klaar ben je voor een veilige nacht. Als je op deze wijze ligt hoef je niet de zwarte ankerbal te hijsen, omdat de plekken in principe bekend zijn en men hier ook in de nacht rekening mee houdt) Dat lukt en we liggen prima aan een mooring. Het is nog erg rustig in deze tijd, dus er zijn er vele vrij. Later op de avond met gaan we met de bijboot naar de bekende kroeg THE BUTT AND OYSTER” voor een pint. We landen op de zogenaamde “hard”, zoals men hier een strook beton noemt waar je kunt aanmeren om met eb een stuk van de modder te overbruggen. Aangekomen aan de wal, rent Duca direct achter de vogels aan, dóór de modder. Ze ziet er niet uit en ik spoel het ergste uit haar vacht in een klein stroompje. We vragen even hoeveel tijd we hebben, vóórdat de hard weer onder water loop. Ruim anderhalf uur, is het antwoord. We nemen het zekere voor het onzekere en gaan na een uur naar het bootje terug. Aangekomen zie ik de bijboot dobberen in de verte. Een groot gedeelte van de hard is al ondergelopen. gekozen. Ik besluit voorzichtig op het spekgladde beton richting het bootje te lopen. Het water komt uiteindelijk tot aan mijn knieën, maar het lukt. Even later realiseer ik me dat ik mijn IPhone in mijn broekzak had, net boven mijn knie. Dat is dus net goed gegaan, anders zou ik binnen een week een 2e kapot hebben gemaakt. Pfoehh, dit zou ik niet aan mijn werk hebben gemeld en op eigen kosten een nieuwe gekocht!

Dinsdag 16 mei. Mud, mud, glorious mud, deel 2. Prachtig weer. Meine krijgt een SMS van onze makelaar, dat vanaf morgen ons huis voor 6 weken verhuurd is aan een stel uit Utrecht, dat uit huis moet vanwege asbestverwijdering. Wel heel erg sneu voor Karel en Toos, die verwachtten de gehele maand mei in ons huis te kunnen zijn. Ik krijg inderdaad een mailtje van hen, waarin ze dat ook aangeven, maar dat ze zich ook realiseerden, dat dit “part of the deal” was. Ik mail terug en nodig hen uit om in ieder geval min september een keer te komen eten. Als een soort genoegdoening, maar vooral omdat het hele leuke mensen zijn.

Om 12.00 varen we naar IPSWICH. We doen hier boodschappen op de markt, maar het belangrijkste doel was om een extra sim card te kopen i.v.m. goedkoop internet gebruik. We gaan niet door de sluis de NEPTUNE MARINA in, maar liggen bij DEBEN YACHT SERVICE, een eenvoudig haventje met erg aardige mensen. Duca laten we even uit. Ik heb haar gisteravond na het modderavontuur nog even laten “zwemmen”, dat is laten watertrappen aan haar tuigje, dus ze is weer helemaal schoon. IPSWICH is een leuk stadje met prachtige oude gebouwen en gezellige straatjes. Ons doel is nu echter eerst de dingen van deze tijd. Nadat ik eerst in een hardware telefoonwinkel ben geweest, word ik door Vodafone heel goed door verwezen. Men begrijpt daar precies dat het me om internet gaat om te kunnen whats-appjes, mailen en weerberichtjes binnen te halen en niet om telefoneren. Ze verwijzen me naar Three.co.uk die mobile breedband verkopen. Ideaal! Een klein apparaatje waar maximaal 5 devices mee kunnen worden verbonden, dat 3 maanden geldig blijft en een tegoed heeft van 3G. Alles bij elkaar 75 euro en op te laden indien nodig. Het werkt perfect en zolang ik geen grote bestanden binnenhaal doe ik lang met het tegoed. Na dit doel te hebben bereikt lekker even lunchen bij een pub en op de markt groente en fruit gekocht. Vervolgens nog speciale batterijen gekocht voor de externe microfoon voor mijn nieuwe Canon camera. Ook koop ik daar een nieuw klein statief. Ik ben van plan om op mooie plekken ook filmopnames te maken deze reis.

Rond een uur of 15.00 varen we de WALTON BACKWATER. Daar gaan we voor anker op een prachtige plek. Met het bootje er op uit om Duca uit te laten. Dat lukt dus niet om dat er overal modder en slib is. Bij een poging samen met Duca toch naar de wal de lopen, blijf ik steken en val op mijn achterste. Alles nat en vies. Deze keer gelukkig niet de IPhone bij me. Om 2100 zij we terug aan boord: het hondje laat ik zwemmen en ik maak mezelf aan zwemtrap zoveel mogelijk schoon. Ook spoel ik al mijn kleren uit. Zelfs mijn slip is bruin van de modder. Meine maakt ons bootje schoon. We eten het inmiddels 4 dagen oude eten van de chinees en het smaakt heerlijk. Gisteren hebben we overigens een biefstukje van Van Os gegeten, heerlijk mals na 2,5 weken geseald besterven in de koeling. We hebben er nog 1 over. Daar wachten we niet al te lang meer me om te eten!

Woensdag 17 mei. Een dure haven en geen service. We staan om 6.30 uur op. Het is hier een uur vroeger licht en donker dan in Nederland. Dat bevalt me toch wel. De dagen worden daardoor lekker lang. ’avonds laat is er niet zo veel te doen en dan gaan we als vanzelf vroeg naar bed. Gisteravond hebben we wel nog even buiten gezeten met de olielamp aan.

Vandaag gaan we richting RAMSGATE. We varen 54 mijl, het is prachtig weer. We vetrekken om 7.30 uur en komen om 16.45 aan. Het is zonnig en ZO wind, kracht 2. Helaas hebben we dus eerst te weinig wind en de stroom tegen en dan later de stroom mee, maar de wind tegen. We moeten dus het gehele stuk de motor er bij houden. Ook hebben we Duca niet uitgelaten sinds gisteren 13.00 uur in Ipswich. Foei dus voor ons! Het duurt trouwens even voor ik gewend ben aan koers uitzetten en de gps. Het is weer voor het eerst dat ik werkelijk op zee vaar en dat is toch een beetje wennen. We komen om 16.45 aan en ik ga direct het hondje uitlaten. Ze doet 1 hele grote plas en 3 keer poepen. Alles netjes opgeruimd en daarna bij de pub biertje en vervolgens thuis koken. Pasta met groente en blikje tonijn. Morgen gaan we naar RYE als het kan, want deze rivier valt volldeog droog. Ramsgate is niet echt een leuke haven vinden we. Heel duur. 32 pond en geen service. Als we de havenmeester oproepen op het VHF kanaal is er geen reactie en slangen om water te tanken zijn er ook niet. We hebben trouwens de gehele dag de gele gloed aan horizon gezien van de smog van de diesel van vrachtvaart. Het schijnt dat ze volgend jaar allemaal over moeten gaan op schonere brandstof.

Donderdag 18 mei. A sentimental journey. Vandaag is het plan om naar RYE te gaan. Tot THE WHITE CLIFFS OF DOVER kunnen we zeilen. Dan valt de wind weg. Vervolgens komt er wind uit de verkeerde hoek, maar met de motor erbij lukt het net. Eigenlijk zijn we volgens de havenmeester net iets te laat. Je kunt hier tot ongeveer een 1 na HW beginnen met de rivier op te varen. Als je later bent, eindig je ergens midden in de rivier. We mogen direct doorvaren naar het stadje om daar droog te vallen. Ik vind het leuk om hier te zijn, omdat ik hier ooit met mijn moeder ben geweest, toen we haar nicht bezochten. Ooit was het plan dat beiden nichten na de middelbare school een tijdje naar Engeland zouden gaan. De nicht ging eerder, de oorlog brak uit en ze kon niet meer terug. En mijn moeder niet meer daar heen. Nichtje bleef in Engeland en deed een “goed” huwelijk en belandde in de Engelse upperclass- en paardenwereld. De reden van het Engeland reisje 20 jaar geleden was een huwelijk van een van haar kleinkinderen. Vanavond trakteer ik om uit eten te gaan wen we kiezen de Ships Inn. Heel lekker, informeel en gezellig. Uiteindelijk liggen we droog gevallen behoorlijk scheef en druk ik Meine min of meer plat in de nacht. Hij gaat voorin slapen.

Vrijdag 19 Mei. Een prent naar Turner: Picturesque Views on the Southern Coast of England pub.1814–26. We slapen uit. Scheef slapen is toch niet zo comfortabel. Het is prachtig weer en we gaan eerst de dingen doen die moeten gebeuren, zoals water en diesel tanken. Voor het water leen ik een slang van een ander schip. De koppeling past niet, maar stevig vastgehouden met een klein straaltje duur het 30 minuten voor ik 120 l heb getankt. Daarna leen ik een steekkarretje van een verhuurbedrijf om diesel te gaan halen bij het benzine station. We moeten 2 maal op en neer naar het benzine station lopen. Hier koop ik trouwens een goede wegenkaart van Engeland, want ik heb uit andere zeiltochten geleerd, dat het heel handig kan zijn om te weten wat er zich een paar kilometer verder van de kust bevindt. Altijd handig als je ergens naar toe moet voor iets. Het andere aan de kade is afgebrand. Dit zijn zo de dingen waar je op een vrije dag mee bezig bent. Als Meine voor de 2e keer gaat, maak ik wandelingetje. Ik koop bij de Deli wat lekkere kaas en een natte cake voor Meine. Dan bezoek ik de MERMAID INN, waar ik met mijn moeder was. Nu een hele chique pub, met aardige mensen en ik maak wat foto’s. Later koop ik bij een antiquair een prent van Rye uit 1824. De man vindt hem zelf zo mooi, dat hij er niet uitgepraat over raakt. Hoe moeilijk dit soort prenten te vinden zijn, etc. en dat nadat ik al heb aangegeven deze te willen kopen. Misschien de ultieme verkooptechniek? In ieder geval vind ik 35 pond voor een mooi ingelijste originele gesigneerde prent niet te duur. Als de vloed komt, kunnen we om 14.30 uitvaren. We stoppen bij de havenmeester om te betalen en gaan richting EASTBORNE. Het is een kort tochtje van 26 mijl en om 19.00 uur komen we aan, net voor een bui. Dit is zo’n hele grote nieuw gebouwde Marina met een enorm appartementen complex er om heen. We hadden gehoord dat het hier 40-50 pond zou kosten, dus uiteindelijk valt de 32 pond nog mee. We koken aan boord en ik ga zelf niet meer aan de wal. Meine laat de hond uit. Morgen een lange tocht. Vroeg naar bed.

Zaterdag 20 mei. Voor de tweede keer de korte broek aan. We vetrekken om 08.00 uur richting CHICHESTER HARBOUR. Het is een heel eind, uiteindelijk 66 mijl en we zeil/motoren. Ik houd bij dat we ongeveer 5 mijl per uur aanhouden. We hebben gelezen dat men her nogal fanatiek is m.b.t. het voeren van een de zwarte driehoek, dus we hijsen deze achter in het wand. (voor de niet-kenners: een uit 2 stukken plastic gevormde driehoek, die je met de punt naar beneden moet ophalen als je vaart met de combinatie motor en zeil). We vinden een prachtige mooringplek tegenover een klein haventje ITCHENOR aan de oostkant. CH is een grote natuurlijke haven, bestaande uit meerdere rivieren en meertjes, waar overal jachten liggen. We besluiten hier een dag rust te nemen. We zijn nu al zo’n week of 3 iedere dag in touw en dat is best vermoeiend. Het leven aan boord houd in dat je de gehele dag bezig bent. Meestal vroeg op, plek zoeken om Duca uit te laten, soms direct varen en onderweg ontbijten, ergens aankomen, koken, nog even buiten zitten en wat lezen en dan naar bed. Dat maakt ook dat ik achter ben geraakt met het bijhouden van dit verslag. Tijdens het varen, kan het niet en avonds ben ik er te moe voor of heb er geen zin in. Rustig aan de mooring genieten we van een prachtige zonsondergang en het geluid van heel veel vogels.

Zondag 21 mei. Een prachtige wandeling van 4 uur. Het is mooi rustig weer. We weten niet zeker of we moeten betalen voor het liggen aan een mooring, maar we hanteren het principe van een vriend van ons: als ze geld willen, dan komen ze het maar halen. Het is nu nog zo vroeg in het seizoen, dat er nog veel plekken vrij zijn. Het even uitlaten van Duca leidt to een prachtige wandeling over een pad langs de kust. rustdag. We komen uit in een dorpje WEST WITTERING, waar we koffie drinken in een kleine moderne coffeeshop. Ik mag de iPad even gebruiken om te kijken waar we zijn en krijg ook direct het gehele levensverhaal te horen van de 46 jarige leuke spontane vrouw in de bediening: heel jong met een vriend naar de CARABBIAN., daar een boot gekocht die opgeknapt en ondertussen gewerkt. Toen het schip klaar was, was de relatie ook voorbij. Naar FORT LAUDERDALE om als kok op schepen te werken, getrouwd. 3 kinderen. Gescheiden en alles behalve de kinderen achter gelaten. N terug in Engeland. Wil het liefst reizen, maar wil haar kinderen ook een normale jeugd geven. Geen pensioen, dus over een aantal jaren zoekt ze een man met boot.) In het dorpje boodschappen gedaan en bij een hele goede slager lekkere entrecote en puur gehakt laten sealen, een pie erbij voor de lunch en ook nog wat grote ganzeneieren. Terug aan boord geluncht met een glaasje witte wijn. Tijdens het maken van de lunch (pie in de oven, eieren in de pan), maak ik dezelfde fout als vorig jaar. Bij het openen van de oven trek ik het fornuis scheef, waardoor de gehele pan met eieren op zijn kop achter het fornuis beland. Met ovenwanten aan, weet Meine de pan er onder vandaan te halen. Eieren weer terug in de pan, ze waren gelukkig al redelijk gebakken en toch maar op eten. Hier krijg je weerstand van niet waar? In de avond zitten we weer buiten en ik maak filmpjes van kinderen die zeil-les krijgen en aan het eind van de avond jachtjes die met minimale wind een onderlinge wedstrijd houden. Van ver over het water klinkt af en toe de kreet: starboard!! Bij ons roepen ze “bakboord”, als je je voorrang opeist.

Maandag 22 mei. Een geslaagde peddel-over-boord manoeuvre en Sailing on the Solent in a thunderstorm. Vannacht heeft het geregend, maar nu is het droog. Met de stroom mee, zeilen we met een klein windje de CH uit. Net op de plek waar ook wat zandbanken liggen, ziet Meine dat we een peddel zijn verloren van het bijbootje. Hij kijkt blijkbaar precies op het goede moment achterom, want het is net gebeurd. We zien hem drijven. Een paar maal vaar ik er langs en probeer Meine via het bootje de peddel te pakken, maar dat lukt niet. We besluiten dat Meine het probeert met het bootje los en peddelend met 1 peddel en dat ik hem daarna weer op pik. Dat lukt. Ik vaar steeds rondjes en let goed op de ondiepte en dat ik in de vaargeul blijf. Tenslotte pik ik Meine met het bootje op en is alles gelukt. Voortaan dus de peddels van het bootje af, als we varen! We evalueren direct hoe we dit gedaan hebben en ik weet ook direct dat ik een grote fout heb gemaakt. Ik had wel mijn zwemvest aan vanzelfsprekend, maar had me niet aangelijnd! Met de reling achter open en1 misstap, zou ik overboord hebben kunnen gaan en dan was het aan Duca om het schip terug te varen. Ik moet er niet aan denken. Onderweg doe ik een klein handwasje, wat betekent dat ik wat kleren in een emmer heet water (warm gemaakt op het vuur, want na een paar dagen zonder stroom is onze boiler niet meer warm) met Biotex zet en aan het eind van de dag uitspoel in zeewater om niet te groet aanslag te doen op onze watertank. We varen nu echt op de SOLENT, met aan bakboord het eiland WIGHT, dat we nauwelijks zien vanwege het sombere weer en de buien. Toch is het indrukwekkend en wordt er veel gezeild. Ook varen er enorme vrachtschepen, cruiseschepen en ferry’s, dus ik kan me voorstellen dat het in de drukke zomermaanden een behoorlijk gekrioel is.

Na een tijdje varen, verdwijnt het zicht bijna geheel e krijgen wen een echter onweersbui over ons heen. Gelukkig hadden we al een reef gezet, want je ziet zoiets aankomen. Er is eigenlijk niets aan de hand en met de motor bij, leidt Meine me via de gps plotter de goede kant op. Ik heb buiten namelijk nauwelijks zicht. Na 32 mijl varen komen we aan bij een mooring een paar mijl de BEAULIEU RIVER opgevaren. Een prachtige rivier met bossen en grote landhuizen. Ieder met hun eigen “hard”, dat je dus niet kunt gebruiken. We liggen iets voorbij BUCKLERS HARD, een jachthaven én een historische plek waar in de 17e en 18e eeuw vele Royal Navy oorlogsbodems zijn gebouwd. Het begint te miezeren en na een tijdje komt het hulpje van de havenmeester met zijn Rib naar ons toe om havengeld te innen. 20 pond om aan deze mooring te kunnen liggen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s